Aardige mensen - Jongen - Volgend Jaar

Aardige mensen: ik kwam er zomaar een aantal tegen de afgelopen weken. Mensen die een duifje opgaven, mensen die zelf geen duiven hebben, maar wel begaan zijn met het lot van zo'n beestje en graag willen dat het weer terecht komt waar het hoort, op zijn eigen hok.
Er werd een jong opgegeven door een aardige vrouw uit Luttenberg, zelf geen duivenliefhebster, nou ja, een beetje, een paar duiven op een til achter in de tuin. Ze belde doordeweeks, mijn vraag of ik op zaterdagmiddag terecht kon was geen probleem, er werd voor het duifje gezorgd. In Luttenberg aangekomen bleek dat ze de moeite had genomen om het duifje te huisvesten in een kooi, afgedekt met een zeil, vanwege de regen. Geen wanklank, alleen belangstellend, wat er ging gebeuren, hoe het toch kwam dat het duifje zover van huis was, komt het wel goed. Bak koffie toe, leuk gesprek, zwaaiend weer weg, toch leuk, op deze manier mensen leren kennen.
Een andere duif, een jaarling, nog onderweg van Bergerac, werd een week na de vlucht opgegeven. Noord-Holland, Spierdijk, niet ver van mijn werk, maandagavond ophalen was geen probleem. De duif was goed verzorgd, onder een kistje op het balkon van de alleraardigste mevrouw Borst. Trots vertelde ze dat ze veel van duiven wist, haar broer speelde nog met duiven, hoe spannend het was, als ze vroeger met de hele familie duiven opwachtten, vanuit Chateauroux, Ruffec en noem maar op. Herkenning bij mij, mijn jeugd kwam zo weer voorbij. "Hij is goed verzorgd hoor, heb hem ook nog even op schoot gehad en geaaid, vond ie lekker". Toen ik bij afscheid meldde dat ik de duif voortaan de "Borst-doffer" zou noemen, verscheen de zoveelste glimlach op haar gezicht. Leuk, maak je niet gauw weer mee.
Vanavond nog, Hoorn, een duifje oppikken voor iemand anders, ook vanuit het werk. Een oudere heer, een echte heer, gaf eerst netjes een hand en stelde zich voor. Ik denderde er overheen, gaf de arme man amper gelegenheid uit te spreken, hij hanteerde beleefdheidsvormen die ik zelf al bijna vergeten ben. "Hork", dat is wat ik tegen mijzelf zei toen ik weer in de auto stapte. De man had waarschijnlijk ook nog een mooi verhaal gehad.....

Jongen: die moeten afgericht worden. Het eerste ploegje is vijf keer weggeweest, de klad kwam er wat in, anderhalve week geleden, plots trainden ze minder, een paar wat in elkaar. Bekend verschijnsel, eentje braakte, eentje had de welbekende coli-poep. Maar even rustig aan, zie er nu niets meer van, vlogen weer lekker de laatste twee dagen. Dit weekend maar weer oppakken, ondanks de rui van de oudsten, beginnen al echte duiven te worden.

Volgend jaar: dit jaar eindelijk een mooie ploeg overgehouden, zowel doffers als duivinnen, als ik zou willen kan ik zelfs wat selecteren. Twijfel over de aanpak volgend jaar. De doffers op weduwschap kan geslaagd genoemd worden, ook al lieten ze nog wat steken vallen, de duivinnen kwamen super op nest, toen er eindelijk ruimte voor was. Het is dan ook de specialiteit van het huis. Hoeveel ouden, hoeveel jaarlingen volgend jaar, moet het nog even uitvogelen. Systeem krijgt in ieder geval vaste vormen op de wijze waarop ik het afgelopen seizoen heb gedaan. Ook de kwekers, waar laat ik die eigenlijk? De sierduiven toch maar een beetje ruimte laten inschikken misschien? Hoeveel kwekers er blijven, ik heb nog geen idee, eerste de africhtingen maar even bekijken. Daarnaast nog de duiven die moeten dienen als vaste partners voor de oude doffers en nestduivinnen, zijn er ook zomaar weer extra. Doen of niet doen, het werkt in ieder geval wel.

Kortom, het winterseizoen, of eigenlijk het begin van volgend seizoen is begonnen. Het is ook zo weer April.

Ondertussen krijg ik weer wat meer mee van de rest van de wereld. Vera is weer aardig aan het opknappen, tijdens het seizoen bijna alleen met duiven, werk en weer duiven bezig. Een way of life, zelf voor gekozen, maar altijd weer blij als ik kan roepen dat het klaar is, dat ze voor de laatste keer de mand in zijn gegaan. Minder punctueel, meer ruimte om om me heen te kijken. Bijkomen, 5 maanden duivenseizoen is slopend, naast een drukke baan.

De zoveelste keer een aanslag, Barcelona en één van de badplaatsen in Spanje was nu aan de beurt. Mafketels, enige manier om het te bestrijden is door door te gaan, laat maar zien dat ze het niet gaan winnen.

Wat ook nog opviel op t.v. was de emo-jounalistiek, er gebeurd iets, een uitzetting of een stalbrand, erg genoeg, niet reageren op feiten maar op gevoelens, zogenaamde experts die nog even de emoties aanwakkeren, in plaats van na te gaan wat er precies heeft gespeeld. Maar daarna gaan we wel weer gewoon verder met de ratrace, ik een beetje meer dan jou. Boter op je hoofd heet dat.

Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl

Kronkels in de kop

Daar waren ze weer, ieder jaar een mijlpaal, de eerste jongen. De 8 kweekkoppels doen hun werk voorbeeldig. 1 koppel was onbevrucht, maar meteen ook dienstbaar als voedster voor de sierduiven. Alles passend maken, liever minder duiven en er effectief mee omgaan, wie was dat ook alweer, die schreef dat iedere duif minder in je hok een stap vooruit in kwaliteit is.

Er wordt dus van 8 koppels gekweekt, van de vliegers worden geen jongen getrokken. Deze hebben wat kunnen rommelen, zitten allemaal op eitjes maar worden eerdaags weer gescheiden. Eerst maar eens in conditie komen. 

De kronkels in de kop:

Het plan is om dit jaar alleen de overjarige duivinnen op het nest te spelen. De duivinnen zullen aan de kweekdoffers worden gekoppeld. Na het slechte seizoen 2016 zijn er nog slechts 4 over. 
Daarnaast zijn er 8 overjarige doffers. Door mijn wat aangepaste werktijden is het mogelijk om de doffers op weduwschap te spelen, er is nu gelegenheid om groepen apart los te laten iedere dag(tenminste als de dagen genoeg gelengd zijn). De kweekduivinnen kunnen dienstdoen als duivin voor de overjarigen. Ik hoop dat de prestatie curve van de doffers dan ook eens beter wordt. Doffers zijn overigens nog niet erg ervaren.

De overjarigen worden in 3 groepjes van vier gedeeld, ik wil aan 6 overnachtvluchten meedoen. Het plan is om in juni op St Vincent een ploegje van vier 3 en 4 jarige doffers in te zetten, zij mogen dan in juli nog naar Orange. De vier tweejarige doffers(totaal onervaren) gaan in juni naar Ruffec, in juli mag dit ploegje Bergerac nog doen. De 4 overjarige duivinnen gaan naar Dax, begin juli, daarna de eerste week augustus nog naar Cahors. De eerste overnacht vlucht vanuit Limoges wordt, traditie getrouw, overgeslagen. Past ook niet zo goed in de agenda wegens zaterdagen werken die gepland staan begin april en eind mei, begin juni, wegens de verschillende feestdagen.

De jaarlingen worden op het programma gespeeld, ik probeer deze allemaal 3 dagfond vluchten mee te laten doen. Ook de jaarlingen worden opgedeeld in 3 groepjes, om de 2 vluchten blijft een groepje een week thuis, zodat er iedere week een fris groepje is, mocht er eens een slechtere vlucht tussen zitten. Mijn onvolprezen statistieken lijken uit te wijzen dat er veelbelovende jaarlingen verloren gaan op de mindere vluchten, omdat ze eind mei al behoorlijk te lijden hebben gehad. Let wel, ik voer mijn duiven niet wekelijks op naar de volgende vlucht, geen programmaspeler, ze hebben dus steeds even tijd nodig om bij te kunnen tanken. Die tijd moet ze dus gegund worden.

Terwijl ik de tekst teruglees, die ik zojuist heb getikt, denk terug aan het item in het programma "Reizen Waes", op bezoek in een duivendorp bij Wuhan in China. Als een Chinees mijn gepriegel met een paar duifjes leest zal deze er wel erg om moeten lachen.....  Dan maar, mijn hobby, mijn plezier!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Dan maar andersom

Dan maar andersom. De weergoden moeten het gehoord hebben vorige week. De nadelen van de zuidooster, de achtergebleven duiven, sommige afdelingen werden behoorlijk geraakt. Daarboven moeten ze hebben gedacht dat het dan maar anders moet. Temperaturen met de helft naar beneden, de wind exact de andere kant op. 

De tv laat het Eurovisie songfestival zien, brij van geluid, dertien in een dozijn, onze Douwe Bob steekt er tegen af, met zijn gitaar en redelijk ingetogen nummer. De opsmuk en presentatie lijkt belangrijker dan waar het ooit eens voor bedacht is, een competitie om het beste liedje te laten horen.

Ander weer, andere duiven. Op de duiven wachten vandaag betekende een extra vest onder de stofjas, beetje uit de scherpe wind, die behoorlijk stevig was. Buien aan de lucht, soms gaven ze ook nog lekker af. Najaar in mei, of was het genoegdoening voor wat we teveel kregen de afgelopen week?

De duiven zullen het er ook niet makkelijk mee hebben gehad, ander weer, meer eten, minder drinken, omslag binnen een dag. De natuur voelt de omslag meestal aan. Let er maar eens op in de winter. Als er een vorstperiode komt in de winter beginnen de duiven al meer te eten voor het weer daadwerkelijk omslaat. Ook als er een omslag komt van vriesweer naar zachter weer zie je het, ze laten plots voer liggen, wat de dagen ervoor nodig was, en ze nemen meer uit de drinkpot, vet afdrijven, overbodig als het niet vriest.

Ze kwamen stroperig vandaag, minder goed dan ik dit seizoen gewend was. Slecht 3 van de 15 op de verenigingsuitslag, toen ik ging afslaan vanmiddag misten er nog 5, een derde dus, ongerust, zou er wat aan schelen? Bij thuiskomst zo'n anderhalf uur later zaten alle duiven gelukkig weer in het hok. Toch nog goed gegaan dus. Morgenvroeg toch even extra aandacht aan de mest geven, gewoon om gerustgesteld te zijn.

Het verloop in het algemeen was overigens goed te noemen. Bij mij ging het iets minder. De duivinnen trainden ook al niet lekker afgelopen week, allemaal net weer op eitjes, meestal zie je dan weinig lust om te trainen. Lichtpuntje was mijn eerste, de 15-517, voor het eerst een jaarling als eerste op het hok dit jaar, voor onze contreien was de tijd van aankomst nog best goed te noemen. Verder te grote gaten tussen de aankomsten, de ervaren duiven meldden zich nog redelijk, ik hoop dat de duiven die echt laat waren, veel hebben geleerd. Onderweg drinken hebben gezocht bijvoorbeeld. Het is tenslotte de reden waarom ik ze zoveel mogelijk inkorf, ervaring op doen, kilometers maken, getectyleerd raken.

De geluidsbrij op de tv gaat onverminderd door. Phil Spector bedacht "The wall of sound" toch al begin jaren zestig? Bovendien was dat beter te verteren....

Wat er verder opviel deze week? Het verhaal dat werd gepubliceerd door Henk Moot vond ik indrukwekkend. Dergelijke verhalen hoorde ik al eerder van zeevissers en mensen die in de offshore werken. Het blijft telkens een wonder. Duiven die hun hachje redden door te landen op een schip of booreiland. Vraag blijft wat ze bezielt om zich zover boven water te wagen. De wind jaagt ze voort, maar het instinct moet toch roepen dat het niet veilig is? Mysteries in de sport, ze zullen er altijd blijven, ik hoop ook dat ze er altijd zullen blijven. Het heeft iets mystieks, de duif die het klaart speelt om over schier onmogelijke afstanden huiswaarts te keren, niemand die precies weet hoe, hoewel we al best ver zijn in het ontrafelen van dit wondertje. 

In Nederland bleven er een paar afdelingen staan tot morgen, veiligheid voor alles, de Belgen moesten hun eerste provinciale concoursen ook een dag uitstellen. Maar hopen op beter weer op zondag.

Ik weet niet wie er nu optreed bij het Eurovisie gebeuren, maar het lijkt me toch echt zonde van de zendtijd......

Ik ga maar eens uitrekenen op welke datum de duiven weer op eitjes moeten zitten voor St. Vincent. Ik heb vanmiddag beloofd aan mijn overnacht maatjes in de vereniging dat ik dit jaar toch echt met een paar mee ga doen.

Voor diegenen die morgen nog vliegen: Succes! Voor iedereen die al aan de nieuwe week begint met de duiven: Goede week!

www.postduivenblog.nl

Het is koers

Zaterdagmiddag, het is koers, de "Omloop Het Nieuwsblad" op de t.v. Voorbode van het voorjaar, net als de krokussen en sneeuwklokjes die ik overal zag vandaag. Prachtig weer, de duivinnen hebben er volop gebruik van gemaakt, gezien de tijd die ze in de lucht hingen vanochtend. Overal zie je paartjes vogels rondtrekken en omklooien, het voorjaar zit echt in de lucht. 
De week begon wat minder goed. Maandagochtend, wat donker weer, de duivinnen eruit voor ik naar het werk vertrek. Inderdaad, het is koers, er moet weer iedere dag getraind worden. Nou ja trainen, ik noem het naar buiten laten, de spieren los, in mijn beleving gaan ze pas echt conditie opbouwen als ze gelost worden vanuit de container en weer serieuze afstanden gaan overbruggen. Maar goed, maandagochtend, de duivinnen los, toen ze terugkwamen bleek dat er eentje miste, de "631", tweejarige duivin, klaar voor haar eerste overnacht. Jammer, ze heeft niet kunnen bewijzen dat ze het waard is geweest. Ook een voorbode van het voorjaar, de kromsnavels worden zo half februari weer wat actiever, ook voor hun is het koers, het seizoen begonnen.
Daarnaast nog een duif tussen de duivinnen weggehaald, blijkt toch een doffer, twijfelde er de hele winter al aan. Marathon duiven zijn vaak laatbloeiers. Dat betekend dat ik nu nog op 17 voor de vliegploeg zit, 7 overjarig voor de overnacht, daarnaast 10 jaarling duivinnen om op te leiden. De jaarlingen zullen zoveel mogelijk programma vluchten vliegen, ervaring op doen, om als twee jarige hun talenten te laten zien.
De doffers knokken om een broedbak, voorlopig worden de vliegers niet gekoppeld, vorig jaar ook zo begonnen, goed bevallen, dus dit jaar weer.
De duivinnen blijven zolang in het jongen hok, of moet ik zeggen opleiding hok. Als de tijd daar is worden de duivinnen gekoppeld, zodat ze op een goede stand aan de overnacht kunnen beginnen. 21 juni inkorven, de derde overnacht, net als vorig jaar voor mijn duiven de eerste krachtmeting. Alleen duivinnen, dit jaar worden de doffers echt niet meer gespeeld.
Waaruit nog meer blijkt dat het koers is? Smeekbedes van liefhebbers om oplossingen voor de kromsnavels. Veel duiven worden slachtoffer, nu ze weer dagelijks worden losgelaten. Het is natuur, hoe vervelend ook. Liefhebbers rekenen in aantallen, nodig voor een programma vliegen, de natuur rekent alleen in de sterksten, alles wat wordt gepakt hield zich onvoldoende aan de regels van de natuur, was niet slim genoeg, of niet scherp genoeg. Zuur, vaak wel, maar het gaat niet veranderen.
Nog meer redenen om te signaleren dat het koers is. Sportvriend Hans was even op bezoek vandaag, even bijkletsen, even kijken. Hij vertelde dat hij op zijn website maar niet meer vertelde wat hij doet om zijn duiven goed opgeleid te krijgen, simpelweg omdat het niet aansluit bij wat als gemeengoed wordt aangenomen in het overnacht wereldje. Tegenwoordig MOET je de jongen doorspelen en de jaarlingen twee maal op de overnacht hebben gespeeld. Inderdaad de methode van een paar gerenommeerde spelers. Dat wil nog niet zeggen dat je het op die manier MOET doen, het is één van de vele wegen die naar Rome leidt. Volgens mij is het hobby, het mooie daarvan is dat je het kan doen zoals jezelf denkt dat het moet.
Laatste voorbeeld waaruit blijkt dat het koers is. Vanmiddag bij mijn voerleverancier. Ik kom al sinds jaar en dag in Berlikum bij de aldaar bekende voerhandel. Familiebedrijfje, aardige mensen, altijd bereid om te helpen of te bestellen wat niet voorradig is. Iets duurder dan de grotere spelers op de voermarkt. Sinds vorig jaar is er een voerhandel verderop in Friesland gekomen, een vestiging van een bekende voerhandel uit het zuiden des lands. Veel goedkoper, maar ook ver weg, kost me teveel tijd in mijn schaarse vrije tijd om een paar euro voordeel te halen. 
Ik stond vanmiddag in te laden toen ik plotseling een stem achter mij hoorde. "Wat betaal je voor de matjes?" Ik antwoordde met de prijs. Daarna kwam er een verhandeling dat je veeeel goedkoper naar de nieuwe voerhandel kon gaan. Toen ik uitlegde dat dat voor mij niet veel voordeel opleverde, in tijd maar ook geld, vond deze meneer dat ik het toch maar moest doen. Vervolgens liep hij naar binnen, ben eigenlijk vergeten te vragen wat hij ging kopen wat verderop niet te koop was voor veeeel minder. Over iemand je mening opleggen gesproken. Nee, ik ga de volgende keer toch weer naar Berlikum, die heeft wat ik nodig heb, kent me bij naam en weet uit z'n hoofd wat ik altijd voor voer koop. Voel ik me prettig bij.
Ondertussen is het koers in Vlaanderen, de "Omloop" nadert zijn ontknoping, stuivertje wisselen aan de kop, veel valpartijen, een paar gerenommeerde renners probeert het peloton hun wil op te leggen. Valt niet mee, conditie nog niet 100%, kasseienstroken en heuveltjes, een paar weerbarstige renners die niet altijd in de grote koersen mogen starten. Lijkt ergens op.
Goede week!

www.postduivenblog.nl