zaterdag 9 april 2022

09-04-2022 Het jong van Witstaartje

 

Witstaartje heeft een jong! Het zegt U waarschijnlijk niets maar voor mijn kleindochter is dit toch wel een belangrijke gebeurtenis.

Witstaartje is namelijk het duifje van mijn kleindochter. Natuurlijk, Witstaartje woont bij opa in het duivenhok, maar toch, Witstaartje is van mijn kleindochter.



Witstaartje is dit jaar gekoppeld aan een mooie ooievaar doffer van Joan, het jeugdlid waarvoor ik de kwekers verzorg op mijn hok.

Nu lukte het de eerste ronde eitjes niet zo goed, maar de 2de ronde gaf toch een bevrucht eitje. Spannend, het was de eerste keer dat Witstaartje een jong zou krijgen. 

Mijn kleindochter woont ver weg in Brabant, dus Whatsapp is de manier om te communiceren. Regelmatig doe ik een foto op de app. Bijvoorbeeld van het eitje, waarop te zien is dat het bevrucht is. Van het eitje als het is aangepikt, als het jong er al bijna uit is, als het jong net geboren is enzovoorts.

Telkens komt er een berichtje terug. Soms wat emoticons, soms een spraakberichtje. Er is ook al een naam voor het jong bedacht. 

Moraal van het verhaal? Kleindochter die wat mee krijgt van de natuur? Kleindochter die misschien wel duivenmelkster wordt? 

Nou nee, eigenlijk niet. Het is gewoon hartstikke leuk dat je op deze manier elkaar wat aandacht kan geven. Aanrader!


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl 

zondag 13 maart 2022

13-03-2022 Nog even snel

 Ik ga het maar niet meer hebben over drukte op het werk, tijd die tekort komt en meer van dat. Het verhaal is meer dan bekend. Ik scrolde vanochtend nog eens door mijn posts van de afgelopen jaren, het verhaal heeft steeds dezelfde ondertoon. Precies de reden waarom de combinatie met Wim samen ideaal is.

Het project waar ik momenteel aan werk is bij een bedrijf dat 7 dagen per week produceert, dus ook de weekenden moeten er nog wel eens aan geloven, niet ideaal voor de duivenmelker, zeker als het seizoen er weer aan zit te komen. Ook gisteren nog wat werk gedaan, alleen de zondag dus voor wat rust en relaxtijd.

Wat er nu gebeurd is ongekend. De corona regels zijn nagenoeg opgeheven, ik ken nauwelijks nog mensen die zich geroepen voelen om zich nog maar aan enige regel te houden. Begrijpelijk na 2 jaar, maar toch, het COVID spook is niet weg. Er worden toch nog steeds mensen ziek in mijn omgeving.

Ook de verschillende organisaties in duivenland nemen het er nog even snel van. We kunnen nog even een vergadering houden, "old school", gezellig met elkaar in een gebouw gepropt, hebben we meteen de gelegenheid om nog even de kampioenen te huldigen. De komende 3 zaterdagen zit ik niet bij de duiven, maar tussen duivenmelkers om toch nog een bos bloemen op te halen. De prijzen waren al uitgekeerd,  de kassen moeten nog even worden gespekt, kan nog mooi even voor het nieuwe seizoen. Oh ja, of we nog even een bonnetje willen schenken.....

Over huldigen van kampioenen gesproken. Gisteren gezien hoe Sven Kramer en Ireen Wüst werden gehuldigd, als afsluiting van een meer dan imposante carrière als topsporter? On-Nederlands om zo iets te doen, maar oh zo terecht. Wat hebben deze mensen ons geweldige momenten bezorgd op allerhande grote toernooien, wat hebben zij ons geïnspireerd, wat een grootheden!

Vanuit ons calvinistische gedachtengoed was het misschien over the top, maar laten we eerlijk zijn: als je zoveel hebt gegeven mag er wel iets voor terug komen, zeker gezien de omstandigheden waarin Europa momenteel verkeerd een meer dan positieve opsteker.

Hoe het op de hokken gaat? Ik vind dat het beter kan met de kweek, mijn maatje zegt dat het allemaal goed komt, als altijd. Oordeelt U zelf maar.



Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl