Deze week genoten van de duiven. Ik had deze week de wat latere diensten waardoor ik pas om 9 uur van huis hoef. Het geeft gelegenheid om de duiven nog even te laten vliegen, iets waar iedere liefhebber graag naar kijkt. Bij goede omstandigheden houden ze het nog vlot 3 kwartier vol, niet slecht voor duiven die niet gescheiden zijn en de meesten nog volop in de rui.
Deze week weer vroegere diensten, ik ben 's middags dan te laat om de duiven nog uit te laten. Vanmiddag hebben ze hun rondjes nog kunnen draaien, de rest van de week zullen ze binnen moeten blijven. Gelukkig tot dusver nog geen last van de kromsnavels.
Ook genoten van de stukjes die her en der geschreven worden. Soms leerzame reportages, soms stukjes die duidelijk refereren aan het stille seizoen in de postduivenwereld. Melkers die op vakantie opnieuw ontdekken dat er meer moois op de wereld is.
Waar ik niet van geniet zijn de soms erg negatieve commentaren die gegeven worden op de mening van melkers. Gelukkig zijn er melkers die hun mening durven geven, je hoeft het niet met elkaar eens te zijn. Natuurlijk zijn er 1000 wegen die naar Rome leiden, ieder het zijne. Nu moeten mensen die bereid zijn om hun mening te delen zich soms met hand en tand verdedigen. Natuurlijk is discussie goed, maar laat het dan wel discussie blijven. Vaak worden zaken tot in het persoonlijke getrokken, het is volgens mij niet nodig om iemand die voor zijn mening uitkomt af te maken, simpelweg omdat die mening niet strookt met die van een ander.
Ooit nagedacht over het feit dat iemands mening kan leiden tot een beter inzicht over waar jezelf mee bezig bent? Het zou wel zo moeten zijn, we zijn bezig met een hobby, er zijn maar weinig mensen die kunnen leven van de duiven. Commercieel belang is dus te verwaarlozen voor het grote gros, luisteren naar elkaar kan wel leiden tot beter resultaat op eigen hok, of tot een beter beleid als het gaat om regelgeving, opstellen van vliegprogramma's en lossingen.
Het veilingseizoen is ook weer in volle gang, op veel websites worden in hoog tempo duiven verkocht. Volgens de omschrijvingen en stambomen kunnen het alleen maar goeden zijn die worden aangeboden, heb hier wel ernstige twijfels over. Soms wordt er een kijkdag aangeboden, om de duiven in de veiling te kunnen bekijken en keuren. Je kan er niet inkijken, maar sommige kenmerken moeten toch wel aanwezig zijn.
Ik vraag me ook af hoeveel afval de verkopers kweken per jaar, dat wil dus zeggen dat er veel aangeboden wordt wat zijn geld niet waard is. Ook ik heb me wel laten verleiden om duiven aan te schaffen via 1 van de veilingsites, sommigen voldoen, veel niet. Ik kan me gelukkig inhouden en zorgen dat ik me hou aan de limieten die ik mezelf stel, zodat ik er financieel tenminste niet minder van word. Ook in dit opzicht moet het hobby blijven.
Ben wel benieuwd wat de duiven van Jos Pepping gaan opbrengen, hij hoort tot de top 5 van marathonspelers in Nederland. De verkoop van Arjan Beens en Ultsje Jellema hebben ook mijn belangstelling. Tophokken gaan in de verkoop.
Ik had het eerder over commercieel belang, voor deze mensen geldt volgens mij dat dat waar zij met hart en ziel aangewerkt hebben best wel een paar centen op mag brengen, ze hebben stuk voor stuk ook geïnvesteerd in hun stam, niet alleen met geld, vooral met kennis, kunde en passie.
Wat je vooral van bovengenoemden kunt leren is dat het altijd bij jezelf begint. Vingerwijzen en verbaal geweld zijn geen bouwstenen om verder te komen.
zondag 19 oktober 2014
zondag 12 oktober 2014
Warme winter?
Losse eindjes, dit gaat zeker op voor de Chinees Zhang, finalist in de finale rekstok op het WK turnen, gezien als grootste concurrent van ons aller Epke Zonderland. Hij was onderweg naar een goede klassering, echter kreeg hij materiaal pech, het leertje van 1 van zijn handschoenen brak los, essentieel voor de turners aan de rekstok. Voor eigen publiek kon de man de verwachtingen dus niet waarmaken, domme pech? Waarschijnlijk. Epke was magistraal, als zijn Chinese concurrent zijn oefening naar behoren had kunnen afronden was hij waarschijnlijk nog niet in staat geweest om voor goud te gaan. Winnen of verliezen, het ligt heel dicht bij elkaar. Er vliegen overigens al heel wat Epke's rond in Nederland, als ik de stambomen van te koop aangeboden duiven mag geloven.
Ik ben geen turnfan, maar de beelden die de wereld werden ingestuurd waren wel fantastisch. Vooral de slowmotions na de oefeningen brachten prachtig in beeld welke passie, focus en concentratie deze atleten opbrengen om het beste in zichzelf boven te halen. Absolute ster was in mijn mening de Amerikaanse Simone Biles, wat een talent, in elke sport kennen we dit wel, eens in de zoveel tijd staat er iemand op die dergelijk natuurtalent etaleert. Wat opvalt bij haar is het spontane plezier dat ze laat zien, ze leeft voor haar passie.
Het rommelt in postduivenland. In België vliegt men elkaar in de haren over het wel of niet opheffen van de zones, vooral bij de nationale hafo vluchten, de bond wist het even niet meer en dacht weg te komen met het simpelweg teruggaan naar nationale en provinciale uitslagen. Even het commerciële belang van een aantal hokken over het hoofd gezien?
Daarnaast plannen de Waalse melkers een coupe, willen apart van de Vlaamstaligen gaan concoursen. Nog wel onder de koepel van de KBDB zeggen ze. Wordt weer een spannende winter daar.
Ook een forse veroordeling wegens vermeend doping gebruik bij een liefhebber. 3 jaar schorsing en 15.000 euro boete. Niet misselijk, net als in de sportwereld hoor je voors en tegens over deze man. Hij weet zelf waarschijnlijk het beste of het waar is of niet.
In Nederland bij een aantal afdeling hommeles, afdeling 6 lijkt nu even de kroon te spannen, hoewel er elders ook nog het e.e.a. speelt. Ook hier weer genoeg voer voor de wintervergaderingen. Denk hierbij aan de organisatie van de grote dagfond concoursen en een aantal overnachtvluchten. Het NPO lijkt naarstig op zoek naar een manier om van de verantwoording over lossingen af te komen. Zou het overigens niet beter kunnen gaan over het trekken van lering uit het verloop van afgelopen seizoen? Code rood, foute lossingen en meer van dat, 2014 was niet om trots op te zijn.
Maar ja, even naar het journaal kijken plaatst alles wel weer in perspectief. Het Midden-Oosten is een puinhoop, de angst voor aanslagen lijkt ook Europa te bereiken, ebola in Afrika, vreselijk om te zien, ook hier de angst voor uitbreiding naar de rest van de wereld, hoe dom kan je zijn om met patiënten te gaan slepen. In Nederland wordt een scholier op school doodgestoken. Waar hebben we het dan over als het om de duiven gaat.............
Gisteren prijsuitreiking gehad bij het NIC Holwerd, waar ik inkorf voor de overnacht. Leuke middag, in de traditie zoals we die gewend zijn in Nederland. Opkomst niet echt goed, af te meten aan de opbrengst van beschikbaar gestelde late jongen 2014 en bonnen voor 2015. Jongen van een goede speler gaan ternauwernood voor het startbod van de hand, bonnen van diverse winnaars gaan voor een prikje weg. Tijd voor verandering? Aantrekkelijk maken voor nieuwkomers? Ik weet niet of het in dit soort middagen zit. Aan de uitgedeelde prijzenpakketten lag het in ieder geval niet.
Volgens mij is het veel belangrijker dat de duivensport in de keuken laat kijken, de passie die je hebt delen, dat is wat mensen van buitenaf enthousiast maakt voor iets. Laat maar zien waarom je zo gek bent om dagen op je duiven te zitten wachten, er zoveel tijd aan spendeert om toch je duifjes zo goed mogelijk aan de start te krijgen.
Tijdens mijn bezoek aan Californië in 2011 werd me verteld dat daar bij grotere concoursen per keer een behoorlijk geld bedrag is te verdelen, opgebracht uit sponsoring en inleggeld. Animo om hier aan deel te nemen is groot. Direct na het bekend worden van de uitslag wordt er uitgekeerd, iedereen weet meteen waar hij aan toe is. Kampioenschappen in de clubs kent men wel, echter wordt aan individuele winst per concours vele malen meer waarde gehecht. Het winnen van een concours betekend een jaar lang je duiven kunnen onderhouden, kijk dan wordt het leuk.......
Tenslotte op eigen hok is het africhten van de jongen vorige week afgerond. Door het korten van de dagen is het niet meer mogelijk om de jongen dagelijks te laten vliegen. Vorige week schreef ik al dat ik de zaterdag naar Almelo moest, de jongen vlak voor Almelo gelost, dus in zuidoost richting, ongeveer 115 km hemelsbreed. De oudste jongen zijn 12 keer weggeweest, de jongsten 8 keer, wel met de lastige oversteken over het IJsselmeer, 90 km vanuit het zuiden en de lossing vanuit Almelo. Ik hoop dat het voldoende is om ze als jaarling aan de start te brengen. De rui zet goed door, dus met de gezondheid zit het ook wel goed. Kwekers zijn op tal, bij de vliegers mis ik veel doffers, tel er nu 10, tegen 18 duivinnen, da's lastig koppels maken voor het nestspel.
Ik speel nog steeds met de gedachte om alleen nog maar met duivinnen te vliegen op het nest, maakt het makkelijker omdat ik maar 1x daags kan voeren, nadeel is dat ik minder duiven kan inzetten. Wel weer makkelijker om de neststanden te bepalen en ze zo goed voor te bereiden op de door mij gekozen concoursen. We hebben nog een hele winter om erover na te denken.
Ik ben geen turnfan, maar de beelden die de wereld werden ingestuurd waren wel fantastisch. Vooral de slowmotions na de oefeningen brachten prachtig in beeld welke passie, focus en concentratie deze atleten opbrengen om het beste in zichzelf boven te halen. Absolute ster was in mijn mening de Amerikaanse Simone Biles, wat een talent, in elke sport kennen we dit wel, eens in de zoveel tijd staat er iemand op die dergelijk natuurtalent etaleert. Wat opvalt bij haar is het spontane plezier dat ze laat zien, ze leeft voor haar passie.
Het rommelt in postduivenland. In België vliegt men elkaar in de haren over het wel of niet opheffen van de zones, vooral bij de nationale hafo vluchten, de bond wist het even niet meer en dacht weg te komen met het simpelweg teruggaan naar nationale en provinciale uitslagen. Even het commerciële belang van een aantal hokken over het hoofd gezien?
Daarnaast plannen de Waalse melkers een coupe, willen apart van de Vlaamstaligen gaan concoursen. Nog wel onder de koepel van de KBDB zeggen ze. Wordt weer een spannende winter daar.
Ook een forse veroordeling wegens vermeend doping gebruik bij een liefhebber. 3 jaar schorsing en 15.000 euro boete. Niet misselijk, net als in de sportwereld hoor je voors en tegens over deze man. Hij weet zelf waarschijnlijk het beste of het waar is of niet.
In Nederland bij een aantal afdeling hommeles, afdeling 6 lijkt nu even de kroon te spannen, hoewel er elders ook nog het e.e.a. speelt. Ook hier weer genoeg voer voor de wintervergaderingen. Denk hierbij aan de organisatie van de grote dagfond concoursen en een aantal overnachtvluchten. Het NPO lijkt naarstig op zoek naar een manier om van de verantwoording over lossingen af te komen. Zou het overigens niet beter kunnen gaan over het trekken van lering uit het verloop van afgelopen seizoen? Code rood, foute lossingen en meer van dat, 2014 was niet om trots op te zijn.
Maar ja, even naar het journaal kijken plaatst alles wel weer in perspectief. Het Midden-Oosten is een puinhoop, de angst voor aanslagen lijkt ook Europa te bereiken, ebola in Afrika, vreselijk om te zien, ook hier de angst voor uitbreiding naar de rest van de wereld, hoe dom kan je zijn om met patiënten te gaan slepen. In Nederland wordt een scholier op school doodgestoken. Waar hebben we het dan over als het om de duiven gaat.............
Gisteren prijsuitreiking gehad bij het NIC Holwerd, waar ik inkorf voor de overnacht. Leuke middag, in de traditie zoals we die gewend zijn in Nederland. Opkomst niet echt goed, af te meten aan de opbrengst van beschikbaar gestelde late jongen 2014 en bonnen voor 2015. Jongen van een goede speler gaan ternauwernood voor het startbod van de hand, bonnen van diverse winnaars gaan voor een prikje weg. Tijd voor verandering? Aantrekkelijk maken voor nieuwkomers? Ik weet niet of het in dit soort middagen zit. Aan de uitgedeelde prijzenpakketten lag het in ieder geval niet.
Volgens mij is het veel belangrijker dat de duivensport in de keuken laat kijken, de passie die je hebt delen, dat is wat mensen van buitenaf enthousiast maakt voor iets. Laat maar zien waarom je zo gek bent om dagen op je duiven te zitten wachten, er zoveel tijd aan spendeert om toch je duifjes zo goed mogelijk aan de start te krijgen.
Tijdens mijn bezoek aan Californië in 2011 werd me verteld dat daar bij grotere concoursen per keer een behoorlijk geld bedrag is te verdelen, opgebracht uit sponsoring en inleggeld. Animo om hier aan deel te nemen is groot. Direct na het bekend worden van de uitslag wordt er uitgekeerd, iedereen weet meteen waar hij aan toe is. Kampioenschappen in de clubs kent men wel, echter wordt aan individuele winst per concours vele malen meer waarde gehecht. Het winnen van een concours betekend een jaar lang je duiven kunnen onderhouden, kijk dan wordt het leuk.......
Tenslotte op eigen hok is het africhten van de jongen vorige week afgerond. Door het korten van de dagen is het niet meer mogelijk om de jongen dagelijks te laten vliegen. Vorige week schreef ik al dat ik de zaterdag naar Almelo moest, de jongen vlak voor Almelo gelost, dus in zuidoost richting, ongeveer 115 km hemelsbreed. De oudste jongen zijn 12 keer weggeweest, de jongsten 8 keer, wel met de lastige oversteken over het IJsselmeer, 90 km vanuit het zuiden en de lossing vanuit Almelo. Ik hoop dat het voldoende is om ze als jaarling aan de start te brengen. De rui zet goed door, dus met de gezondheid zit het ook wel goed. Kwekers zijn op tal, bij de vliegers mis ik veel doffers, tel er nu 10, tegen 18 duivinnen, da's lastig koppels maken voor het nestspel.
Ik speel nog steeds met de gedachte om alleen nog maar met duivinnen te vliegen op het nest, maakt het makkelijker omdat ik maar 1x daags kan voeren, nadeel is dat ik minder duiven kan inzetten. Wel weer makkelijker om de neststanden te bepalen en ze zo goed voor te bereiden op de door mij gekozen concoursen. We hebben nog een hele winter om erover na te denken.
zondag 5 oktober 2014
Op bezoek in Almelo bij de Gebroeders Löwik
Gisteren voor de 2de keer dit jaar in Almelo geweest bij de Gebroeders Löwik. Directe aanleiding was de aanschaf van een duivin die ik voor de kweek wil gebruiken. In juni was ik ook al in Almelo, voor de aanschaf van 4 jongen. 1 van de jongen was ik van het hok kwijtgeraakt, om te zorgen dat ik 2 koppels 100% Löwik duiven tot mijn beschikking heb, heb ik nog een keer contact opgenomen om een duivin bij te halen. "Geen probleem, als je vlug bent kan je nog uitzoeken", was het antwoord van Ben Löwik. Dus zaterdagochtend in de auto voor de 150 km lange rit naar Almelo.
De gebroeders Löwik introduceren is voor de fondspelers misschien een open deur intrappen. Overwinningen in sector 3, afdeling 9, de VNCC, naast talloze teletekst en kopprijzen op de overnachtfond, zijn hun deel. De combinatie speelt al 55 jaar, eerst programma en vanaf 1984 alleen nog maar op de overnacht. Er wordt gespeeld op de NPO vluchten, ook wordt er nog wel eens een uitstapje gemaakt naar de ZLU vluchten, er zijn ook vroege prijzen gespeeld op bijvoorbeeld Perpignan en Barcelona.
Stamopbouw is ontstaan vanuit het "Oud Koppel", aangeschaft in 1978, een doffer van Telgenhof, zoon van de toen befaamde "Fonddoffer", een duivin van Klein Haarhuis, dochter van de topper de "41". Vanuit dit koppel is een fondstam opgebouwd die zijn weerga niet kent. Kleinzoon van dit koppel is de "Daxdoffer", zelf een 1ste in de VNCC vanuit Dax, met loodzware omstandigheden. Hij is weer vader en grootvader van een stevige rij kopvliegers, welke ook weer fantastisch vererft hebben op de hokken in Almelo. Daarnaast zijn uit deze stam een hele serie wergaloze fondkleppers geboren, niet alleen bij de gebroeders zelf.
Vaandeldragers van het hok nu zijn o.a. "Rambo", kleinzoon van de "Daxdoffer", winnaar van 1ste NPO Brive in 2010 en de "Cahorsdoffer", winnaar van Cahors sector 3 in 2012. Ook zij zijn nog rechtstreeks uit de lijnen van het "Oud Koppel".
Het systeem is heel eenvoudig. Rond 2 februari wordt gekoppeld, de vliegers brengen 1 jong groot en worden weer gescheiden. Pas na het invliegen op vitesse/midfond wordt er weer gekoppeld, om de duiven op een goede neststand in te kunnen korven voor de 1ste overnachtvluchten. Er wordt met 30 koppels op het nest gespeeld, daarnaast heeft de combinatie de beschikking over 12 kweekkoppels, naar overnacht begrippen niet veel duiven. Jongen worden het hele jaar door gekweekt, voor eigen behoefte worden de jongen gespeeld met de jonge duivenvluchten, natour of taartvluchten, naar gelang de leeftijd van de jongen. De jongen worden voor zover mogelijk al aan de tand gevoeld, alleen de allerbesten kunnen blijven.
Voersysteem is ook gemakkelijk. Er wordt gevoerd als de bak leeg is, soms 3 of 4 keer per dag, de duiven hebben dus eigenljk altijd voer ter beschikking. De jongen worden krapper gehouden om te zorgen dat ze blijven luisteren.
De oude duiven krijgen 2 overnachtingen per jaar, de jaarlingen 1 keer, verduisteren is er niet bij.
Medisch wordt er geënt tegen PMV en pokken, de laatste jaren wordt er ook geënt en gekuurd tegen paratyphus.
Opvallend is het grote aantal ingeteelde dieren in de vliegploeg, die toch geweldig presteren. Dit getuigd van een heel hoge vitaliteit in de stam.
De hokken zijn als alle goede hokken, droog, goede verluchting en niet teveel duiven per afdeling.
Mondjesmaat wordt er nieuw bloed in de stam ingebracht. De aangekochte dieren worden ingekruist, de jongen hiervan moeten zich bewijzen op de vluchten, alleen de allerbesten behouden hun plekje.
Van de combinatie is Aloys de kweker van de 2, Ben is de soigneur van de vliegduiven, al 55 jaar in harmonie, zoals Ben zegt.
In gesprek met de gebroeders valt de nuchterheid op waarmee de duivensport wordt benaderd, de gedrevenheid is er na al die jaren nog steeds, maar ook de opgedane ervaring en routine doen hier hun werk. Geen gekke dingen doen, geen paniek als het eens iets meer gaat, een rotsvast vertrouwen in de duiven en het systeem zijn hier de sleutelwoorden. Daarnaast is er een gezonde dosis humor en relativeringsvermogen.
Ben heeft mij gisteren uitgelegd waar dat vandaan komt. Net als iedereen heeft Ben in de duivensport ook een leermeester gehad. Dit was een hard spelende melker met weinig duiven, van origine een boer. Deze meneer was beroepshalve gewend om met het beste uitgangs materiaal te werken, of het nu koeien, varkens of duiven waren. De basis moet zorgen voor aanwas, welke tot het uiterste moet worden getest, zodat alleen de allerbesten overblijven om voor nageslacht te zorgen. Strenge selectie vanuit het beste materiaal. Verder had deze man de stelregel dat je nooit tegen de natuur moet ingaan, de natuur laat niet met zich sollen, zet het je betaald als je haar regels overtreed. Vertrouwen in de dieren en jezelf doet de rest, heb je eenmaal een goedpassend systeem gekozen, niet meer afwijken, slechts kleine aanpassingen ten goede zijn toegestaan.
Na mijn eerste bezoek in juni ging ik al met een heel goed gevoel naar huis, deze mensen verkopen duiven over de hele wereld, zijn toch niet commercieel ingesteld, proberen je wat van het beste mee te geven. Verder zijn ze bereid om je met raad en daad bij te staan. Dit gevoel is gisteren alleen nog maar versterkt, melkers naar mijn hart, ik zit er zelf niet ander in. Geen geheimen, maar kennis delen. Ook hier: we kunnen er niet in kijken, dus verstand van duiven hebben we eigenlijk niet. Wel alles met gezond verstand doen.
Ik heb het gevoel dat het niet mijn laatste bezoekje aan Almelo is geweest, Ben en Aloys bedankt voor de hulp en gastvrijheid!
Voor meer informatie: http://www.gebroederslowik.nl
De gebroeders Löwik introduceren is voor de fondspelers misschien een open deur intrappen. Overwinningen in sector 3, afdeling 9, de VNCC, naast talloze teletekst en kopprijzen op de overnachtfond, zijn hun deel. De combinatie speelt al 55 jaar, eerst programma en vanaf 1984 alleen nog maar op de overnacht. Er wordt gespeeld op de NPO vluchten, ook wordt er nog wel eens een uitstapje gemaakt naar de ZLU vluchten, er zijn ook vroege prijzen gespeeld op bijvoorbeeld Perpignan en Barcelona.
Stamopbouw is ontstaan vanuit het "Oud Koppel", aangeschaft in 1978, een doffer van Telgenhof, zoon van de toen befaamde "Fonddoffer", een duivin van Klein Haarhuis, dochter van de topper de "41". Vanuit dit koppel is een fondstam opgebouwd die zijn weerga niet kent. Kleinzoon van dit koppel is de "Daxdoffer", zelf een 1ste in de VNCC vanuit Dax, met loodzware omstandigheden. Hij is weer vader en grootvader van een stevige rij kopvliegers, welke ook weer fantastisch vererft hebben op de hokken in Almelo. Daarnaast zijn uit deze stam een hele serie wergaloze fondkleppers geboren, niet alleen bij de gebroeders zelf.
Vaandeldragers van het hok nu zijn o.a. "Rambo", kleinzoon van de "Daxdoffer", winnaar van 1ste NPO Brive in 2010 en de "Cahorsdoffer", winnaar van Cahors sector 3 in 2012. Ook zij zijn nog rechtstreeks uit de lijnen van het "Oud Koppel".
Het systeem is heel eenvoudig. Rond 2 februari wordt gekoppeld, de vliegers brengen 1 jong groot en worden weer gescheiden. Pas na het invliegen op vitesse/midfond wordt er weer gekoppeld, om de duiven op een goede neststand in te kunnen korven voor de 1ste overnachtvluchten. Er wordt met 30 koppels op het nest gespeeld, daarnaast heeft de combinatie de beschikking over 12 kweekkoppels, naar overnacht begrippen niet veel duiven. Jongen worden het hele jaar door gekweekt, voor eigen behoefte worden de jongen gespeeld met de jonge duivenvluchten, natour of taartvluchten, naar gelang de leeftijd van de jongen. De jongen worden voor zover mogelijk al aan de tand gevoeld, alleen de allerbesten kunnen blijven.
Voersysteem is ook gemakkelijk. Er wordt gevoerd als de bak leeg is, soms 3 of 4 keer per dag, de duiven hebben dus eigenljk altijd voer ter beschikking. De jongen worden krapper gehouden om te zorgen dat ze blijven luisteren.
De oude duiven krijgen 2 overnachtingen per jaar, de jaarlingen 1 keer, verduisteren is er niet bij.
Medisch wordt er geënt tegen PMV en pokken, de laatste jaren wordt er ook geënt en gekuurd tegen paratyphus.
Opvallend is het grote aantal ingeteelde dieren in de vliegploeg, die toch geweldig presteren. Dit getuigd van een heel hoge vitaliteit in de stam.
De hokken zijn als alle goede hokken, droog, goede verluchting en niet teveel duiven per afdeling.
Mondjesmaat wordt er nieuw bloed in de stam ingebracht. De aangekochte dieren worden ingekruist, de jongen hiervan moeten zich bewijzen op de vluchten, alleen de allerbesten behouden hun plekje.
Van de combinatie is Aloys de kweker van de 2, Ben is de soigneur van de vliegduiven, al 55 jaar in harmonie, zoals Ben zegt.
In gesprek met de gebroeders valt de nuchterheid op waarmee de duivensport wordt benaderd, de gedrevenheid is er na al die jaren nog steeds, maar ook de opgedane ervaring en routine doen hier hun werk. Geen gekke dingen doen, geen paniek als het eens iets meer gaat, een rotsvast vertrouwen in de duiven en het systeem zijn hier de sleutelwoorden. Daarnaast is er een gezonde dosis humor en relativeringsvermogen.
Ben heeft mij gisteren uitgelegd waar dat vandaan komt. Net als iedereen heeft Ben in de duivensport ook een leermeester gehad. Dit was een hard spelende melker met weinig duiven, van origine een boer. Deze meneer was beroepshalve gewend om met het beste uitgangs materiaal te werken, of het nu koeien, varkens of duiven waren. De basis moet zorgen voor aanwas, welke tot het uiterste moet worden getest, zodat alleen de allerbesten overblijven om voor nageslacht te zorgen. Strenge selectie vanuit het beste materiaal. Verder had deze man de stelregel dat je nooit tegen de natuur moet ingaan, de natuur laat niet met zich sollen, zet het je betaald als je haar regels overtreed. Vertrouwen in de dieren en jezelf doet de rest, heb je eenmaal een goedpassend systeem gekozen, niet meer afwijken, slechts kleine aanpassingen ten goede zijn toegestaan.
Na mijn eerste bezoek in juni ging ik al met een heel goed gevoel naar huis, deze mensen verkopen duiven over de hele wereld, zijn toch niet commercieel ingesteld, proberen je wat van het beste mee te geven. Verder zijn ze bereid om je met raad en daad bij te staan. Dit gevoel is gisteren alleen nog maar versterkt, melkers naar mijn hart, ik zit er zelf niet ander in. Geen geheimen, maar kennis delen. Ook hier: we kunnen er niet in kijken, dus verstand van duiven hebben we eigenlijk niet. Wel alles met gezond verstand doen.
Ik heb het gevoel dat het niet mijn laatste bezoekje aan Almelo is geweest, Ben en Aloys bedankt voor de hulp en gastvrijheid!
Voor meer informatie: http://www.gebroederslowik.nl
 |
| Vlieghokken voor oude en jongen |
 |
| Nog een paar afdelingen |
 |
| Ben poseert met een potentiele winnaar |
zondag 28 september 2014
Niet de sterkste maar de slimste
Vanmiddag het WK wielrennen op de tv. Wielrennen is 1 van mijn favoriete sporten om te kijken, ik vind het mooi om te volgen wat er gebeurd, waarom een renner op een bepaald moment de aanval kiest, hoe sommige renners de koers kunnen "lezen", de heroïek die er mee gemoeid is. Het WK is vaak een koers van de lange adem, energie sparen om in de finale mee te zitten, vaak valt de beslissing pas in de laatste kilometers, nadat de renners kilometers lang elkaar hebben proberen te slopen. Vaak wint de slimste, diegene die het best met zijn energie is omgegaan, de sterkste kan zich vaak niet inhouden en verspeeld hierdoor zijn kansen. Saillant detail is dat er geen "oortjes" worden gebruikt, het communicatie middel tussen ploegleider en renners. Hierdoor ontstaat vaak verwarring en vraagt het van de renners inzicht, inzicht dat in veel koersen wordt overgenomen door de ploegleiders, omdat zij via beeld en geluidsverbindingen de informatie hebben over het verloop van de koers.
Parallellen kunnen getrokken worden met het verloop van een wedvlucht met duiven. De kracht van het collectief(peloton), de duif die zijn eigen plan trekt en hierdoor een gunstiger lijn vliegt, waardoor hij een voorsprong verkrijgt op het collectief. Natuurlijk, duiven vliegen op instinct, de menselijke intelligentie is bij de duif niet aanwezig. Maar toch, het heeft raakvlakken.
Gisteren bij de vereniging meegeholpen om de benodigde materialen die in het vliegseizoen zijn gebruikt schoon te maken en op te ruimen. Opvallend hierbij: natuurlijk zijn het dezelfde mensen die aanpakken, in de loop van de ochtend komen toch alle leden wel aan, helpen mee en diegene die dat niet (meer) kan komt toch in ieder geval voor een bakkie en een praatje. Gezellige ochtend dus, hoewel ik weer eens eerder moest vertrekken omdat er 's middags nog onverwacht gewerkt moest worden. Ik vind het toch uniek wat daar gebeurd, meestal zijn het maar een paar mensen en verstopt de rest zich.
Tijdens de koffie een mooi gesprek gehad met een clubgenoot. Een enthousiaste en ambitieuze liefhebber, zet regelmatig mooie uitslagen neer, net als ik overnachter. Het wil de laatste maanden niet zo erg, lichamelijke problemen spelen op waardoor de verzorging van de duiven te wensen over laat. Na zijn verhaal te hebben gehoord, bespraken we de mogelijkheid om het wat minder te doen, met minder duiven, wat selectiever te zijn met het aantal te fokken jongen en het aantal vliegers, waardoor er minder lichamelijk werk is en het plezier in de duiven weer terugkomt. Hij zelf heeft het idee om te stoppen als het niet meer wil, alleen nog wat kwekers, wat jongen verkopen en voor eenhoksraces kweken. Na ons gesprek merkte ik dat ik hem een optie had aangereikt waar hij zeker over na zal denken. Hoe het afloopt? Ik weet het niet, maar ik hoop dat ik tot hulp ben geweest.
Op eigen hok deze week de jongen 1 keer over het IJsselmeer afgericht, ik ben de hele week vroeg begonnen, dus de jongen moesten 's avonds al in de mand gezet worden, daarnaast moesten ze 's ochtend nog bijna 3 uur in de kofferbak wachten voor ze eruit konden. Niet ideaal vond ik, wederom 2 jongen die de oversteek niet hebben kunnen maken. Er is woensdag nog wel een jong teruggekomen van de africhting vorige week donderdag, gewond, staart weg, zo te zien niet door de kromsnavel, maar ergens tegenaan gevlogen. Wat een karakter.....
Verwondingen zien er altijd ernstig uit, maar het lijkt mee te vallen, ze vliegt gewoon rond, na een paar dagen recuperatie. Dit weekend niet afgericht, komende week nog maar een paar keer over het IJsselmeer. Vandaag vooral bezig geweest met alles weer rechttrekken wat afgelopen week is blijven liggen.
En het WK? Een Pool wordt wereldkampioen, hij was de slimste, hij wist op het juiste moment te ontsnappen, op een punt waar het niet werd verwacht. Zijn ploeg heeft lange tijd tempo gemaakt in het peloton, de meesten dus gesloopt. Natuurlijk, hij is een klasbak, heeft ondanks zijn 24 jaar al veel laten zien. De rest, de grote namen, hadden niet de punch om hem nog terug te pakken.
zondag 21 september 2014
Selectie?
Zoals ik vorige week al schreef, wilde ik afgelopen week gebruik maken van het aangekondigde goede weer om de jongen af te richten over het IJsselmeer.
De normale procedure is de jongen samen met wat oudere, ervaren vliegers te lossen halverwege de Afsluitdijk, daarna de dijk oversteken en ook weer lossen met ervaren dieren. Gaat dit goed dan kunnen de jongen over de "dijk" zoals hier in de buurt wordt gezegd gelost worden zonder ondersteuning van de ervaren dieren.
Ik heb ervoor gekozen om de jongen in 1 keer mee te nemen over de dijk, zonder de ondersteuning van mijn ervaren vliegers. Reden hiervoor is wat ik van een aantal goed spelende overnacht specialisten hoor. De jongen moeten ervaring op doen, om leren gaan met allerlei omstandigheden. Om dit te leren moet je ze dwingen om dit te ondergaan.
De grootste barrière die ze tegenkomen onderweg naar noord-west Friesland is het IJsselmeer. Er zijn duiven die er simpelweg niet overheen durven, er zijn duiven die langs de Afsluitdijk vliegen, er zijn er ook veel die langs de Wadden eilanden gaan, dan uit het noorden weer terugkeren naar hun hok, de liefhebbers op de eilanden beamen dit. Ik kom zelf oorspronkelijk uit Noord-Holland, we zagen daar wekelijks massa's duiven richting het Noorden gaan. Wat we daar ook zagen was dat duiven, zeker onder minder goede omstandigheden, op de rem gingen en terugkwamen, rond bleven draaien en uiteindelijk op zoek gingen naar water en een plek om te overnachten. Er waren weekenden bij dat alleen op ons hok al 20 opvangers waren, vaak na een nachtrust, wat water en voer vertrokken ze weer, of ze ooit weer aankwamen? Ons niet bekend. Ik praat nu over ervaringen in de jaren '70 en '80, ik hoor hetzelfde nu nog steeds van liefhebbers uit Noord-Holland. Vorige week sprak ik de eigenaar van de opvanger die ik had uit Zuid-Holland, hij zei ook dat er massa's duiven overkwamen die duidelijk van een ander concours waren, het konden alleen de duiven zijn van sector 4. Hieruit blijkt maar weer dat de duiven vaak de kustlijn zoeken van de Noordzee en zo noordwaarts vliegen.
Oh ja, die opvanger is weer keurig thuis, kreeg netjes bericht dat hij weer was gearriveerd.
Maar goed, motivatie heb ik nu wel duidelijk gemaakt, feit is dat je bereid moet zijn om te incasseren, je weet van te voren dat een aantal van de duiven het moeilijk zal hebben om thuis te komen.
Maandag heb ik ze de 1ste keer meegenomen. Omstandigheden waren moeilijk: oostenwind, heiig en warm, hoewel dat 's morgens nog wel meevalt in september. Vera hield in de gaten hoelang het zou duren voor er duiven terugkwamen. Ik heb gelost om 10:00 bij Medemblik, onderweg naar mijn werk. Om 13:15 was er nog niets terug, daarna moest Vera weg. Om 15:30 een appje met het bericht dat er een paar in het hok zaten. Ik heb niet zo lekker meer gewerkt daarna. Bij thuiskomst 's avonds waren er 19 thuis van de 26, wel even slikken dus, verkeerde beslissing? Dinsdags zijn er nog 2 nagekomen, 1 werd opgegeven in Balk/Gaasterland, deze was duidelijk niet over het water gegaan. 22 terecht dus van de 26.
Donderdag heb ik nog een keer dezelfde exercitie gedaan, nu met de 21 die thuis waren op dinsdag. Niemand die ze thuis heeft zien komen, maar de manier waarop ze in het hok zaten vertelde me dat ze een veel betere overtocht hadden gehad, alles zat er fris en fruitig bij, ik miste er wederom weer 2. Hiervan is er zaterdag nog 1 teruggekomen, compleet afgevlogen. De opvanger in Balk is op mijn verzoek op donderdag los gelaten en ook weer thuis. Per saldo dus 5 duiven weg van de 26 over 2 africhtingen. Moet nog bij vermeld worden dat de omstandigheden donderdag nog iets lastiger waren, de mist hing dikker over de weilanden, hoewel de bovenlucht mooi blauw was. Ook was het wat warmer, een heel zacht briesje uit het oosten.
Ik besef dat dit nog geen wedstrijd ervaring is, omgaan met stress van vervoer, containerlossingen en drinken in de vrachtwagens naar en op de losplaats moeten ze allemaal nog leren, feit is wel dat ze de belangrijkste barriere onderweg naar huis nu al 2x bedwongen hebben. Ik hoop er de komende weken nog een aantal keer gebruik van te kunnen maken, als het weer goed genoeg blijft. Heiig weer met een schone bovenlucht is niet ideaal, maar te doen, een bui regen onderweg is ook te overwinnen, er moeten natuurlijk wel omstandigheden zijn die de duiven eerlijke kans geven om thuis te komen. Als ik stop met de africhtingen zal ik de balans op maken welke jongen er nog over zijn. Hiermee kan ik in ieder geval alweer wat meer over de kweekwaarde van de "kwekers" vast stellen. Iets wat ik nodig heb om verder te komen, ook al hebben de jongen nog niet veel afstand hoeven overbruggen.
Ook hier heb ik ondertussen vastomlijnde ideeën over, maar dat komt een andere keer. In ieder geval altijd wel wat om over te schrijven en mijmeren. Goede week!
De normale procedure is de jongen samen met wat oudere, ervaren vliegers te lossen halverwege de Afsluitdijk, daarna de dijk oversteken en ook weer lossen met ervaren dieren. Gaat dit goed dan kunnen de jongen over de "dijk" zoals hier in de buurt wordt gezegd gelost worden zonder ondersteuning van de ervaren dieren.
Ik heb ervoor gekozen om de jongen in 1 keer mee te nemen over de dijk, zonder de ondersteuning van mijn ervaren vliegers. Reden hiervoor is wat ik van een aantal goed spelende overnacht specialisten hoor. De jongen moeten ervaring op doen, om leren gaan met allerlei omstandigheden. Om dit te leren moet je ze dwingen om dit te ondergaan.
De grootste barrière die ze tegenkomen onderweg naar noord-west Friesland is het IJsselmeer. Er zijn duiven die er simpelweg niet overheen durven, er zijn duiven die langs de Afsluitdijk vliegen, er zijn er ook veel die langs de Wadden eilanden gaan, dan uit het noorden weer terugkeren naar hun hok, de liefhebbers op de eilanden beamen dit. Ik kom zelf oorspronkelijk uit Noord-Holland, we zagen daar wekelijks massa's duiven richting het Noorden gaan. Wat we daar ook zagen was dat duiven, zeker onder minder goede omstandigheden, op de rem gingen en terugkwamen, rond bleven draaien en uiteindelijk op zoek gingen naar water en een plek om te overnachten. Er waren weekenden bij dat alleen op ons hok al 20 opvangers waren, vaak na een nachtrust, wat water en voer vertrokken ze weer, of ze ooit weer aankwamen? Ons niet bekend. Ik praat nu over ervaringen in de jaren '70 en '80, ik hoor hetzelfde nu nog steeds van liefhebbers uit Noord-Holland. Vorige week sprak ik de eigenaar van de opvanger die ik had uit Zuid-Holland, hij zei ook dat er massa's duiven overkwamen die duidelijk van een ander concours waren, het konden alleen de duiven zijn van sector 4. Hieruit blijkt maar weer dat de duiven vaak de kustlijn zoeken van de Noordzee en zo noordwaarts vliegen.
Oh ja, die opvanger is weer keurig thuis, kreeg netjes bericht dat hij weer was gearriveerd.
Maar goed, motivatie heb ik nu wel duidelijk gemaakt, feit is dat je bereid moet zijn om te incasseren, je weet van te voren dat een aantal van de duiven het moeilijk zal hebben om thuis te komen.
Maandag heb ik ze de 1ste keer meegenomen. Omstandigheden waren moeilijk: oostenwind, heiig en warm, hoewel dat 's morgens nog wel meevalt in september. Vera hield in de gaten hoelang het zou duren voor er duiven terugkwamen. Ik heb gelost om 10:00 bij Medemblik, onderweg naar mijn werk. Om 13:15 was er nog niets terug, daarna moest Vera weg. Om 15:30 een appje met het bericht dat er een paar in het hok zaten. Ik heb niet zo lekker meer gewerkt daarna. Bij thuiskomst 's avonds waren er 19 thuis van de 26, wel even slikken dus, verkeerde beslissing? Dinsdags zijn er nog 2 nagekomen, 1 werd opgegeven in Balk/Gaasterland, deze was duidelijk niet over het water gegaan. 22 terecht dus van de 26.
Donderdag heb ik nog een keer dezelfde exercitie gedaan, nu met de 21 die thuis waren op dinsdag. Niemand die ze thuis heeft zien komen, maar de manier waarop ze in het hok zaten vertelde me dat ze een veel betere overtocht hadden gehad, alles zat er fris en fruitig bij, ik miste er wederom weer 2. Hiervan is er zaterdag nog 1 teruggekomen, compleet afgevlogen. De opvanger in Balk is op mijn verzoek op donderdag los gelaten en ook weer thuis. Per saldo dus 5 duiven weg van de 26 over 2 africhtingen. Moet nog bij vermeld worden dat de omstandigheden donderdag nog iets lastiger waren, de mist hing dikker over de weilanden, hoewel de bovenlucht mooi blauw was. Ook was het wat warmer, een heel zacht briesje uit het oosten.
Ik besef dat dit nog geen wedstrijd ervaring is, omgaan met stress van vervoer, containerlossingen en drinken in de vrachtwagens naar en op de losplaats moeten ze allemaal nog leren, feit is wel dat ze de belangrijkste barriere onderweg naar huis nu al 2x bedwongen hebben. Ik hoop er de komende weken nog een aantal keer gebruik van te kunnen maken, als het weer goed genoeg blijft. Heiig weer met een schone bovenlucht is niet ideaal, maar te doen, een bui regen onderweg is ook te overwinnen, er moeten natuurlijk wel omstandigheden zijn die de duiven eerlijke kans geven om thuis te komen. Als ik stop met de africhtingen zal ik de balans op maken welke jongen er nog over zijn. Hiermee kan ik in ieder geval alweer wat meer over de kweekwaarde van de "kwekers" vast stellen. Iets wat ik nodig heb om verder te komen, ook al hebben de jongen nog niet veel afstand hoeven overbruggen.
Ook hier heb ik ondertussen vastomlijnde ideeën over, maar dat komt een andere keer. In ieder geval altijd wel wat om over te schrijven en mijmeren. Goede week!
zondag 14 september 2014
Alles in perspectief
De eerste week na de vakantie zit er weer op. Op het werk weer alles op de rit, het ritme weer opgepakt. Ook weer een beetje in de gaten krijgen wat er in de rest van de wereld gebeurd, journaals weer een beetje volgen.
In de Oekraïne blijft het spannend, het Midden-Oosten blijft een kruitvat, nu er weer meer Westerse bemoeienis komt zal ook dat weer invloed hebben op de gebeurtenissen in de rest van de wereld.
Voor ons deel van de wereld is het ongelooflijk wat er allemaal gebeurd, maar ons deel van de wereld is net zo goed verantwoordelijk dat het mogelijk is wat daar allemaal gebeurd.
Zouden de Schotten zich echt gaan afscheiden? Ben benieuwd.
In de sportwereld lijkt de euforie van de prestaties van de Nederlandse sporters ook weer wat geluwd, de prestaties tijdens het WK voetbal, WK hockey, het goede voorjaar van de wielrenners lijken alweer vergeten. De gunstige uitzondering is Daphne Schippers op het EK atletiek, uniek wat ze daar liet zien.
In de duivenwereld een paar opmerkelijke zaken. Dopingcontroles worden door gezet bij liefhebbers die goed presteren. Leuk of niet, als men op bezoek komt voor zo'n controle betekend dit in ieder geval dat men zich in de kijker speelt.
Arjan Beens kondigde aan dat hij totaal gaat verkopen, de complete kolonie gaat onder de hamer, hij wil meer tijd voor zijn gezin. Volgens mij een heel plausibele verklaring. De manier waarop de man bezig was, laat geen ruimte voor andere zaken als duiven, de prestaties waren meer dan subliem, maar dit kan toch niet ten koste gaan van het gezin. Ik ken Arjan zelf niet, heb hem nooit gesproken, ik heb hem wel bewonderd, om zijn prestaties, maar vooral om zijn openheid, bereidheid om heilige huisjes aan te pakken. Natuurlijk voor zichzelf, maar voorvechters effenen voor het peloton wel de weg.
De derby voor de jongen werd dit weekend vervlogen, elk jaar weer komen de herinnering aan Nationaal Orleans naar boven, het zal nooit meer hetzelfde zijn, de lossingen met meer dan 100.000 duiven tegelijk gaan we niet meer zien. Ik vraag me alleen af waarom er zo laat in het seizoen de Derby wordt gepland. De omstandigheden waren goed gisteren, maar door mist werd er later gelost, mist die vaak voorkomt in september. Gevolg was dat er vanochtend in sector 4 nog driftig werd geklokt. Ik hoop dat de verliezen niet te hoog zullen zijn, gezien het weer vanochtend zullen de meesten toch goeddeels thuis zijn gekomen. Opvallend: echt duivenweer zoals men zegt, in iedere afdeling zag je dan ook weer de bekende namen boven komen drijven. Klasse wint, op den duur, altijd.
Op eigen hok gaat alles zijn gangetje, de hele week nog op tijd thuis zodat de jongen 's avonds nog een uurtje los konden, ook al wordt de speling die ik hier heb steeds kleiner, ik wil ze toch nog tot in oktober dagelijks los hebben, zodat er nog zoveel mogelijk afgericht kan worden.
Vorige week zijn er 2 jongen achtergebleven, door de niet zo handige africhting in de nevel, vorige week al beschreven.
Dit weekend ben ik zaterdag tot Lelystad gereden, prachtig weer om op te leren, ook de allerjongsten heb ik daar gelost, moet mogelijk zijn met dergelijk helder weer(in het Noorden was het de hele dag goed). Onderweg naar de geplande losplaats moest ik op de Ketelbrug stoppen, de brug moest open voor de scheepvaart. Tijdens het afremmen voor de brug schoten er een aantal koppels duiven over, die duidelijk op koers waren naar huis, magnifiek gezicht om de duiven zo laag over de weg te zien scheren. Ik heb er nog een niet zo duidelijke foto van kunnen maken, toen ik stilstond. Het zullen duiven van afdeling 10 zijn geweest, Noord loste in Meer, gezien de tijd klopte de doorkomst op de Ketelbrug aardig. Het verloop van de africhting was goed, bij thuiskomst viel de eerste, na een paar minuten gevolgd door een koppeltje van 7, daarna nog een aantal thuis zien komen, meesten alleen, die opvallend genoeg uit het Noord-westen kwamen. Langs het IJsselmeer omhoog dus, maar te ver en weer terug. De vluchtduiven die ik heb gezien zullen ze ongetwijfeld ook meegetrokken hebben. 's Avonds alles weer in het hok, dus missie geslaagd. Deze week draai ik wat latere diensten, het weer lijkt goed te worden, dus deze week de jongen maar leren over het IJsselmeer te vliegen, nogal cruciaal in de hoek waar ik woon.
Ik heb alleen nog een zorg bij de jonge sierduiven, ze lijken iets last van coli te hebben, niet verontrustend, maar er moet wel een kuurtje aan te pas komen, om de mest weer op een normaal peil te krijgen.
Vanochtend een jong opgevangen, opgegeven via de NPO site. Ik had verder geen acht geslagen op waar de duif weg kon komen, of wie de eigenaar was. Het bleek 1 van de bekendste spelers van Zuid-Holland te zijn. De man belde binnen een uur, klonk duidelijk bezorgd over de duif en verbaasd dat deze met de omstandigheden van gisteren toch in Friesland terecht was gekomen. Afgesproken dat ik hem een paar dagen verzorg en dan in Noord-Holland los, is hij alweer een aardig eindje op weg. Mooi dat je elkaar zo kunt helpen.
 |
| Duiven trekken langs de Ketelbrug |
zondag 7 september 2014
Gewaagd
Hallo, terug van vakantie, dus sinds 3 weken maar weer eens een berichtje.
Na 2 weken Frankrijk en België, zijn we woensdag weer thuis gekomen. Tijdens onze vakantie zijn de duiven gevoerd door mijn stiefzoon, ik pas dan alles dusdanig aan, zodat het zo makkelijk mogelijk is om de duiven te voeren. Mijn stiefzoon heeft niets met duiven, maar ik ben allang blij dat hij bereid is om voor de duiven te zorgen.
Betekend wel dat bij thuiskomt er meteen weer een hoop werk wacht. Hokken zijn 2 weken niet geschraapt, daarnaast moeten de duiven weer terug in het ritme wat mij past. Er moet tenslotte weer gewerkt worden ook.
Woensdagmiddag meteen de vliegers en jongen los gehad, kan meteen de conditie goed beoordeeld worden. Dat viel alles mee, ze draaiden meteen weer hun rondjes en trokken even weg.
Donderdag de jongen weer in de mand voor een korte africhting. Ook de jongsten heb ik voor het eerst mee gehad, op 20 km, voor de oudere jongen om er weer in te komen. Gelost volgens het bekende stramien, 1 voor 1, met een zo windje en mooi weer. Bij thuiskomt zat 1 jong op het hok, 1 van het ploegje allerjongsten. De aankomsten kon ik dus mooi volgen. Duiven bleven wel lang draaien boven het hok, de groep groeide gestaag. Reden: wederom een paar buizerds die hoog boven het hok draaiden. Op het moment dat ze uit zicht verdwenen, kwamen de jongen naar beneden en liepen ze vlot binnen. Vrijdag heb ik de jongen niet weg gehad, ik had nog wat andere verplichtingen.
Zaterdag had ik afgesproken met een paar (sier)duiven kennissen in Vroomshoop, mooie gelegenheid om de jonge postduiven weer mee te nemen. Het was wel erg heiig, maar de zon probeerde er door heen te prikken dus vol goede moed op weg. Onderweg viel het weer toch erg tegen, ik heb besloten om toch te lossen. Het groepje jongsten op 30 km, deze keer in 1 keer gelost vanwege de omstandigheden. De groep met iets oudere jongen heb ik 1 voor 1 gelost op ongeveer 60 km, op een iets oostelijker lijn. Wel met kromme tenen, maar de duiven de hele dag in de kofferbak leek me ook geen goed idee. Hoe dichter ik bij Vroomshoop kwam, hoe beter het weer, zelfs een waterig zonnetje, dus ik had goede hoop dat het toch goed zou komen.
Onderweg terug naar Friesland werd het echter weer donkerder en de mist leek ook weer dikker te worden....
Bij thuiskomst bleken er 24 van de 28 terug te zijn, 7 van de 9 jongsten en 17 van de 19 andere jongen. Het was toen al tegen 19:00, en het was dusdanig dicht dat ik geen duiven meer terug verwachtte.
's Avonds de tijd genomen om te kijken wat er verder in duivenland gebeurd was, de herfstklassieker Limoges bleek heel zwaar, in Friesland 13 duiven gemeld van de ruim 400 op zaterdag. De jongen en natour waren uitgesteld.
Ook het verloop en de lostijden van een paar afdelingen waren vreemd. Later in de middag lossen met dergelijk weer is geen goed idee, dit was ook te zien aan het verloop. De afdelingen die uitgesteld hadden, hebben het bij het rechte eind gehad, de zondag bleek een veel beter weerbeeld te geven.
De verlopen van de vluchten op zondag bleken goed te zijn.
Hier zijn vanochtend vroeg nog 2 jongen thuis gekomen. Mis dus nog 2 jongen, voor mij een goed resultaat, natuurlijk wil je alles thuis hebben, maar gezien de omstandigheden en niet zo handige beslissing om toch te gaan rijden met de duiven heeft gelukkig redelijk uitgepakt.
Vergeet niet dat het hier om duiven gaat die op de overnachting moeten gaan schitteren, dus moeten leren omgaan met moeilijkheden. Om met J. te N. te spreken: de dommigheid moet eruit, dus voor de jongen mag het best moeilijk zijn.
Vakantie weer klaar, alles weer op de rit, de komende weken de jongen nog zoveel mogelijk africhten, ondertussen ga ik kijken of ik met de sierduiven nog een paar leuke shows kan draaien. Weer leuke vooruitzichten.
Na 2 weken Frankrijk en België, zijn we woensdag weer thuis gekomen. Tijdens onze vakantie zijn de duiven gevoerd door mijn stiefzoon, ik pas dan alles dusdanig aan, zodat het zo makkelijk mogelijk is om de duiven te voeren. Mijn stiefzoon heeft niets met duiven, maar ik ben allang blij dat hij bereid is om voor de duiven te zorgen.
Betekend wel dat bij thuiskomt er meteen weer een hoop werk wacht. Hokken zijn 2 weken niet geschraapt, daarnaast moeten de duiven weer terug in het ritme wat mij past. Er moet tenslotte weer gewerkt worden ook.
Woensdagmiddag meteen de vliegers en jongen los gehad, kan meteen de conditie goed beoordeeld worden. Dat viel alles mee, ze draaiden meteen weer hun rondjes en trokken even weg.
Donderdag de jongen weer in de mand voor een korte africhting. Ook de jongsten heb ik voor het eerst mee gehad, op 20 km, voor de oudere jongen om er weer in te komen. Gelost volgens het bekende stramien, 1 voor 1, met een zo windje en mooi weer. Bij thuiskomt zat 1 jong op het hok, 1 van het ploegje allerjongsten. De aankomsten kon ik dus mooi volgen. Duiven bleven wel lang draaien boven het hok, de groep groeide gestaag. Reden: wederom een paar buizerds die hoog boven het hok draaiden. Op het moment dat ze uit zicht verdwenen, kwamen de jongen naar beneden en liepen ze vlot binnen. Vrijdag heb ik de jongen niet weg gehad, ik had nog wat andere verplichtingen.
Zaterdag had ik afgesproken met een paar (sier)duiven kennissen in Vroomshoop, mooie gelegenheid om de jonge postduiven weer mee te nemen. Het was wel erg heiig, maar de zon probeerde er door heen te prikken dus vol goede moed op weg. Onderweg viel het weer toch erg tegen, ik heb besloten om toch te lossen. Het groepje jongsten op 30 km, deze keer in 1 keer gelost vanwege de omstandigheden. De groep met iets oudere jongen heb ik 1 voor 1 gelost op ongeveer 60 km, op een iets oostelijker lijn. Wel met kromme tenen, maar de duiven de hele dag in de kofferbak leek me ook geen goed idee. Hoe dichter ik bij Vroomshoop kwam, hoe beter het weer, zelfs een waterig zonnetje, dus ik had goede hoop dat het toch goed zou komen.
Onderweg terug naar Friesland werd het echter weer donkerder en de mist leek ook weer dikker te worden....
Bij thuiskomst bleken er 24 van de 28 terug te zijn, 7 van de 9 jongsten en 17 van de 19 andere jongen. Het was toen al tegen 19:00, en het was dusdanig dicht dat ik geen duiven meer terug verwachtte.
's Avonds de tijd genomen om te kijken wat er verder in duivenland gebeurd was, de herfstklassieker Limoges bleek heel zwaar, in Friesland 13 duiven gemeld van de ruim 400 op zaterdag. De jongen en natour waren uitgesteld.
Ook het verloop en de lostijden van een paar afdelingen waren vreemd. Later in de middag lossen met dergelijk weer is geen goed idee, dit was ook te zien aan het verloop. De afdelingen die uitgesteld hadden, hebben het bij het rechte eind gehad, de zondag bleek een veel beter weerbeeld te geven.
De verlopen van de vluchten op zondag bleken goed te zijn.
Hier zijn vanochtend vroeg nog 2 jongen thuis gekomen. Mis dus nog 2 jongen, voor mij een goed resultaat, natuurlijk wil je alles thuis hebben, maar gezien de omstandigheden en niet zo handige beslissing om toch te gaan rijden met de duiven heeft gelukkig redelijk uitgepakt.
Vergeet niet dat het hier om duiven gaat die op de overnachting moeten gaan schitteren, dus moeten leren omgaan met moeilijkheden. Om met J. te N. te spreken: de dommigheid moet eruit, dus voor de jongen mag het best moeilijk zijn.
Vakantie weer klaar, alles weer op de rit, de komende weken de jongen nog zoveel mogelijk africhten, ondertussen ga ik kijken of ik met de sierduiven nog een paar leuke shows kan draaien. Weer leuke vooruitzichten.
Abonneren op:
Posts (Atom)