De Rode Paraplu

Waar zal ik eens beginnen deze keer.....
Er gebeurd veel, maar eigenlijk nog niet zoveel in duivenland. Het nieuwe seizoen staat in de startblokken. Ik zie mooie, positieve stukjes langskomen van mensen vol verwachting, anderen knappen af, roofvogels, slechte kweek, van alles wat er mis kan gaan gaat soms mis.
Hier niet veel anders, de start van de kweek was hier niet geweldig. Reden: eigen schuld, duiven wat te zwaar, duiven die ik hier heb voor samenkweek die nog moeten wennen aan het systeem voor éénpaarhokken, een baas die teveel en te vlug wil. Roofvogels geen last tot nu toe, afkloppen maar.
Ik moet onwillekeurig denken aan Ben Löwik. Ik was daar in 2014 een paar maal om wat jongen op te halen. Hij zei het met enige regelmaat: "De natuur laat zich niet dwingen. Hou dat maar in je hoofd". 
Ik werd er weer eens mee geconfronteerd. Hij kan het weten, gelouterd, met bakken meer ervaring dan ik.
Of het verhaal van de radio uitzending van afgelopen zaterdagmiddag. Duivenmaat Hans had geregeld dat we bij Radio Eenhoorn, het lokale radiostation, terecht konden om wat andere sport te promoten dan het zaterdagmiddag voetbal. Wat verteld over postduiven en ons cluppie. Graag gedaan en hartstikke leuk. Reacties waren ook leuk, van zowel melkers uit de buurt als de mensen van het radio station zelf. Maar even warm houden lijkt me.
Andries Hagers uit Rotterdam overleden. Een pionier, innovator in de duivensport. Iemand die zelf mooie successen beleefde en andere hielp aan mooie successen. Mag best een boek over worden geschreven. De kennis van die man hebben we nog generaties lang nodig.
Plannen bijstellen, ik word er zelf wel eens moedeloos van. Ik had wat anders in het hoofd, maar ik zal volgend weekend toch echt het hok van de jongen leeg moeten hebben. Dan maar eerder koppelen en een rondje vuil broeden voor de vliegers, het is niet anders.
Gisteravond nog even bij mijn ouders langs. Er is nu nog gelegenheid om wat herinneringen te delen met mijn vader. We hadden het over die "Grote Blauwe", de "66" en waar die ook alweer uitkwam, de "87", opvanger uit Wormerveer. Het beruchte "Vale Koppel" dat ons ooit de bijnaam "De Vale Trein" bezorgde, over de "10", nazaat van "Het Vale Koppel" en misschien wel de beste uit die tijd. We praatten over ondertussen 35 tot 45 jaar geleden, het is wel wat duivensport met je doet. Herinneringen maken, delen met elkaar, het verbind. Beloofd dat ik nog nieuwe herinneringen ga maken. Om te delen, met wie dan ook. Ik ben er tenslotte voor in de wieg gelegd, duivenmelken.
Zo meteen ga ik weer het hok in. Zorgen voor wat me erg lief is. Dat wat me soms tot radeloosheid brengt. Dat wat me elke dag weer een glimlach bezorgd. Dat waar ik me grenzeloos druk om kan maken. Dat wat weg gerelativeerd wordt als er weer eens iets mis ging. Dat wat me de rest om me heen steeds weer doet vergeten.
En morgen? Morgen gaan we naar de kleine meid. Ze snapt niets van dat grote mensen gedoe, van wat er nou wel en niet belangrijk is, van de zin en onzin van het leven. Ze heeft een nieuwe paraplu, een mooie rode, die moet mee als we gaan wandelen, of het nou regent of niet!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Je stinkende best doen

"Je moet zelf je stinkende best doen, een ander maakt je kampioen". Het waren wijze lessen die ik leerde als jong jochie. Het was op zo'n woensdagmiddag, ik speelde vaak met de kleinzoon van Theun, hij woonde aan de Oosterhaven, de straat achter ons. De kleinzoon was leuk om mee te spelen, Theun was interessant. In zijn gloriejaren de grote kampioen van mijn geboorteplaats Enkhuizen. De bekers in de vitrinekast in de voorkamer getuigden van die periode. Natuurlijk, het was al best lang geleden, dat besef had ik als jochie ook wel, maar als hij begon te vertellen......
Aan zijn lippen hing ik, met verhalen over de duiven die hem mooie prijzen en vooral geld thuis brachten. Renpaarden van de gewone man, er werd flink gepould. De duiven waren belangrijk, het spel was vol passie, maar er moest toch vooral geld thuis gebracht worden. De extraatjes werden op deze manier verdiend voor het gezin, of soms een echte klapper, kon er weer wat gekocht worden bij de meubelzaak of misschien wel een nieuwe radio.
De uitspraak waar ik mee begon was één van de lessen die Theun keer op keer herhaalde. Wat hij bedoelde was mij wel duidelijk. Je best doen, zorg dat je alles hebt gedaan wat je moet doen, als je dat stug volhoudt, gaat het er om af te wachten tot je conculega's onderuit gaan, wel een fout maken of even de touwtjes wat minder strak houden. Dan gaat het als vanzelf, dan zullen de tegenstanders één voor één om je heen weg vallen.
De man heeft gelijk gehad, natuurlijk. Hij deelde zijn ervaringen, hij had de lessen zelf al lang daarvoor geleerd. Ik moest vanmiddag onwillekeurig aan hem denken. Ik heb het niet eens live gezien, zag een berichtje op mijn smartphone. Patrick Roest wereldkampioen allround schaatsen wegens valpartij Sverre Lunde Pedersen. Roest had alles goed gedaan, zijn uiterste best gedaan, net als Pedersen. Pedersen had na drie van de vier afstanden de beste papieren. Hij maakte echter een fout op de laatste afstand, de 10 kilometer. Hij haakte met zijn schaats achter zijn andere been en ging onderuit. 
De woorden van Theun klonken weer in mijn hoofd, ik kon hem bijna aanraken op het moment dat ik hem weer aan de keukentafel zag zitten, voor het raam, met zicht op zijn oude hok. "Je moet je stinkende best doen zeun, een ander maakt je kampioen!" Waarvan akte.

Op het hok lijkt het lekker te lopen met de vliegers, de actie om wat schraler te voeren is goed geweest, de duiven vliegen behoorlijk om het hok. Het woord trainen vind ik hier eigenlijk niet zo bij passen. Bij de kwekers zijn de naweeën van de koude golf nog goed zichtbaar. De koppels met jongen doen het goed,  een paar eieren toch niet uitgekomen, terwijl ze zeker weten bevrucht waren.  De koppels die opnieuw mochten beginnen hebben bijna allemaal eieren nu. Inspectie op zaterdag leerde dat de duivinnen die nog moeten leggen er klaar voor zijn, morgenavond moet er wat liggen, anders gaan ze toch weer uit elkaar, blijkbaar niet de gedroomde match van doffer en duivin. Voordeel van de éénpaar hokken overigens, per koppel kan er makkelijk geschakeld worden.
Het huidige kweekbestand begint wat op leeftijd te raken, er zijn een aantal kwekers die wel wat goede vliegers hebben geleverd, maar deze hadden net zo goed uit de vliegers kunnen komen. Vanuit de vliegers haal ik steeds duiven met bewezen uitslagen naar het kweekhok, dit gaat natuurlijk niet in moordend tempo, net als de meesten fok ik niet elk jaar een berg duiven die moeiteloos aan de kop van de uitslagen zijn te vinden. Daarom nog wat jongen op de kop getikt, goede afstamming, hopen dat ze worden wat ik er van denk, dan hebben we kans op waardevolle aanvulling voor de kweek.
Nog twee weken dan hebben we de eerste test vlucht alweer gehad, mooi voor de nu nog onbevlogen jaarlingen, lekker vaak de mand in en ervaring op doen.Het mag van mij nu wel boven de 10 graden blijven, lekker voor duif en melker.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

En weg was Koning Winter

Het was koud inderdaad, winter zoals winter hoort te zijn als we er aan denken als we in de zomer aan het strand liggen te puffen. Best aanlokkelijk dan, gevoelstemperatuur van -18. Doe mij dan toch maar het gangbare winterweer, zo tegen de nul graden, of net eronder, zacht oostenwindje en droog en zonnig, zulke dagen kan je niet genoeg hebben. Gezond voor mens en dier.
De natuur heeft met deze late winteractie nog wel even een reset gehad. Zo één keer in de zoveel tijd kan dat geen kwaad. Kan de natuur de sterken weer laten overleven, de zwakkeren weer uitziften, het soort weer sterk maken.

Ik heb met verbazing zitten kijken naar het tumult rondom de Oostvaarders plassen. Het laat zien hoever men verwijderd is geraakt van de wetten van de natuur. Niet sterk genoeg is dood, zo simpel is het. Waarom men nu zo nodig begint met bijvoeren en nog meer zwakken wil laten overleven? 
Ja, er zijn er teveel in dat gebied, het aantal hectares graas gebied staat in geen verhouding tot het aantal grazers dat er loopt. Dat ligt niet aan de winter, dat ligt aan het beleid dat is toegepast. Men had al eerder moet schiften, het gebied moet beheerd worden, net als alle andere natuurgebieden in Nederland. Echte natuur bestaat hier niet meer, de mens heeft dit stukje van de aardkloot volledig in de greep. De natuur zal dan even goed zijn wetten laten gelden, zwakken gaan er uit, onherroepelijk, of er nu teveel zijn of niet. Nee, dat is niet zielig, het is noodzakelijk om een gezonde populatie te houden die levensvatbaar is voor de toekomst.
Waarom hoor ik eigenlijk niets van deze zelfde mensen als het gaat om de grote hoeveelheden vossen? Beschermd, ze kunnen hun gang gaan, ondertussen wordt het wel duidelijk waarom de weidevogels stilaan verdwijnen. Ook hier zal de natuur niet in staat zijn zichzelf te beheren, de mens heeft de weegschaal namelijk uit balans gebracht. Waarom gebeurd er niets aan het over beschermen van de roofvogels, er zijn er nu wel genoeg. Ik doel dan nog niet eens op de problemen die duivenmelkers ervaren, ook voor de roofvogels geldt dat over protectie er voor zorgt dat onze kromsnavelige vrienden buiten hun boekje gaan, gewoon omdat ze moeten eten. Dat eten halen ze weg waar het niet zou moeten, waardoor er nog meer problemen ontstaan, Juist, uit balans gebracht doordat de mens er wat van vond.

Vergis U niet, ik ben een groot liefhebber van natuur en landschap, van alles wat leeft, groeit en bloeit. Diegenen die wat meer van mijn fotohobby weten kunnen dat beamen. Ik heb met een camera in de hand alleen maar belangstelling voor wat er in het landschap gebeurd, voor flora en fauna. Maar juist daardoor ga je inzien dat natuur in Nederland niets meer van doen heeft met de oernatuur zoals we die denken te kennen in de regenwouden, op de steppes en grasvlaktes, oceanen of in gebergtes. Wij hebben met z'n allen alles naar de hand gezet. Dat schept verplichtingen. Die verplichting zit niet in het voeren van grazers in de Oostervaardersplassen, maar vraagt om consequent beleid om goed te kunnen beheren en beheersen, telkens afwegen wat juist is. Gevoed door getallen en statistieken, hoe koud ook, zoiets mag nooit gestuurd zijn door emoties. 
Als deze mensen die vandaag druk waren met balen hooi, komende zomer ook even de handen uit de mouwen willen steken en alvast willen gaan selecteren in hetzelfde gebied, dan kunnen de mannen met geweren de orde herstellen, zodat we komende winter alleen de dieren zien sterven die niet sterk genoeg zijn om te leven, precies zoals het gaat in de natuur. 

Genoeg geraasd. Terug naar mijn eigen stuk cultuurnatuur, namelijk het duivenhok. Ook op het hok is geen sprake van natuur. Ik doe niets anders dan genengroepen bij elkaar brengen, in de hoop jonge duiven te krijgen die uiteindelijk in staat zijn om minimaal 1000 kilometer zo snel mogelijk naar huis te vliegen. 
De eerste eieren staan op uitkomen. De koppels die vorig weekend opnieuw aan een nestje mochten beginnen zullen deze week wel weer met eieren komen, de temperaturen zijn weer kweekwaardig ondertussen. De vliegers zijn mooi op gewicht nu, scheelt toch een stuk als je weer even serieus bent met het voerblik. Vandaag alles weer even los gehad, deze week gaan we weer verder met het loslaten van de vliegers, zo langzamerhand moeten de spieren weer een beetje loskomen, er moet weer wat spanning op komen.

Nog een week of 4, dan wordt er weer ingekorfd voor de eerste testvlucht, met de temperaturen die vanmiddag heersten, zeker met het zonnetje erbij, maakten dat het zo langzamerhand weer begint te kriebelen. Vliegseizoen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De Grootste zijn of de lessen van Sven

Afgelopen donderdag ook naar de Olympsche 10 kilometer schaatsen gekeken? Als rechtgeaarde Nederlander heb ik dat zeker gedaan. Het werk aan de kant geschoven, een live stream op de computer gezet en gekeken, naar die laatste 3 ritten op de 10 kilometer. 
Het was de dag waar heel Nederland naar had uitgekeken, de dag waarop Sven de kroon op zijn carrière ging zetten. Hij had het al aan gekondigd, direct na zijn nederlaag in Sochi 2014. Die donderdag, 15 Februari 2018 moest het dan maar gebeuren. Nederland stond even stil.

Ik schreef in mijn andere blog het volgende over deze gebeurtenis:

Het was vandaag de dag van Sven. De dag waarop die ellendige wissel in Vancouver moest worden weggepoetst. De dag dat de revanche op Jorrit Bergsma een feit moest worden. De dag waarop hij eindelijk die lege plek op zijn erelijst zou vullen. Goud op de 10 kilometer. De Olympische 10 kilometer, het toernooi waarop het hoogst haalbare gehaald moet worden.
Hij deed het op de vijf, al voor de derde keer, de ploegenachtervolging staat ook al achter zijn naam. 8 Olympische medailles heeft hij, in verschillende kleuren, maar die ene.....
Het is de dag van het ongelukje van Erben. Het is de dag van een verhaal over Anema, nieuws wat allang geen nieuws meer is.
Het is de dag van het verschrikkelijke nieuws van de zoveelste slachting onder scholieren in de USA. De dag dat ons hele land stil kwam te staan. Iedereen wilde het zien, het moest zijn moment, zijn bekroning op zijn meer dan majestueuze carrière worden.
Het is de dag van het aftreden van Jacob Zuma, een land in chaos achterlatend. De dag dat er een maximale eis wordt neergelegd tegen een jongen die zijn ouders vermoord. De dag dat er handgranaten op straat worden gevonden in Nieuwegein.
Het is de dag dat Ted Jan Bloemen weer laat zien dat hij een super is, mooie rit, verdiend gewonnen. De dag dat Bergsma eindelijk weer laat zien wat hij waard is, als het maar lang is, dan komt hij wel.
Het is toch vooral de dag van Sven. Hoe verlies eruit ziet weten we nu allemaal. Toegeven dat je het zelf niet hebt, geen vingerwijzing, geen uitvlucht. Gewoon slecht het zijn zijn eigen woorden. Hij heeft juist op dit moment laten zien dat hij de grootste is in schaatsland. Verloren, maar op een grootse manier. Dan pas ben je een echte klasbak!

Wat we hiervan kunnen leren in duivenland? 

We kunnen hiervan leren dat doelen stellen en nastreven helemaal niet verkeerd is. We kunnen hiervan leren dat het niet verkeerd is om professioneel bezig te zijn met iets waar je je leven aan wijdt. We kunnen hiervan leren dat als er iets fout gaat we eerst naar onszelf moeten kijken voor er naar een ander wordt gekeken om een schuldige aan te wijzen. We kunnen hiervan leren dat als er naar jou wordt gewezen er maar één manier is om te pareren. Laat de prestaties voor zich spreken. Oh ja, duivensport is voor ons melkers belangrijk, maar het is slechts een bijzaak in de grote wereld om ons heen. Net als schaatsen overigens.

Ja, er moeten zaken anders in duivenland. Ja, we hollen achteruit in ledenaantallen. Ja, we staan in de etalage als het gaat om dierenwelzijn.
Ja, U heeft gelijk als U zegt dat ook ik als schrijver van deze blogs behoorlijk kritisch kan zijn. Ja, we moeten ons afvragen of wondermiddelen wel wondermiddelen zijn. Ja, er is een probleem met roofvogels, vooral februari en maart zijn een verschrikking.

Maar, laten we alsjeblieft constructief omgaan met de ideeën en mogelijkheden die worden geboden, niet eerst afschieten en daarna pas nadenken.
Teleurstellingen horen bij het leven, je zult er meer ervaren dan successen. Vier je successen en leer van je teleurstellingen. Je zult zien dat je in gaat zien dat alleen jij iets anders had kunnen doen. Mensen om je heen kunnen je helpen, motiveren, steunen, maar jij moet het zelf doen.
Nee, het zit niet in een potje, het gaat om goede duiven, een goed hok en gezondheid op het hok. Vast ritme en focussen op wat je echt wilt bereiken. We moesten maar gewoon beginnen met wat echt belangrijk is in duivenland.

En Sven? Sven was vanavond(zondag 18 februari) te zien op t.v. Hij gaf antwoord op de vragen van de presentatoren van Studio Sport. Over zijn succes op de 5, zijn teleurstelling op de 10, relativerend over de kwalificatie van de ploegenachtervolging, waar hij de hoofdrol vertolkte als motor van het Nederlndse team.En ja, hij had alweer plannen, hij laat zich niet in de kaarten kijken, hij weet wat er gebeurd als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt.... Weer wat geleerd dus. 

Op mijn manier

 Zoals U op de foto kunt zien zijn de kweekkoppels weer bij elkaar gezet. Vorige week zondag heb ik de kweekduiven opgesloten in de éénpaar broedhokken. Als je ziet dat het goed gaat hoeft er alleen nog een broedschaal bij. Ik gebruik in de broedschalen altijd de kokosmatjes, scheelt een hoop gedoe met stro of tabakstelen en kranten. Voer en waterbakje aan de buitenkant voor het voeren, gaasbodem en een plaatje hechthout eronder om het schoonmaken eenvoudiger te maken. Hoe makkelijk kan het zijn om een kweekseizoen te starten. Waar je vooral voor moet zorgen is dat de duiven gezond zijn en op gewicht. De laatste viel me toch nog wat tegen, ik vond de duiven behoorlijk zwaar. Ik heb ze toch gekoppeld, meestal vallen vooral de duivinnen af op het moment dat de doffers beginnen te jagen. Automatisch gebruiken de doffers ook meer energie, dus als je er rekening houdt met de hoeveelheid voer die je geeft zijn ze zomaar op gewicht. Eénmaal per week zet ik eerst de doffers in een ren of leegstaande afdeling van het hok. Baadbak erin en badderen maar. Als de doffers klaar zijn alles weer in de broedhokken, daarna kunnen de duivinnen in bad. Best wat werk in het weekend, maar waar heb je anders een hobby voor. Helaas viel er een kweekduivin af, dus een koppel minder. 

Ik ben er ondertussen ook uit hoe ik het ga doen met de oude duiven. Ik heb in eerdere blogs al geschreven dat ik verwacht dat het in mijn werkzame leven weer wat drukker gaat worden. Drukker betekend automatisch meer tijd besteden aan werk, waardoor het lastig is om verschillende groepen te trainen.
Ik heb besloten dat ik alles op het nest ga spelen, alle leeftijden komen door elkaar te zitten, ze mogen zelfs vrij paren. Dit weekend heb ik de broedhokken open gezet, er zijn 23 doffers in de vliegafdeling, er staan 24 broedhokken open, dus die vinden allemaal wel een plekje. Ze blijven gescheiden tot en met het eerste weekend van mei. Dan gaan de duivinnen van de jongen afdelingen naar de vliegafdelingen om te koppelen, vandaar af gaan we koppels klaarmaken voor de komende fondvluchten.  Prioriteit zal liggen bij de drie overnachtvluchten tellend voor het Marathon Noord kampioenschap, daarna zijn de andere overnachtvluchten van belang. De dagfondvluchten zullen gebruikt worden om tweejarigen en jaarling duivinnen te testen en te leren, alle jaarling doffers en jaarling duivinnen die nog niet zijn door geruid blijven op de vitesse en midfond vluchten, wellicht dat deze worden getest op het einde van het seizoen, om te zien dat er duurvermogen voldoende inzit.
Ik ben dus van plan om alle oude duivenvluchten te spelen van afdeling Friesland en die op de N.P.O. kalender staan. Dit met een ploeg van 42 duiven, 23 doffers en 19 duivinnen. De jongen zal ik behandelen zoals ik al sinds 2012 doe, alleen africhten, als jaarling pas mee met de concoursen. 

Als ik op deze manier ga spelen kan ik elke ochtend alle ouden loslaten, als de fondvluchten er aan komen kan ik duiven gericht extra trainen door ze na de ochtendtraining mee te nemen in de auto, onderweg naar het werk. Ik wil altijd dat er wat extra trainings kilometers inkomen als de vluchten waar ze voor worden opgesteld er aan komen. Als ik tevreden ben over de conditie zal ik ze een dag of 4 voor de vlucht waar ze voor bestemd zijn opvoeren en terugnemen in trainingsarbeid. De basis mengeling zal iets schraler zijn dan andere jaren, dit gaat helpen om ze 's ochtends aan huis te laten trainen. Met nestduiven is dit altijd een lastige opgave. Opvoeren gaat weer met een zwaardere mengeling met toevoeging van pinda's, P40 en snoepzaad. Het beproefde concept. 
Tot het eerste weekend mei zullen de doffers en duivinnen gescheiden blijven. Ik heb tenslotte kwekers om te kweken en vliegers om te vliegen. Als de vliegers een partner gaan uitzoeken, zorg ik dat er kweekkoppels "meelopen", dat wil zeggen, gelijktijdig op eieren komen als vliegkoppels, dan kunnen er altijd eitjes en jongen worden overgelegd als dat nodig is.

Puzzelen met koppeldata, inkorfdata, de juiste koppels en weer opnieuw als blijkt dat duiven zich niet helemaal aan de planning kunnen houden. Lijkt me mooi om daar een excelsheet voor te maken. Excel is er voor gemaakt om je te helpen als het op rekenkunde aankomt.

Het wordt al met al een beetje back to basics, met dit verschil dat ik wel zoveel mogelijk competitie wil op zoeken, we hebben ze tenslotte om te vliegen. Wat we wel moeten doen is zorgen dat we de duiven goed getraind en ingespeeld hebben, vanzelf gaat het niet gebeuren. Ik kan niet verwachten dat een duif die alleen kleuterschool heeft gehad meteen hogeschool opdrachten gaat uitvoeren. Aantallen duiven mee is geen issue, met 2 duiven mee kan je net zo goed een vroege pakken als met 20 mee. De conditie en gezondheid van de duiven is belangrijker, als deze in orde is mag je verwachten dat de duiven er een goede prestatie voor teruggeven.

Afgelopen week dus de kwekers bij elkaar, dit weekend de vliegers voor het eerst sinds half december weer buiten gehad. Ze vlogen goed een kwartier, waarna ze vooral weer een beetje kennis met elkaar hebben kunnen maken, ik had de doffers en duivinnen allemaal tegelijk los.

Verder is één van de doffers die ik op het hok heb voor samenkweek mijn eigendom geworden, met de restrictie dat ik er ieder jaar een paar jongen van aflever bij de vorige eigenaar. Ik tikte ook nog twee jaarling doffers op de kop voor niet te duur, van goede komaf. Als het gaat zoals ik verwacht heb ik na het kweekseizoen wat oudere doffers over, wegens onvoldoende resultaat in de kweek, daar moet wel weer verversing voor komen. Je kan ze maar beter vast in huis hebben.

Taktiek

Ik begin met het schrijven van dit blog op het moment dat we terugvliegen vanaf Lanzarote. Weekje op een Canarisch Eiland, even weg van de grijsheid van Januari en opladen voor het nieuwe seizoen losbarst. Plan is om komend weekend te kwekers te gaan koppelen.

Maar allereerst dank aan de buurmeiden. Zij hebben goed voor de duiven en katten gezorgd en het daarmee mogelijk gemaakt dat wij een weekje winterbreak konden houden.

Deze week dus niet met de eigen duiven bezig geweest. Wel zo af en toe, via internet, wat artikeltjes gelezen. De klucht met de ringen gaat aan mij voorbij, ik mag aannemen dat er tegen de tijd dat ik wat ringen nodig heb, deze ruimschoots aanwezig zullen zijn. A.S. omschreef de verklaring uitgegeven door het NPO als "slap gelul" in zijn blogs. De meest kernachtige omschrijving volgens mij.

Waar ik mij de afgelopen week voornamelijk mee bezig heb gehouden is de spelwijze voor het aankomend seizoen. Vorig jaar ging prima. Doffers en jaarling duivinnen op weduwschap, wat overjarige duivinnen op nest. Deze spelwijze vraagt wel per dag veel tijd, duiven moeten immers aan huis getraind worden. Ik vrees dat ik komend seizoen weer wat minder tijd zal hebben, gezien de ontwikkelingen op professioneel gebied.

Ik denk erover om toch maar weer alles op nest te spelen. Maakt het voor mijzelf een stuk makkelijker, kans is wel groot dat de prestaties van de doffers weer minder zullen zijn, of maak ik me druk om niets? Grootste voordeel is dat ik de hele ploeg ouden en jaarlingen in één keer kan trainen. De duiven die specifiek voor een fondvlucht worden klaargemaakt kunnen weer met de auto mee, om zeker te zijn dat de trainingsuren erin zitten.

Ben er nog steeds van overtuigd dat de jaarlingen een leerjaar doormaken, dat overnacht spelen een brug te ver is voor ze, ook omdat ik ze als jong niet in de container meegeef. Tweejarigen spelen van 500 tot 1000 kilometer? De meer ervaren duiven van 3 jaar en ouder dan voor de echte marathons. Hieronder zouden voor mijn hok St. Vincent, Dax, Cahors en Orange vallen. Lijkt zomaar een oplossing te kunnen zijn. 

De campagne met de jonge duiven was afgelopen jaar een stuk minder succesvol. Er waren veel afvallers vanaf het hok, tijdens de africhtingen werden er naar verhouding ook veel verspeeld. De ronde late jongen was helemaal een fiasco.

Voornaamste reden in mijn ogen is de weerstand, of het onvoldoende de kans krijgen deze op te bouwen. Omdat er geen oneindige ruimte is voor jongen, wordt alles van alle leeftijden bij elkaar op de beschikbare afdelingen gezet. Daarnaast heb ik ook nog jongen van verschillende hokken, vanwege de ruilduifjes. 

Dat is een behoorlijke clash van verschillende bio culturen en stadia van ontwikkeling op het gebied van weerstand opbouwen.

Wat nou als ik de jonge duiven in hun geboortejaar helemaal niet opleer? Gewoon het geduld moet gaan opbrengen om de jongen de kans te geven zich te wapenen tegen allerlei ongemakken. Wat nou als blijkt dat ze er genoeg aan hebben om zelf de eigen omgeving te leren kennen. Dat doen ze immers als ze gezond zijn en wegtrekken en vaak ook lang wegblijven. 

In verschillende artikelen las ik dat er veel jaarlingen worden verspeeld, als er als jong tekort ervaring wordt opgedaan. Maar heeft dat dan ook niet te maken met weerstand en kwaliteit?

Ik lees niet zo vaak dat jongen in hun geboortejaar helemaal niet worden gespeeld, maar goed, ik kan er nog even over nadenken. Er zijn immers nog helemaal geen jongen!

Oh ja, op Lanzarote wel wat postduiven zijn rondvliegen, als was het niet zoveel als vorig jaar, toen we op Tenerife waren. Ook nog een paar keer wat diefkroppers zien vliegen, wellicht Canaria's(toepasselijk) of Laudino's. Opvallend is dat er op een paar plaatsen best veel duiven rondzwerven en op andere plekken helemaal niet. Is vast beleid op, op plekken waar mensen zijn vinden stadsduiven altijd eten. Dat zie je overal op de wereld.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Op naar het kweekseizoen

Ik werd er gisteren fijntjes aan herinnerd. "Gauw weer wat schrijven, John". Het was op de jaarlijkse tentoonstelling van ons clubje de "Vliegende Post". Altijd leuk om mee te maken, al is het eigenlijk een tentoonstelling van dertien in een dozijn. Het is gewoon leuk om met melkers onder elkaar te zijn, je ziet elkaar niet heel vaak in de winter. Tenminste ik niet, ik loop niet alle verenigingstentoonstellingen af. 
Draaiend rad, bonnenverkoop, hapjes, wat te drinken en elkaar. Sterke verhalen, anekdotes, serieuze verhalen, grappen en grollen. Kortom, weer kostelijk vermaakt. Paar oude bekenden gezien, altijd leuk om even snel wat woorden uit te wisselen. Kennisgemaakt met een paar mensen die ik alleen van horen zeggen kende, ook leuk. Juist één van die mensen maakte me erop attent dat ik best wel wat vaker zou kunnen schrijven. 
Heb ik ook een tijdje gedaan, wekelijks een stukje, kwam er alleen achter dat ik op een gegeven moment mezelf zat te herhalen, geen schrijfstof had, maar gewoon klakkeloos de gang van zaken in mijn hok zat te beschrijven. Na een jaar is dat wel klaar, doodsimpel, omdat met het wisselen van de seizoenen de gang van zaken in het hok niet wezenlijk verschilt met de gang van zaken van het jaar ervoor. Natuurlijk, details veranderen, maar de grote lijnen niet. Als eenmaal duidelijk is wat de grote lijnen zijn, het systeem zouden velen zeggen, dan wijzigt er wat in detail, niet iets schokkends.
Daarbij komt dat er in de winter in mijn hokken niet veel gebeurd. In mijn hoofd, daar gebeurd wel veel. Voornamelijk het vooruit kijken naar het volgende seizoen. Elk jaar roep ik dat ik het hetzelfde doe, dit is het, het ei van Columbus, om een dag later alweer dat knagende stemmetje te horen. Dat stemmetje dat zegt dat het misschien toch zo of zo moet. Ik heb al een aantal malen beschreven wat er gebeurd, in de vaste artikelen op mijn blog www.postduivenblog.nl is dit ook gewoon te vinden.
De wintermaanden worden hier traditie getrouw gebruikt om de duiven schoon te krijgen. 1 December werd er geënt tegen Paramyxo, de verplichte enting. Jaar geldig, kon toevallig op die datum. Heb er een dag vrij voor nodig, moet het dus wel even plannen. Van 20 December tot en met 31 December de winterkuur, hopelijk heb ik weer voldoende wapens tegen de gevreesde paratyphus en andere ongemakken. Daar achteraan nog tweemaal een wormenpil, met een week tussenpoos uiteraard. Nu nog een paar weken bijkomen, eerste week van Februari gaan de kwekers bij elkaar. Dit jaar twaalf koppels, dit omdat er met twee liefhebbers samenkweek wordt gedaan. De jongen van de eerste ronde gaan weer weg. Naar de mensen waar ik samenkweek mee doe, met de verschillende mensen waar ik jongen mee ruil, de bonnen kunnen dan ook verzilverd worden. Tweede ronde zal nog benut worden om de afspraken die gemaakt zijn helemaal na te komen, daarna is alles wat er op de hokken ter wereld komt voor eigen gebruik. Zoals bekend hecht ik niet aan vroege jongen, zelf africhten als jong en het jaarling jaar als opleidingsjaar gebruiken werkt voor mij.
Heb dit jaar voor het eerst ingeschreven voor de Marathon Noord middaglossing, competitie met alleen de twee getekenden op de nationale middaglossingen. Lijkt perfect voor mij, korf vaak maar weinig duiven in. Als ze goed zijn maak je kans, zo simpel is het.
Toch weer een bon gekocht gisteren, kon het niet laten, eigenlijk te duur, maar goed, wie niet waagt......
Tot slot nog complimenten aan Falco Ebben en zijn Pigeon Pixels, mooie marathon special gemaakt over Gerard Koopman met zijn Red Bullens dynastie. In mijn ogen aanrader voor iedereen. De man is behoorlijk open over zijn doen en laten. Interessant wat hij verteld over zijn inzichten over weduwschap, voer en hokkenbouw. Zag gisteren dat er ook en passant nog even de Pattaya One Loft race werd gewonnen, ik ken er genoeg die het minder doen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl