Genoeg gezeurd over het echec van vorige week. Nee, het was niet goed, het was bar slecht zelfs. De balans tot nog toe is dat ik 6 van de 10 ingezette duiven kwijt ben. Ik loer nog op wat terugkomers, maar ja, die zijn voor dit seizoen verloren. Een leerzaam seizoen, dat is de conclusie tot nog toe.
Verwachtingen waren hoog, ik had vertrouwen in een paar zorgvuldig opgeleide 2 jarige duivinnen. Het voorseizoen liet zien dat het vertrouwen terecht was. De eerste echte opdracht zei wat anders, namelijk dat het allemaal niet zo heeft mogen zijn. Wat wel thuis kwam van Perigueux? Een ervaren 3 jarige, niet aan haar proefstuk, maar wel een overlever, ze is al vaker wat langer van huis geweest, weet toch telkens weer zichzelf te herpakken. Voor de sport kan je er nooit van op aan, thuiskomen doet ze.
Hetzelfde geldt voor de jaarlingen. De 6 dames die naar Chateaudun gingen waren goed voorbereid, in de goede doen, hadden dus thuis moeten komen. Van verschillende collega melkers hoorde ik dat ze alles of bijna alles thuis hadden, vooral de zondagochtend kwamen er nog veel door. Hier slechts 2 op zaterdag avond en eentje de morgen erna.
Ik had ze niet op de midfond moeten zetten het weekend ervoor, of toch wel? Veel weduwduivinnen vliegen gewoon elke week en komen thuis. Daarnaast hadden ze de weken ervoor al stilgezeten, na een slechte midfond en bewust inhouden op de 2de dagfond, dus was wat ritme meer dan welkom. Goed getrainde duiven moeten toch probleemloos 340 kilometer kunnen vliegen?
Iets geks gedaan in de voorbereiding met voer? Nee, ook niet, ik ben op verschillende vluchten succesvol geweest met de voorbereiding die ik ook nu heb gedaan, dus daar ligt het ook niet. Geen oud voer of andere spullen die beschimmeld kunnen zijn. Geen geklooi met allerlei "bijproducten" zoals dat zo mooi wordt genoemd. Duiven in de hand waren goed in orde, als ze boterzacht aanvoelen, mooi vol maar niet te zwaar, keeltjes mooi gekleurd en het vlees roze zonder al te veel schilvers, zeg ik dat ze goed in orde zijn. Noppen mooi wit, helder uit de ogen kijken, witte oogranden, kortom, je zou ze zo op de kweek zetten, allemaal toppers!
Het enige wat ik ervan kan zeggen is dat ik terug kan naar de tekentafel. Ik ben gek van statistieken, aangeleerd vanuit mijn werk, als ik terugkijk heb ik met enige regelmaat vluchten die op deze manier op mijn hok zo verlopen, er komt een bepaald type duiven thuis, de rest laat het afweten of is gewoon weg. Een soort van reset in computertaal. Duiven die door de fronten heen kunnen, zoals vorige week het geval was, zijn op één hand te tellen. In mijn vliegploeg van vorig jaar had ik er twee die dat kunnen, de 556, die nu op de kweek zit en de 546, die op St Vincent mee was. Afgemeten aan de resultaten van 2015, Aurillac, ook zo'n vlucht, met 2 duiven dik op tijd, de 3de kwam op maandag....
Het duifje dat zich op tijd meldde van Chateaudun heeft dezelfde kwaliteiten. Conclusie: op het kweekhok zitten duiven die heel goed "mooi weer" vliegers kunnen produceren, de doorzetters, die zich niets van het weer of van wat voor front dan ook aantrekken, zijn dun gezaaid.
De eerste meldingen van Barcelona staan op Pipa. Lothar Lessmeister is een bekende naam uit het Saarland, al eerder timmerde hij internationaal aan de weg, tot nog toe heeft hij de snelste. Eerste melding in Nederland in Yerseke, internationaal lijken we het niet te redden dit jaar.
Ik weet wat me te doen staat. Op naar Albi en Chateauroux.
Goede week!
www.postduivenblog.nl
zondag 3 juli 2016
zondag 26 juni 2016
Geen voldoening
Waar ik over ga schrijven lijkt me niet moeilijk. Teleurstelling voert de boventoon. Het weekend van Brive, veranderd in Perigueux, één van de topweekenden in het seizoen. Al een paar jaar werden op mijn hok op deze vlucht mooie prijzen gepakt, daarnaast altijd een druk weekend met 2 of 3 wedstrijden tegelijk. Raceday, zoals ik het wel eens noem op mijn Facebook pagina.
De aanloop was goed te noemen. Afgelopen weekend de duiven thuis van St. Vincent. In mijn Friese duivenleven voor het eerst dat er duiven van mij deelnamen aan de klassieker van de middag lossingen. 1180 km naar Engelum, heroïek ten top, Veel deelnemers aan internationaal Barcelona spelen deze afstanden niet eens. Alle 2 dames thuis op de zondagmiddag, de eerste een mooie prijs per tiental, de tweede deed wat van haar werd verwacht, ze sleepte haar prijsje ook nog binnen. Alle 2 dames op de uitslag, uniek en (bijna) maximaal gescoord. Toch was er al een domper. Een aantal duiven mee naar Quievrain om ritme te houden, door de latere lossing en slechter dan verwacht weer onderweg, late aankomsten. Twee jaarlingen hebben tot nu de weg naar huis niet meer gevonden, waaronder de 517, al een paar keer de eerste van het hok, juist met een dikke kopwind, zo'n duifje waar je naar kijkt voor de toekomst op de overnacht.
Ik schreef vorige week al over de foute inschatting die ik maakte door de duiven die dit weekend overnacht vliegen in te korven, denkend dat er een vroege lossing vanuit Quievrain zo plaats vinden.
Toch leek dit mee te vallen. Dinsdagochtend de duiven voor de overnacht gepakt en beoordeeld. Niks mis mee, mooi vol, zo glad als een aal, geen rare dingen met luchtwegen en mooi blank vlees. Goed in orde dus, geen teletextvorm, maar goed genoeg voor de opdracht die ze kregen, dus goed genoeg voor goede klasseringen en vooral goed thuis komen. Duivenmaat Bram neemt de duiven voor me mee naar het N.I.C. en korft ze in, zoals de laatste jaren gebruikelijk. Toen ik 's avonds de mand en de klok op kwam halen bij hem waren er complimenten voor de conditie waarin de duiven verkeerden. Ook de mensen aan de inkorftafel bevestigden dit volgens Bram. De zaterdag beloofde weer een mooie dag te worden.
De jaarlingen gingen de mand in voor Chateaudun, zo'n 650 kilometer. Mooie leervlucht, met goed weer zouden hier ook de aankomsten goed moeten zijn. In totaal dus tien dames in de strijd. Alleen de twee St. Vincent dames en een gewonde waren nog thuis, de rest in de korf.
Hoe anders ging het lopen... Vrijdagavond rond 21:00 reed ik naar huis, over de Afsluitdijk en keek echt de wereld uit. Glashelder, de gedachte aan nachtvliegers was snel gemaakt. Ook na zonsondergang was het nog heel lang licht. Het kon haast niet anders, er gingen duiven doorvliegen die nacht. Ook omdat er pas om 15:00 werd gelost, energie genoeg om door te zetten en 's nachts de thuisbasis bereiken.
De zaterdag gespendeerd met wachten. Het werd allemaal anders, fronten die niet oostwaarts maar westwaarts gingen, wat overigens niet te zien was op welke radar dan ook, totdat de wind plots omging.
Meldingen van Perigueux zijn mondjesmaat. In het N.I.C. twee meldingen om 13:37 en 13:45, beiden teletekst, daarna duurt het meer dan drie uur voor er weer een duif valt.
Chateaudun hetzelfde verhaal. De mannen uit Tzummarum pakken om 16:19, goed voor een volgens mij 2de plek NPO, eerste in de vereniging om 17:26, meer dan een uur later.
Om 18:33 eindelijk een duifje thuis, een jaarling vanaf Chateaudun, in het NIC zijn 's avonds zo'n 15 duiven thuis van Perigueux, er moeten 62 prijsduifjes komen. De vereniging kan gelukkig wel afslaan voor de dagfond, om 21:00 kunnen de klokken leeg.
De balans op zaterdagavond in Engelum: 's avonds 2 van de 10 duiven thuis, 2 jaarlingen vanuit Chateaudun, nog niets vanuit Perigueux.
Vanochtend al weer vroeg wakker, terwijl ik dit stukje in elkaar zet, valt er nog een duifje, weer een jaarling, een blik op de meldsite leert dat er nu bijna 30 duiven zijn in het NIC voor Perigueux, dat is amper de helft.
Analyses en plannen voor de komende weken, ik heb ze even niet, eerst maar zien wat er thuiskomt.
Maar ook, gelukwensen een iedereen die vroeg pakte, weer 2 liefhebbers op teletekst in ons N.I.C. is toch goed nieuws. Diegenen die gaan inkorven voor Bacelona, succes!
Goede week.
De aanloop was goed te noemen. Afgelopen weekend de duiven thuis van St. Vincent. In mijn Friese duivenleven voor het eerst dat er duiven van mij deelnamen aan de klassieker van de middag lossingen. 1180 km naar Engelum, heroïek ten top, Veel deelnemers aan internationaal Barcelona spelen deze afstanden niet eens. Alle 2 dames thuis op de zondagmiddag, de eerste een mooie prijs per tiental, de tweede deed wat van haar werd verwacht, ze sleepte haar prijsje ook nog binnen. Alle 2 dames op de uitslag, uniek en (bijna) maximaal gescoord. Toch was er al een domper. Een aantal duiven mee naar Quievrain om ritme te houden, door de latere lossing en slechter dan verwacht weer onderweg, late aankomsten. Twee jaarlingen hebben tot nu de weg naar huis niet meer gevonden, waaronder de 517, al een paar keer de eerste van het hok, juist met een dikke kopwind, zo'n duifje waar je naar kijkt voor de toekomst op de overnacht.
Ik schreef vorige week al over de foute inschatting die ik maakte door de duiven die dit weekend overnacht vliegen in te korven, denkend dat er een vroege lossing vanuit Quievrain zo plaats vinden.
Toch leek dit mee te vallen. Dinsdagochtend de duiven voor de overnacht gepakt en beoordeeld. Niks mis mee, mooi vol, zo glad als een aal, geen rare dingen met luchtwegen en mooi blank vlees. Goed in orde dus, geen teletextvorm, maar goed genoeg voor de opdracht die ze kregen, dus goed genoeg voor goede klasseringen en vooral goed thuis komen. Duivenmaat Bram neemt de duiven voor me mee naar het N.I.C. en korft ze in, zoals de laatste jaren gebruikelijk. Toen ik 's avonds de mand en de klok op kwam halen bij hem waren er complimenten voor de conditie waarin de duiven verkeerden. Ook de mensen aan de inkorftafel bevestigden dit volgens Bram. De zaterdag beloofde weer een mooie dag te worden.
De jaarlingen gingen de mand in voor Chateaudun, zo'n 650 kilometer. Mooie leervlucht, met goed weer zouden hier ook de aankomsten goed moeten zijn. In totaal dus tien dames in de strijd. Alleen de twee St. Vincent dames en een gewonde waren nog thuis, de rest in de korf.
Hoe anders ging het lopen... Vrijdagavond rond 21:00 reed ik naar huis, over de Afsluitdijk en keek echt de wereld uit. Glashelder, de gedachte aan nachtvliegers was snel gemaakt. Ook na zonsondergang was het nog heel lang licht. Het kon haast niet anders, er gingen duiven doorvliegen die nacht. Ook omdat er pas om 15:00 werd gelost, energie genoeg om door te zetten en 's nachts de thuisbasis bereiken.
De zaterdag gespendeerd met wachten. Het werd allemaal anders, fronten die niet oostwaarts maar westwaarts gingen, wat overigens niet te zien was op welke radar dan ook, totdat de wind plots omging.
Meldingen van Perigueux zijn mondjesmaat. In het N.I.C. twee meldingen om 13:37 en 13:45, beiden teletekst, daarna duurt het meer dan drie uur voor er weer een duif valt.
Chateaudun hetzelfde verhaal. De mannen uit Tzummarum pakken om 16:19, goed voor een volgens mij 2de plek NPO, eerste in de vereniging om 17:26, meer dan een uur later.
Om 18:33 eindelijk een duifje thuis, een jaarling vanaf Chateaudun, in het NIC zijn 's avonds zo'n 15 duiven thuis van Perigueux, er moeten 62 prijsduifjes komen. De vereniging kan gelukkig wel afslaan voor de dagfond, om 21:00 kunnen de klokken leeg.
De balans op zaterdagavond in Engelum: 's avonds 2 van de 10 duiven thuis, 2 jaarlingen vanuit Chateaudun, nog niets vanuit Perigueux.
 |
| Toch nog wat moois op zondagochtend |
Analyses en plannen voor de komende weken, ik heb ze even niet, eerst maar zien wat er thuiskomt.
Maar ook, gelukwensen een iedereen die vroeg pakte, weer 2 liefhebbers op teletekst in ons N.I.C. is toch goed nieuws. Diegenen die gaan inkorven voor Bacelona, succes!
Goede week.
zaterdag 18 juni 2016
St. Vincent en de aanloop naar Brive, toch nog los
St. Vincent een dag later dan gepland, maar een dag eerder dan de algemene verwachting was. Ik had al geregeld dat ik eventueel thuis ging werken maandag. Niet ideaal, maar voor noodgevallen een uitkomst. Het zal niet nodig zijn, hoewel ik vermoed dat er van werken niet veel terecht zou zijn gekomen. Duiven in het hoofd betekend dat er niet veel ruimte is voor andere zaken, laat staan de gecompliceerde professionele wereld waarin ik doordeweeks verkeer. Zondag duivendag, hopen dat er eentje op tijd doorkomt. Ik verwacht geen kopprijs, de 2 dames die zijn ingezet verkeerden in een goede conditie, goed genoeg voor de opdracht waar ze voor staan, maar lieten geen superforme zien, nodig voor een absolute topprestatie.
Een topprestatie is het toch al, probeer het maar eens, bijna 1200 kilometer, met als enige hulpmiddel dat wat de natuur je heeft aangemeten. Morgenmiddag weten we het, wat er ook gebeurd, ik zal apetrots op ze zijn, zoals ik altijd ben op mijn dames.
Waar ik zelf bijna de mist in ging was de inkorving voor Quievrain. In dit tijdsframe van het seizoen domein voor de jaarlingen en de marathonista om ritme te houden. Gisterochtend keek ik nog even naar de weerkaarten en verwachtte dat er heel vroeg vanochtend gelost zou kunnen worden. Dat viel tegen, ben dan ook geen meteoroloog.
Ik heb mijn ploegje voor Brive ingekorfd om toch nog even een flinke hap trainingskilometers mee te geven, met in het achterhoofd een vroege lossing. Afgelopen dagen kwam daar te weinig van terecht.
Op zaterdag vroeg los zou niet veel invloed hebben op het bijtanken en energie verzamelen. Voorwaarde was dan wel een makkelijke vlucht met een goed verloop. Foute inschatting van mij. Geluk is dat er vanmiddag alsnog is gelost, een nacht overstaan had geen Brive inkorving betekend. Ik hoop dat ze vanavond op tijd terug zijn, dan kan de zondag en maandag nog worden gebruikt voor een bad en opbouw naar Brive, los komen ze niet meer, geen energie verspilling meer. De jaarlingen zitten of komen op eieren, zij gaan volgend weekend mee naar de 3de dagfond vlucht, Gien, voor ons 647 kilometer. Als ze dan weer op de eieren gaan, kunnen ze 2 weken later naar Chateauroux, 770 kilometer, als ze dat volbrengen hebben de jaarling dames een goede leerschool gehad. Ze lijken me dan klaar voor de marathons als 2 jarige.
Eén 2 jarige zal het seizoen niet meer meekunnen, ze keerde behoorlijk gewond terug van een trainingsvluchtje. Dit jaar tot nu toe 4 duiven verspeeld, 1 om het hok, 2 op trainingsvluchtjes en slechts eentje van een wedvlucht. Vijf gewonden, zal te maken hebben met de noordenwinden en de benauwde en soms slechte weersomstandigheden dit seizoen. Goed is te zien dat de dieren die thuiskomen met kale plekken en bloeduitstortingen snel herstellen en weer ingezet kunnen worden.
Ik keek vanmiddag nog even naar mijn nog maar korte carrière als marathonliefhebber.
Ik debuteerde in 2013 op Ruffec, een vlucht met een dag uitstel vanwege regen, de zaterdag werd er 's ochtends gelost, geen klassering, veel regen en zeiknat tijdens het wachten. Geen goed begin.
In 2014 wederom Ruffec, op vrijdag los en op zaterdagochtend de eerste thuis met een 13de nat S4 en 4de NPO Friesland, 4 van de 5 in de prijzen op NPO en S4 niveau. Vervolgens Albi ingekorfd, deze werden teruggestuurd wegens de slechte omstandigheden in Frankrijk. Als afsluiting Cahors eind Juli, een zware vlucht met een dag uitstel, ik klokte laat met een staartprijsje NPO. Uiteindelijk 2 van de 14 in de prijzen NPO, S4 geen klassering.
In 2015 een zware Aurlliac, met een sublieme 33ste plek in S4, 102 overall tegen 10800 duiven en een overvlucht van 150 kilometer, 2 van de 5 prijs op NPO en S4 niveau. Bergerac viel tegen met een staartprijsje NPO bij warm weer, Cahors weer afsluiting met een dag uitstel en een vlot verloop, 2 van de 4 prijs in S4 en NPO, eerste vloog 25ste S4.
Wat ik hiermee wil zeggen? Statistisch gezien worden de overnachtvluchten al snel een dag of meer uitgesteld, zeker in Juni en begin Juli, het is de periode waarin het voorjaar overgaat in stabieler zomer weer. Dit gaat helaas niet in een dag, dit jaar lijkt het weer inderdaad wat minder wat veel uitstel en irritatie veroorzaakt. Het zij zo.
Iedereen succes vandaag nog of anders morgen!
www.postduivenblog.nl
zaterdag 11 juni 2016
Tussen straaljagers en St Vincent.
Niet meevliegen dit weekend, ik had het voor het seizoen niet in mijn agenda. Maar, dingen gaan zoals ze gaan. Een planning of een plan is slechts het begin van het avontuur dat je op dat moment gaat beginnen. Stug vasthouden aan wat je in je hoofd hebt getuigd eerder van eigenwijs dan van lef. Als het nodig is moet je je simpelweg aanpassen en het maximaal mogelijke eruit halen.
Wat ik in mijn hoofd had was heel simpel. Alleen duivinnen spelen, zo vaak mogelijk tot en met de eerste dagfondvlucht. Daarna de jaarlingen doorspelen op de programmavluchten waar ze alvast aan de meer nachten mand mogen wennen, de meerjarigen naar de overnacht. Tweejarigen mee op de derde en vijfde of zesde race van het jaar, de ouderen naar Saint Vincent en later naar Orange, de te verwachten zware vluchten in het programma, op het lijf geschreven van de ervaren rotten. Afronden van het overnachtseizoen in de laatste week Juli en klaar weer, op naar het volgende seizoen. Jongen worden afgericht vanaf Juli, niet eerder, de reden hebben we kunnen zien aan de weersomstandigheden van de afgelopen weken. Warmte en koude fronten, onweer, kortom, teveel elektrische lading in de lucht, niet goed voor de jongen, als de zomer er echt is, geen probleem meer, dus tijd genoeg voor een fundament van een succesvolle marathon carrière.
De races van de afgelopen weekenden waren zwaar, toe te schrijven aan het weerbeeld, hierboven al omschreven. De jaarlingen bleven dit weekend een nacht overstaan en er werd nog wat teruggereden om de buien te ontwijken. Wijze besluiten. Toch werd het zondagmiddag en avond zwaar, er kwamen er drie van de acht door, maandag nog eens vier. De laatste heb ik tot nu niet weer gezien. De jaarlingen hadden een jasje uitgedaan, dus geen dagfond vlucht dit weekend. Ik heb ze om te bouwen niet om op een hoop te spelen.
Ook mijn overnacht collega's hebben een woordje mee kunnen spreken over zware vluchten. Het verloop van Limoges was zwaar, dusdanig dat er nog veel duiven achter zijn, het concours zelf stond bijna 24 uur open, ongekend, dertig jaar geleden werden overnachtconcoursen zo vervlogen. Chapeau voor de winnaars, vooral de duif die 's ochtends werd geklokt in Terborg wekte bij mij verwondering. Nachtvliegen met een dikke kopwind, ik had het nooit verwacht.
Toch zitten er voordelen aan het niet inkorven dit weekend. Ik had al een festiviteit op de agenda, georganiseerd door de organisatie waar ik werk. Gezien mijn functie is er geen discussie over dat ik daar aanwezig ben. Daarnaast zijn de luchtmacht dagen in Leeuwarden. Ik woon op een steenworp afstand van de vliegbasis, de straaljagers die demonstraties geven doen dat bij voorkeur boven onze achtertuin. Trouwens parkeren ook, hebben we donderdagmiddag geleerd. Het was hemelsbreed niet zo ver van ons huis.
Kortom, spectaculair, ik denk dat de duiven daar iets anders over denken, als ze thuiskomen met een jet achter de kont aan.
Ik heb de duiven goed kunnen trainen deze week. Maandag en woensdag 30 kilometer vanaf de kop Afsluitdijk, dinsdag moest ik naar het hoofdkantoor, dus duiven op de zuidlijn gelost op zo'n 50 kilometer, donderdag en vrijdag nog een enkeltje IJsselmeer, gelost bij Medemblik, in rechte lijn ongeveer 65 kilometer. Mooie voorbereiding lijkt me voor St Vincent.
Dit weekend relax, de St Vincenters opvoeren, de duiven voor Brive nog even door laten trainen, vrijdag weer wat jaarlingen voor de midfond.
Het begint er op te lijken, ook voor mij gaat het seizoen echt beginnen.
Iedereen succes komend weekend.
www.postduivenblog.nl
Wat ik in mijn hoofd had was heel simpel. Alleen duivinnen spelen, zo vaak mogelijk tot en met de eerste dagfondvlucht. Daarna de jaarlingen doorspelen op de programmavluchten waar ze alvast aan de meer nachten mand mogen wennen, de meerjarigen naar de overnacht. Tweejarigen mee op de derde en vijfde of zesde race van het jaar, de ouderen naar Saint Vincent en later naar Orange, de te verwachten zware vluchten in het programma, op het lijf geschreven van de ervaren rotten. Afronden van het overnachtseizoen in de laatste week Juli en klaar weer, op naar het volgende seizoen. Jongen worden afgericht vanaf Juli, niet eerder, de reden hebben we kunnen zien aan de weersomstandigheden van de afgelopen weken. Warmte en koude fronten, onweer, kortom, teveel elektrische lading in de lucht, niet goed voor de jongen, als de zomer er echt is, geen probleem meer, dus tijd genoeg voor een fundament van een succesvolle marathon carrière.
De races van de afgelopen weekenden waren zwaar, toe te schrijven aan het weerbeeld, hierboven al omschreven. De jaarlingen bleven dit weekend een nacht overstaan en er werd nog wat teruggereden om de buien te ontwijken. Wijze besluiten. Toch werd het zondagmiddag en avond zwaar, er kwamen er drie van de acht door, maandag nog eens vier. De laatste heb ik tot nu niet weer gezien. De jaarlingen hadden een jasje uitgedaan, dus geen dagfond vlucht dit weekend. Ik heb ze om te bouwen niet om op een hoop te spelen.
Toch zitten er voordelen aan het niet inkorven dit weekend. Ik had al een festiviteit op de agenda, georganiseerd door de organisatie waar ik werk. Gezien mijn functie is er geen discussie over dat ik daar aanwezig ben. Daarnaast zijn de luchtmacht dagen in Leeuwarden. Ik woon op een steenworp afstand van de vliegbasis, de straaljagers die demonstraties geven doen dat bij voorkeur boven onze achtertuin. Trouwens parkeren ook, hebben we donderdagmiddag geleerd. Het was hemelsbreed niet zo ver van ons huis.
Kortom, spectaculair, ik denk dat de duiven daar iets anders over denken, als ze thuiskomen met een jet achter de kont aan.
Ik heb de duiven goed kunnen trainen deze week. Maandag en woensdag 30 kilometer vanaf de kop Afsluitdijk, dinsdag moest ik naar het hoofdkantoor, dus duiven op de zuidlijn gelost op zo'n 50 kilometer, donderdag en vrijdag nog een enkeltje IJsselmeer, gelost bij Medemblik, in rechte lijn ongeveer 65 kilometer. Mooie voorbereiding lijkt me voor St Vincent.
Dit weekend relax, de St Vincenters opvoeren, de duiven voor Brive nog even door laten trainen, vrijdag weer wat jaarlingen voor de midfond.
Het begint er op te lijken, ook voor mij gaat het seizoen echt beginnen.
Iedereen succes komend weekend.
www.postduivenblog.nl
zaterdag 4 juni 2016
Wachten
Onweer, vochtige lucht, onvoorspelbaar zware buien, geen duivenweer, als er veel elektrische lading in de lucht zit is het toch al geen goed idee om duiven te laten vliegen. Morgen ziet het er beter uit, ik denk dat alles gewoon losgaat morgen. Ik heb alleen de jaarlingen op Quievrain, mijn overnacht collega's wachten nog op de eerste clash van dit jaar, Limoges was vandaag wederom uitgesteld.
Alleen een gedeelte van afdeling 8 en afdeling 10 hebben vandaag gelost op flink ingekorte concoursen.
Ik ben eigenlijk wel blij met het uitstel. Mijn jaarlingen hebben nu voor de eerste keer 2 nachten mand, hoort bij de leerschool die moet leiden naar een succesvolle marathon carrière. Daarnaast lijken de omstandigheden morgen fair, mooi helder weer met n-o wind. Ik zeg dat wordt genieten morgen van de aankomsten, ook al zullen ze niet met de eersten mee doen. Het grote doel moet voor ogen worden gehouden, de 3 marathon vluchten per jaar die ik als speerpunt aanwijs.
Ik betrapte me er vandaag op dat ik wel heel erg veel tijd stak in het vinden van informatie over de lossing, tussen de bedrijven door. Op de zaterdag is het altijd duivendag, alles wat doordeweeks niet lukt moet op die dag, om de zondag nog enigszins de zondag te laten zijn. Ik probeerde meer dan nodig om lossingsinformatie te krijgen. Als de mist snel genoeg kon optrekken had er nog een kans geweest dat ze los konden, tenminste dat is wat er door mijn hoofd spookte. Ik was niet de enige die er blijkbaar zo over dacht, de site van de afdeling vliegt eruit als iedereen tegelijk probeert te kijken naar de lossingen. Gelukkig hebben we facebook ook nog, waar dan ook altijd netjes dezelfde berichtgeving te vinden is als op de officiële website.
Wachten, hoeveel uren zal een doorgewinterd melker al hebben gespendeerd aan wachten. Niet wachten op de bus of trein, maar gewoon wachten op iets waarvan je niet zeker weet wanneer het gebeurd. Ja, de duiven komen thuis, maar hoe laat, wanneer valt bij jou de eerste, wanneer meldt de laatste zich, hoeveel tijd staart een melker in het grote niets, wachtend op dat wezentje wat plotseling op het netvlies verschijnt, knijpend, draaiend, richtend, vallend naar het hok. Het magische moment voor iedere postduivenhouder.
Iedere melker kan je dan ook vertellen dat wachten lang duurt, maar ook eigenlijk weer niet. Ik weet niet hoe snel een mens kan denken, of daar een meting aan gegeven kan worden, maar wachten betekend mijmeren, positief of negatief, alle grote duivenproblemen worden opgelost in die tijd dat je bij het hok zit of staat, maar toch ook weer niet, de week erop zit je er weer, in het seizoen. Let wel, de duivenproblemen, wereldproblemen los je niet op als je hoofd vol is van duiven.
Ik zal morgen weer met plezier wachten, als het weer net is als vandaag is dat zeker geen straf.
Ik heb hier op het hok geen problemen zover. De oudere dames gaan naar St. Vincent, de 2 jarigen gaan naar Brive, een week later. Ze zullen deze week allemaal op eieren komen, dus ze zullen op eitjes worden gespeeld. De conditie lijkt goed, ze voelen goed aan, zijdezacht en vol. Alleen het trainen om het hok wil niet erg, dus veel rijden om de gang erin te houden zal nodig zijn. Geen training betekend onvoldoende voedselopname en dus tekort opslag van energie in het lijf. De energie die ze nodig hebben om de marathon afstanden te overbruggen. Vrijdag is het gelukkig ook goed gegaan. 's Ochtends de duiven voor Quievrain als altijd bij de club afgeleverd, de thuisblijvers reden mee tot aan het werk in Noord-Holland. In Friesland prachtig weer, in Noord-Holland mistig, eigenlijk te mistig om te lossen. Er is dan geen keuze meer, de duiven moeten eruit, de hele dag in de warme kofferbak is zeker geen optie. Toen ik 's avond in het hok keek was alles gelukkig weer thuis. Het waren de ervaren dames, met wat vertrouwen blijkt er dus best veel mogelijk te zijn.
De jaarlingen blijven op het programma, hier nog midfond en dagfond, nog een aantal keer 2 nachten mand is wat ze nodig hebben. De afstanden zeggen mij minder.
Bij de kwekers worden komende week de laatste eieren gelegd voor dit seizoen, de bestelde 50 ringen zullen dan op zijn. Ik hoop er weer een leuk ploegje jaarlingen voor volgend jaar aan over te kunnen houden.
Voor iedereen die morgen vliegt, of misschien maandag nog aankomsten heeft van Limoges, succes!
Goede week.
zondag 29 mei 2016
De duivenzomer is begonnen
Het weekend waar heel duivenminnend Nederland naar uitkeek, ook de Belgen hadden deze datum in hun agenda. De dag dat de eerste grote concoursen vervlogen werden, zaterdag 28 mei, of wel, het begin van weer een duivenzomer.
Zomer was het met recht, tenminste hier in Friesland, met warm, bijna broeierig weer, dikke wolken, heiige omstandigheden. 's Middags warm, met dan wel weer blauwe luchten. Geen duivenweer, of toch, fond weer. Weer waarvan we weten dat de duiven het te verduren krijgen, weer wat als maatstaf dient voor waar de conditie staat.
Ik heb in Friesland 2 concoursen gezien die goed verliepen, gezien de omstandigheden. De vitesse vlucht verliep zoals was te verwachten, de snelheden niet hoog, de aankomsten gestaag. Hier werd in ieder geval gevierd dat we niet eens de uitslag haalden in de vereniging, ook altijd weer een mijlpaal, die zo rond dit tijdstip plaatsvind. Op de vitesse waren hier 6 jaarlingen mee, de andere 2 moesten thuisblijven wegens het leggen van een ei. Toch tevreden, toen het begon te lopen waren alle 6 dames vlot thuis, precies het gedrag wat je mag verwachten van een overnachter, hoewel ik altijd op een uitschieter hoop. Ik schreef al eerder dat ik het seizoen voor de jaarlingen als opleiding zie, vaak mee, ervaring op doen, zoveel mogelijk verschillende omstandigheden, een basis leggen voor een mooie overnacht carrière. Toch zie ik dit jaar dat de jaarlingen weinig verrassen, op de 517 na, 2 weken terug. Teken aan de wand? We gaan het beleven.
Het concours vanuit Nanteuil verliep ook goed, aankomsten waren traag te noemen, snelheden namen evenredig af. Toch hoorde ik weinig klachten vanuit het Friese. Als er iets niet goed gaat staan de social media meteen vol. Mooi verloop, duiven moesten er hard voor knokken, maar de duiven die zich thuis meldden zagen er top uit. Goed in conditie dus, maar ook, goed verzorgd onderweg, anders lukt het ook niet. Wat me wel verbaasd is de afstand, voor de kortste afstanden, maar net boven de 450 kilometer. Fondvliegen, dat zijn toch die heroïsche gevechten van minimaal 500 kilometer? Ongetwijfeld dat hier een reden voor is. De lengte van afdeling Friesland maakt dat soort beslissingen niet makkelijker.
Wat me nog meer verbaasde waren de afzeggingen op voorhand door 2 afdelingen, met het oog op het te verwachten slechte weer. Moeilijk zou het worden, geen discussie over, maar geen vlucht op voorhand? Door de ogen van een duivenmelker klopt het niet, je wilt vliegen. Als je er even verder over nadenkt doemen de publieke opinie op, de politiek die de ogen niet meer zo snel sluit, dierenactivisten en meer van dat alles. Als je het zo bekijkt is het begrijpelijk, maar dan worden het elke week vluchten van 200 kilometer, dan zijn de risico's te overzien. Lastige materie, maar ook hier zit een kans, specialisatie, hoeveel risico neem je met je dieren. De melker beslist zelf of er wordt ingekorfd of niet. De melker beslist zelf over de risico factor.
Waar mijn broek vanaf zakte was het tijdstip van lossing door afdeling 8. Op zo'n tijd lossen op een dagfond vlucht met de te verwachten snelheden en verspreide aankomsten is dit niet het mijden van risico, maar het aansturen op een regelrechte ramp. Hier het tegengestelde met hetzelfde negatieve effect, lees Facebook maar na. Als verantwoordelijke voor deze beslissing heb je dan echt wel wat uit te leggen.
Ik zie vanochtend dat het weer goed is, dus waarschijnlijk komen er nog veel duiven na en is het seizoen voor veel mensen niet verloren. Duiven kunnen snel herstellen, de meesten zullen goed genoeg zijn om volgend wekend weer van de partij te zijn.
Conclusies voor het eigen hok: de overnachters liggen op schema voor St Vincent en Brive, de jaarlingen geven nog wel te denken of zij de kwaliteit brengen om volgend jaar een aanvulling te zijn op het overnacht ploegje.
Volgende week geen Limoges hier, voor iedereen die mee doet aan de eerste overnacht van dit jaar, succes!
Goede week.
www.postduivenblog.nl
Zomer was het met recht, tenminste hier in Friesland, met warm, bijna broeierig weer, dikke wolken, heiige omstandigheden. 's Middags warm, met dan wel weer blauwe luchten. Geen duivenweer, of toch, fond weer. Weer waarvan we weten dat de duiven het te verduren krijgen, weer wat als maatstaf dient voor waar de conditie staat.
Ik heb in Friesland 2 concoursen gezien die goed verliepen, gezien de omstandigheden. De vitesse vlucht verliep zoals was te verwachten, de snelheden niet hoog, de aankomsten gestaag. Hier werd in ieder geval gevierd dat we niet eens de uitslag haalden in de vereniging, ook altijd weer een mijlpaal, die zo rond dit tijdstip plaatsvind. Op de vitesse waren hier 6 jaarlingen mee, de andere 2 moesten thuisblijven wegens het leggen van een ei. Toch tevreden, toen het begon te lopen waren alle 6 dames vlot thuis, precies het gedrag wat je mag verwachten van een overnachter, hoewel ik altijd op een uitschieter hoop. Ik schreef al eerder dat ik het seizoen voor de jaarlingen als opleiding zie, vaak mee, ervaring op doen, zoveel mogelijk verschillende omstandigheden, een basis leggen voor een mooie overnacht carrière. Toch zie ik dit jaar dat de jaarlingen weinig verrassen, op de 517 na, 2 weken terug. Teken aan de wand? We gaan het beleven.
Het concours vanuit Nanteuil verliep ook goed, aankomsten waren traag te noemen, snelheden namen evenredig af. Toch hoorde ik weinig klachten vanuit het Friese. Als er iets niet goed gaat staan de social media meteen vol. Mooi verloop, duiven moesten er hard voor knokken, maar de duiven die zich thuis meldden zagen er top uit. Goed in conditie dus, maar ook, goed verzorgd onderweg, anders lukt het ook niet. Wat me wel verbaasd is de afstand, voor de kortste afstanden, maar net boven de 450 kilometer. Fondvliegen, dat zijn toch die heroïsche gevechten van minimaal 500 kilometer? Ongetwijfeld dat hier een reden voor is. De lengte van afdeling Friesland maakt dat soort beslissingen niet makkelijker.
Wat me nog meer verbaasde waren de afzeggingen op voorhand door 2 afdelingen, met het oog op het te verwachten slechte weer. Moeilijk zou het worden, geen discussie over, maar geen vlucht op voorhand? Door de ogen van een duivenmelker klopt het niet, je wilt vliegen. Als je er even verder over nadenkt doemen de publieke opinie op, de politiek die de ogen niet meer zo snel sluit, dierenactivisten en meer van dat alles. Als je het zo bekijkt is het begrijpelijk, maar dan worden het elke week vluchten van 200 kilometer, dan zijn de risico's te overzien. Lastige materie, maar ook hier zit een kans, specialisatie, hoeveel risico neem je met je dieren. De melker beslist zelf of er wordt ingekorfd of niet. De melker beslist zelf over de risico factor.
Waar mijn broek vanaf zakte was het tijdstip van lossing door afdeling 8. Op zo'n tijd lossen op een dagfond vlucht met de te verwachten snelheden en verspreide aankomsten is dit niet het mijden van risico, maar het aansturen op een regelrechte ramp. Hier het tegengestelde met hetzelfde negatieve effect, lees Facebook maar na. Als verantwoordelijke voor deze beslissing heb je dan echt wel wat uit te leggen.
Ik zie vanochtend dat het weer goed is, dus waarschijnlijk komen er nog veel duiven na en is het seizoen voor veel mensen niet verloren. Duiven kunnen snel herstellen, de meesten zullen goed genoeg zijn om volgend wekend weer van de partij te zijn.
Conclusies voor het eigen hok: de overnachters liggen op schema voor St Vincent en Brive, de jaarlingen geven nog wel te denken of zij de kwaliteit brengen om volgend jaar een aanvulling te zijn op het overnacht ploegje.
Volgende week geen Limoges hier, voor iedereen die mee doet aan de eerste overnacht van dit jaar, succes!
Goede week.
www.postduivenblog.nl
zaterdag 21 mei 2016
We komen dichterbij
We komen dichterbij. Deze gedachte schoot me deze week een aantal keren door het hoofd, bij verschillende, duivengerelateerde kwesties.
De eerst keer dat het door mijn hoofd schoot was toen ik een filmpje op Facebook zag, waarin, denkelijk, een Oehoe of in ieder geval een grote uil een roofvogel van zijn nest(horst heet dat geloof ik) afpakte, de natuur in optima forma, eten en gegeten worden. De "we komen dichterbij" gedachte kwam boven toen ik de reacties las. Het filmpje was een aantal keren gedeeld, dus kwam ik het een paar keer tegen. Reacties die suggereren dat alle kromsnavels uit de lucht geschoten moeten worden, of meer van dat soort aantijgingen gaan onze duivensport niet ten goede komen. Opvallend was het aantal Belgische reacties die in die trant werden geroepen. We komen dichterbij, dichterbij het punt dat de publieke opinie zich tegen de duivensport gaat keren. Mensen van buiten de sport reageren over het algemeen anders op dit soort filmpjes als ze niet een roofvogel probleem hebben. Als we dit soort primitieve reacties blijven roepen gaat het doek vanzelf vallen. We trekken er in ieder geval geen nieuwe belangstellenden door.
De tweede keer dat ik deze gedachte had, was toen ik een link zag op het blog van Sjaak Buwalda. Sjaak deelde een link van Rohnfried, waarin een Duitse liefhebber werd geïnterviewd. De passie en beleving die hierbij te horen en te zien was helpt honderd keer beter om mensen enthousiast voor onze sport te maken, dan een kraampje op de braderie, hoe goed bedoeld het ook is.
We komen dichterbij, je kweekt belangstelling voor jou passie door die te delen, dit werkt aanstekelijk op andere mensen. Als mensen merken dat iets je ieder moment van de dag kan boeien heb je hun warme belangstelling.
We komen dichterbij als we liefhebbers met hun negatieve gedrag confronteren. De enquête van Esther vorig weekend zal toch voor veel mensen een eyeopener zijn geweest. Door negativisme lever je geen bijdrage aan het uitdragen van een hobby, waar nog steeds veel mensen veel plezier aan beleven.
We komen dichterbij, alweer die gedachte, toen ik de kalender maar eens tevoorschijn toverde op de computer, gewoon om uit te rekenen op welke datum ik een nieuwe ronde moet gaan starten voor de dames die naar Sint Vincent en Brive moeten. Het duurt allemaal niet meer zolang, volgende week al de eerste dagfond.
We komen dichterbij, het bleek vanmiddag maar weer eens. Er circuleerde een afbeelding gemaakt door de mensen achter Pigeonscloud. Ze hebben vandaag in het concours van afdeling Friesland een paar duiven voorzien van een gps chip. Na thuiskomst kan deze worden uitgelezen en kan vrij nauwkeurig de route worden gevolgd die de duiven hebben afgelegd naar huis. Voor veel liefhebbers zal het een openbaring zijn, eindelijk wordt inzichtelijk dat ligging en wind veel invloed hebben, maar daarnaast ook nog eens de route die de duiven instinctief volgen. Hierbij speelt de trek naar megahokken een veel minder voorname rol. Het zal blijken, nadat er meer van dit soort proeven zijn gedaan, veel data levert nauwkeurige metingen op. We komen dichterbij om de duif te doorgronden.
Ik vertelde vanochtend tegen een collega dat de duiven gelost waren. Ik moest werken, dus heb ze niet thuis zien komen. Toen ik iets meer vertelde opperde hij dat een gps tracker wel heel mooi zou zijn. Zo op internet kijken waar je duiven uithangen. Misschien is het wel de dimensie die nodig is om weer mensen te betrekken, maar toen ik hem uitlegde dat juist het niet weten, de verrassing als de eerste op je hok valt, de ultieme adrenaline kick van een vroege juist de sport zo mooi en verslavend maakt, begreep hij ook opeens iets meer van de passie die ik tentoonspreid als ik het over duiven heb.
We komen dichterbij, volgende week de eerste dagfond....
Goede week!
Abonneren op:
Posts (Atom)