zaterdag 15 februari 2020

15-02-2020 Veranderingen managen

Daar was hij weer, het duiveltje dat verandering heet. Vervelend altijd voor je dagelijkse routines, net als je denkt dat je in de toekomst kunt kijken gaat jouw wereld er opeens weer anders uit zien. Consequenties hebben die veranderingen. Overzien moet je deze, managen, om je nieuwe normaal te kunnen bereiken.

Ik had het allemaal weer helemaal in het hoofd. Ik wist allang hoe het duivenseizoen er in 2020 uit ging zien. Ja, ergens in de verte waren die geruchten over een nieuwe klus, een project op één van de zusterbedrijven, net iets verder van huis. Tijd verdelen tussen de huidige job en het nieuwe project was de oorspronkelijke afspraak. Genoeg gelegenheid om dagelijks thuis te komen, geen vuiltje aan de lucht, dat ging helemaal goed komen. Dat goed komen slaat dan voornamelijk op de situatie buiten werk om. Het werk op zich biedt mooie nieuwe mogelijkheden en kansen, reden genoeg om aan te pakken.

Totdat de werkelijkheid zijn intrede deed. Het bleek een fulltime klus te zijn, op een afstand die net te ver is om dagelijks te forensen tussen thuis en werk. Het bleek om een klus te gaan die na de voorbereidingsfase minimaal een half jaar gaat duren, fulltime. Ja, ik wil dat doen, super gelegenheid om mijn verworven kennis van de laatste jaren in de praktijk te brengen. Kan er ook nog eens al mijn kennis en kunde verworven bij 35 jaar voedingsindustrie kwijt. Ik kan er werken met cijfers, analyseren, strategie bepalen, tactisch plan uitwerken en dan ook nog eens op operationeel gebied helpen en begeleiden om alles daadwerkelijk geïmplementeerd te krijgen. Daarna gaan we door naar een volgende locatie, waar het spel zich weer gaat herhalen.

Maar ja, er is ook een thuis. Vera was heel duidelijk over wat mijn keuze zou moeten zijn. Als dit is wat ik wil meteen doen. Voor mijn andere grote passie heeft het nogal wat gevolgen. Met postduiven spelen betekend elke dag inzet en motivatie, controle en inspelen op situaties die zich voordoen en invloed hebben op het systeem van verzorgen en trainen. Dat gaat niet lukken als je niet thuis bent. Daarnaast zou ik heel veel reistijd kwijt zijn, ziet het er naar uit dat er heel veel gewisseld moet worden in werktijden, lange dagen zijn vaak nodig om opvolging te doen op ingezette acties. 

Het moge duidelijk zijn dat vliegen met de duiven er voorlopig niet in gaat zitten. Kweken kan wel. Kweken voor éénhoksraces, voor collega melkers en voor verjonging van het duivenbestand behoren tot de mogelijkheden. Er lopen ook nog wat afspraken die nagekomen moeten worden. Ook een mooie gelegenheid om de blik weer wat meer op de sierduiven te richten. Elk nadeel heb zijn voordeel zei Cruijff de filosoof. Klopt inderdaad weer als een bus.

Nee, ik zeg de sport niet vaarwel, ook al ga ik de adrenaline stoot missen als die vroege valt, om überhaupt de duiven thuis te zien komen. Maar stel nou dat er ergens iemand een vroege pakt, waar het stempel Made in Engelum op staat, ik zou daar ook superblij van worden.....

Komende weken het systeem van voeren en verzorgen aanpassen, zodat Vera het makkelijk heeft bij de verzorging op de dagen dat ik niet thuis zal zijn. Geen duiven meer die loskomen, het zal weer stil worden in de lucht boven het dorp. Nee, ik zit er niet echt mee, moet verder met mijn leven, het is een uitgelezen kans. Verder in de toekomst kijken als dit kan ik ook niet, we gaan weer zien welke mooie dingen dit weer gaat opleveren.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl



zaterdag 1 februari 2020

01-02-2020 Wakker in een vreemde wereld

Het licht van de kassen bij Berlikum
Kwam de vorige blog vanaf Fuerteventura, Canarisch eiland voor de Afrikaanse kust, deze keer zit ik weer gewoon met mijn trouwe laptop (nee, heeft geen naam) aan de eettafel. Natuurlijk op mijn favoriete plekje, op de kop van de tafel, naar rechts kijk ik zo naar de hokken als het licht is.

Wakker in een vreemde wereld. Het schoot mij te binnen terwijl ik tegen de wind in naar huis reed, op mijn fiets, na een bezoek aan Hans, net als ik duivengek. Ik kom daar zo nu en dan om even bij te kletsen.
Ik keek naar de luchten, de wolken waren grijs, regen dreigde, hoewel de diverse weerapps op mijn mobieltje anders beweerden toen ik besloot weer naar huis te fietsen. Ik keek naar de Jakobsladders die door de wolken schenen. Vorige week zag ik ze van boven af, boven de wolken, in het vliegtuig naar huis. Boven de wolken waar het altijd mooi weer is. Ik zag de gaten in de wolken en besefte dat daaronder iets of iemand in een soort van voetlicht kwam te staan, als een entertainer op een podium. 
Vanmiddag besefte ik dat het gezegde "Achter de wolken schijnt de zon" eigenlijk zou moeten zijn: "Boven de wolken schijnt de zon".

Wakker in een vreemde wereld. Tijdens de fietstocht schiet ook de app wisseling in onze familie appgroep van gisteravond door het hoofd. Mijn zuster was plotseling opgenomen, wegens aanhoudende pijnklachten. Terwijl er al een tijd wordt gedacht aan een aandoening met een ontsteking blijkt er iets anders aan de hand. Achteloos valt het K woord, volgens mijn zuster wel goed te behandelen.

Wakker in een vreemde wereld. Groot Brittannië besluit om uit de EU te stappen en gisteren werd die piketpaal ook daadwerkelijk geslagen. Niemand die weet wat het gaat brengen, naast een hoop rompslomp extra voor de import en export van allerlei goederen. Als altijd hoop ik dat het voor beide zijden kansen biedt.

Wakker in een vreemde wereld. Zondagavond weer thuis na onze vakantie week, maandagochtend meteen vol aan de bak. Een nieuw project op één van onze zusterbedrijven. Wel verder van huis, het dagelijks heen en weer pendelen lukt nog net. Mooi project, als we een goede businesscase weten neer te zetten zal ik nog veel langer betrokken blijven, maar het heeft ook gevolgen.
Weinig tijd voor de duiven afgelopen week. Ik had al wel gezien dat ze er goed uitzagen. Die onvolprezen buren en Vera in de week ervoor hadden de instructies voor voer en water goed uitgevoerd. Hierdoor dus een conditie die alleszins acceptabel is. 
Het plan in mijn hoofd was er al. Die zaterdag 1 februari, dan moeten de kwekers bij elkaar. Als dat is gelukt kunnen de doffers die bij de vliegploeg horen een bak gaan zoeken, kunnen de duivinnen nog even in de afdeling voor de jongen verblijven. Kunnen ze ook weer los.

Wakker in een vreemde wereld. Vanochtend stond ik redelijk vroeg op, genoeg te doen vandaag. Er stond ook nog iets met Wim op het program. Ik liep naar buiten tegen achten, de lucht was langzaam bezig om van zwart weer naar licht te gaan. Die lichten van de kassen verderop bij Berlikum reflecteerden tegen de wolken. Het gaf een onwezenlijke en tegelijk fascinerende blik. Dat licht, die kleur, het blijft apart.
Na een fotootje met de mobiel de hokken gaan schrapen, gevoerd, schoon water gegeven en de baadbakken klaar gezet. Daarna tijd voor mijn eigen ontbijt.

Wakker in een vreemde wereld. Ik las tijdens het ontbijt de wekelijkse nieuwsbrief van het NPO. Na de nationale vergadering en de op zijn minst opmerkelijke gang van zaken las ik, nee, screende ik, het voorwoord van de voorzitter. Een wat feitelijke uiteenzetting van hoe de organisatie NPO is opgebouwd....... Natuurlijk wist ik dat nog niet(?). Heb geen idee wat ervan te denken, wie snapt nu wat niet? 

Wakker in een vreemde wereld. Bij Ko van Dommelen, fond icoon uit het Zeeuwse, zijn een aantal van de besten weggepikt. 

Wakker in een vreemde wereld. Wim belt terwijl ik druk ben de kwekers tussen de vliegers vandaan te zoeken, hij is niet zo lekker, ons geplande uitstapje vanmiddag kon niet doorgaan. Hij wilde nog wel even langskomen, kijken hoe het gaat met het bijeenbrengen van de kweekkoppels. Leuk, de duiven door de handen, steeds weer wat plus en minpunten. Na de beoordeling gaan de duiven in het goede broedhok. Ze doen het eigenlijk meteen goed. Laat ze toch maar even gaan, morgenvroeg weten we meer. Dan worden we hopelijk weer wakker in een vreemde wereld.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl



maandag 20 januari 2020

20 januari 2020 Rust in de tent

Tijd om weer eens wat woorden bij elkaar te typen. Weinig gelegenheid gehad. Hectisch is nogal zacht uitgedrukt, maar de maand januari was tot nu toe niet bepaald rustig. 
Natuurlijk gaat het dan meest over werk, o.a. een week Duitsland stond op het program, ook de diverse duiven verplichtingen eisten hun tijd op.
Zoals gewoonlijk wordt er op ons bedrijf rondom de feestdagen extra in de weekenden gewerkt. Daarnaast stonden er 3 zaterdagen duivenzaken op de agenda. De week Duitsland begon al met een reis op de vroege zondagmorgen, deze zondag vertrokken we voor een week naar de zon. Nu is het maandagavond, zijn we gesetteld op ons vakantieadres op Fuerteventura en is er ook de rust in het hoofd om even stil te staan bij de duiven. Er vliegen hier boven verschillende plaatsjes koppels duiven rond, wordt duidelijk met postduiven gespeeld op dit eiland.
Mijn duiven worden overigens prima verzorgd door de buren, zelf geen duivenmensen, maar als je zorgt dat zij gemakkelijk kunnen voeren en de drinkbakken kunnen bijvullen is er al een hoop gewonnen. Komt dus weer goed, daarnaast alvast een bedankje voor deze buren, ze lezen vaak dit blog overigens. Supporters kan ik ze al bijna noemen.
De Nederlandse duivenwereld staat op de kop door alle bestuurlijke ontwikkelingen. Wat ik vind van de gang van zaken? Ik heb hier al voldoende over geschreven, je kan niet bouwen op drijfzand. Wat wel nodig is, is dat er doorgegaan wordt met vernieuwing, maar dan wel in overleg en met een open communicatie. Er zullen dan evengoed onrustige momenten zijn, maar er zal in ieder geval veel meer begrip zijn. Laat het een wijze les zijn, succes aan diegenen die het aandurven de handschoen op te pakken.
Prijsuitreikingen heb ik nu wel genoeg meegemaakt afgelopen maanden. Wat één vroege duif al niet teweeg kan brengen. Het mag allemaal niet in de schaduw staan met wat de grote mannen allemaal laten zien, maar toch ben ik er apetrots op. Komend seizoen maar weer een keer zo'n vroege. Vanaf deze plek ook de felicitaties aan iedereen die wat te vieren had, grote klasse. Eén noem ik in het bijzonder, dat zijn de giganten uit Berlikum, Auke en Marijke doen daar al heel wat seizoenen wat niemand voor mogelijk houd. Top!
Ik vraag mij ondertussen wel af wat de zin en onzin is van zoveel uitslagen van één vluchtje. Natuurlijk meet je je in de club of het inkorfcentrum, regio en afdeling. Ik snap ook nog nationaal, al dan niet in sectoren. 
Mijn "592" was vanaf Bergerac 1e in het NIC, 1e in het Rayon, 1e in het CCG, 1e in het samenspel NOF, 1ste in de Friese Fondclub, 1e in de gezamelijk FFC en FNN uitslag en ook nog 1ste in Zone 4 van de Noordelijke Unie. Daarnaast nog 2de in de Afdeling Friesland en 2de sector 4 nationaal NPO. Waar ik nog het meest trots op ben is de 62ste plek nationaal tegen ruim 24.000 duiven, overvlucht op Zeeuws-Vlaanderen maar liefst 250 km. Alleen leverde dat geen vleesprijs of beker op..... Beetje veel allemaal, ook al heb ik het mij goed laten bekomen. Je moet alles een keer meemaken tenslotte.
Misschien ook eens iets om naar te kijken. Waarom moeten er zoveel uitslagen zijn? De prestatie van zo'n duif wordt er niet minder om lijkt me. Daarnaast vreet het tijd om alles af te lopen. Waarom niet een gecombineerde dag met vlotte uitreik ceremonies. Mij dunkt dat er dan na een half uur ook nog belangstelling is voor diegenen die geëerd worden. Als kosten een punt zijn voor veel liefhebbers kan dat ook nog een aardige besparing opleveren, bij elke prijsuitreiking is het feest, wordt er gedronken en moeten de kosten worden bestreden. Natuurlijk is dat hartsikke gezellig en is het goed voor de broodnodige verbinding tussen liefhebbers. Of telt dat verhaal over het kostenplaatje in de winter niet? 
Op naar het rustige seizoen, eerste weekend februari gaan de kwekers bij elkaar. Kweken voor de éénhoksraces, kweken voor mijn eigen overnachtploeg, kweken voor mijn grote vriend Joan, doe een samenkweek, heb nog wat afspraken lopen voor ruilduifjes en ook nog kweken voor de sierduiven. Moet nog wel ff wat gebeuren!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 5 januari 2020

05-01-2020 Over een mooie middag in Drenthe

Ik schreef gisteren op Facebook, met begeleidende foto's dat het wonderlijk is dat er in Drenthe een ontmoeting plaatsvind, spontaan, tussen een Noord-Hollandse Groninger, een Roemeense Duitser, een West-Friese Fries, naar later blijkt nog een West-Friese Fries en een Groningse Groninger.

Gisteren stuurde ik de auto richting Assen. Er was daar wat te doen vanwege de duiven, de Noordelijke Kampioenendag heette het. Het blijkt een jaarlijks festijn te zijn, georganiseerd door de Afd. 10. Deze dag worden de liefhebbers gehuldigd die het afgelopen seizoen zichzelf in de kijker hebben gespeeld op de dagfond en overnachtfond. Ook was er voor de eerste keer een uitreiking van een aantal vluchten waar door de Friese Fondclub en Fondclub Noord-Nederland gezamelijk een uitslag was gemaakt. Vanwege Bergerac was ik uitgenodigd om een aardigheidje in ontvangst te nemen.
Ik ben nooit zo van dit soort dagen, maar toch, ik had er al wat vaker over gehoord, dus toch maar kijken daar.
Ik kwam terecht in een zaal van de "Bonte Wever" in Assen, wel bekend als centrum van vermaak in het noorden. Er was een zaal voor deze gelegenheid ingericht waar een tentoonstelling werd gehouden voor postduiven. Daarnaast veel tafeltjes, een gelegenheid om een natje en droogje te kopen en wat standhouders, die de gelegenheid aan pakken om hun handelswaar te promoten.
Na wat rondgeslenterd te hebben kwam ik terecht bij de kooien van duiven die per opbod verkocht zouden worden. Altijd een trekpleister, vaak is er voor niet teveel een knappe aanwinst te krijgen. Mijn oog valt op een witpen duivinnetje, na haar even bekeken te hebben viel mij een gezicht op van één van de omstanders, dat gezicht kende ik van foto's, maar nog niet persoonlijk. Ton van der Walle, één van de besten in het noorden op de overnacht, in gesprek met een Duits sprekende meneer. 
Op mijn vraag of het witpennetje uit Beerta kwam en of dit echt een van de Walle duifje was, werd bevestigend geantwoord. Direct ontstaat een gesprek, in het Duits, in het Nederlands en ook nog iets koeterwaals. Geen probleem, als je elkaar maar begrijpt. Ton blijkt in gesprek met Sergiu, een jonge man van Roemeense oorsprong, woonachtend in het Duitse Emden. Ook op zoek naar versterking, pas begonnen nadat hij in Roemenië ook al met duiven speelde.
Na wat gepraat een tafeltje gezocht en wat gedronken, de middag komt op gang. De prijsuitreiking gaat aan, zoals altijd wordt per categorie iedereen verzocht te komen opdraven. Ook ikzelf kom aan de beurt. Het was tenslotte de reden waarom ik daar was.
De dag wordt vooral aangegrepen om elkaar een goed Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Ton raakt in gesprek met Hans van Rein, winnaar van o.a. Limoges in de afdeling 10. Nog een meneer schuift aan, Sergiu blijkt hem te kennen, ik ken hem ook ergens van.....
Karel de Bruin uit de Westereen, ook een meer dan gekend fondspeler.
Er worden wetenswaardigheden uitgewisseld, telefoonnummers en wat kaartjes geruild, een mooie start van weer wat leuke contacten in de sport.
Met de duivenverkoop vind de middag zijn hoogtepunt, een paar dieren gaan weg voor een redelijk bedrag, ik had helaas niet genoeg euro's bij me om een goed bod op het witpennetje te doen, blijkbaar waren er meer kenners in de zaal.
Sergiu is dolgelukkig met zijn aankoop, gericht op het typisch Duitse programmaspel, Ton slaat zijn slag met een laat doffertje voor weinig van Wiering, ook al zo'n eentje die altijd pakt, met weinig duiven. Goede speler.
Met de verloting ging de middag eigenlijk een beetje als nachtkaars uit, gelukkig was ik niet de enige die dit zo ervoer. Daarna operatie "Stofwolk", inclusief veel te grote "Pokal" (Sergiu wilde hem niet mee hebben) en loterij snuisterij de auto weer teruggevonden en op het gemak naar huis gereden. Kon ik nog mooi even het verlichte Poptaslot op de foto zetten, ook mooi!
Al met al een geslaagde middag.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl











dinsdag 24 december 2019

24-12-2019 De beste wensen

Ik wens iedereen veel geluk, gezondheid, wijsheid en plezier toe.

Ik gun iedereen zijn eerste plek, lokaal, regionaal of nationaal.

Ik hoop dat mij dat ook gegund word.


Voor iedereen fijne dagen en een voorspoedig 2020


woensdag 18 december 2019

18-12-2019 Boomer

Het kwam gisteren voorbij, op elke zender, in de (digitale) kranten, het lag ook bij veel mensen op de lippen. Boomer, het woord van het jaar. 
Best een raar woord, de enige keer dat ik het hoorde was in dat clipje in het nieuws. Een jonge Nieuw-Zeelandse dame, ze is parlementslid, gebruikt het woord om een wat oudere heer de mond te snoeren. Wat zij er toen mee bedoelde snapte ik meteen. 
Het was het aloude generatieverschil. Jongere mensen die vinden dat mensen uit de oudere generaties het allemaal verkeerd zien. Anders moet het, sneller ook, laat ons maar even, we regelen het wel.
Niets nieuws dus eigenlijk. Er wordt nog steeds gesproken over de sixties. Die hippies, die hadden toch wat teweeg gebracht. Ik ben zelf 10 jaar te jong om dat meebeleefd te hebben, ik ben meer van de punk, hardrock en new wavers, die tegenreactie toen bleek dat die hippies uiteindelijk ook kozen voor huisje, boompje, beestje, leasebak en vrijstaand huis. 
Hee, daar was de gelijkenis met nu.....
De jongeren weten wel hoe het moet, vooral ook dat het snel moet. Die boomers (die hippies dus) snappen er niets van. Snap het ook nog, was ooit niet anders, vond ook dat het anders moest en ook makkelijk anders kon.
Misschien is het wel slim om alles wat die hippies, punkers en new wavers hebben opgedaan aan kennis en ervaring te koppelen aan het jeugdig elan van generation Z, of hoe deze ook mag heten. Natuurlijk alles wat er tussen zit, generation X en Y en de Millennials moeten ook mee doen. Zou dat niet heel krachtig zijn? 
Ja, we hebben er best wel een zootje van gemaakt, veel fouten ook gemaakt, maar dat deden mijn ouders ook, in al hun goedwillendheid en onwetendheid. 
Geloof me, generation Z gaat die fouten ook maken. Gelukkig maar, we zijn allemaal mensen. 
Ik hoop één ding. Ik hoop dat die oude hippies of boomers wel het lef hebben om opzij te stappen op het moment dat ze zien dat er zijn die het ook kunnen, met hun specifieke invalshoeken en drive en het beste met hun wereld, hoe groot of klein ook, voor hebben.
Hee, hoe zit dat ook alweer bij de NPO?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

vrijdag 6 december 2019

06-12-2019 vrije dag

Vrije dag, klinkt bijna als een vies woord voor iemand die nogal veel tijd aan werk besteed. Dit is het natuurlijk niet, maar het blijft een beetje vreemd. Een doordeweekse dag niet besteden aan werk, maar aan wat er nodig is.
Wat er nodig was vandaag was de jaarlijkse enting tegen Paramyxo. Verplicht, zonder enting geen duiven op de wedstrijden, duiven die geen enting hebben gehad worden niet geaccepteerd voor inkorving. Wettelijk gezien mogen duiven die niet zijn geënt de grens niet over. Er zijn mensen die moeite hebben met zo'n bepaling. Ik werk zelf in de pluimveesector en weet hoe groot de economische belangen zijn als er een uitbraak is van een ziekte. Vogelgriep is een begrip dat we allemaal kennen, de gevolgen kunnen desastreus zijn. De enting tegen Paramyxo is de enting tegen de duivenvariant van een andere beruchte kippenziekte, de Newcastle Disease. 
Waarom in december de enting? Niet echt een logische datum als je kijkt naar het verloop van het duivenseizoen. Klopt inderdaad, maar ik hou er al een aantal winters een bepaald schema op na. Dit schema behelst enting, winterkuur, ontworming en luizendrup voor een heel jaar, ik doe dit in de maanden december en januari, de rustige tijd. Eerste weekend februari kunnen de kweekkoppels dan weer bij elkaar gebracht worden. Het systeem werkt voor mij, dus hou ik daar aan vast.
Vorige week zaterdag had ik oorspronkelijk een uitje naar de Nationale Manifestatie gepland staan. Ik had mij opgegeven voor een keurwedstrijd tijdens deze manifestatie. Helaas kreeg ik in de loop van de week afbericht, te weinig belangstelling en tekort duiven die beschikbaar werden gesteld. 
Jammer, niet dat ik zo'n groot kenner ben. Had toch graag mijn gevoel en kennis willen testen ten opzichte van de mannen die claimen duiven op de hand te kunnen beoordelen op (vlieg) kwaliteiten. Er zijn er zelfs die precies kunnen zeggen hoeveel kilometers een duif kan vliegen, of hoeveel uren deze op de vleugels kunnen blijven. Er zijn er die uit de ogen van een duif een hele duivengeschiedenis kunnen lezen. Ik vind het knap. 
Toch red ik mij best zonder al deze wijsheden. Hou me ten goede, ik bagatelliseer het werk van de "duivenkeurders" niet, er zijn liefhebbers genoeg die zich er happy bij voelen iemand mee te laten kijken. Als dat zo is, vooral lekker doen natuurlijk, ik acht het voor mijzelf niet nodig.
De zaterdag bleef dus over vorige week. Deze benut om te lunchen met Vera en twee van de 4 kids in de stad, een rondje wandelen en nog even een bliksembezoek van maatje Wim. Samen even snel wat duiven bekeken, geeft altijd mooi inzicht.
De enting houd ook in dat er nog eens door het bestand duiven gegaan wordt. Er liepen er nog teveel, ik wil de winter in met maximaal 80 duiven, dat is voor mij echt de max, er komen in het voorjaar tenslotte weer jongen genoeg bij. Verstand nog maar eens laten werken, ook dat geeft inzichten. Even de stambomen en emoties aan de kant en objectief kijken naar wat er voorbij komt. Er zijn er toch nog wat verdwenen.
Plannen voor volgend jaar ook helder: uiteraard voeren de duivinnen de boventoon, zij maken tenslotte het mooie weer in de uitslagen. Er lopen wat late doffers die gekoppeld worden aan de overjaarse duivinnen van de vliegploeg, daarmee zijn de partners voor deze duivinnen gegarandeerd. Van de ploeg jongen die die dit jaar volledig is afgericht is een mooi aantal knappe doffers overgebleven. Deze gekoppeld aan de jaarling duivinnen wil ik toch weer proberen op te leiden tot volwaardige overnachters. Als er bij anderen doffers geklokt kunnen worden, moet dat toch bij mij op het hok ook kunnen?
We gaan het zien, op naar drukke weken op het werk, lang leve de feestdagen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl