Zomaar, in Augustus

De titel van dit stukje doet het al vermoeden, eigenlijk niet veel aan de hand in Engelum. 
In de vereniging wel, daar viel het overlijden van Bowe te betreuren. Aardige vent, altijd goed te spreken, zelden iemand meegemaakt die zo kon genieten van de duiven en de mensen er om heen. Ik schreef in April al eens een stukje over hem, nu nog waardevoller dus. Om dit nog eens terug te lezen, klik hier.

De teleurstelling van afgelopen seizoen helpt in ieder geval om er in 2017 weer voor te gaan. 
2017 zal er voornamelijk om gaan om zoveel mogelijk jaarlingen te kunnen spelen. In het vlieghok zitten nu nog 4 duivinnen en 11 doffers. De duivinnen zijn dit seizoen gespeeld, de doffers niet zoals U weet als regelmatige lezer van dit blog. Om de vliegwaarde van de duiven beter te bepalen gaan de doffers komend seizoen weer de baan op. De lessen van zoonlief(zie blog vorige week) ter harte genomen. De beste duivin uitgezocht van die nog aanwezig zijn en tussen de kwekers gezet. Bij doffers viel er niet te kiezen tussen een beste, dus heb ik gekozen voor een halfbroer van de 2 duivinnen die dit jaar de prijzen konden spelen op de overnacht vluchten. Kan die lijn in ieder geval vastgelegd worden in volgende generaties. Kwekers uitgedund, een aantal waren na 3 jaar nog niet in staat om duiven te leveren die in staat waren prijs te vliegen op de verre drachten. 
De doffers die er nu nog zijn speel ik nog op de navluchten, gewoon om ze aan de container te laten wennen, een paar oudere doffers weer wat ritme op te laten doen. Volgend jaar alles weer mee. Ik heb twee seizoenen terug bedacht dat ik meer doffers dan duivinnen kwijt raakte, waardoor veel koppels verstoorden. Lastig als je nest speelt. Dit seizoen heeft laten zien dat het niet per se aan de doffers heeft gelegen, gezien de verliezen met de duivinnen dit jaar. Dan allemaal maar weer vliegen voor hun plekje.
De jongen worden afgericht op geheel eigen wijze. Op leeftijd worden ze in kleine groepjes op verschillende afstanden losgelaten, veel werk, maar ook leuk, ik hou er een verslagje van bij, daarin kan je mooi de ontwikkelingen van de jongen aflezen. Het oudste groepje(begonnen met 16) bestaat nu nog uit 12, hebben zaterdag al hun 9de ritje gehad, komende week gaan ze los bij Breezanddijk, halverwege de Afsluitdijk, daarna zijn ze klaar voor het lastigste deel van de opleiding, leren het IJsselmeer over te steken, als ze dit onder de knie hebben nog een keer los op zo'n 150 kilometer, één voor één wel te verstaan, dan zouden ze er klaar voor moeten zijn. 
De jongeren doorlopen een zelfde traject, elke week komen er weer een paar bij die oud genoeg zijn voor hun eerste ritje, elke week schuift er weer wat door naar de gevorderden enzovoorts. Uiteindelijk hebben ze dan allemaal minimaal 16 africhtingen gehad als jong, een mooie basis om als jaarling opgeleid te kunnen worden tot marathon vlieger. Zover zijn we nog niet, maar goed, het is dan ook nog lang geen april 2017. 

Goede week!

www.postduivenblog.nl

Zoonlief

Mijn zoon is duivengek, net als ik. Of moet ik zeggen, dankzij mij. Als je op vakantie bent in Singapore en Maleisië en de eerste foto's die je doorstuurt zijn van een paar plaatselijke stadsduiven weet je wel genoeg. Die komt er nooit meer vanaf.
Al van jongs af was hij bij mij in de hokken te vinden. Op z'n zesde had hij al zijn eigen hokje. Met wat voedsterduiven, leren, klooien, genieten was het devies. De jaren dat hij zijn gang kon gaan hebben we heel veel verschillende rassen voorbij zien komen, de gemiddelde postduivenhouder heeft geen idee wat je allemaal om huis kan laten vliegen. Daarnaast beleefden we samen de sierduivensport. Duiven kweken en trainen voor tentoonstellingen. Beoordelen, inschatten, combineren, kweekkoppels zoeken. Succes beleefden we samen, ook teleurstellingen beleefden we samen.
Zoals in elk leven zijn er in ons leven ook wendingen geweest waardoor zoonlief even niet in de sport is te vinden. Werk, appartement, grote stad, het is niet eenvoudig om dan wat te kunnen starten. Toch is hij van veel waarde voor mij als het om duiven gaat. Zoonlief is in staat om met zijn nuchtere blik mijn doen en laten in de hobby te relativeren en aan te geven waar ik fout ga.
Er naar luisteren doe ik veel tekort. Zo ook deze week. We spraken elkaar weer na zijn vakantie. Toen ik hem uitlegde wat er allemaal was gebeurd in het hok, hoefde hij niet zo lang na te denken. "Je haalt te snel duiven bij", was het eerste commentaar, "Die duiven krijgen de kans niet om aan je systeem te wennen". Oef, die was raak, maar waar. "Daarnaast moet je je beste vliegers op de kweek zetten, dat zijn de duiven die thuis komen, daar moet je je basis mee opbouwen. Je zoekt naar toppers, maar je hebt niets om op terug te vallen". Snelle analyse, gebaseerd op wat ik hem zelf heb geleerd. "Vroeger kweekten we ook van de duiven die regelmatig scoorden, de ééndagsvliegen waren welkom voor de tentoonstellingsploeg". 
Zoonlief was dus in staat om in een paar zinnen aan te geven waar ik al een paar jaar mee scheef ga. Geen geduld, te snel nieuwe duiven op het hok, geen geduld, geen visie op de opbouw van een degelijke ploeg duiven. Eigenlijk wist hij mijn karakter feilloos bloot te leggen. Geen geduld, altijd willen scoren, elke dag een nieuw idee, een ander plan.
De laatste opmerking van zoonlief was er eentje die ik in mijn zak kon steken. "Ik heb het je al een paar keer gezegd, je moet kweken van de duiven die je overhoud, niet alleen van die nieuwe duiven die je steeds bij haalt".
Hij heeft gelijk, ik heb hem gehoord, maar ik heb niet naar hem geluisterd.
Vandaag werden zijn woorden nog wat kracht bij gezet. Africhting van zo'n dertig jongen, gelost in kleine ploegjes, op verschillende locaties. De omstandigheden waren niet geweldig, maar dit seizoen leerde dat ze daar mee om moeten leren gaan. Ik mis er nu nog zeven, een vlugge scan van de jongen die ik nog mis leert dat het voornamelijk de jongen zijn van juist, die nieuwe kwekers. Er zal nog wel wat na komen, maar het wordt al wel duidelijk, zoonlief heeft gelijk.

Leerzame week.

www.postduivenblog.nl

Bullshit

Pittige titel voor een weekstukje. Ik kan niets anders verzinnen om de lading te dekken. Deze week was week van bezinning, de laatste overnacht vlucht  vanuit Bergerac niet mee gespeeld. Lukte ook niet, geen duiven meer beschikbaar.
Het seizoen is slecht geweest, er zitten nog 5 duivinnen in het hok, waar het seizoen met 18 werd begonnen. De enige overnachter met acceptabele prestaties is vorige week weggebleven vanuit Cahors. 
2017 wordt dus het jaar van de herstart. Natuurlijk, paar oude dieren zal ik hebben, maar ik kan me bezig houden met het opleiden van jaarlingen, de oude dieren die er nog zijn zullen niet veel potten breken. De hoop is gevestigd op de twee duivinnen die zich dit jaar als jaarling hebben laten zien. Ze zullen hun prijsjes wel kunnen spelen, maar of het toppers worden? Ik denk het niet, dan hadden ze zich wel wat nadrukkelijker onderscheidden. Maar goed, ze worden door het "systeem" gehaald en zullen dan wel laten zien wat ze in hun mars hebben.
Terug naar de titel. Ik had allerlei mooie theorieën, ik ventileer ze ook regelmatig via dit blog, er is er niet één van uitgekomen dit jaar. Dus maar even stoppen met mooie verhalen. Het systeem staat, is in het verleden succesvol gebleken, van daar uit gaan we maar weer verder. Stoppen met mooie verhalen, goed voor de duiven zorgen en gaan. Het enige wat nog telt.

Hans de Ruig met de 1e NPO Bergerac

Ik was gisteren even bij duivenvriend Hans en zijn vrouw. Hans had ook een seizoen om snel te vergeten, tot gisteren dan. Hij klokte een jaarling doffer op een mooie tijd, goed voor de 1ste in afdeling Friesland. De 2de keer in 2 jaar dat dit lukte in Oudebildtzijl. Hans had, door het slechte seizoen, de duiven een paar vluchten ingehouden en super voorbereid op Bergerac. Gewoon om het seizoen goed te maken. Toen ik hem vroeg wat hij had gedaan was het antwoord simpel: stoppen met al het gedonder erom heen, vet voeren en volop trainen. Dus stoppen met al die bullshit, zorgen dat je duiven in orde zijn en gaan! Naast de jaarling die verraste ook nog de aangetekenden op een acceptabele tijd, daar zitten een paar beste duivinnen bij overigens en een ouderwets goede serie. Hoezo, vertrouwen voor volgend jaar.
Moraal van dit verhaal: stoppen met mooie verhalen, doe je ding en doe het goed. De duiven doen de rest, als je het tenminste zelf goed gedaan hebt.
Verder feliciteer ik iedereen met hun behaalde dagfond en overnachtfond kampioenschappen. Ook die zijn gisteren allemaal verdeeld. Op naar 2017, oh ja, de jongen nog even africhten.....

Tot volgende week.

www.postduivenblog.nl

Lessen in nederigheid

Laatste vlucht van het seizoen, Cahors, ik zit wacht nog op de aankomst van de eerste hier. Ondertussen zijn ongeveer de helft van de prijsduiven eruit in het N.I.C. Het kan nog, zou mooi zijn als er nog eentje op de uitslag komt.
De laatste vlucht, had er wat anders van gehoopt, ze leken me niet slecht, de twee dames die ook al St. Vincent en Albi afhaspelden. Misschien toch teveel in een seizoen, drie maal boven de 1000 kilometer. Na een paar uur is lekker wachten er ook niet meer bij. De kermis even verderop gaat open, twee honden die tegen elkaar inblaffen, omdat de baasjes ze thuis lieten vanwege de kermis. Een zware tractor die zijn werk nog even moet doen, het gras even verderop moet ook nog gemaaid.... Ik irriteer me, ligt aan mij, niet aan de omstandigheden.
Het seizoen is niet verlopen zoals ik had gedacht, veel staartprijsjes, de sof van Perigueux, hoe het vandaag afloopt moeten we nog even zien. Vandaag wordt de vlucht gekenmerkt door omstandigheden verderop, de doorkomsten zijn redelijk traag. Omstandigheden die het hele seizoen al bepalen, omstandigheden waar mijn duiven slecht mee om kunnen gaan. Een paar hokken pakken elke vlucht, de rest wordt gedegradeerd tot krabbers. Ik hoor duidelijk bij de krabbers dit jaar. Neemt niet weg dat ik iedereen feliciteer die vroeg pakt of mooie series draait. Ook in ons N.I.C. steken er een paar bovenuit, ze verdienen het, zij zijn diegenen die het mooie weer maken.
Hoe het verder moet? Betere duiven misschien, vooral beter opleiden, ik heb mooi weer vliegers gemaakt, in plaats van doorzetters. Het helpt ook als je je aan je plannen houdt. Het seizoen is anders gegaan dan ik had gepland. In ieder geval kunnen de mooie theorieën die ik er op na houd weer even de ijskast in, moet eerst maar eens zorgen dat er prestaties komen, pas dan heb je recht van spreken....
En toch, toch zal ik morgen weer blij het hok instappen, ik heb dan vast weer andere plannen, zal ik de jongen gewoon gaan africhten, zal ik dromen van volgend jaar, dan gaat het vast weer lukken. Het spelletje is gewoon te mooi.

Goede week!

www.postduivenblog.nl

Aanpassen aan omstandigheden

Het seizoen zit er bijna op, in ieder geval mijn seizoen. Dit weekend nog Issoudun, 2 duifjes mee en komend weekend Cahors, ook nog 2 duifjes mee.

Het viel niet mee, weinig hoogtepunten, veel duiven weg, veel stof tot nadenken.

Het uitgedachte systeem is nog niet volmaakt, wordt het ook nooit, bijschaven, leren en voortschrijdend inzicht.

Alleen duivinnen op het nest spelen heeft zo z'n voordelen. Het grootste nadeel is dat de helft van de potentie van je vliegploeg onbenut blijft.

Volgend seizoen toch de doffers ook weer mee. Vliegen voor hun plekje is het devies. Ben in ieder geval begonnen met africhten van de nog aanwezige doffers, dan kunnen ze er volgend seizoen weer tegenaan. Nestspel is wel het spel wat ik blijf spelen.

Verder heb ik meer jongen nodig, vorig jaar heb ik er in totaal 30 geringd, met wat uitval en verlies met intensief africhten, blijkt het tekort te zijn om een stevige ploeg jaarlingen te creëren. De statistieken leren dat er ongeveer 2/3 de overblijft na de africhtingen, gezondheidsperikelen en selectie door de hand.

Dit seizoen heeft vooral geleerd dat we naar een duif toe moeten die met verschillende weersomstandigheden kan omgaan, geen moeite heeft met het doorkruisen van buien en fronten, warm en koud, het moet ze weinig uitmaken. Op mijn hok waren ze dit seizoen onvoldoende aanwezig. De vliegers zullen het moeten laten zien tijdens de wedstrijden, de kweekploeg moet er op afgestemd worden. Zijn deze kwekers in staat dieren te leveren die met zware en wisselende omstandigheden om kunnen gaan. Gezien de sombere berichten over klimaat veranderingen, vervuiling, maar ook mobiele netwerken, wifi en andere systemen die allerlei radiografische stralingen veroorzaken, worden er aanpassingen gevraagd van onze duiven. 

Goed opleiden is ook een pré in mijn beleving. Ik wil dat de duiven goed opgeleid worden, de kans krijgen om hard te worden, dus veel africhten, zorgvuldig opleiden, als jaarling programmavluchten met een paar keer dagfond, als tweejarige pas marathon. Veel collega overnachters zullen erom lachen, de trend is om de jaarlingen gewoon op de overnacht te zetten, vaak met een bedenkelijk aantal kilometers in de vleugels. Je haalt de duiven die van nature het talent hebben om de afstanden aan te kunnen er inderdaad meteen uit, scheelt een hoop voer en plek in het hok. Er zijn echter ook legio voorbeelden van duiven die rustig worden gebracht en een mooie carrière als marathon duif hebben of hebben gehad.  Vaak gaan ze langer mee, de duiven die snel komen zijn veelal weer snel van het toneel verdwenen. Overigens een trend die ook in het programma spel is te zien. De vooruitgang heeft dus ook zo zijn nadelen. Het helpt wel om de duiven naar voren te halen die met de omstandigheden van nu om kunnen gaan. Zaken die niet op een stamboom voorkomen. 

Was het Gaby niet, de grote Gaby, die zegt dat duiven die bij 1100 meter per minuut of minder vroeg doorkomen, de duiven zijn waar je mee verder moet?

Uitstapje naar de Tour, de Tour waar altijd wel iets valt uit te halen. De ondergang van Mollema in de laatste zware etappes was opvallend, wat nog opvallender is, is dat hem dit al een aantal keer is gebeurd. Het vermaarde Lau en Bau jaar nog vers in het geheugen, Ten Dam moest toen bijna letterlijk Mollema omhoog sleuren, ook vorig jaar was het lastig. Is het wel verstandig om Mollema drie weken achter elkaar op een fiets te zetten? Het lijkt bij hem na veertien dagen op te zijn. Parallel met de marathons: zet je een duif twee keer of drie keer per jaar voor een grote opdracht, het verschilt per duif of dit mogelijk is.

Gisteren hier in het Noorden een slecht verlopen jonge duivenvlucht, ook in deze contreien ontkomen we er niet aan. Dikke bewolking, heiig, mistig bijna, veel vocht in de lucht. Daarnaast gaf de magnetometer (www.pigeonmagnetometer.com) een hoge waarde aan. Niet zaligmakend, maar een combi van bewolking, vochtigheid en woelig magnetisch veld maken een cocktail van slechte omstandigheden, een soort van rampvlucht scenario dus. De diverse mogelijkheden die een duif heeft om te navigeren worden uitgezet. Een boot zonder radar weet ongeveer waar hij heen moet, maar precies? 

Het mooie van onze hobby is dat we dit allemaal op eigen wijze kunnen invullen en uitwerken. Wie er uiteindelijk gelijk heeft? Dat wijst elke vlucht weer opnieuw uit. Zij de het meest winnen of er altijd dichtbij zitten hebben ongetwijfeld een goed kijk. Maar dan nog, een systeem moet bij de melker en de duiven passen, tijd, middelen, hok en kwaliteit van de duiven tellen hier in mee. De omstandigheden zijn in ieder geval voor iedereen verschillend.

Genoeg over duiven, straks bij het hok voor Issoudun, eerst nog even kijken hoever Max komt vandaag. Hij riep over zijn boordradio:"I'm driving like a grandma", maar ondertussen rijdt hij wel op de 4de plek... 't Is maar hoe je het bekijkt.

Goede week.

www.postduivenblog.nl

Lekker belangrijk

Het is raar allemaal. In mijn persoonlijk leven spelen wat zaken die me behoorlijk aangrijpen, daarnaast is de grote wereld om ons heen ook in rep en roer. Quatorze Julliet had een andere afloop dan wat Frankrijk en de wereld kon vermoeden.

Het lijkt wel of we er aan gaan wennen, aanslag, ellende, boosheid, statement en door. 

Als je het zo zwart wit stelt is het ook een routine aan het worden. Het klinkt onwezenlijk, maar het toont meteen aan dat het schok effect van een aanslag ook afneemt. Misschien iets voor de veroorzakers om daar eens over na te denken. Zou er op de terroristen school aan overkill zijn gedacht. Een overvloed aan geweld wat een averechts effect heeft?

De diverse statements en daarna getoonde flexibiliteit en wil om door te gaan waren in ieder geval hartverwarmend te zien. De wereld is nog steeds bezig om vooruit te willen, ondanks de pogingen van sommige types om anders te willen doen geloven.

Terug naar de duiven. Daarvoor schrijf ik dit blog tenslotte. Mijn vorige blog werd geschreven op zaterdagochtend, voor de aankomst van de duiven van Albi en Chateauroux. Een dag die moest dienen als bliksemafleider van mijn persoonlijke sores. De duiven waren goed in orde, het zelfvertrouwen niet hoog, de resultaten van 2 weken voordien nog vers in het geheugen.

Hopen op een vroege, wie doet dat niet. Vroeg werd het niet, zeker niet nadat de regen maar weer eens overtrok. Het lijkt maar niet te willen dit seizoen. Ik heb ondertussen geleerd dat mijn duiven de pest aan de regen hebben, net als de baas. Dus toen de eerste druppels vielen ben ik maar naar binnen gegaan. Wachten op betere tijden. Heel gestaag meldden zich duiven, maar niet in Engelum. Pas rond 18:30 begon het droog te worden. Het BBQ vlees was ondertussen al op het gourmetstel op tafel in huis beland. Met één oog op het gourmetstel en de andere op het hok(wat niet meevalt kan ik U vertellen), zie ik opeens een donkere draaien, de 472 roep ik, terwijl ik naar buiten stuif. De 472 was er eentje van Chateauroux, nog net in de punten in de vereniging. Ik ben blij dat ze er weer is, ondanks de wat late aankomst, ook van Chateaudun, 2 weken eerder was ze de eerste van het hok. Opgetogen doe ik de handelingen en telefoontjes die er toch bij horen, delen met je clubgenoten(of is het lotgenoten), is een essentieel onderdeel van de hobby. Net als ik terugloop zie ik weer iets op het hok. De bonte, de 546 is gearriveerd van Albi. Ook van Albi dus eentje op papier, weliswaar alleen in het NIC, het is te laat voor een NPO of Sector 4 klassering. Vera bakt ondertussen maar wat vlees voor me, de gourmet staat nog aan, kom er weer eens niet aan toe. Toch weer gelukt, de ultieme ontspanning, dat waar een hobby of passie voor is bedoeld.

Cor, onze grote verenigingsregulateur, meld dat er om 20:00 wordt afgeslagen voor Chateauroux. Na het legen van de klok en het uitdraaien van de uitslag weer snel naar huis, de prijzen voor Albi zijn er nog niet uit tenslotte. Bij thuiskomst zie ik dat de 798 ook thuis is van Albi, de gezusters doen het toch weer, allebei op papier, net als van St. Vincent. De Sister act noem ik het maar. Is het top? Nee. Is het noemenswaardig? Nee, de wereld zal er echt niet door veranderen. Maar mijn wereld zag er net weer even beter uit. Dat telt toch behoorlijk door, dacht ik zo.

Dit weekend twee duifjes op de midfond, Laon, voor ons 426 kilometer. Ik heb ze mee omdat deze duifjes nog een keer naar de dagfond moeten, of liever, ik wil graag die dagfond nog meedoen. Iets van Issoudun of zoiets, nog nooit vanaf die losplaats gevlogen.

Het scenario van de week ervoor herhaalde zich, motregen op het tijdstip dat er kans is dat er duiven kunnen gaan vallen. Op de meldsite is het overigens niet druk, overal in Friesland komen de duiven met een traag verloop, niet vreemd als je naar het grijze wolkendek kijkt. Ik kijk ondertussen naar de afloop van de touretappe, wandel regelmatig even naar het hok, regenscenario in mijn achterhoofd, het lijkt wel droog te worden. We eten ondertussen, ik kijk net als vorige week met een schuin oog naar buiten. Niets te zien, na het eten de laptop onder de arm, zet hem wel in de schuur, hoef ik niet steeds naar binnen te lopen om de aankomsten in de vereniging te volgen. Ik ben dan al even niet bij het hok geweest. Als ik de laptop aansluit in de schuur valt me op dat het onrustig is in het hok. Dat geluid van de onrust ken ik, er is er ééntje thuis weet ik meteen. Een blik op de display van de klok leert dat het de 520 is, al eerder op de midfond speelde ze bij de eerste tien in de vereniging. Ik kijk even in het hok of ze in orde is, pak de telefoon en meld haar, zoals gebruikelijk met de eerste van het hok in onze vereniging. De vrouw van Cor feliciteert me met de eerste melding. Vraagtekens in mijn hoofd. Eerste melding, dat gebeurd nooit op zo'n vluchtje, ik heb toch overnachters? Een blik op de meldsite verteld me dat er inderdaad nog niets is in de vereniging. Eerste op een midfond vluchtje? Nee, er vallen er zo nog wel, zit helemaal op de voorhand in de club. Het gebied waar de leden wonen is behoorlijk groot. Na een tijdje blijkt het toch echt zo te zijn, eerste in de club. Leuk om een keer mee te maken. Ik relativeer weer, laat in groot verband, kijk dan om je heen, stelt niet veel voor. 

Bram belt: "Wat doe jij nou? Eerste melding, gefeliciteerd!". Ik weet dat hij het meent, felicitaties van andere clubgenoten op Facebook, als ik het gebruikelijke fotootje van de eerste aangekomen duif plaats. Wim die nog even belt. 

Nee, stelt niets voor, die duivensport, maar wat een lekker gevoel, mensen die je oprecht feliciteren. Ook bij het afslaan heeft iedereen een hand en vriendelijk woordje voor me. Dank, jullie hebben mijn dag gemaakt.

Wat ik gisteren in het klein beleefde, beleefde sportvriend Klaas Buwalda in het groot. 's Morgens even na half 6 klokte hij zijn "Johan" vanuit Orange, de jaarlijkse ochtend lossing in het N.P.O. overnacht programma. Klaas draait al een paar jaar super, dit is de kroon op het werk tot nog toe. Eerste nationaal sector 4 en ook nog eens de snelste van de complete lossing, ca 5.000 duiven. Ik had de gelegenheid even langs te gaan om hem persoonlijk te feliciteren, ik zag bij hem de blijdschap en ook het plezier wat hij beleefde aan de overwinning. "Iedereen heeft me gefeliciteerd, iets laten horen, is langs geweest, super, dit is wat je wilt!" of woorden in gelijke strekking, vol trots de duif laten zien, ik denk dat de "Johan" door heel veel handen is geweest gisteren. 

Inderdaad, dit is wat je wilt, dit is de duivensport die je voor ogen hebt, dit is wat je motiveert om iedere dag weer veel te veel tijd aan die gevleugelde vrienden te besteden.  Voetnoot: weer een supervroege op één van de verste afstanden, in het NIC Holwerd. Ik zeg goed bezig!

Ik schreef vorige week dat ik een Coli besmetting bespeurde bij de jongen. Deze week 3 jongen moeten verwijderen, de rest had met 2 dagen al weer mooie mest, dinsdag stonden ze al weer goed in de lucht. Zaterdagochtend het oudste ploegje afgericht, ondanks de grijze luchten, het duurde even, maar alles weer thuis. Die zijn weer opgeknapt, gelukkig.

Goede week!

www.postduivenblog.nl

Vol verwachting klopt ons hart

Zaterdagochtend, de spanning stijgt.....
De duiven van Albi zijn in aantocht, zou er deze keer wel weer een mooie klassering in zitten? Na de mooie St. Vincent aankomsten en de teleurstelling van Perigueux zou het goed helpen om de motivatie nog een paar weken hoog te houden. De 546 en de 798, de twee gezusters die ook St. Vincent goed wisten af te ronden, zijn onderweg naar Engelum. 
De meldingen tot nog toe leren dat het vandaag ook geen cadeautje wordt, tot nog toe 6 duiven gemeld in sector 3, twee vanmorgen voor achten, daarna begint het rond tien uur te druppelen. Voor één uur vanmiddag de eerste in sector 4 schat ik zo in.
Daarnaast de dagfond kraker van het jaar, Chateauroux. Vanochtend zag ik een filmpje van de lossing, ruim 40.000 in één keer de lucht in, dacht warempel dat ik mijn rode nog voorbij zag schieten. Ook hier heb ik er 2 in de strijd, 2 jaarlingetjes die vandaag hopelijk hun opleiding naar marathon duif afronden met een mooie thuiskomst. Twee dames die Chateaudun goed hebben verteerd twee weken terug.
Alle dames zitten op een klein jong of aangepikte eitjes, voelden goed aan en leken er klaar voor, laten we het hopen, misschien dat 2016 een iets beter aangezicht krijgt dan het tot nu toe heeft op mijn hok. Niet mijn seizoen, da's wel duidelijk.
De jongen zitten even in een dipje. Afgelopen zondag heb ik de eertse ploeg voor het eerst afgericht, op zo'n 15 kilometer. Bij thuiskomst bleven ze lange tijd draaien, het leek of ze bang waren om te landen. Waarom, ik heb niets kunnen ontdekken. Na twee uur draaien ben ik weggegaan, had nog een familie bezoekje gepland staan. Bij thuiskomst, waren er nog steeds elf buiten van de zestien, driftig aan het heen en weer scheuren. Uiteindelijk zaten er 's avonds dertien van de zestien in het hok, de maandag zijn er nog twee bijgekomen. Raar gedrag, ik kon het zo niet echt plaatsen. Het viel me doordeweeks op dat er wat lusteloosheid was, coli of teveel voer? Ik was wat royaal geweest omdat de voerbakken van de kwekers en vliegers in het jongenhok wordt leeg gekieperd. Hier blijft nog wel eens wat teveel over. 
Donderdag nogmaals de jongen meegenomen, 's avonds misten er weer twee, waarvan er de vrijdag eentje terug was. Goede leerschool was de eerste gedachte, maar vrijdag bij het schoonmaken vond ik wat dunnere mest en in de spoetnik wat voer wat was uitgebraakt. De conclusie was niet moeilijk meer. De jongen maar een paar dagen niet los, licht voeren en even wat door het water, ze zullen snel weer opknappen. Normaal haal ik de minderen er tussen uit, maar het viel me op dat er veel schapjes waren met dunnere mest, de voerbak was ook nog niet leeg, dus er heerst een wat bredere besmetting deze keer, voor het eerst in vier jaar dat er een echte coli uitbraak heerst onder mijn jongen. Denkelijk heeft de stressfactor, het lange blijven vliegen op zondag, zijn invloed gehad op iets wat al sluimerde. 
Het nut van een voorraadje in de kast werd dus ook meteen weer aangetoond, al gooi ik het liever weg op houdbaarheidsdatum, dan dat ik het aan de duiven moet geven.
Nog een opmerking over iets wat me aardig heeft gestoord twee weken geleden: Kan de tekst op het scherm van de Unikons niet worden aangepast? Aan dat "Nog geen duif geconstateerd" in de display hoef ik niet steeds aan herinnerd te worden!
Ik ga er voor zitten, sector drie heeft er nu elf gemeld. Wie weet valt er snel wat bonts op het hok. Geniet vooral van het mooie weer, succes allemaal!


www.postduivenblog.nl