Wachten

Onwerkelijk is het, zaterdagavond, in de achtertuin, laptop op schoot, in een meer dan 's zomers Friesland. Op de achtergrond pruttelen de zware diesels van de antieke tractors. De Elfstedentocht voor trekkers komt tot een eind, start en verzamelpunt is in ons dorp, een weiland 50 meter van ons huis dient als eindpunt. Onvoorstelbaar, als je puur naar je lokale omstandigheden kijkt, dat er geen vlucht kon zijn vandaag. De moderne middelen die we tegenwoordig hebben brengen je snel op andere gedachten. In geen 100 jaar had ik het aangedurfd te lossen, veel te link met de omstandigheden vanochtend verder op naar het zuiden en de daarbij ontwikkelende buien. Morgen ziet het er een stuk beter uit.

Onweer, vochtige lucht, onvoorspelbaar zware buien, geen duivenweer, als er veel elektrische lading in de lucht zit is het toch al geen goed idee om duiven te laten vliegen. Morgen ziet het er beter uit, ik denk dat alles gewoon losgaat morgen. Ik heb alleen de jaarlingen op Quievrain, mijn overnacht collega's wachten nog op de eerste clash van dit jaar, Limoges was vandaag wederom uitgesteld.

Alleen een gedeelte van afdeling 8 en afdeling 10 hebben vandaag gelost op flink ingekorte concoursen. 

Ik ben eigenlijk wel blij met het uitstel. Mijn jaarlingen hebben nu voor de eerste keer 2 nachten mand, hoort bij de leerschool die moet leiden naar een succesvolle marathon carrière. Daarnaast lijken de omstandigheden morgen fair, mooi helder weer met n-o wind. Ik zeg dat wordt genieten morgen van de aankomsten, ook al zullen ze niet met de eersten mee doen. Het grote doel moet voor ogen worden gehouden, de 3 marathon vluchten per jaar die ik als speerpunt aanwijs.

Ik betrapte me er vandaag op dat ik wel heel erg veel tijd stak in het vinden van informatie over de lossing, tussen de bedrijven door. Op de zaterdag is het altijd duivendag, alles wat doordeweeks niet lukt moet op die dag, om de zondag nog enigszins de zondag te laten zijn. Ik probeerde meer dan nodig om lossingsinformatie te krijgen. Als de mist snel genoeg kon optrekken had er nog een kans geweest dat ze los konden, tenminste dat is wat er door mijn hoofd spookte.  Ik was niet de enige die er blijkbaar zo over dacht, de site van de afdeling vliegt eruit als iedereen tegelijk probeert te kijken naar de lossingen. Gelukkig hebben we facebook ook nog, waar dan ook altijd netjes dezelfde berichtgeving te vinden is als op de officiële website.

Wachten, hoeveel uren zal een doorgewinterd melker al hebben gespendeerd aan wachten. Niet wachten op de bus of trein, maar gewoon wachten op iets waarvan je niet zeker weet wanneer het gebeurd. Ja, de duiven komen thuis, maar hoe laat, wanneer valt bij jou de eerste, wanneer meldt de laatste zich, hoeveel tijd staart een melker in het grote niets, wachtend op dat wezentje wat plotseling op het netvlies verschijnt, knijpend, draaiend, richtend, vallend naar het hok. Het magische moment voor iedere postduivenhouder.

Iedere melker kan je dan ook vertellen dat wachten lang duurt, maar ook eigenlijk weer niet. Ik weet niet hoe snel een mens kan denken, of daar een meting aan gegeven kan worden, maar wachten betekend mijmeren, positief of negatief, alle grote duivenproblemen worden opgelost in die tijd dat je bij het hok zit of staat, maar toch ook weer niet, de week erop zit je er weer, in het seizoen. Let wel, de duivenproblemen, wereldproblemen los je niet op als je hoofd vol is van duiven.

Ik zal morgen weer met plezier wachten, als het weer net is als vandaag is dat zeker geen straf.

Ik heb hier op het hok geen problemen zover. De oudere dames gaan naar St. Vincent, de 2 jarigen gaan naar Brive, een week later. Ze zullen deze week allemaal op eieren komen, dus ze zullen op eitjes worden gespeeld. De conditie lijkt goed, ze voelen goed aan, zijdezacht en vol. Alleen het trainen om het hok wil niet erg, dus veel rijden om de gang erin te houden zal nodig zijn. Geen training betekend onvoldoende voedselopname en dus tekort opslag van energie in het lijf. De energie die ze nodig hebben om de marathon afstanden te overbruggen. Vrijdag is het gelukkig ook goed gegaan. 's Ochtends de duiven voor Quievrain als altijd bij de club afgeleverd, de thuisblijvers reden mee tot aan het werk in Noord-Holland. In Friesland prachtig weer, in Noord-Holland mistig, eigenlijk te mistig om te lossen. Er is dan geen keuze meer, de duiven moeten eruit, de hele dag in de warme kofferbak is zeker geen optie. Toen ik 's avond in het hok keek was alles gelukkig weer thuis. Het waren de ervaren dames, met wat vertrouwen blijkt er dus best veel mogelijk te zijn.

De jaarlingen blijven op het programma, hier nog midfond en dagfond, nog een aantal keer 2 nachten mand is wat ze nodig hebben. De afstanden zeggen mij minder.

Bij de kwekers worden komende week de laatste eieren gelegd voor dit seizoen, de bestelde 50 ringen zullen dan op zijn. Ik hoop er weer een leuk ploegje jaarlingen voor volgend jaar aan over te kunnen houden.

Voor iedereen die morgen vliegt, of misschien maandag nog aankomsten heeft van Limoges, succes!

Goede week.

www.postduivenblog.nl

De Honderdste

Ik kijk vanmiddag naar de Ronde, de Ronde van Vlaanderen wel te verstaan. Hoogmis van het wielrennen in het wielergekke België. Het is vandaag de honderdste, ik zie in mijn lijst van gepubliceerde berichten dat het ook de honderdste keer is dat ik een blog schrijf. Jubileum of prestatie, niet aan mij om dat te beslissen, jublileum is in mijn beleving nooit aan de orde, je viert waardevolle momenten, geen numerieke feiten. Prestaties worden door anderen van gewicht voorzien, meestal vind je het zelf normaal dat je iets doet. Ik doe het met plezier, aan de reacties te horen heeft het voor anderen een meerwaarde.
In de Ronde is het tot nog toe niet spectaculair sportief gezien, alleen het afvallen van wat favorieten door de onvermijdelijke valpartijen baart opzien tot nog toe. Nog 70 kilometer, de finale is nog niet bezig. Hopelijk lopen de favorieten niet te veel schade op, volgende week is dat andere voorjaarsmonument in het klassieke wielerseizoen: Parijs-Roubaix. Bij sommige omstandigheden spreekt deze nog meer aan dan de Ronde.
Deze week stond in het teken van de eerste inkorving van het seizoen. Testvlucht, in alle betekenissen die je er maar aan kunt geven. De jaarlingen waren nog niet gechipt, de klokken moesten weer geladen na de updates van afgelopen winter, daarnaast is het ook weer warm draaien in de vereniging. Zitten alle duiven in het systeem, werkt het allemaal en meer van dit soort kwesties. Hier alleen een onwillige antenne, deze doet het niet meer, moet dus een nieuwe voor worden besteld. Geen ramp, er is er nog één die werkt, meer heb ik niet nodig. Wil in ieder geval wel een reserve antenne in huis hebben. Het gaat me niet gebeuren dat ik straks op de marathon bij aankomst van mijn eerste duif de bekende piepgeluidjes niet hoor, of niet snel kan schakelen als dit niet het geval is.
De duiven kwamen stroperig, uit alle richtingen, sommigen hadden de gang er aardig in, gezien de manier waarop ze op het hok vielen. Anderen hadden het minder naar de zin, bleven draaien, wisten zich nog niet zo goed raad met de situatie. Jaarlingen, ze hebben het hele seizoen om wijs te worden en ervaring op te doen, allemaal nodig voor de marathon, die voor alle tweejarigen onvermijdelijk gaat komen. Toch genoten, aangename temperatuur, mooie aankomsten en alvast even wennen aan langdurige concoursen, ik had er in een uur tijd elf van de zeventien thuis. 
In de Ronde laat Nederlands favoriet Terpstra zich eindelijk zien, zijn shirt wordt zichtbaar in het peloton op 62 kilometer van de streep. Er zijn dan al 190 kilometer gedaan. De slimste wint, niet de sterkste.
Genieten is het ook in de kweekafdeling van het hok. De jongen van de eerste ronde groeien voorspoedig, de kleuren worden al goed zichtbaar. De eerste ronde behelst maar tien jongen, een paar gaan naar een collega melker, van hem komen van de betere koppels ook een paar jongen terug, we ruilen gewoon. Hoe moeilijk kan het zijn om aan goede duiven te komen! Van een paar koppels zijn eieren overgelegd, deze broeden intussen alweer op de tweede ronde eieren. 
Het peloton dendert naar de Oude Kwaremont, de renners links komen het beste uit, parcourskennis heet dat. De finale begint.
Verder is er eigenlijk niet zoveel aan de hand in duivenland. Tenminste niet in mijn stukje van duivenland. Ik hoop op een mooi seizoen, zonder al teveel gedoe. Ik zag gisteren alweer de eerste minder positieve opmerkingen en sneren langs komen via Facebook. Volgens mij is niemand verplicht om in te korven. Als je er niet mee om kunt gaan dat het niet altijd zo gaat zoals men denkt of vind dat het moet, kan je beter je duiven thuis houden. Het is in ieder geval niet mijn manier om mijn ongenoegen te uiten.
Het peloton dendert naar de Koppenberg, één van de beroemde puisten in het Vlaamse land, hoewel de Muur nog steeds node gemist wordt. 
Genoeg tekst naar mijn zijn voor mijn honderdste, ik ga kijken hoe die honderdste in Vlaanderen afloop.
Goede week.

www.postduivenblog.nl