The week after - Orange en meer

Hoogtijdagen in de duivensport, de maanden juni en juli staan bol met vluchten waar ik warm voor loop. Vorige week nog de drieluik Bourges, Dax en Barcelona, deze week weer feest. De NPO ochtendlossing vanuit Orange werd vervlogen. Daarnaast nog midfond uit Chimay en opleren voor de jongen. Vergeet ik ook nog de ZLU vlucht vanuit St. Vincent, met een mooie overwinning voor Vincent Vork, ook behoorlijk in de overvlucht.
Ik hoor goede berichten over het opleerprogramma van de jongen. De afdeling heeft drie weekenden ingericht waarin de jongen in districten worden gelost. Ik doe zelf niet mee met de jongen zoals bekend, maar hoor van mijn clubgenoten dat ze erg tevreden zijn met het verloop tot nog toe. Chapeau dus, het mooie en vooral eerlijke weer van de afgelopen weken zal hier ook aan meehelpen.
Op de midfond naar Chimay nog een paar jaarling duivinnen mee, gespeeld vanuit het jongenhok vanwege eerder gebrek aan doffers. Niet ideaal, dus slechte resultaten, daarnaast vijf doffers in de mand. Na een intensieve voorbereiding lieten de doffers het op het nest weer afweten, dus besloot ik dat de duivinnen het weer moesten gaan doen, de doffers thuis moesten blijven om de neststanden en koppels te garanderen. Er viel me echter deze week op dat ze zo langzamerhand zin begonnen te krijgen om te trainen. Als rechtgeaarde speler zie ik dan meteen mogelijkheden. Drie oudere doffers gekoppeld aan de dames die naar Orange werden gestuurd, apart gezet en 's avonds nog even laten vliegen. Donderdag de mand in voor Chimay, zaterdag nog wat uren op de vleugels. Ze waren laat maar heel en in goeden doen weer terug. Zie hier mijn deelnemers aan nationaal Chateauroux komende week. Ik probeer het toch maar weer eens, je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt.....

Orange verliep voor mijn dames goed. Na twee keer mee doen en twee keer een kater (Perigueux 1 laat in de prijzen, twee duiven achter en Dax eentje mee, nooit meer gezien), was het nu wel raak. Niet super vroeg, maar een nette 4de plek in het NIC en een prijs binnen de 1:10 in afdeling en sector 4. Een eerlijke vlucht, de duiven die zich niet lieten zien zijn geklopt op waarde. 
Drie dames waren er mee, de 16-554 meldde zich om 09:44 op 1013 km. Net gek gezien de omstandigheden. Het is de enige ochtendlossing in het NPO programma voor sector 4. De tweede wist zich nog te klasseren in het NIC, te laat voor NPO of sector 4 klassering. De derde duivin was gisteravond laat thuis, ze bleek gewond. Geschaafd, als of er  een draad is geraakt. Aan haar verdere conditie te zien was ze een tijdje down and out geweest voor ze weer verder kon. Maar ze was er weer, over karakter gesproken........
Het is sowieso waarom ik de duiven die de fondvluchten afhaspelen zo bewonder. Rammen door hitte en kopwind, compleet leeg thuis, om na een half uurtje weer door het hok te scharrelen, op zoek naar wat nodig is om weer op gewicht en in conditie te komen. Het blijft heel bijzonder. Wat ook mooi is, zijn de complimenten die zo links en rechts worden uitgedeeld. De overnachters gunnen elkaar wat, zo blijkt ook wel uit de samenwerkingsverbanden die zo links en rechts ontstaan.
Zoals gezegd volgende week wat doffers naar Chateauroux, de week daarop 2 dames naar Bergerac, het zijn de twee die Perigueux wisten af te ronden. De laatste vlucht vanuit Cahors kunnen er nog twee dames mee. Dat zijn de twee die vorige week Bourges afhaspelden, ze zien er weer top uit overigens! Cahors zal ook meteen einde seizoen zijn. Baas en duiven zijn er dan wel weer aan toe!
Opvallend in sector 4 vanaf Orange: Team Koopman was weer ongenaakbaar, Bennie Homma en Rekker-Westra geven prima partij. Ook Rekker Westra scoort op alle 4 vluchten teletekst. Klasse, er is geen ander woord voor. Er zijn nog een paar melkers die niet zijn genoemd. Er zijn een aantal zeer behoorlijke overnacht spelers in het noorden te vinden. Het blijkt dat er behoorlijk wat duiven worden aangekocht door onze vrienden uit het zuiden des lands, zou het toch doordringen dat die laatste 100 kilometers over het vlakke noordelijke land killing zijn voor de meesten? Publiek geheim overigens onder de noordelijke fondspelers.

Iedereen succes de komende weken, tot de volgende!

Bourges, Dax en Barca - Het weekend van Kees

Kees met zijn Barcelona duifje

Ik had al een stukje klaar op de zondagmiddag, maar had geen zin om het te publiceren. Geen idee waarom, achteraf weet ik wat de reden moet zijn geweest.

Hier in Engelum werd de zoveelste ronde van bezinning ingezet. De zaterdag was toch wat teleurstellend. Er werd geklokt van Bourges, niet heel vroeg, maar toch, ze was er. Op de valreep werd het dagfond kampioenschap in de club binnen gehaald. Toch was er de kater. De "520", enige ingezette duif op Dax, was nog niet thuis. Een duifje wat normaal onder elke omstandigheid 1:10 kan vliegen. Maatje Wim klokte er een paar van Dax, terwijl maatje Bram op Bourges goed bezig was. De Buwalda's rollen het ccg op vanaf Bourges met een wereldserie. Hier bleef het verder stil. Een uitgebreidere blik op de meldsite leerde dat, naast de bekende namen, Kees ook lekker bezig was. Hij had er drie mee op Dax, 's avonds waren er twee thuis. De meesten in het hoge Noorden stonden nog op de eerste te wachten. 

Kees moet vorm op het hok hebben, was mijn gedachte. Mooi voor hem, hij had immers de stoute schoenen aangetrokken en vier ervaren rotten op Barcelona ingekorfd. 1348 kilometers maar liefst naar Berlikum, de woonplaats van Kees en die andere toppers, combinatie Rekker-Westra.

Zondagochtend, afslaan om tien uur in de club van Bourges, de stemming was van uitgelaten tot bedroefd, best wat duiven nog onderweg. Ook de "520" miste nog steeds. Barcelona werd besproken, over hoe zwaar het was. Eerste melding in Frankrijk, duif maakte maar 900 m/min, het wordt een kraker, misschien nog zwaarder dan de 2017 editie. 

De middag doorgebracht op de bank. De rug werkt niet mee, formule 1 kijken, ondertussen wat schrijven en wat duivensites afstruinen. Facebook staat vol met trotse melkers en de gladiatoren van Dax en Barcelona. Eersten van Barcelona in Nederland vallen ook. Jelle Jellema flikt het weer, weer top 10 nationaal op Barcelona, dik in de overvlucht. Als er eens een duifje doorkomt in het noorden.... Dat moet toch een kanjer zijn! De "592" is inmiddels ook thuis vanaf Bourges.

Half zeven vertrek ik van huis, Wim ophalen en naar Holwerd, afslaan voor Dax. Klok is leeg maar de vlucht moet wel afgesloten. Wim heeft er inmiddels 5 van de 10, maar mist ook zijn topper "Vince" nog. Berucht vanwege teletekst op de zware St. Vincent 2014 en een dozijn andere overnacht prijzen. 
Er wordt in Holwerd aan de grote tafel wat nagepraat, nog een rondje, ik kijk even op mijn telefoon. Er staat een berichtje van Bram op de verenigingsapp. Kees heeft eentje van Barcelona, eerste in sector 4. Hoewel de sectoren niet tellen op de ZLU vluchten weet je wel meteen dat hij de eerste in het noorden is. Consternatie onder de doorgewinterde overnachters. Wie is Kees? Oh, de zoon van Anne Bruinsma, ja die kennen ze nog wel. Kees zet zijn duiven in een ander NIC.

We gaan onderweg naar huis en bellen Kees, om te feliciteren met deze prachtige prestatie. Kees is door het dolle heen, mooi om te horen, je krijgt er zelf ook een supergevoel van. Na het gesprek besluiten we om nog even langs te rijden, een echte felicitatie is meer dan op zijn plek. Er zijn wat vrienden, Bram en Hans zijn er ook. Vader Anne aan de telefoon, hij kent er nogal wat, de meesten met een behoorlijke reputatie.
Kees laat vol trots zijn duivinnetje zien. De "332"van 2015. Klein van stuk, groots van daden. Mooi duifje voelt superlicht maar goed, die knapt weer snel op. Kees doet zijn verhaal, wij kunnen alleen maar genieten van zijn blijheid. Wat een weekend: 2 duiven goed op tijd van Dax en dan deze nog! 

Kees dank je wel dat we dit mochten meebeleven samen met jou. Geniet er nog lang van vriend.

Oh ja, de "520" is er nog steeds niet. We blijven hopen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De eerste foto is gemaakt door Bram!

Dax, Bourges en een echte postduif

Morgen inkorven voor Dax, hier eentje mee. De "520" moet de eer van het hok hoog houden. De enige driejarige die nog over is. Ze zit er goed bij, zeker goed voor een mooie prijs, maar "teletekst" forme heeft ze zeker niet. Een prijs 1:10 of nog iets beter zou mooi zijn.
Woensdag gaan er nog twee naar Bourges. Twee tweejarige duivinnen op 720 kilometer. Ik doe het ze niet na. Weersverwachting is wat onzeker dit weekend, we gaan zien wat het brengt.

Over de rest van het seizoen twijfel ik nog. Er is nog een Chateauroux en een Issoudun voor de dagfond. Orange, Bergerac en Cahors voor de middaglossingen. ZLU is een brug te ver, ik heb al moeite genoeg om wat duiven te vinden die mee kunnen. Toch zet ik door. Duiven in goeden moeten maar laten zien wat ze waard zijn.

Met de doffers wordt niet meer gespeeld. Er blijven er teveel weg, waardoor ik de duivinnen niet in stelling kan brengen. Ik heb in de doffers genoeg geïnvesteerd, het wordt niet vertaald in goede prijzen. Geen idee wat er nog verder zou moeten om de doffers op de rit te krijgen. Ik weet dat er klasse tussenzit, maar krijg het er niet uit. De duivinnen zijn in de regel goed om prijzen op NPO niveau binnen te slepen. Daar dan maar op concentreren.

Het seizoen is tot nu toe keihard, bijna wekelijks oosten en noordoosten wind, wat me verbaasd is dat de duiven nog steeds uit de verkeerde hoek komen. Je mag toch aannemen dat ze het zelf ook wel eens zat raken om steeds over het IJsselmeer of de Wadden eilanden thuis te komen. Er worden duiven kwijtgespeeld, je kan het bijna aan zien komen. Het zijn de duiven die altijd net iets later zijn, op de belangrijkere opdrachten geen prijs op NPO niveau binnenhalen. Dit seizoen maakt duidelijk dat de echte klasse in de duiven zit die met deze omstandigheden om kunnen gaan. Knijp je handen dicht met een vroege prijs bij 1400 m/min. Koester de duiven die steen kapot onder de 1000 m/min hun prijzen pakken.

Afgelopen zaterdag alleen midfond vanuit Laon. Naar Engelum 426 km. Rare vlucht, er zit veel verschil in de aankomsten. Ik neem mijn pet af voor de mensen aan de oostkant van de afdeling. Er worden daar gewoon eersten in de afdeling gespeeld, de IJsselmeerkant van de afdeling zou de boel gewoon weg moeten vagen. Klasse verschil bewezen? Ik denk dat ik het antwoord weet.
Zaterdagochtend nog even een tijdrit vanuit Meppel, of net iets daarboven, zo'n 65 kilometer naar Engelum. Ruim op tijd thuis om de eersten aan te zien komen. Gek genoeg niet mijn favoriet voor Dax, maar de twee duivinnen van de dagfond. Ze kwamen samen, hoewel ze met verschil van twee minuten waren gelost. Ze kwamen van de westkant, terwijl Meppel iets zuidoostelijk van Engelum ligt. De wind was dan ook krachtig zaterdag, toenemend gedurende de dag.

De 16-557 miste nog van Perigueux. Ze kwam woensdag thuis. Toen ik haar op het hok vond, zag ik dat een papiertje tussen haar ring stak. Vroeger wel vaker gehad, de laatste jaren niet meer gezien. Het duifje bleek in België verzorgd te zijn en de woensdag weer losgelaten. De verzorger is gebeld en bedankt voor de moeite. Twee mensen blij en duif weer te plek!

Zondag rust dag voor baas en duiven, 's morgens een bad klaargezet, wij op de boot naar Ameland, dagje fietsen, genieten van elkaar en het mooie weer, accu wat bijladen. Ik merk het elk jaar. Zo eind Juni wordt het voor de baas ook afzien. Duiven op veel vluchten, werken en alles bijhouden wat met de duiven te maken heeft. Topsport, ik merk het telkens weer.

Iedereen die Barcelona vliegt succes, ook in het Friese best wat deelnemers.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De lessen van Perigueux

Raceday, het weekend in juni waar ik kan inkorven op vitesse, dagfond en overnacht. Het valt steeds samen met de 3de overnacht en de 3de dagfond. Ik doe het al een jaar of 6, al die vluchten meedoen op 1 dag.
Gekkenwerk, 3 keer inkorven, met welwillende medewerking van duivenmaat Wim, anders lukt het simpelweg niet. De hele week in de ban van het weekend dat komen gaat. Meestal gaat er ook iets fout, met het weer en daardoor uitgestelde lossingen, met de baas, omdat hij het weer eens verkeerd had ingeschat, of gewoon omdat het niet lukt.
Dat ging editie 2018 anders. Alles gelost, op de geplande tijden, prachtig vliegweer. Noord tot noordwesten wind is voor de duiven geen sinecure, garantie voor eerlijke vluchten. Perigueux werd met een stevige noordenwind gelost, een kraker zou het worden, diegene die de weerkaarten volgt had het kunnen zien. Het weer waar een fondspeler naar uitziet.
Het zou dus een zaterdag duiven letten worden. Eerste melding in sector 4 van Perigueux kwam van Team Koopman. Wederom een vroege in Ermerveen, naar ik heb begrepen weer een telg uit de "Red Bullens" dynastie.Verder weer veel bekende namen voor in de lijst met meldingen. In Engelum moest nog geduld worden betracht. 

De duiven van de vitesse arriveren. De "520" meld zich als eerste, pakt weer een plekje binnen de 1ste 10 in de club. Geen slecht begin van de drieluik die Raceday heet. Binnen het half uur zijn alle 6 duivinnen geklokt. 
Ondertussen gaan de meldingen door. De duiven van Perigueux komen mondjesmaat door. Het is zwaar, heel zwaar. De vrijdag lijkt de meesten al genekt te hebben. In Engelum wordt het geduld ondertussen wel heel erg op de proef gesteld.
De duiven van de dagfond beginnen te vallen. Deze vlucht verloopt prima, de snelheden liggen zelfs iets hoger dan de snelheden van de vitesse vlucht 's morgens. Als eerste van deze vlucht valt de "554", samen met de "520" het grootste talent van het hok.

Eerste melding in de club, altijd leuk, in het ccg een melding rond de 1:10, in de afdeling wat verder op achter. Niet echt vroeg, maar toch. Zelfs de dagfond vluchten staan in het teken van de opleiding naar de marathon. Het viel me op dat de "554" opvallend fris was, ze gaf niet eens de tijd om het broedhok te openen. Ze hing al aan de tralies, voor ik erbij was. Motivatie was dus prima. 
Na de 2de duif van de dagfond valt eindelijk de eerste van Perigueux. De "585" is helemaal kapot. Zo moe zelfs dat ik haar met een stokje naar me toe kan halen en haar zo van het dak kan pakken..... Op karakter thuisgekomen, nog nooit een duif zo kapot zien gaan. Maar ze was er! Ook zij verdiende nog een klein prijsje op NPO niveau.

De "585" is een volle zus van de "554". Waarom er dan zo'n verschil is in de conditie bij thuiskomst? De "585" had zich tenslotte ook al een aantal keren laten gelden, geen slechte dus.
's Avonds eerst naar de club om af te slaan, ondertussen is Wim met mijn andere klok naar het N.I.C. om af te slaan. In de club een rondje vanwege de eerste plek op de dagfond, felicitaties, een uitslag en snel door naar het N.I.C. in Holwerd. Klaas en Wim staan buiten, peukje roken. Ik grap nog dat ik me vereerd voelt met zo'n ontvangstcomité. 
Er wordt geïnformeerd naar de stand van zaken: of ik al meer als 1 thuis heb. "Nog niets erbij, tenminste tot ik weg ging om af te slaan". Klaas vraagt nog iets en dan valt bij mij het kwartje.....
Van de 4 duivinnen die deelnamen aan Perigueux waren er 3 mee geweest naar de zware dagfondvlucht, twee weekenden ervoor. Deze vlucht werd een dag uitgesteld, de duiven hadden een behoorlijke vliegtijd, tegen een kille noordenwind. Ook toen kapot, behoorlijk wat gewicht ingeleverd. Een minder lange herstel tijd, onderschat dat het best wel even duurt voor het gewicht niet alleen opnieuw is aangezet, maar dat ook de voedingsstoffen weer allemaal op de goed plek zitten, zodat ze ook daadwerkelijk benut kunnen worden.
De conclusie is dus dat de 4 dames van de dagfond(met ongeveer dezelfde ervaring) naar Perigueux hadden gemoeten, de dagfond had door de dames die nu Perigueux deden beter uitgekomen, qua afstand, hersteltijd en omstandigheden. Het seizoen is nog lang niet klaar, we hebben ze nog hard nodig.
Kan mijzelf wel voor de kop slaan, slechte prestatie, maar wat vooral steekt is dat er door deze domme inschattingsfout nog duiven onderweg zijn. Natuurlijk heb ik recht om fouten te maken, maar ten koste van je dieren mag dat niet gaan. Dombo is de beste uitdrukking die bij mij past! En weer wat geleerd.....
Maar goed, komend weekend een midfond vlucht, mooi voor de jaarlingen 2 nachten mand, het weekend daarna wordt Dax vervlogen. De "520" kan dan gaan doen wat niet lukte voor St. Vincent. Ze had deze week alweer eitjes, het versieren van een nieuwe partner kostte haar welgeteld 1 hele dag, daarna binnen een week het eerste ei. Doorgerekend een perfecte stand als ze de mand in moet voor Dax.  Waar ik nog het meest op hoop is dat er deze week nog duiven terugkomen. Vandaag werkte het weer niet mee, hopen dat ze wat vinden op het land en wat aansterken, ze zijn in ieder geval meer dan welkom.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Nu gaat het echt los

Zaterdagavond, net terug van een bezoekje aan duivenmaat Hans. De spanning zat er al aardig op. St. Vincent is gelost. De eerste van de nationale overnacht drieluik. Een dag uitstel, verwachtingen zijn dat het een vlot concours gaat worden, mogelijk nachtelijke aankomsten in het zuiden. De weerkaarten voorspellen voor de wind op een groot gedeelte van het te vliegen traject. 
Het fond seizoen is nu echt los. St. Vincent als de eerste nationale klassieker, de Belgen zijn al aardig bezig, volgende week gaat de eerste internationale krachtmeting gehouden worden, internationaal Pau. Zelfs als je niet meedoet krijg je de bibbers, dit is het gedeelte van het jaar waar het om draait voor de fondliefhebbers.

Het is dan ook wel een domper dat je niet mee doet. Ik heb er al over verteld. De "520", beste vliegster van het hok in Engelum werd klaargestoomd voor deze klassieker. Ze zat precies op tijd op eieren, alles liep op rolletjes, totdat haar doffer, een jaarling, besloot om niet terug te keren van een vitesse vluchtje vanuit Sittard de zaterdag voor inkorven......
Ze bleef keurig zitten de zaterdag door. Ik heb zelfs de andere koppels vastgezet in het broedhok, om de rust zoveel mogelijk te bewaren in het hok. Ook de zondag bleef ze zitten, de eieren zouden aangepikt moeten zijn, maar ik zag nog niets... Eitje extra eronder, worden ze meestal nog iets vaster van op het nest. De zondag door ging het goed. Op zondagavond arriveerden de duiven van de uitgestelde dagfond vlucht nog. Zelfs toen bleef ze zitten op haar nest, één eitje inmiddels aangepikt, ook al leek het mij met de moed der wanhoop. Als je maandagochtend nog "zit", doe ik je alvast in de mand, had ik haar nog beloofd, voor het donker werd.
Deceptie op maandagochtend. Om kwart over vijf liep ik al het hok in. Ik zag het meteen. De "520" zat niet meer op het nest, maar op het schabbetje aan de andere hoek van haar broedhok. Ze keek me aan met een blik van: "Hij niet thuis vanuit Sittard, ik niet naar St. Vincent!" Einde verhaal dus, dan maar komende dinsdag een paar voor Perigueux inkorven. Ik heb er een paar 2 jaarsen klaar voor zitten, met doffer en pulletje of aangepikte eitjes. Moet goed komen. Kunnen er ook nog een paar naar de dagfond, jaarlingen op de vitesse, raceday heb ik deze dag in Juni wel eens genoemd in voorgaande jaren. Nu maar hopen dat het allemaal goed komt.

Zoals al vermeld, afgelopen zondag werd de uitgestelde en wat ingekorte dagfond vlucht vervlogen, nu vanuit Chalens-en-Champagne. Afstand naar Engelum 485 km. Een zware dobber, noordenwind, vliegtijd van mijn eerste duif was 8 uur en 43 minuten. Ik klokte twee duivinnen redelijk op tijd. In de vereniging 3 en 5, in de Afdeling was de eerste nog goed voor een prijs 1:5. Klinkt niet hoopgevend, maar voor een overnachter lang niet gek.

Na de trainingen de week door vanuit Noord-Holland, heb ik vandaag nog een tijdrit gehouden met de duiven vanuit een parkeerplaats vlakbij Meppel. Afstand ongeveer 65 kilometer, om vast te stellen welke duivinnen het scherpst zijn voor Perigueux. Het blijken toch steeds dezelfden te zijn die voorop komen, of het nu kort of lang is. Dit zijn gewoon de duiven die het beste zijn  van het hok. Keuze voor Perigueux is gevallen op 3 duivinnen, 3 volle zusters van elkaar, dochters van mijn beste tot nu toe, de "56". We gaan het beleven. De andere duivinnen met goede stand wil ik donderdag de mand in doen voor de dagfond, wat niet goed op stand is en de jaarlingen krijgen dan de vitesse af te haspelen. Kilometers blijven maken en ritme vasthouden is het devies.

Iedereen die mee heeft op St. Vincent succes morgen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Dikke Vinger

Ik schreef het al in mijn wekelijkse blog. De klassieker vanuit St. Vincent is in aantocht. Ik wilde graag meedoen, de "520", paradepaardje van de vliegstal hier in Engelum zou het moeten gaan doen, daarnaast had ik nog een probeersel uitgezocht. Het kwam wat bedrogen uit...
Haar doffer, een jaarling, besloot niet thuis te komen van de vitesse vlucht vanaf Sittard op de zaterdag. De "520" was geduldig....
De zondag bleef ze nog keurig zitten op de eieren, al had ik zelf al het gevoel dat het met de moed der wanhoop was..... Nog maar een eitje erbij, om haar wat feller te maken, wat vaster op het nest.
Maandagochtend vroeg liep ik het hok in en zag het meteen. De "520" zat niet meer op de eieren, maar op het plankje in haar broedhok.
Ze keek me aan of ze wilde zeggen: "Hij niet terug van Sittard, ik niet naar St. Vincent!" Dikke vinger noemen ze dat geloof ik. Dan maar een paar naar Perigueux volgende week.

St. Vincent is in aantocht

Ik had er al naar uitgekeken. Een zaterdag met twee vluchten, de hokken weer eens helemaal op punt, kwekers in bad, vliegers mooi thuis zien komen. Voervoorraden weer ingeslagen. Korte broek aan, wie doet je wat.
Dik verdiend vond ik zelf. Na twaalf dagen werken ben je wel eens toe aan zo'n weekend. Dan de zondag nog. Lekker naar buiten, lopen, foto's maken, tijd voor elkaar.
Liep toch even wat anders. "Bollig weer" is de uitdrukking die ik vroeger leerde bij dergelijke omstandigheden. Ik denk niet dat het in de Dikke van Dale staat, maar het betekend zoiets als: broeierig, maar net niet, motregen, maar net niet, drukkend is het vaak, door de luchtvochtigheid.
Uiteindelijk werden de duiven van de vitesse vlucht vanaf Sittard gelost, de dagfond duiven zijn zo'n honderd kilometer teruggebracht en wachten op het moment van schrijven (zondagochtend) nog op hun lossing. Mist en bewolking houden de duiven nog in de boxen.
De omstandigheden zijn er al wat langer, soms erg warm, soms wat broeierig, het wil maar niet echt gewoon lekker regenen, waarna een westelijke stroming de luchten wat helderder maakt. Dat er niet gelost werd begrijp ik, gezien de verantwoordelijkheid die de lossingscommissie draagt. Het gaat om veel dieren, een flinke hoeveelheid liefhebbers en wat we vaak vergeten een aardig kapitaal. 
Toch heb ik persoonlijk mijn vraagtekens. Zijn we niet te voorzichtig? Ik heb makkelijk praten, kijk eens door het raam vanachter mijn laptop en denk er het mijne over. Ik wil graag dat mijn duiven leren, veel ervaring op doen in verschillende omstandigheden. Deze ervaringen moeten er uiteindelijk toe leiden dat mijn duiven zich op de marathonvluchten goed kunnen weren. Ervaring kan alleen worden opgedaan door duiven aan omstandigheden bloot te stellen. Hiermee stip ik meteen de complexiteit van het probleem aan. Ik ben geen programmaspeler, geen "sprinter" zoals de marathonspelers het weleens smalend zeggen. De programmaspelers denken aan de week erna, er wordt gespeeld om de punten. Je moet erbij zijn, elke vlucht weer. Vluchten met een moeilijk verloop hebben invloed op conditie, vragen tijd om te herstellen. De bestanden op de verschillende hokken zijn niet zo groot dat men makkelijk een ploeg thuis kan houden om ze weer op punt te krijgen. Fond en dan vooral de marathonspecialisten hebben het op dat vlak wat makkelijker. Ze delen hun ploegen vaak op en werken met zo'n ploeg naar een vlucht toe.
Ik las laatst iets over de Poolse lossingen. In onze begrippen zijn die lossingen bijna berucht, toch word er daar iets anders over gedacht. Bij de vraag aan Poolse liefhebbers of ze niet heel veel moeite hadden met slecht verlopende vluchten was het het antwoord veelzeggend. Men gaf aan dat de duiven die echt van Poolse origine zijn veelal thuis komen, ook al kenden de lossingen een slecht vertrek. Het verloop is dan wel traag, maar uiteindelijk zijn er niet veel verliezen onder de Poolse bloedlijnen. Duiven die verloren gaan op die vluchten zijn vaak van West-Europese origine. Die duiven zijn veel sneller als de oudere Poolse rassen, maar ook veel gevoeliger voor slechte omstandigheden.
Wie zien dit ook bij de OLR's. Er zijn er veel, over de hele wereld. Er zijn niet veel Belgen en Nederlanders die daar op excelleren. Natuurlijk, ik kijk over de echte specialisten heen. Ik doel op de mensen die meedoen met de duiven gekweekt van dezelfden als waar in hun eigen competities mee wordt gevlogen. Ik vraag me bijvoorbeeld af wat er terecht komt van de vele duiven die naar China verhuizen via de veilingsites. De investeringen zijn enorm, er komen vast duiven uit voort die daar excelleren, maar ik denk dat het uitval percentage gigantisch moet zijn. De omstandigheden waaronder in China wordt gevlogen liegen er niet om. Tenminste, dat is wat ik opmaak uit verschillende reportages.
Ik wil nog eens duidelijk maken dat ik niet vind dat de lossingscommissies te voorzichtig zijn, ik denk dat de liefhebbers zelf eens moeten gaan nadenken. Wat willen we nu? Willen we topatleten of doorzetters die thuis kunnen komen? 
Ik denk dat ik het antwoord weet, afhankelijk van de specialisatie van de liefhebber. 
Toch nog even terugkomen op vorig weekend. Ik was zelf aan het werk, de geplande installatie is goed verlopen, dus succesvol, nu nog finetunen. Het lijkt wel op een duivenliefhebberij. Eerst alles goed uitdenken, dan uitvoeren, dan zoeken naar die laatste procenten om het zo optimaal mogelijk te maken.
Opvallend in het noorden op Limoges: Team Koopman sloeg weer onverbiddelijk toe met de Red Bullens dynastie. Daarnaast een hele diepe buiging voor comb. Rekker-Westra. Ze rolden Friesland op met de 1e NPO, 3 duiven in de top 10 en 18 van de 20 op de uitslag. Het is niet voor het eerst dat deze combinatie toeslaat, maar deze was van wereldklasse, zelden vertoond. Nog een paar liefhebbers die super draaiden en hoge prijspercentages pakten. Op veel hokken ook de desillusie, er moet nog wel even gepoetst worden daar.
Op naar St. Vincent, ik hoop dat het lukt, ze is er klaar voor, alleen haar doffer is nog onderweg van Sittard, blijft hij weg, hou ik haar niet op de eieren.... mooi werk dat nestspel.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl