Blik op vooruit

Zij zijn al onderweg naar 2017

Ik zou er een heel epistel aan wijden, aan alle negatieve zaken die door onze geliefde duivensport heen lopen. Ik heb er geen zin in.
In datzelfde epistel zou ik ook proberen een opsomming te maken van positieve zaken die ook te zien en te meten zijn. 
Of dat ging lukken? Ik dacht eerst van niet. Maar dat had te maken met mijn beperkte blik op de sport. Het is najaar, de rustige tijd, tenminste, als je als melker gewoon thuis blijft, tijd maakt voor andere zaken dan duivensport. Ik heb alleen een prijsuitreiking bijgewoond de laatste weken, verder niets. Ik heb ook niet echt moeite gedaan om bij te blijven. Het enige wat me opviel was de discussie over het concept vliegprogramma.
Ik had mijn stukje al geschreven, besloot het weg te gooien, makkelijk, dat digitale papier. Tijdens een wandeling door het druilerige Friesland van vandaag bedacht ik dat negativisme niets bijdraagt. Negativisme betekend meestal terug kijken door een zwarte bril. Alles aanstippen wat niet goed gegaan is en van daaruit verder.
Vanuit dat standpunt omgedraaid bedacht ik me dat er wel positieve zaken zijn te benoemen.
Het NPO bestuur komt in ieder geval met plannen, goed of fout, meestal hangt het af van wat je zelf wilt. Er komt in ieder geval wat, hoe het uitpakt, geen idee. Hopen dat er in ieder geval wat positiefs van over blijft. Alleen te bereiken door niet te polderen, maar nieuwe wegen in te slaan.
Wat nog meer positief is, is dat ik jongere melkers zie. Sommigen hiervan zijn behoorlijk succesvol, ze kijken er tegenaan op een wat andere manier. Scoren, the road to succes is maakbaar. Het is in de trant waarin men is groot gebracht en opgeleid, de tijdsgeest wordt meegenomen in het gedachten goed.
Duivensport op een nieuw niveau, met een ander elan.
Laat het ze maar doen, het aanspreken van een jongere generatie zal moeten gebeuren met een sport die wordt gestuurd en beleefd op de voorwaarden die passen bij een jongere generatie. De sport zal ook zo ingericht moeten worden, op de manier die de generaties van nu aanspreekt. 
Wat nog meer als positief is te noemen, is dat men gelegenheid krijgt om inspraak te hebben, mee te denken, gedachtengoed inbrengen. Moeten we het wel gaan doen natuurlijk....
Berichten over de beurs in Kassel, waar men over de hoofden kan lopen, internationaal leeft de sport blijkbaar, ook te meten aan de commerciëlen in de sport, ze doen goede zaken, wat goed is. Principes zijn mooi, maar moeten wel worden gefinancierd.
Ik ga de winter in met vertrouwen in een toekomst voor de duivensport, in welke vorm dan ook, ik zal er in de toekomst ook deel van uit maken, ik vind het gewoon veel te leuk.

Goede week!

www.postduivenblog.nl

Lekker belangrijk

Het is raar allemaal. In mijn persoonlijk leven spelen wat zaken die me behoorlijk aangrijpen, daarnaast is de grote wereld om ons heen ook in rep en roer. Quatorze Julliet had een andere afloop dan wat Frankrijk en de wereld kon vermoeden.

Het lijkt wel of we er aan gaan wennen, aanslag, ellende, boosheid, statement en door. 

Als je het zo zwart wit stelt is het ook een routine aan het worden. Het klinkt onwezenlijk, maar het toont meteen aan dat het schok effect van een aanslag ook afneemt. Misschien iets voor de veroorzakers om daar eens over na te denken. Zou er op de terroristen school aan overkill zijn gedacht. Een overvloed aan geweld wat een averechts effect heeft?

De diverse statements en daarna getoonde flexibiliteit en wil om door te gaan waren in ieder geval hartverwarmend te zien. De wereld is nog steeds bezig om vooruit te willen, ondanks de pogingen van sommige types om anders te willen doen geloven.

Terug naar de duiven. Daarvoor schrijf ik dit blog tenslotte. Mijn vorige blog werd geschreven op zaterdagochtend, voor de aankomst van de duiven van Albi en Chateauroux. Een dag die moest dienen als bliksemafleider van mijn persoonlijke sores. De duiven waren goed in orde, het zelfvertrouwen niet hoog, de resultaten van 2 weken voordien nog vers in het geheugen.

Hopen op een vroege, wie doet dat niet. Vroeg werd het niet, zeker niet nadat de regen maar weer eens overtrok. Het lijkt maar niet te willen dit seizoen. Ik heb ondertussen geleerd dat mijn duiven de pest aan de regen hebben, net als de baas. Dus toen de eerste druppels vielen ben ik maar naar binnen gegaan. Wachten op betere tijden. Heel gestaag meldden zich duiven, maar niet in Engelum. Pas rond 18:30 begon het droog te worden. Het BBQ vlees was ondertussen al op het gourmetstel op tafel in huis beland. Met één oog op het gourmetstel en de andere op het hok(wat niet meevalt kan ik U vertellen), zie ik opeens een donkere draaien, de 472 roep ik, terwijl ik naar buiten stuif. De 472 was er eentje van Chateauroux, nog net in de punten in de vereniging. Ik ben blij dat ze er weer is, ondanks de wat late aankomst, ook van Chateaudun, 2 weken eerder was ze de eerste van het hok. Opgetogen doe ik de handelingen en telefoontjes die er toch bij horen, delen met je clubgenoten(of is het lotgenoten), is een essentieel onderdeel van de hobby. Net als ik terugloop zie ik weer iets op het hok. De bonte, de 546 is gearriveerd van Albi. Ook van Albi dus eentje op papier, weliswaar alleen in het NIC, het is te laat voor een NPO of Sector 4 klassering. Vera bakt ondertussen maar wat vlees voor me, de gourmet staat nog aan, kom er weer eens niet aan toe. Toch weer gelukt, de ultieme ontspanning, dat waar een hobby of passie voor is bedoeld.

Cor, onze grote verenigingsregulateur, meld dat er om 20:00 wordt afgeslagen voor Chateauroux. Na het legen van de klok en het uitdraaien van de uitslag weer snel naar huis, de prijzen voor Albi zijn er nog niet uit tenslotte. Bij thuiskomst zie ik dat de 798 ook thuis is van Albi, de gezusters doen het toch weer, allebei op papier, net als van St. Vincent. De Sister act noem ik het maar. Is het top? Nee. Is het noemenswaardig? Nee, de wereld zal er echt niet door veranderen. Maar mijn wereld zag er net weer even beter uit. Dat telt toch behoorlijk door, dacht ik zo.

Dit weekend twee duifjes op de midfond, Laon, voor ons 426 kilometer. Ik heb ze mee omdat deze duifjes nog een keer naar de dagfond moeten, of liever, ik wil graag die dagfond nog meedoen. Iets van Issoudun of zoiets, nog nooit vanaf die losplaats gevlogen.

Het scenario van de week ervoor herhaalde zich, motregen op het tijdstip dat er kans is dat er duiven kunnen gaan vallen. Op de meldsite is het overigens niet druk, overal in Friesland komen de duiven met een traag verloop, niet vreemd als je naar het grijze wolkendek kijkt. Ik kijk ondertussen naar de afloop van de touretappe, wandel regelmatig even naar het hok, regenscenario in mijn achterhoofd, het lijkt wel droog te worden. We eten ondertussen, ik kijk net als vorige week met een schuin oog naar buiten. Niets te zien, na het eten de laptop onder de arm, zet hem wel in de schuur, hoef ik niet steeds naar binnen te lopen om de aankomsten in de vereniging te volgen. Ik ben dan al even niet bij het hok geweest. Als ik de laptop aansluit in de schuur valt me op dat het onrustig is in het hok. Dat geluid van de onrust ken ik, er is er ééntje thuis weet ik meteen. Een blik op de display van de klok leert dat het de 520 is, al eerder op de midfond speelde ze bij de eerste tien in de vereniging. Ik kijk even in het hok of ze in orde is, pak de telefoon en meld haar, zoals gebruikelijk met de eerste van het hok in onze vereniging. De vrouw van Cor feliciteert me met de eerste melding. Vraagtekens in mijn hoofd. Eerste melding, dat gebeurd nooit op zo'n vluchtje, ik heb toch overnachters? Een blik op de meldsite verteld me dat er inderdaad nog niets is in de vereniging. Eerste op een midfond vluchtje? Nee, er vallen er zo nog wel, zit helemaal op de voorhand in de club. Het gebied waar de leden wonen is behoorlijk groot. Na een tijdje blijkt het toch echt zo te zijn, eerste in de club. Leuk om een keer mee te maken. Ik relativeer weer, laat in groot verband, kijk dan om je heen, stelt niet veel voor. 

Bram belt: "Wat doe jij nou? Eerste melding, gefeliciteerd!". Ik weet dat hij het meent, felicitaties van andere clubgenoten op Facebook, als ik het gebruikelijke fotootje van de eerste aangekomen duif plaats. Wim die nog even belt. 

Nee, stelt niets voor, die duivensport, maar wat een lekker gevoel, mensen die je oprecht feliciteren. Ook bij het afslaan heeft iedereen een hand en vriendelijk woordje voor me. Dank, jullie hebben mijn dag gemaakt.

Wat ik gisteren in het klein beleefde, beleefde sportvriend Klaas Buwalda in het groot. 's Morgens even na half 6 klokte hij zijn "Johan" vanuit Orange, de jaarlijkse ochtend lossing in het N.P.O. overnacht programma. Klaas draait al een paar jaar super, dit is de kroon op het werk tot nog toe. Eerste nationaal sector 4 en ook nog eens de snelste van de complete lossing, ca 5.000 duiven. Ik had de gelegenheid even langs te gaan om hem persoonlijk te feliciteren, ik zag bij hem de blijdschap en ook het plezier wat hij beleefde aan de overwinning. "Iedereen heeft me gefeliciteerd, iets laten horen, is langs geweest, super, dit is wat je wilt!" of woorden in gelijke strekking, vol trots de duif laten zien, ik denk dat de "Johan" door heel veel handen is geweest gisteren. 

Inderdaad, dit is wat je wilt, dit is de duivensport die je voor ogen hebt, dit is wat je motiveert om iedere dag weer veel te veel tijd aan die gevleugelde vrienden te besteden.  Voetnoot: weer een supervroege op één van de verste afstanden, in het NIC Holwerd. Ik zeg goed bezig!

Ik schreef vorige week dat ik een Coli besmetting bespeurde bij de jongen. Deze week 3 jongen moeten verwijderen, de rest had met 2 dagen al weer mooie mest, dinsdag stonden ze al weer goed in de lucht. Zaterdagochtend het oudste ploegje afgericht, ondanks de grijze luchten, het duurde even, maar alles weer thuis. Die zijn weer opgeknapt, gelukkig.

Goede week!

www.postduivenblog.nl

We komen dichterbij

We komen dichterbij. Deze gedachte schoot me deze week een aantal keren door het hoofd, bij verschillende, duivengerelateerde kwesties.

De eerst keer dat het door mijn hoofd schoot was toen ik een filmpje op Facebook zag, waarin, denkelijk, een Oehoe of in ieder geval een grote uil een roofvogel van zijn nest(horst heet dat geloof ik) afpakte, de natuur in optima forma, eten en gegeten worden. De "we komen dichterbij" gedachte kwam boven toen ik de reacties las. Het filmpje was een aantal keren gedeeld, dus kwam ik het een paar keer tegen. Reacties die suggereren dat alle kromsnavels uit de lucht geschoten moeten worden, of meer van dat soort aantijgingen gaan onze duivensport niet ten goede komen. Opvallend was het aantal Belgische reacties die in die trant werden geroepen. We komen dichterbij, dichterbij het punt dat de publieke opinie zich tegen de duivensport gaat keren. Mensen van buiten de sport reageren over het algemeen anders op dit soort filmpjes als ze niet een roofvogel probleem hebben. Als we dit soort primitieve reacties blijven roepen gaat het doek vanzelf vallen. We trekken er in ieder geval geen nieuwe belangstellenden door.

De tweede keer dat ik deze gedachte had, was toen ik een link zag op het blog van Sjaak Buwalda. Sjaak deelde een link van Rohnfried, waarin een Duitse liefhebber werd geïnterviewd. De passie en beleving die hierbij te horen en te zien was helpt honderd keer beter om mensen enthousiast voor onze sport te maken, dan een kraampje op de braderie, hoe goed bedoeld het ook is. 

We komen dichterbij, je kweekt belangstelling voor jou passie door die te delen, dit werkt aanstekelijk op andere mensen. Als mensen merken dat iets je ieder moment van de dag kan boeien heb je hun warme belangstelling.

We komen dichterbij als we liefhebbers met hun negatieve gedrag confronteren. De enquête van Esther vorig weekend zal toch voor veel mensen een eyeopener zijn geweest. Door negativisme lever je geen bijdrage aan het uitdragen van een hobby, waar nog steeds veel mensen veel plezier aan beleven.

We komen dichterbij, alweer die gedachte, toen ik de kalender maar eens tevoorschijn toverde op de computer, gewoon om uit te rekenen op welke datum ik een nieuwe ronde moet gaan starten voor de dames die naar Sint Vincent en Brive moeten. Het duurt allemaal niet meer zolang, volgende week al de eerste dagfond.

We komen dichterbij, het bleek vanmiddag maar weer eens. Er circuleerde een afbeelding gemaakt door de mensen achter Pigeonscloud. Ze hebben vandaag in het concours van afdeling Friesland een paar duiven voorzien van een gps chip. Na thuiskomst kan deze worden uitgelezen en kan vrij nauwkeurig de route worden gevolgd die de duiven hebben afgelegd naar huis. Voor veel liefhebbers zal het een openbaring zijn, eindelijk wordt inzichtelijk dat ligging en wind veel invloed hebben, maar daarnaast ook nog eens de route die de duiven instinctief volgen. Hierbij speelt de trek naar megahokken een veel minder voorname rol. Het zal blijken, nadat er meer van dit soort proeven zijn gedaan, veel data levert nauwkeurige metingen op. We komen dichterbij om de duif te doorgronden.

Ik vertelde vanochtend tegen een collega dat de duiven gelost waren. Ik moest werken, dus heb ze niet thuis zien komen. Toen ik iets meer vertelde opperde hij dat een gps tracker wel heel mooi zou zijn. Zo op internet kijken waar je duiven uithangen. Misschien is het wel de dimensie die nodig is om weer mensen te betrekken, maar toen ik hem uitlegde dat juist het niet weten, de verrassing als de eerste op je hok valt, de ultieme adrenaline kick van een vroege juist de sport zo mooi en verslavend maakt, begreep hij ook opeens iets meer van de passie die ik tentoonspreid als ik het over duiven heb.

We komen dichterbij, volgende week de eerste dagfond....

Goede week!

www.postduivenblog.nl

Rustige week

Deze week is zo'n week dat er op duivengebied niet zo heel veel te melden valt, tenminste in mijn duivengebied en mijn persoonlijke duivenwereld. Ongetwijfeld zijn er bij andere melkers allerlei zaken die aandacht vragen, of waar men het niet mee eens is. Ik heb daar deze week geen last van, ik lees van collega melkers dat dat wel anders is.
Het gaat dan met name over de roofvogel problematiek. Ik heb hier in mijn vorige stukjes ook al wat over gezegd, het is een feit dat ze er zijn, het is een feit dat ze duiven vangen, het is een feit dat je hier als liefhebber niet blij van wordt. Je kan er iets tegen doen, al is het niet veel, verder zal je het moeten accepteren, doe je dat niet, wordt het plezier in je hobby dusdanig vergald dat je andere conclusies gaat trekken. 
De duivensport is mij te lief, betekend te veel voor me om me hierdoor van de wijs te laten brengen. Ik schrijf liever over de leuke zaken die ik meemaak, door of ondanks mijn duivengekte. Als we Facebook groepen gaan oprichten waarin we melden hoeveel duiven er van welk hok worden gepakt zakt mijn broek af. Ik snap de frustraties, ik snap dat je het wilt delen. Het is een serieuze factor in de hobby. Maar we vergeten in alle consternatie dat we hiermee weer heel veel negatief nieuws naar buiten brengen, we vergeten dat we al onder een vergrootglas liggen. Het vliegseizoen staat te beginnen, 2de week April is het door het hele land weer feest, we vliegen dan weer! Het is ook de week dat er weer allerhande dierenbeschermingsorganisaties wakker worden. "Oh ja, die hebben we ook nog, maar even volgen, als er iets gebeurd wat niet deugt in onze ogen, gaan we dat maar eens even uitspitten."
Om nog maar wat leuks te vermelden: gisteren bij vriend Bram wezen buurten. Moest nog een keer, al 2 maanden niet meer bijgeklept. Als we tegen elkaar beginnen te kleppen houdt het ook nooit meer op zo lijkt het, naast de postduiven, zijn we beiden ook bekend in het sierduivenwereldje, hierdoor krijgt het altijd een extra twist. 

Vlieghokken Bram

Bram heeft deze winter niet stilgezeten op de transfermarkt, hij heeft wat duiven aangeschaft om in te kruisen in de lijn van zijn fameuze "Jellema duivin". Deze duivin heeft al een hele serie goede duiven op de wereld gezet, eerst bij haar vorige eigenaar, nu op de hokken bij Bram. Zijn "Teletekst", of welke naam er ook aan mag hangen, vaandeldrager en toch weer in het vlieghok dit jaar, daarnaast vele halfbroers en halfzussen, kleinkinderen, de ene met nog meer klasse dan de andere. Machtige duiven. Ook de aankopen zijn niet misselijk overigens.
Daarnaast heeft Bram aanpassingen gedaan aan zijn vlieghokken. Bij Bram was er maar 1 afdeling waar vroege prijzen werden gespeeld, op de andere wilde het maar niet lukken. Ik hoop dat het dit seizoen wel gaat, de jaarlingen en 2 jaarse hebben belofte genoeg in zich om er wat moois van te maken. Natuurlijk waren we de hele middag kwijt om alles te bespreken, uit te diepen en de prijzen voor komend seizoen alvast te verdelen. Daarnaast was het schitterend weer, wat wil je nog meer?
Ik zag dat er over Michel een mooie reportage stond op Pipa, deze man is bloedfanatiek, raast het land door om maar niets te missen van alle evenementen en topspelers, schrijft er nog eens geweldig over en doet zichzelf vaak tekort, in drukte met werken en bescheidenheid. Mooi dat zo'n iemand zelf eens in de spotlights staat. Mag ook als je de beste duif hebt in verschillende competities, dan moet het toch écht een goede zijn!
Op eigen hok tenslotte is het rustig, deze week bij de kwekers de eieren kunnen schouwen, alles bevrucht, van 2 A-koppels de eieren overgelegd, zodat deze snel aan de 2de ronde kunnen beginnen. Van 6 koppels laat ik de jongen komen, de overigen dienen als voedster voor de sierduiven of de genoemde koppels. Mocht er gelegenheid zijn dan laat ik van een paar voedsterkoppels nog jongen komen, niet in de A selectie, maar wel goed, op de reservebank zeg maar. Toch altijd lastig die keuze, welk koppel wel, welk koppel niet.
De vliegduivinnen zitten gewoon in het jongen hok, of opleidinghok, vliegen elke dag, zijn gewoon in goede doen. De doffers lijken het eens met elkaar wie welke bak heeft. Saillant detail: vorige week een vermeend koppel geïdentificeerd als 2 doffers, de ene doffer van dit tweetal heeft binnen een week, tussen de andere doffers, alweer een nieuwe maat gevonden.....
Goede week!


www.postduivenblog.nl