Februari

Februari, wat gebeurd zoal in een duivenhok in Februari. Bij velen zullen er al voldoende jongen zijn, het wachten is op de goede momenten om de duiven weer met regelmaat te laten trainen, daarnaast zullen de vroeg kwekers de jongen uit moeten wennen.
Februari in Engelum is rustig. Afgelopen weekend de kwekers en sierduiven gekoppeld. Nooit een lastig karwei, aangezien de onvolprezen éénpaar hokken ook dit jaar worden gebruikt. Koppels in de hokken, alleen even in de gaten houden of ze elkaar wel aardig gaan vinden. Eigenlijk nooit een probleem, zeker als je bedenkt dat de duiven al vanaf oktober apart zitten.
De week na onze korte winterbreak gebruikt om de duiven in het ritme terug te krijgen van de normale verzorging. 
Ik ben tevreden over de gezondheid tot zover, hoe het verder ontwikkeld moeten we maar even zien. Er is in ieder geval een duidelijk verschil met wat ik aan het einde van het vliegseizoen zag. De winterkuur heeft dus goed geholpen.
Vorig weekend de vliegers ook weer los gehad. Vooral de duivinnen vlogen lekker, ondanks de kou. Niet overdreven, ze zijn nog wat zwaar van de winter, geeft niks, de overschotten die ze nu hebben, komen nog goed van pas in het seizoen. De doffers hadden het vooral druk met elkaar, ook buiten het hok moet blijkbaar de pikorde worden bepaald. Gezelligheid geeft het, als de duiven weer buiten komen.

Vorige week zaterdag nog even bijgeklept met collega overnachter Hans, bakkie koffie, laptop, toch weer die stambomen bekijken en delen van ervaringen en meningen. Mooier is er bijna niet als het om duiven gaat. Hans vertelde over de prijsuitreikingen die hij heeft mogen meemaken vanwege zijn overwinning op Bergerac. Het heeft hem naast een paar mooie bokalen vooral veel positieve reacties en contacten opgeleverd. Mooi te horen, deze man timmert al lang aan de weg.

Woensdag avond een, voor onze contreien, ongewoon intermezzo. De voerhandel waar ik mijn voer koop organiseerde een avond voor duivenliefhebbers. Spreker was Martijn Oomen, vertegenwoordiger voor een bekend voermerk, daarnaast vooral bekend vanwege de antwoorden die hij geeft in de rubriek "Vraag het Martijn" op het onvolprezen duivenmarktplaats.nl.

Natuurlijk, de mensen van de voerwinkel proberen wat extra aandacht en daarmee klanten te trekken, maar wat vooral mooi te zien was, was dat er een mooie opkomst was. Nog opvallender, het waren niet de minsten uit onze regio die in het publiek zaten. Op zoek naar dat ene extra procentje wellicht?
Het verhaal van Martijn gaat natuurlijk over al die geweldige producten die zijn firma op de markt brengt, voor de oplettende toeschouwer is er ook veel te leren. Er werd in ieder geval een realistisch verhaal verteld, iets wat best vaker mag in ons wereldje. Sterke verhalen zijn mooi om naar te luisteren, maar ze zaaien ook veel verwarring, waardoor vooral minder ervaren liefhebbers onderuit gaan. Wijze les van Martijn: Heb je een systeem, hou je eraan, voer kleine wijzigingen door. Je doet jezelf en je duiven er een groot plezier mee. Nog een wijze les: alles waar te voor staat gaat uiteindelijk tegen je werken.
Kon me er wel in vinden, het verhaal, vooral toen duidelijk werd, dat alles wat werd gepresenteerd nooit in een week aan 1 ploeg duiven kan worden gegeven. Ik schrok al, een week kan geen 20 dagen hebben.....
Plannen voor komend weekend: gewoon voor de duiven zorgen, lekker ff los laten vliegen, hopen dat in de komende week de eieren er liggen van de kwekers.
Genoeg voor nu, ligt ook nog een cursus, ook maar eens afmaken.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Mooie plannen

Het zit er dan toch eindelijk aan te komen, zaterdag moet het gebeuren, de start van het kweekseizoen. Verstokte overnachter die ik ben vind ik het misschien toch nog wat te vroeg, maar ja, als ik de latere jongen nog een paar keer weg wil hebben voor ik met vakantie ga in September zal ik wel moeten. Ik kweek met 8 koppels, dus de ringen zijn niet zomaar op natuurlijk.

Als voorbereiding vorige week eerst maar een midweekje Tenerife gedaan. Gewoon, omdat het een keertje kon. Het is aan te raden even een paar dagen wat zon en milde temperaturen, Tenerife het niet voor niets "Eiland van de eeuwige lente". Deze week benut om alles weer op de rit te krijgen, in het ritme wat bij mijn werkzame leven past.

Kijk er wel weer naar uit, weer wat jongen groot laten komen, weer een beetje leven in het hok. Daarnaast de strategie nog even verfijnen voor komend seizoen. Even kijken wat de mogelijkheden zijn, daar zo goed mogelijk gebruik van makend. Ik wil ze op het nest naar de overnacht hebben, beproefde methode. In het voorjaar het systeem van Gerard Koopman maar eens proberen. Hij laat(in ieder geval bij zijn overnachters) de partners op woensdag bij elkaar. Ze kunnen dan zelfs gezamelijk uitvliegen, zich helemaal uitleven dus. Voor of na de vlucht zien ze de partner niet of nauwelijks. Lijkt me wel wat, kan nooit geen kwaad om eens te experimenteren, toch?

Ook de sierduiven zullen worden gekoppeld, meestal valt de eerste ronde van hen erg tegen, maar wat er komt aan jongen kunnen dan meteen met de jonge postduiven grootgebracht worden. Het schiet dan ook al weer op naar het vliegseizoen, ik hoop dat de dagen snel lengen(net of je daar invloed op hebt), zodat voor het werk de duiven eruit kunnen, nog iets verder kan ik ze misschien ook 's avonds nog even laten gaan. Het kriebelt, dat is wel te merken, Februari, bijna voorjaar, duiven, hey ho, let's go!

Tenerife, mooi eiland met heel veel melkers. Ik heb geen flauw idee of de sport daar ook minder wordt, maar ik zag wel heel veel koppels duiven draaien, op verschillende tijdstippen, boven bijna iedere plaats waar we zijn geweest of langs zijn gereden. Koppels van 30 duiven, maar ook hele grote. Ik moet me sterk vergissen, maar volgens mij hebben we de duiven van de beroemde éénhoksrace Derby Arona zien vertrekken aan de noordkant van het eiland voor een trainingsvlucht. Veel duiven, tegen elkaar indraaiend en later vertrekkend als één grote ploeg. Dat moet een lossing zijn geweest. De website van deze race gaf ook aan dat er op 2 Februari een trainingsvlucht was geweest.

Wat we ook hebben gezien is dat de duiven, eenmaal weer verwilderd, terug keren naar de gewoontes van de oervorm van onze tamme duiven rassen, de Rotsduif. Onderstaand een foto die ik maakte aan het einde van de kade van Candelaria, er broeden daar in de rotsen stadsduiven, aan de kleurslagen te zien zitten daar wel heel veel generaties tussen de oorsprong en de terug keer naar de oorsprong. De moderne Rotsduif zullen we maar zeggen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De moderne Rotsduif, in de rotsen bij Candelaria, Tenerife

Tussen straaljagers en St Vincent.

Niet meevliegen dit weekend, ik had het voor het seizoen niet in mijn agenda. Maar, dingen gaan zoals ze gaan. Een planning of een plan is slechts het begin van het avontuur dat je op dat moment gaat beginnen. Stug vasthouden aan wat je in je hoofd hebt getuigd eerder van eigenwijs dan van lef. Als het nodig is moet je je simpelweg aanpassen en het maximaal mogelijke eruit halen. 
Wat ik in mijn hoofd had was heel simpel. Alleen duivinnen spelen, zo vaak mogelijk tot en met de eerste dagfondvlucht. Daarna de jaarlingen doorspelen op de programmavluchten waar ze alvast aan de meer nachten mand mogen wennen, de meerjarigen naar  de overnacht. Tweejarigen mee op de derde en vijfde of zesde race van het jaar, de ouderen naar Saint Vincent en later naar Orange, de te verwachten zware vluchten in het programma, op het lijf geschreven van de ervaren rotten. Afronden van het overnachtseizoen in de laatste week Juli en klaar weer, op naar het volgende seizoen. Jongen worden afgericht vanaf Juli, niet eerder, de reden hebben we kunnen zien aan de weersomstandigheden van de afgelopen weken. Warmte en koude fronten, onweer, kortom, teveel elektrische lading in de lucht, niet goed voor de jongen, als de zomer er echt is, geen probleem meer, dus tijd genoeg voor een fundament van een succesvolle marathon carrière. 
De races van de afgelopen weekenden waren zwaar, toe te schrijven aan het weerbeeld, hierboven al omschreven. De jaarlingen bleven dit weekend een nacht overstaan en er werd nog wat teruggereden om de buien te ontwijken. Wijze besluiten. Toch werd het zondagmiddag en avond zwaar, er kwamen er drie van de acht door, maandag nog eens vier. De laatste heb ik tot nu niet weer gezien. De jaarlingen hadden een jasje uitgedaan, dus geen dagfond vlucht dit weekend. Ik heb ze om te bouwen niet om op een hoop te spelen. 

Ook mijn overnacht collega's hebben een woordje mee kunnen spreken over zware vluchten. Het verloop van Limoges was zwaar, dusdanig dat er nog veel duiven achter zijn, het concours zelf stond bijna 24 uur open, ongekend, dertig jaar geleden werden overnachtconcoursen zo vervlogen. Chapeau voor de winnaars, vooral de duif die 's ochtends werd geklokt in Terborg wekte bij mij verwondering. Nachtvliegen met een dikke kopwind, ik had het nooit verwacht.
Toch zitten er voordelen aan het niet inkorven dit weekend. Ik had al een festiviteit op de agenda, georganiseerd door de organisatie waar ik werk. Gezien mijn functie is er geen discussie over dat ik daar aanwezig ben. Daarnaast zijn de luchtmacht dagen in Leeuwarden. Ik woon op een steenworp afstand van de vliegbasis, de straaljagers die demonstraties geven doen dat bij voorkeur boven onze achtertuin. Trouwens parkeren ook, hebben we donderdagmiddag geleerd. Het was hemelsbreed niet zo ver van ons huis. 
Kortom, spectaculair, ik denk dat de duiven daar iets anders over denken, als ze thuiskomen met een jet achter de kont aan.
Ik heb de duiven goed kunnen trainen deze week. Maandag en woensdag 30 kilometer vanaf de kop Afsluitdijk, dinsdag moest ik naar het hoofdkantoor, dus duiven op de zuidlijn gelost op zo'n 50 kilometer, donderdag en vrijdag nog een enkeltje IJsselmeer, gelost bij Medemblik, in rechte lijn ongeveer 65 kilometer. Mooie voorbereiding lijkt me voor St Vincent.
Dit weekend relax, de St Vincenters opvoeren, de duiven voor Brive nog even door laten trainen, vrijdag weer wat jaarlingen voor de midfond. 
Het begint er op te lijken, ook voor mij gaat het seizoen echt beginnen.
Iedereen succes komend weekend.

www.postduivenblog.nl

Opleidingshok of overnachthok

Lentekriebels, ik zou ze moeten hebben vandaag, vanmorgen bij het voeren van de duiven was er niet veel van te merken, miezerig weer en noord-westen wind doet je denken aan het najaar, die periode dat het seizoen weer afgelopen is. Toch al een bewogen week, waarin een duivenvriend overleed. Vrijdag de begrafenis bezocht, triest. Iets wat je niet in de koude kleren gaat zitten.
Vanochtend, toen ik mijn ogen opende, dacht ik er nog aan om de duivinnen voor het eerst te gaan lappen, het is niet meer zo koud, dus  zou moeten lukken. Uit bed en een blik naar buiten zorgde meteen al voor een verandering van de plannen. Duivinnen maar los en voeren, schoon water en klaar weer voor vandaag. 
Het wachten is op de eerste jongen die uitkomen, komende week komt de eerste ronde, nieuw leven, nieuwe hoop, zal het dit jaar weer lukken om een paar goede vliegers op te laten groeien. We gaan het beleven. 
De duivinnen komen iedere dag los, gaat al 3 weken goed, na het incident 3 weken terug niets meer kwijt geraakt. De doffers hebben ondertussen besloten wie in welke bak hoort, al zijn er wel een paar rare snuiters bij. In één bak zitten twee doffers, eentje op het zitplankje, de andere op de gaasbodem. Geen van beiden wil ook maar een stapje opzij doen, ze claimen beiden de broedbak, maar zijn blijkbaar ook niet bij machte om definitief tot een vergelijk te komen.

Nog geen vergelijk

De heren houden elkaar de hele dag in de gaten, de conditie van de twee is duidelijk minder dan de andere doffers. Tijd tekort om voor zichzelf te zorgen. Raar spul. Onderbreken wil ik het niet, ook al speel ik niet met de doffers. Later komen de duivinnen voor de overnacht ik het hok, er is dan wel een spanningsboog nodig om wat extra motivatie op te wekken. Gevalletjes als dit gaan daar bij helpen, simpelweg omdat er iets gebeurd in het hok wat continu om alertheid vraagt. De andere twee doffers waar ik vorige week over schreef zijn inderdaad meer dan dikke maatjes, ik noem ze maar Ho en Mo. Ook zij blijven in het hok. Ze bezetten het broedhok van één van de nu twee jarige duivinnen, gaat ook weer strijd opwekken. Wat nou vredesduif, knokken voor je plekje moet je, de sterkste wint.
De duivinnen verblijven tot nader order in het jongen hok, of opleidingshok. Pas als het nodig is worden ze gekoppeld, bij terugkomst van een lapvluchtje of bij de eerste programmavluchten mogen ze er bij de doffers in, voor zover ze dat willen. De jaarlingduivinnen wil ik eigenlijk gewoon in deze afdeling houden, zonder doffers, zonder broedhok. Ik wil ze zoveel mogelijk mee hebben op het programma, ervaring op doen, kilometers maken, trainen en hard worden om als twee jaarse de strijd aan te gaan op de overnacht. Hierbij is het voornamelijk van belang dat ze zo vaak mogelijk twee nachten mand meemaken als jaarling, leren eten en drinken in de mand is cruciaal, hiermee houden ze zich op peil onderweg naar de lossingen voor de overnacht. Pas als ik het idee heb dat ze voldoende opleiding hebben gehad gaan ze naar het echte vlieghok, ik zal het voortaan maar het nesthok noemen, of het overnachthok. Ze mogen dan een partner uitzoeken, daarmee een nestje gaan bouwen. Vanaf het nest gaan ze dan overnacht vliegen. 
De doffers die ik gebruik als partner voor de vliegduivinnen zullen allemaal broers en halfbroers zijn van de vliegers. Doffers uit kweekkoppels waar ik de duivinnen van kwijtraak of uitselecteer hoef ik niet aan te houden. De koppels waar ze uitkwamen ook niet overigens. Wellicht dat ik zo'n broer/halfbroer nog eens inzet in de kweek. Dit jaar heb ik er twee uit het overnachthok gevist die zijn ingezet voor de kweek.
Vrijdagavond was de voorjaarsvergadering van de vereniging, weinig nieuws, nog wel even leuk na zitten praten over het komend seizoen, ieder met zijn eigen plannen en inzichten, het leeft in ieder geval weer in de harten van de melkers, zoveel was wel te merken.

Goede week!


www.postduivenblog.nl