Tsja, dat was Limoges

Tsja,

daar zit je dan als duivenmelker, te wachten op je eerste van Limoges. Van jezelf vind je dat je het wel goed hebt gedaan, de duiven gingen in een goede conditie de mand. Niets bleek minder waar, een aantal liefhebbers maakten prachtige uitslagen, in Engelum bleef het angstig stil. 
Geen duif, geen melding, er rest alleen maar respect en felicitaties voor diegenen die het super gedaan hebben. 
De melker weer terug naar de tekentafel, voor deze duiven was het blijkbaar niet goed genoeg. Als de melker niet levert, gaat de duif niet presteren, zo simpel is het.
Of ik het anders had moeten doen? Geen idee, ik had twee weduwnaars mee, de één goed voor een aantal klasseringen in het voorseizoen, alles wees erop dat hij in goede doen was, de ander kwakkelde in het voorjaar wat, maar herstelde zienderogen en leek er ook klaar voor. Naarmate Limoges naderde kwam hij steeds beter af.
Gevoerd, goed gevoerd, naar de vlucht toe opgevoerd, met wat vette lekkernijen. Voldoende kilometers in de vleugels, geen rare dingen gezien. En nee, ik heb ze het weekend ervoor niet gespeeld, ze hebben de zuidoosten wind niet hoeven trotseren. Misschien iets meer motivatie, het enige wat ik kan bedenken. Uiteindelijk viel de eerst getekende zondagavond pas, leeg gevlogen, die heeft goed mis gezeten blijkbaar, de tweede zat maandagochtend in de tuin, veel minder vermoeid dan de eerste. 

Avondtraining weduwnaars

Het was toch al niet het weekend van ons, de duiven vanaf de midfondvlucht Chimay kwamen ook niet geweldig, er zijn er zelfs nog twee onderweg, terwijl er toch een redelijk normaal verloop was voor een race met wat lastige omstandigheden. Opvallend was dat hier een ervaren duivin als eerste arriveerde, terwijl ze al 2 weken niet mee was geweest. Een tweejarige duivin, vorig jaar goed voor klasseringen van Chateaudun en Chateauroux haalde het niet, evenals een jaarling welke zich ook al wat meer in de kijker had gespeeld. Als U het weet mag U het zeggen, ik heb geen passende verklaring.
Genoeg gezeurd, als ik kijk hoe het weekend eruit zag in Londen, gaat het duivenleed helemaal nergens over natuurlijk.  Voor zoveel idioterie heb ik geen benamingen meer. Blik vooruit en niet op je kop laten zitten door een stelletje mafklappers. Ze mogen niet winnen, nooit.
Als de blik dan toch vooruit gaat: komend weekend weer een dagfond vlucht, vanaf Sens, naar Engelum een goede 575 kilometer, daarnaast is er nog een vitesse vlucht, mooi om wat herintreders te spelen en de jaarlingen nog meer ervaring te laten opdoen. Voor Sens heb ik waarschijnlijk 6 duiven. De week erop St. Vincent, klassieker der klassiekers op de middaglossing. Hiervoor heb ik 2 doffers, wederom niet erg ervaren, hoewel van 2013. Ooit al eens een overnacht en wat dagfond gehad, maar dat was voor ik bedacht dat het beter was alleen duivinnen te spelen. Ook deze doffers laten me het hele jaar al zien dat de conditie dik in orde is, vol verwachting klopt het hart.
Daarna het weekend met Ruffec en dagfond vanaf Lorris(ca 650 km) en als klap op de vuurpijl de laatste vitessevlucht. 
We gaan het beleven, het kwartje valt vast wel weer eens naar de goede kant in Engelum, toch?

www.postduivenblog.nl

Pontoise, eerste fondvlucht 2017 een feit

Dat was met het vluchtje wel, Pontoise. De eerste dagfond vlucht. Altijd een punt waar je naar toe werkt in een seizoen, de markeerplek waar de start van de "mooie" vluchten wordt aangegeven. Als je liefhebber bent van het lange werk tenminste.
Het zou een kraker worden, zoveel was wel duidelijk, warm weer, zuidoosten wind, ingrediënten om er een stevige vlucht van te maken. Het was te zien bij het inkorven, de meesten hadden een klein korfje mee, de verwijzingen naar voorzichtig aan, vroeg in het seizoen en een warme zaterdag waren veel te horen.
De vitesse vlucht 's morgens gaf een indicatie van een afwijkend verloop van de komende fondvlucht. De eerste duiven in de afdeling tikken daar een hele hoge snelheid aan. Daarna is het verloop grillig. Het geval wilde dat ik zaterdagochtend eerst nog naar het werk moest, vroeg weg richting Noord-Holland, op tijd weer weg(dacht ik) om de vitesse vlucht op te wachten. Op de terugweg zie ik een plukje duiven langs de Afsluitdijk trekken, tegenwind, laag over het water. "Iemand aan het lappen zeker?", is wat er door mijn hoofd ging. Ik had immers zelf ook de thuisblijvers nog even gelost, voor ik ging werken. Daarna weer een pluk, nog meer, aan beide kanten van de dijk trekken veel duiven. "Het moet van Wychen zijn". Vreemd, ligt best oostelijk, flink doorgeschoten. De rekenmachine in mijn hoofd verteld me dat er hoge snelheden moeten zijn gehaald. Bij thuis komst om 09:20 staat er eentje op de klok en vallen er net twee. Te laat thuis, of de duiven te vroeg. Na een tijdje te hebben gekeken, toch maar wat duiven op de meldsite zetten. Daar valt op dat er een aantal heel hard zijn gegaan, het verloop gaat daarna snel naar beneden in meters per minuut.

Eerste in Engelum, de 554

Op naar de aankomsten van de dagfond. Het wachten is tot er wat op de meldsite verschijnt. Een paar meldingen in de Noord-Oost polder, Oosterzee en gevolgd door een vroege in Harlingen. Tijd om scherp te zijn, we schrijven 13:00. Nog even contact met Bram. Wordt nog wat, staat nog wel even open. De meldsite geeft na een uur iets meer dan 40 duiven aan, er waren er 9200 ingekorfd in afdeling 11. Niet snel dus, eerste melding in de vereniging 14:22. Die zit nog niet eens zo gek in de afdeling. Binnen een half uur 4 duiven, daarna is het weer lang wachten voor er wat doorkomt, ook op de meldsite blijft het traag. Uiteindelijk 17:45, de 554 meld zich in Engelum, 8ste melding in de club, ruim 3 uur na de eerste. De avond door blijken er uiteindelijk rond half tien 23 in de club te zijn, we gaan afslaan, ondanks dat er nog 2 prijsduiven missen. Bij mij zijn er op dat moment 4 thuis van de 6, geen slecht resultaat, al heb ik mijn bedenkingen, dit is niet goed voor de rest van het dagfond seizoen, er zijn nog veel liefhebbers die niets of nagenoeg niets thuis hebben. Het blijkt, de meeste vereniging klokken op de zondagochtend door, de prijzen zijn er 's avonds nog lang niet uit in de afdeling. 
Een check op compuclub.nl geeft aan dat er nog tot ver in de ochtend is geklokt, bijna alle verenigingen hebben intussen ingestuurd. Hier nog eentje die op me zat te wachten toen ik om 07:15 bij het hok kwam, helaas nog eentje onderweg.
Over oorzaken ga ik me niet uitlaten, ik zou zo niet weten waar het fout is gegaan, andere afdelingen hadden een traag verloop, maar sluiten binnen een naar omstandigheden redelijke tijd. Wat er met de Friese duiven is gebeurd zou ik niet weten, hoop vooral dat er nog veel nakomen, zodat het seizoen voor veel liefhebbers nog door kan.
Hier is het zitvlees alweer aardig getest, ik hoop dat Limoges komend weekend wat beter gaat verlopen, al is deze ook vaak taai, als eerste marathon van het jaar.

Kuifduif

Oh ja, nog wat leuks. Ik heb zaterdag een rondje van mijn kwekers gespeend, het was me nog niet zo opgevallen, maar er zit er eentje tussen met een kuifje. Zal genetisch iets rondzwerven, uit de oude marathon lijnen wordt regelmatig een kuif gefokt, de duiven waar ze uitkomt is geen inteelt, maar stammen wel beide uit die oude lijnen. Leuk, zo'n apart duifje erbij.

Op naar de volgende, de mooie vluchten komen eraan!


www.postduivenblog.nl

Quievrain en Aron

Half mei, de eerste midfondvlucht is alweer geschiedenis. Lastige omstandigheden, hier in Friesland regenachtig, dicht bewolkt, een behoorlijke luchtvochtigheid. Klam weer dus, meestal geen goed duivenweer.
Het was te merken in de aankomsten. De snelsten in de afdeling tikken de 1600 m/min aan, duiven aan de zuidkant van de afdeling weliswaar, in onze club haalt de eerste duif nog de 1400 meter. Moge duidelijk zijn dat dat aan de Noordkant is gesitueerd. Een leervlucht voor de meer onervaren dieren, hier weer wat oudere dieren voorop, al begint het op te vallen dat er een paar jaarlingen ondertussen aardig mee kunnen komen met de oudere, meer ervaren dieren. Goed nieuws dus, vorig jaar was ik minder tevreden over de ontwikkeling van de jaarlingen. Hier geen verliezen, de laatste arriveerde 's avonds, rond 19:30. Opvallend was ook dat er duiven doorkwamen in de regen, vorig jaar gebeurde dit niet, de duiven van mijn hok lieten het dan afweten. Indicatie dat de gezondheid van de duiven dit jaar toch beter is.
De lossingen vanuit Quievrain geven wel vaker een wat lastiger verloop, volgens mij meer de oorzaak van de weersomstandigheden dan de lossingplaats zelf. Quievrain, vooral door het snelheidsspel in België beroemd, lossingsplaats sinds jaar en dag.
Het heeft te maken met de tijd van het jaar, voorjaar gaat over naar zomer. luchtstromen vechten om hun plekkie, wordt het de meer noordelijke stroming, de winterse stroming of de zuidwestelijke met de warmere oceaanlucht, de meer zomerse stroming. Staat tegenover dat juist in dit gedeelte van het jaar veel regenbogen zijn te zien, zon en regenluchten wisselen vaak in rap tempo.

Zoals vandaag. Vanochtend prachtig weer, moederdag lunch in de tuin, plotseling rap naar binnen, de regen had opeens weer de overhand. Nog geen uur later weer prachtig weer. Dat is mei, ook al hebben we er vaak zelf een andere beleving bij.
Tot nog toe ben ik dik tevreden met de voortgang van het seizoen tot dusver. Het wachten is op de "mooie" vluchten, de fond en overnacht. Ik heb er zin in.

Wat gisteren nog veel leuker was, was het bezoek van Aron met zijn vrouw Aleah en hun zoontje Kees. Aron ontmoette ik ooit tijdens een sierduivenshow in IJsselmuiden, destijds een hotspot als het om de door ons allebei geliefde Holle Kropper ging. We raakten met elkaar aan de praat, dat is eigenlijk nooit over gegaan. 
Nu, 20 jaar later, woont Aron in Canada, heeft hij zijn levensgeluk daar gevonden en focussen we allebei op de postduiven, hoewel we beiden nog steeds veel gevoel bij sierduiven hebben. Aron vertelde honderduit over de duivensport beleving in zijn deel van Canada, hij woont zo'n 100 kilometer ten noorden van Calgary in Alberta. Veel liefhebbers zijn er niet. In Calgary is een club die zo'n twintig actieve hokken heeft, een andere vereniging is verderop, waar zo'n 10 leden actief zijn. Lossingen worden gedaan door combinaties van verenigingen.  Het laat zich raden dat er veel afstand is tussen de liefhebbers onderling, toch worden er club kampioenschappen georganiseerd. Om het voordeel van ligging zoveel mogelijk te minimaliseren wordt er het seizoen door in een soort halve maan gelost. Men begint de eerste vlucht in het westen en gedurende het seizoen wordt er steeds meer oostelijk gelost, of andersom, maar net hoe het komt dat jaar. Vluchten gaan er tot zo'n 600 kilometer maximaal, Aron gaat zich vooral op de vluchten van rond de 500 tot 600 kilometer richten.
Verbazingwekkend is het te horen dat er wel van alles vanuit Europa te koop is, tot duiven met stevige pedigrees aan toe. Binnen de clubs in zijn buurt zijn er agenten voor bekende merken uit Duitsland, België en Nederland. 
Winters zijn er koud, zo rond de min 30 graden celsius, zomers kan het er behoorlijk warm zijn. De prairie geeft vaak prachtig weer, helder met blauw aan de lucht zo ver je kunt kijken. Maar uit het niets kunnen er buien ontstaan, als de luchtstroom vanaf de Rocky Mountains het belieft. Geen makkelijke omstandigheden dus. 
Toen ze bij ons huis arriveerden werd er meteen naar de aankomsten geïnformeerd, toen ik aangaf dat het merendeel thuis was, maar dat ik niet zo blij was met de omstandigheden, werd er wat geglimlacht. In Canada doet men daar blijkbaar iets minder moeilijk over.
Foto's worden bekeken, een open front hok bevalt het best volgens Aron, zijn kweekkoppels zitten in een ren, waarvan het front voor zeker uit 50% uit gaas bestaat. Vliegers hebben beschikking over een nachthok en een ren, waaraan dan weer de valplanken zijn bevestigd.
Natuurlijk worden er duiven bekeken, over voer en medicatie gediscussieerd, van gedachten gewisseld over de ideale voorbereiding voor jonge duiven.
Oh ja, voor we weer eens gaan lopen mopperen, Aron rijdt anderhalf uur om zijn duiven in te kunnen korven, dat dit om deze reden niet wekelijks lukt lijkt me wel duidelijk.
Al met al een prachtige dag dus gisteren. Genoten van de vlucht vanuit Quievrain, alleen de regen had weg mogen blijven, genoten van het bezoek van onze Canadese vrienden en de eerste kennismaking met hun prachtige zoontje, vandaag nog maar eens beloond met een prachtige training van de weduwnaars, het lijkt welhaast of ze in formatie over Engelum trekken. Het blijft fascinerend.

Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl

Gaat mooi

Eerste jongen van dit jaar

Alweer een paar weken onderweg, vliegseizoen 2017. Wisselende winden, temperaturen van koud tot redelijk, de afstanden kruipen zo langzamerhand op. Het begint te kriebelen. De eerste dagfond vlucht komt in zicht, de magische 500 kilometer grens. Als die is geslecht komen de mooie vluchten!

Hoe het seizoen er tot nu toe uit ziet? Iedere week duiven mee, niet ontevreden met hoe het gaat tot nu toe. Nee, geen vroege duiven, soms lukt dat met mijn dieseltjes op een vitesse vlucht, meestal neem je genoegen met een plekje op het tweede plan(lees tweede blad). Toch komen ze vlot af.

De doffers komen goed, dit jaar voor het  eerst op weduwschap, het valt me tot nog toe alles mee. Al is het alleen maar om het plezier als ik ze door de lucht zie zeilen en klappen. Het plezier in je liefhebberij beleef je voornamelijk thuis, toch? 

Voor de duivinnen is het nog even wachten. De kweekdoffers komen met ongeveer 3 weken beschikbaar, de overjarige duivinnen kunnen dan op een nestje gebracht worden. De duivinnen waar nog geen doffer voor beschikbaar is moeten nog meer even in het jongen hok blijven. Ze blijven de programmavluchten afwerken om te leren en in het ritme te blijven.

De eerste jongen zijn zaterdag op het jongen hok gezet. Ruilduifjes, het zijn de duifjes die ik terug krijg voor het uitgeven van mijn eigen jongen in de eerste ronde. Iets later dan gemiddeld bij de doorsnee liefhebber. Er is geen haast, de jongen hoeven niet mee, africhten is voldoende.

De kwekers zijn afgelopen week op jongen gekomen, deze week ringen. Er blijven ene paar koppels doorkweken. Verdere jongen kunnen nog getrokken worden van de nestduivinnen en na het seizoen van de beste vliegdoffers. Kom ik ook nog wat te weten over de kweekwaarde van de betere vliegers.

Opvallend tot nu toe: de doffers komen goed af, beter dan verwacht. De duivinnen doen het wat minder dit jaar, heeft wellicht te maken met het hok waarin ze zitten. Ingericht om jongen op te laten groeien, niet om te spelen. Vreemd is dan wel weer dat er doffers worden verspeeld en duivinnen juist weer niet.... Tot nog toe 3 doffers kwijt van de vluchten, allemaal jaarlingen. Voor het seizoen twee van het hok, daar zal een kromsnavel iets mee te maken hebben gehad.

Piet Bron, 87 jaren jong

En verder: Klaas is aan het vloggen geslagen, aan Bram is te merken dat de duiven per week beter komen, Wim ziet alleen het goede van de dingen, Hans trekt zijn eigen plan, Frans en Jannie runnen de club, Cor zit weer verstopt achter de computer in het "Hok" en Piet Bron komt gewoon elke week voor het programma inkorven. 87 inmiddels, de jaren en ongemakken lijken maar geen vat op hem te krijgen.... Laat het maar lekker zo blijven, het wordt weer een mooi jaar!

Oh ja, toch maar een paar naar Limoges, over een paar weken.

Tot de volgende.

www.postduivenblog.nl

Vliegseizoen? Geniet!

Geniet!

Voor je het weet zit je er weer middenin, het vliegseizoen. Er zijn van die wandbordjes van, waarin de spelregels voor het benaderen van een duivenmelker in het vliegseizoen uit de doeken wordt gedaan. Het komt erop neer dat we in ons eigen wereldje kruipen, de buitenwereld zal weer menigmaal hoofdschuddend staan te kijken. Mafkezen, die duivenmelkers.
Maar ja, die buitenwereld kent dat gevoel niet van duiven die thuiskomen van een vlucht, als een raket op het hok af duiken, doffers die nog een ererondje moeten maken, omdat ze het net niet in één keer konden halen. Geniet ervan zou ik zo zeggen, in de blog van Esther stond het meer dan voortreffelijk omschreven. Genieten, dat is wat je met de duiven moet doen, succesvol of niet, geniet. Geniet van de thuiskomst van de duiven, geniet van de alledaagse verzorging. Als dat op werken begint te lijken ben je de realiteit kwijt. Werk is het voor diegenen die ervan moeten leven, juist die hebben volop plezier in de omgang met hun dieren. Omdat het anders een opgave en sleur wordt, die sleur die je juist wilt doorbreken, waar het uiteindelijk allemaal om te doen is. Geniet, het sleutelwoord. 
Duivensport is geen wereldnieuws, het is niet het meest besproken onderwerp bij de koffie automaat op maandagochtend, slechts voor de insiders is het de belangrijkste bijzaak in hun wereld.  
Wereldnieuws is wat er momenteel in Turkije gebeurd, wat er in Noord-Korea of de Verenigde Staten gaande is. Op het moment dat ik met de duiven bezig ga verdwijnt dat weer naar de achtergrond, gewoon, omdat ik bij de duiven geniet van de belangrijkste bijzaak in mijn wereld.
Wat ook genieten is, zijn de complimenten die ik kreeg over de jongen die ik heb afgegeven aan een paar liefhebbers. Dik tevreden over de gezondheid van de diertjes, eentje meldde dat ze al op de spoetnik buiten zaten. Top!
De eerste ronde jongen zijn allemaal naar andere liefhebbers gegaan. Ik stel zelf meer prijs op jongen iets later in het seizoen, daarnaast had ik nog wat afspraken lopen, allemaal in één keer ingelost.
Genieten doe ik ook als ik iemand wat advies kan geven en diegene gaat er ook serieus mee aan de slag. Ik hoop dat het hem verder helpt, kennis delen is leuk, leuker dan alles voor jezelf houden. Daarnaast een vast groepje om te klankborden, gewoon jezelf af toetsen, door naar anderen te luisteren. Zoveel mensen, zoveel meningen, maar ook zoveel kennis, aan jou om er het juiste uit te halen.
Genoten heb ik ook van de afgelopen Paasdagen. Ik was druk, hartstikke druk de laatste weken, er kwamen al bezorgd wat PB's op Facebook of er iets ernstigs was.... Ik had zo weinig laten horen. Sorry, maar ook ik ben er wel eens klaar mee, heb even genoeg aan onze eigen besognes. Maar de Paasdagen, die waren top. 
Zaterdag nog gewerkt, de latere lossing zorgde ervoor dat ik nog voor de duiven thuis was. Mooi concours, er stond hier in het Noorden een west-noord-wester van 5 tot 6, dus de duiven moesten er wat voor doen. Nee, geen vroege, wel een serie om blij van te worden, ik klok de helft in 20 minuten, voor waar niet slecht voor een overnachter. Duiven dik in orde dus, hoewel de achterkant van het gelijk is dat er nog 2 jaarlingdoffers achter zijn.
Zondag de tijd om alles in het hok weer op punt te zetten, daarnaast gewoon een lekkere wandeling, de wereld is mooi in April, bomen in bloei, velden weer groen, overal wordt het nieuwe leven benadrukt door de lammeren in de wei, gewassen worden gezaaid of komen alweer voorzichtig boven de grond. Daarnaast een magistrale Philippe Gilbert in Neerlands Enige, daar achteraan een mooie F1 race, ondanks het uitvallen was de uitspraak van Max legendarisch: "Break Failure .....  GRRRRRRR!" Wat een beheersing, daar kunnen veel mensen van leren.
De Paasmaandag was magistraal. Samen met Vera de bollenvelden langs in de Noordkop van Noord Holland, prachtige kleuren, geen files, mooie wandeling door de duinen bij Callantsoog. Geen spatje regen(pas op de terugweg). Schitterende foto's als herinnering. Wie doet je wat. 
En de duiven? Die draaiden vanochtend en vanavond alweer hun rondjes, de laatkomers blijven een weekje thuis, ben van plan om tot en met de eerste dagfond vlucht alle weken te spelen, de eerste 65% van de ingekorfde duiven kan gewoon de volgende week weer mee, de rest blijft thuis, zo gaat de vliegploeg van zelf rouleren, duiven die goed zijn kunnen gewoon gespeeld toch? De laatkomers kunnen dan even bij komen, kapot spelen laat ik liever aan een ander over. Vol op het voer, niets moet nog, conditie wordt opgebouwd door de kilometers in het weekend, half Juni is nog ver. Dat weduwschap, dat bevalt me wel.
Kwekers komen op eieren voor de tweede ronde. Hoe ik hiermee omga heb ik lang geleden al eens beschreven in het artikeltje "Ervaringen met kweekboxen". Dit systeem werkt goed voor mij, wordt ook niets aan veranderd. 

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

1 april - Geintje zeker?

Al een paar weken niets geschreven, het is te zien aan de jongen, het vorige blog liet een foto van een pas uitgekomen jong zien, deze week kunnen ze eraf, ze groeien als kool, zoals te zien is. Tevreden ben je eigenlijk nooit, ondanks het mooie opkomen van de jongen. Altijd wel iets wat beter kan, of wat ooit wel eens beter is gelukt. 

De laatste weken opgeslokt door het werk, de hele winter lukte het om op de normale tijden te werken, waardoor er tijd genoeg was om goed voor de duiven te kunnen zorgen. Maar zoals te doen gebruikelijk, het vliegseizoen is in aantocht, het voorjaar begonnen en daarmee ook de hectiek. Het hoort bij de branche waarin we werken, het hoort ook bij de dynamiek van een bedrijf in de foodsector, die levert aan 's lands grootste kruidenier. 

Om de grootste te blijven ben je genoodzaakt om aan de marktvraag te voldoen, innovatief te zijn en in te spelen op de behoeften van de klant, al voor de klant door heeft dat er behoefte aan is. Als leverancier van zo'n club wordt hetzelfde van jou verwacht. En ja, waarom zoiets altijd samenvalt met de start van het vliegseizoen? Het zullen lentekriebels zijn. Daarnaast was er een calamiteit bij een zusterbedrijf waardoor plots productie overgeheveld moest worden, mensen verplaatst en ingepland, productieplannen herschreven en meer van het soort werk waar ik me al een meer dan een jaar fulltime mee bezig houd. Kortom, tijd tekort, het weekend door en weinig tijd voor de duiven.

Vandaag gelegenheid om dat allemaal in te halen, tijd inhalen kan eigenlijk niet. Alles wat nog niet gedaan is moet in een kortere tijd worden gepropt. Deze week was onze onvolprezen Cor bereid om de chipringen in orde te maken, ik hoef ze alleen maar af te geven en weer op te halen, top! Vanochtend de hokken schoon, duiven even los en daarna alles in manden en de ringen erop. Gelijk maar africhten, volgende week is er een testvlucht. Die van vandaag maar laten lopen.
Door al het gedoe was ik laat vertrokken. Vanochtend prachtig weer, toen ik vertrok raakte het al bewolkt. Onderweg een paar spatjes, verderop weer blauw. Gewoon los, vlak voor Meppel, vorig seizoen genoeg regenvluchten gehad, dus wen ze er maar weer aan. Op de terugweg echte regen, donker front, het resultaat laat zich raden. Het duurde bijna twee uur voor het eerste groepje zich in Engelum meldde. Daarna druppelsgewijs binnen. Op het moment van schrijven ontbreken er nog. Vreemd genoeg de meest ervaren dieren. Het goede nieuws is dat alle chipringen het doen, dit jaar voor het eerst de nieuwe NPO ringen erop, in plaats van de clips die ik tot nu toe gebruikte.
We zien wel weer hoe het afloopt, het lijkt het lot van de mens met gebrek aan tijd. Deze week was toch al vreemd, ik had mijn werktijden wat naar voren getrokken, met behulp van de zomertijd was er 's avond nog zo'n anderhalf uur ruimte om duiven los te laten. De duivinnen vlogen 45 minuten en liepen vlot binnen, de doffers draaiden super om het hok, maar ergens dinsdagavond ging het fout. De invallende schemering leek voor paniek te zorgen, de helft van de doffers durfde niet meer te landen. De nacht in dus, woensdag waren er nog 3 terug, donderdag twee, eentje verspeelt. Vrijdagavond weer een poging, resultaat was dat er nu nog 7 misten, hiervan zes terug vanochtend, de duiven lijken erg zenuwachtig als ze "vallen", ik vermoed dat ze zijn geschrokken van iets wat niet op het hok hoort, een kat wellicht?
Saillant detail is dat deze duiven gewoon mee zijn geweest op de lapvlucht vandaag en allemaal thuis zijn, de ontbrekende dieren gaven geen problemen deze week. Ik snap er in ieder geval niets van.

Ik lees in diverse berichten op Facebook dat de testvluchten van de afdeling goed zijn verlopen gelukkig, ik kwam op de terugweg nog een auto van de afdeling Friesland tegen, vast van de lossing van Zuid in Zutphen.
Volgende week de mand maar in, de jaarlingen zullen aan de container moeten wennen. En wat betreft de oudere dieren? Ik had al een mooie indeling gemaakt, zal wel veranderen nu. Never a dull moment.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Kronkels in de kop

Daar waren ze weer, ieder jaar een mijlpaal, de eerste jongen. De 8 kweekkoppels doen hun werk voorbeeldig. 1 koppel was onbevrucht, maar meteen ook dienstbaar als voedster voor de sierduiven. Alles passend maken, liever minder duiven en er effectief mee omgaan, wie was dat ook alweer, die schreef dat iedere duif minder in je hok een stap vooruit in kwaliteit is.

Er wordt dus van 8 koppels gekweekt, van de vliegers worden geen jongen getrokken. Deze hebben wat kunnen rommelen, zitten allemaal op eitjes maar worden eerdaags weer gescheiden. Eerst maar eens in conditie komen. 

De kronkels in de kop:

Het plan is om dit jaar alleen de overjarige duivinnen op het nest te spelen. De duivinnen zullen aan de kweekdoffers worden gekoppeld. Na het slechte seizoen 2016 zijn er nog slechts 4 over. 
Daarnaast zijn er 8 overjarige doffers. Door mijn wat aangepaste werktijden is het mogelijk om de doffers op weduwschap te spelen, er is nu gelegenheid om groepen apart los te laten iedere dag(tenminste als de dagen genoeg gelengd zijn). De kweekduivinnen kunnen dienstdoen als duivin voor de overjarigen. Ik hoop dat de prestatie curve van de doffers dan ook eens beter wordt. Doffers zijn overigens nog niet erg ervaren.

De overjarigen worden in 3 groepjes van vier gedeeld, ik wil aan 6 overnachtvluchten meedoen. Het plan is om in juni op St Vincent een ploegje van vier 3 en 4 jarige doffers in te zetten, zij mogen dan in juli nog naar Orange. De vier tweejarige doffers(totaal onervaren) gaan in juni naar Ruffec, in juli mag dit ploegje Bergerac nog doen. De 4 overjarige duivinnen gaan naar Dax, begin juli, daarna de eerste week augustus nog naar Cahors. De eerste overnacht vlucht vanuit Limoges wordt, traditie getrouw, overgeslagen. Past ook niet zo goed in de agenda wegens zaterdagen werken die gepland staan begin april en eind mei, begin juni, wegens de verschillende feestdagen.

De jaarlingen worden op het programma gespeeld, ik probeer deze allemaal 3 dagfond vluchten mee te laten doen. Ook de jaarlingen worden opgedeeld in 3 groepjes, om de 2 vluchten blijft een groepje een week thuis, zodat er iedere week een fris groepje is, mocht er eens een slechtere vlucht tussen zitten. Mijn onvolprezen statistieken lijken uit te wijzen dat er veelbelovende jaarlingen verloren gaan op de mindere vluchten, omdat ze eind mei al behoorlijk te lijden hebben gehad. Let wel, ik voer mijn duiven niet wekelijks op naar de volgende vlucht, geen programmaspeler, ze hebben dus steeds even tijd nodig om bij te kunnen tanken. Die tijd moet ze dus gegund worden.

Terwijl ik de tekst teruglees, die ik zojuist heb getikt, denk terug aan het item in het programma "Reizen Waes", op bezoek in een duivendorp bij Wuhan in China. Als een Chinees mijn gepriegel met een paar duifjes leest zal deze er wel erg om moeten lachen.....  Dan maar, mijn hobby, mijn plezier!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl