Dat kwartje waar ik het over had

Vorige week eindigde ik mijn gekrabbel met een opmerking over een kwartje dat wel weer een keer de goede kant op zou vallen, na de teleurstelling van Limoges. Dat het een week later al zou zijn had ik ook niet verwacht.
Limoges liep niet goed af, hoewel de duiven wel thuis zijn gekomen. De trainingsarbeid me tegen deze week, er moest ook ook nog wat worden gemarchandeerd met de verzorging. Zo af en toe wordt er wat extra's verwacht en moet ik vroeg weg, wat betekend dat het 's ochtends alleen voeren is, de weduwnaars kunnen niet los dan. Daarnaast stond er een zomerstorm, waardoor de nestduivinnen niet mee konden in de auto, Lossen met windkracht acht lijkt me niet zo'n goed idee.
Kortom, geen ideale voorbereiding, maar de uitkomst afgelopen weekend was niet verkeerd.
Er stond een zuidwesten wind, snelle vluchten stonden in het verschiet, voor mij Weert(220 km) voor de jaarlingen en herintreders, daarnaast dagfond uit Sens(587 km).
De vitesse was inderdaad een snel concours, voor mijn doen kwamen ze niet slecht, de eerste klasseerde zich nog netjes in de vereniging. Te merken is dat dit soort vluchten echt te licht zijn voor de marathonista's. Klappend, met opgeblazen krop, zeilend, rondje na rondje, arriveerde de eerste. Tijd verspelend, maar goed, het is geen halszaak en zeker geen doel om vroeg te spelen op de vitesse. Lukt het een keer is het meegenomen. Toch nog tiende in de club, alles binnen afzienbare tijd thuis.
Dat alles gebeurde onder een stralend zonnetje, blauwe lucht, wat kleine stapelwolkjes. Vera maakte tijdens de lunch een opmerking over een stekend litteken. "Ander weer op komst, gebeurd altijd als ik mijn litteken voel". Ze had gelijk. Vanuit de westkant dikke wolken, die niet veel goeds beloofden. Frontje wat op zee zou blijven, dreef toch het land op, wat geen goed nieuws is.
Regen dus. Een blik op buienradar liet zien dat er gaten zitten tussen de buien. Als er eentje goed is knalt die erdoor, de rest blijft achter de buien hangen", mooie opmerking, die waarheid bleek te zijn.

De hoofdrolspeelster van Sens

Terwijl ik wat aan de laptop rommel, hoor ik wat bij het hok, ik kijk op en zie nog net een staart de spoetnik in verdwijnen. De 552 is al in het hok voor ik er erg in heb, ze is de enige van mijn duiven die het lukt om vanuit de lucht in één keer naar binnen te duiken. Mooi vroeg, tenminste voor onze regio, pal uit de westkant, dus tussen de buien door, zoals ik al voorspelde. Eerste melding in de club, ook vroeg in rayon "De Kuststrook", in de afdeling scoort ze wat minder vroeg, het eerder genoemde front speelt vooral de noordwest hoek van Friesland parten. Toch weer een lastige race, concours staat in de vereniging meer dan twee uur open, verderop in de afdeling wordt veel sneller gesloten. Bij afslaan missen er nog wat duiven, in Engelum de laatste thuis als ik terug kom van het afslaan. 
Na het slechte Limoges weekend, een mooi opsteker, ook al is het niet op de geliefde overnacht fond, deze telt ook!
Dinsdag inkorven voor St. Vincent, hopen dat hier ook weer wat moois uit voort komt.

Tot de volgende.

www.postduivenblog.nl

De duivenzomer is begonnen

Het weekend waar heel duivenminnend Nederland naar uitkeek, ook de Belgen hadden deze datum in hun agenda. De dag dat de eerste grote concoursen vervlogen werden, zaterdag 28 mei, of wel, het begin van weer een duivenzomer.
Zomer was het met recht, tenminste hier in Friesland, met warm, bijna broeierig weer, dikke wolken, heiige omstandigheden. 's Middags warm, met dan wel weer blauwe luchten. Geen duivenweer, of toch, fond weer. Weer waarvan we weten dat de duiven het te verduren krijgen, weer wat als maatstaf dient voor waar de conditie staat.
Ik heb in Friesland 2 concoursen gezien die goed verliepen, gezien de omstandigheden. De vitesse vlucht verliep zoals was te verwachten, de snelheden niet hoog, de aankomsten gestaag. Hier werd in ieder geval gevierd dat we niet eens de uitslag haalden in de vereniging, ook altijd weer een mijlpaal, die zo rond dit tijdstip plaatsvind. Op de vitesse waren hier 6 jaarlingen mee, de andere 2 moesten thuisblijven wegens het leggen van een ei. Toch tevreden, toen het begon te lopen waren alle 6 dames vlot thuis, precies het gedrag wat je mag verwachten van een overnachter, hoewel ik altijd op een uitschieter hoop. Ik schreef al eerder dat ik het seizoen voor de jaarlingen als opleiding zie, vaak mee, ervaring op doen, zoveel mogelijk verschillende omstandigheden, een basis leggen voor een mooie overnacht carrière. Toch zie ik dit jaar dat de jaarlingen weinig verrassen, op de 517 na, 2 weken terug. Teken aan de wand? We gaan het beleven.
Het concours vanuit Nanteuil verliep ook goed, aankomsten waren traag te noemen, snelheden namen evenredig af. Toch hoorde ik weinig klachten vanuit het Friese. Als er iets niet goed gaat staan de social media meteen vol. Mooi verloop, duiven moesten er hard voor knokken, maar de duiven die zich thuis meldden zagen er top uit. Goed in conditie dus, maar ook, goed verzorgd onderweg, anders lukt het ook niet. Wat me wel verbaasd is de afstand, voor de kortste afstanden, maar net boven de 450 kilometer. Fondvliegen, dat zijn toch die heroïsche gevechten van minimaal 500 kilometer?  Ongetwijfeld dat hier een reden voor is. De lengte van afdeling Friesland maakt dat soort beslissingen niet makkelijker.
Wat me nog meer verbaasde waren de afzeggingen op voorhand door 2 afdelingen, met het oog op het te verwachten slechte weer. Moeilijk zou het worden, geen discussie over, maar geen vlucht op voorhand? Door de ogen van een duivenmelker klopt het niet, je wilt vliegen. Als je er even verder over nadenkt doemen de publieke opinie op, de politiek die de ogen niet meer zo snel sluit, dierenactivisten en meer van dat alles. Als je het zo bekijkt is het begrijpelijk, maar dan worden het elke week vluchten van 200 kilometer, dan zijn de risico's te overzien. Lastige materie, maar ook hier zit een kans, specialisatie, hoeveel risico neem je met je dieren. De melker beslist zelf of er wordt ingekorfd of niet. De melker beslist zelf over de risico factor.
Waar mijn broek vanaf zakte was het tijdstip van lossing door afdeling 8. Op zo'n tijd lossen op een dagfond vlucht met de te verwachten snelheden en verspreide aankomsten is dit niet het mijden van risico, maar het aansturen op een regelrechte ramp. Hier het tegengestelde met hetzelfde negatieve effect, lees Facebook maar na. Als verantwoordelijke voor deze beslissing heb je dan echt wel wat uit te leggen.
Ik zie vanochtend dat het weer goed is, dus waarschijnlijk komen er nog veel duiven na en is het seizoen voor veel mensen niet verloren. Duiven kunnen snel herstellen, de meesten zullen goed genoeg zijn om volgend wekend weer van de partij te zijn.
Conclusies voor het eigen hok: de overnachters liggen op schema voor St Vincent en Brive, de jaarlingen geven nog wel te denken of zij de kwaliteit brengen om volgend jaar een aanvulling te zijn op het overnacht ploegje.
Volgende week geen Limoges hier, voor iedereen die mee doet aan de eerste overnacht van dit jaar, succes!
Goede week.

www.postduivenblog.nl

Viel best mee

Dat viel best mee vandaag. De weerberichten waren niet best, buien, dikke noorden wind en lage temperaturen. Vergeten was om erbij te vermelden dat er tussendoor gewoon blauwe lucht zou zijn, en buien zijn wat anders dan regenfronten. Vrijdagmorgen was het al te zien op buienradar, zeker in de ochtend zou het goed vliegweer zijn, ondanks de temperaturen. Ik begreep dat er werd afgelast en ingekort door verschillende afdelingen. Friesland koos ervoor om gewoon te lossen op het station wat voor de afdeling op het programma stond. Vitesse, vanuit Weert, voor mijn duiven 220 km. Het was best te doen, ook al was het niet makkelijk. De aankomsten waren niet minder spectaculair. Typisch zo'n vlucht waar de duiven die niet in orde waren bij het inkorven het ook af laten weten. De laatkomers van een dergelijk concours maar even in de gaten houden. 
Wat opviel was dat er alweer lekker negatieve berichten op de sociale media verschenen. Ieder is vrij om te beslissen wel of niet in te korven, beleidsmakers hebben de plicht om een beslissing te nemen over doorgaan, inkorten of aflassen. Hoe een beslissing valt maakt in feite niet uit, als er maar een duidelijk onderbouwde beslissing wordt genomen, kern van een helder beleid. Iets op het beloop laten resulteert in teleurstelling en aannames, meestal niet positief uitgelegd, bron van speculaties, voor beleidsmakers moeilijk te weerleggen. Gevolg zal zijn dat men bezig is met achterhoede gevechten, terwijl er beter tijd in de toekomst gestoken kan worden.
Er werd vandaag wel veel gevraagd van de duiven, de duiven die in orde zijn zullen er morgenochtend weer tiptop bij zitten. Neem de proef op de som en laat ze lekker baden. De duiven die hier zonder voorbehoud induiken zijn fit, opgeknapt en klaar voor de volgende opdracht. De duiven die minder graag baden of lang nat blijven, hou die maar in de gaten, daar moet aan gewerkt worden.

St. Vincent of  Brive?

Hier op het hok lig ik op schema, de duiven zijn goed in orde, vanmiddag alles keurig thuis, zelfs het duifje wat vorige week op zondag terugkwam. Vijf van de zestien op de uitslag in de vereniging is lang niet slecht voor mijn overnachters.
We werken toe naar juni, de maand van de overnacht. De eerste vanuit Limoges, NPO of afdelingsconcours, wordt overgeslagen, ik twijfel of ik op St. Vincent inkorf. Ik zou er drie duivinnen voor klaar kunnen maken, deze zijn ervaren en drie of vier jaar, in mijn ogen zijn ze dan geschikt voor die opdracht. Voor mijn duiven zou het bijna 1200 km zijn, geen geringe opgaaf. Ik korf de derde overnacht wel in, de afgelopen twee jaar succesvol geweest met het wachten en sparen. Ik wil de duiven genoeg kilometers geven voor ze aan de marathon beginnen. Ik speel de duivinnen wekelijks, voor zover mogelijk, de meerjarigen tot en met de eerste dagfond vlucht, als ze deze hebben gehad is het nog 10 dagen naar de inkorving voor St. Vincent, de duiven voor Brive een week later kunnen dan nog een midfond doen. Ze worden gespeeld op eitjes, ik laat ze zolang mogelijk broeden op kalkeitjes, als ze eraf lopen mogen ze aan een nieuwe ronde beginnen. Voor de marathon waarop ze moeten schitteren, moeten ze op 10 tot 12 dagen broeden zitten. Doordeweeks rijden doe ik zo min mogelijk, andere jaren reed ik iedere dag zodra ze gekoppeld waren, vaak kortere stukken, als het kon wat langer. Ik wil het dit jaar proberen met 1 keer midweeks over het IJsselmeer. Duiven die niet mee zijn geweest in het weekend krijgen dan in ieder geval nog wat training, de anderen houden zo de spieren los. Verder denk ik niet veel te winnen met dagelijks rijden, ook al trainen ze niet geweldig om huis. Vorig jaar had ik de dames op weduwschap, nu weer nest, ik zie eigenlijk weinig verschil.
Ik wil geen jongen in het vlieghok, misschien in juli, om ze wat scherper te houden. De jaarlingen moeten voor de mandervaring veel mee op de dagfond, de midfondvluchten zijn meest op vrijdagavond inkorven, pas eind juni gaat het naar de donderdag. Ik vind het belangrijk dat de jaarlingen een aantal keer 2 nachten mand hebben, hierdoor leren ze goed te eten en te drinken in de mand. Leerschool voor de marathon.
In het opleidingshok huizen nu 8 gespeende jongen, deze week 2 kwijtgeraakt met uitwennen, voor je het weet schieten ze de lucht in. Ik moet erom denken, vroeg spenen en de jongen direct aan de omgeving laten wennen, iets te laat, ze zijn dan zo op de vleugels en weg. De oudste drie draaiden hun eerste rondjes al, net straaljagers, het schiet alle kanten op. Mijn hok ligt diep ten opzichte van de huizen, dit maakt het lastig voor gestreste jongen om naar beneden te komen. Dakzitters en twijfelaars worden door de natuur onverbiddelijk opgeruimd, de wet van de open gebieden. Er liggen 6 jongen in de schalen en ik zag vanmiddag dat er weer wat koppels op bevruchte eieren zitten. De andere koppels zullen deze week wel weer op eieren komen.
Voerschema voor de jongen is Variamax met 20% gerst en krap gevoerd, ze mogen niet te zwaar worden en moeten goed blijven reageren. De kwekers en vliegers hebben Variamax zonder gerst al vanaf eind februari, de vliegers gaan komend weekend over op de all in one Koopman mix, vetter voeren om te zorgen dat er meer reserves worden gekweekt. 
Ik doe sinds een paar weken wat olie over het voer, gewoon uit de supermarkt met omega 3 en 6, en meng de allerhande mix die ik zelf maak door het voer. De mineralen plakken aan het graan waardoor de duiven de mineralen goed opnemen. Ik heb dit jaar nog geen veldvliegers gezien, andere jaren zag ik ze op het land vallen zo gauw ze eitjes hadden. Misschien dat het helpt, genoeg mineralen in het lijf zorgt ervoor dat het instinct ze niet naar het land stuurt. Goede tip, deze winter gelezen in het blog van Peter Theunis. 
Heel verhaal weer, tot volgende week!

www.postduivenblog.nl

Verknipt

de 595

Net terug van het afslaan, vandaag een vitesse vlucht vanuit Deurne, voor mij 197 km. Normaal een trainingsvluchtje, ware het niet dat de omstandigheden dusdanig waren dat er een kansje was voor een sluwe overnachter.
Lossing met harde zuidwesten wind, bij ons stond hij west noordwest, wat betekend dat de meesten met een boog over Groningen terug Friesland inkomen. En ja, dan lig ik wel erg gunstig in mijn cluppie.....
Niet dat ik deze week veel vertrouwen had in een goede afloop. Ja, de duiven waren goed in orde, maar trainen, daar hadden ze nog nooit van gehoord. Je ziet ze denken als je 's morgens het hok inkomt; "Jij bent misschien wel wakker, maar wij nog lang niet, het is amper licht!" 
Het resultaat in trainingsarbeid is dan ook bedroevend, als je in de termen van een fanatieke melker denkt. Trainen moeten ze, vliegen, draaien, met een flink tempo, spanning op de spieren moeten ze hebben. Niets van dat alles in de lucht boven Engelum. Het hok uit, op het dak en af en toe slaan we even af, maar 3 rondjes, da's wel genoeg. Zelfs de doffers nemen de duivinnen niet mee de lucht in, ze gaan er liever gewoon naast zitten, keuvelend. "Ja meid, je hebt gelijk, zaterdag moet je ook al weer aan de bak."
Maandagochtend, zoals eerder aangekondigd, de duivinnen ingepakt voor een enkeltje IJsselmeer. De 5 thuisblijvers nog wat kilometers geven, de anderen hadden niets te lijden gehad zaterdags, dus waarom ook niet even mee. Waar ik me op had verkeken was de windkracht die er boven het IJsselmeer stond. Een dikke zuid-ooster, niet echt een goede wind om de duiven nog even te lappen over de grote plas. Toen ik het in de gaten had, was het al te laat, keren op de Afsluitdijk gaat niet meer het laatste stuk, bovendien moet ik ook gewoon op tijd op het werk zijn. Dus gelost in Hoorn. 's Avonds bleek ik er nog twee te missen. Twee jaarlingen, de anderen zaten keurig op het nest.
Eén van de twee is woensdag teruggekomen zonder chip. Compleet uit de houder van de vaste voetring gescheurd(of was het geknipt). Vaste voetring is nog intact alleen het houdertje is finaal weg... In ieder geval heb ik haar nu maar voorzien van een chipring in plaats van de voor mij gebruikelijke clips.
Het betekende uiteindelijk dat ik 14 duivinnen kon inkorven voor Deurne. Ik heb naast de 'chiploze' ook nog een tweejarige thuisgehouden wegens het leggen van een ei. Vanochtend onverwacht een vroege lossing, men maakte gebruik van een opklaringsfront, groot genoeg om de duiven door te loodsen. Aankomsten tussen de eerste duiven waren nog best uitgerekt, het peloton zorgde voor een acceptabele concoursduur. Zoals gezegd zag ik nog wel kansen, gerekend met het feit dat de duiven uit de oostkant naar de Noordwest hoek zouden trekken. Ik zag op 31 een enkele duif doortrekken naar het noorden, het beest had het lastig met de noordwester in de zij. Nog een paar minuten, dan zou de eerste hier ook thuis moeten zijn. Dat duurde wat langer. Wat er dan door je hoofd schiet gaat eigenlijk helemaal nergens over. Doemscenario's over manden die niet los gegaan zijn op de losplaats, duiven die doorschieten naar weet ik hoe ver, kwaliteit van duiven die te wensen over laat, veel te laat, veeeeeel te laat.... Ja, ook deze relativeer kampioen ontkomt er niet aan. 
Tot dat ene moment. "Daar, daar in de verte, dat stipje, kijk hoe ze knijpt, wow, wat mooi!" Wat kan een mens snel schakelen in het denken, m'n eerste valt. Ik heb ondertussen al gezien dat het weer die rooie is, de 595, vorige week ook al de eerste. "Goed zo meid, kom maar gauw!" Terwijl ze naar binnenloopt kijk ik omhoog en zie een nog mooiere luchtshow dan wat de 595 net al liet zien. De bonte 546 komt eraan, in stijl, een weduwnaar is er niets bij, tegen de wind, als een steen valt ze, om keurig op het hele kleine plankje te vallen. Het lukt haar elke keer weer, het maakt niet uit van welke richting ze komt. Ze valt op het plankje, al moet ze er drie keer voor draaien.
Daarna volgen er nog een aantal, in 19 minuten klok ik er 10 van de 14, gezien de omstandigheden lang niet slecht. Op de club blijkt dat ik er 6 van de 14 op de uitslag heb, sprinters in de dop misschien? Bram verteld zijn verhaal van de dag, frustraties heeft hij het over, omdat de melkers om hem heen al hebben geklokt... Ik denk terug aan mijn eigen gedachten vlak voor de eerste viel. Ik ben dus niet de enige die dat heeft. Volwassen, ervaren en lang niet op het achterhoofd gevallen. 
Wat ben je voor een vent als je er zo bij staat, bedenk ik me later. Het antwoord weet ik al. Beleving, het er voor over hebben om vroeger op te staan, later te gaan werken om maar tijd te hebben voor de duiven. Alles in het teken van de duiven, elke vrije minuut die je hebt(nou ja, bijna elke vrije minuut).
Die snode gedachtes en hoop op een vroege? Ja, die had ik, tegen beter weten in, maar ja, hoop doet leven en de omstandigheden waren er. Geen eerste in de club, maar 27 en 28, gezien het aantal ingekorfde duiven ook al niet slecht. En de aankomsten vandaag? Vooral van de eerste twee? Die hebben ervoor gezorgd dat ik volgende week weer sta te kijken, vol hoop, vol frustratie als het weer niet vroeg is, vol bewondering over de manier waarop de dames afkomen, afsprinten naar het hok. Wat een sport!