maandag 20 januari 2020

20 januari 2020 Rust in de tent

Tijd om weer eens wat woorden bij elkaar te typen. Weinig gelegenheid gehad. Hectisch is nogal zacht uitgedrukt, maar de maand januari was tot nu toe niet bepaald rustig. 
Natuurlijk gaat het dan meest over werk, o.a. een week Duitsland stond op het program, ook de diverse duiven verplichtingen eisten hun tijd op.
Zoals gewoonlijk wordt er op ons bedrijf rondom de feestdagen extra in de weekenden gewerkt. Daarnaast stonden er 3 zaterdagen duivenzaken op de agenda. De week Duitsland begon al met een reis op de vroege zondagmorgen, deze zondag vertrokken we voor een week naar de zon. Nu is het maandagavond, zijn we gesetteld op ons vakantieadres op Fuerteventura en is er ook de rust in het hoofd om even stil te staan bij de duiven. Er vliegen hier boven verschillende plaatsjes koppels duiven rond, wordt duidelijk met postduiven gespeeld op dit eiland.
Mijn duiven worden overigens prima verzorgd door de buren, zelf geen duivenmensen, maar als je zorgt dat zij gemakkelijk kunnen voeren en de drinkbakken kunnen bijvullen is er al een hoop gewonnen. Komt dus weer goed, daarnaast alvast een bedankje voor deze buren, ze lezen vaak dit blog overigens. Supporters kan ik ze al bijna noemen.
De Nederlandse duivenwereld staat op de kop door alle bestuurlijke ontwikkelingen. Wat ik vind van de gang van zaken? Ik heb hier al voldoende over geschreven, je kan niet bouwen op drijfzand. Wat wel nodig is, is dat er doorgegaan wordt met vernieuwing, maar dan wel in overleg en met een open communicatie. Er zullen dan evengoed onrustige momenten zijn, maar er zal in ieder geval veel meer begrip zijn. Laat het een wijze les zijn, succes aan diegenen die het aandurven de handschoen op te pakken.
Prijsuitreikingen heb ik nu wel genoeg meegemaakt afgelopen maanden. Wat één vroege duif al niet teweeg kan brengen. Het mag allemaal niet in de schaduw staan met wat de grote mannen allemaal laten zien, maar toch ben ik er apetrots op. Komend seizoen maar weer een keer zo'n vroege. Vanaf deze plek ook de felicitaties aan iedereen die wat te vieren had, grote klasse. Eén noem ik in het bijzonder, dat zijn de giganten uit Berlikum, Auke en Marijke doen daar al heel wat seizoenen wat niemand voor mogelijk houd. Top!
Ik vraag mij ondertussen wel af wat de zin en onzin is van zoveel uitslagen van één vluchtje. Natuurlijk meet je je in de club of het inkorfcentrum, regio en afdeling. Ik snap ook nog nationaal, al dan niet in sectoren. 
Mijn "592" was vanaf Bergerac 1e in het NIC, 1e in het Rayon, 1e in het CCG, 1e in het samenspel NOF, 1ste in de Friese Fondclub, 1e in de gezamelijk FFC en FNN uitslag en ook nog 1ste in Zone 4 van de Noordelijke Unie. Daarnaast nog 2de in de Afdeling Friesland en 2de sector 4 nationaal NPO. Waar ik nog het meest trots op ben is de 62ste plek nationaal tegen ruim 24.000 duiven, overvlucht op Zeeuws-Vlaanderen maar liefst 250 km. Alleen leverde dat geen vleesprijs of beker op..... Beetje veel allemaal, ook al heb ik het mij goed laten bekomen. Je moet alles een keer meemaken tenslotte.
Misschien ook eens iets om naar te kijken. Waarom moeten er zoveel uitslagen zijn? De prestatie van zo'n duif wordt er niet minder om lijkt me. Daarnaast vreet het tijd om alles af te lopen. Waarom niet een gecombineerde dag met vlotte uitreik ceremonies. Mij dunkt dat er dan na een half uur ook nog belangstelling is voor diegenen die geëerd worden. Als kosten een punt zijn voor veel liefhebbers kan dat ook nog een aardige besparing opleveren, bij elke prijsuitreiking is het feest, wordt er gedronken en moeten de kosten worden bestreden. Natuurlijk is dat hartsikke gezellig en is het goed voor de broodnodige verbinding tussen liefhebbers. Of telt dat verhaal over het kostenplaatje in de winter niet? 
Op naar het rustige seizoen, eerste weekend februari gaan de kwekers bij elkaar. Kweken voor de éénhoksraces, kweken voor mijn eigen overnachtploeg, kweken voor mijn grote vriend Joan, doe een samenkweek, heb nog wat afspraken lopen voor ruilduifjes en ook nog kweken voor de sierduiven. Moet nog wel ff wat gebeuren!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 5 januari 2020

05-01-2020 Over een mooie middag in Drenthe

Ik schreef gisteren op Facebook, met begeleidende foto's dat het wonderlijk is dat er in Drenthe een ontmoeting plaatsvind, spontaan, tussen een Noord-Hollandse Groninger, een Roemeense Duitser, een West-Friese Fries, naar later blijkt nog een West-Friese Fries en een Groningse Groninger.

Gisteren stuurde ik de auto richting Assen. Er was daar wat te doen vanwege de duiven, de Noordelijke Kampioenendag heette het. Het blijkt een jaarlijks festijn te zijn, georganiseerd door de Afd. 10. Deze dag worden de liefhebbers gehuldigd die het afgelopen seizoen zichzelf in de kijker hebben gespeeld op de dagfond en overnachtfond. Ook was er voor de eerste keer een uitreiking van een aantal vluchten waar door de Friese Fondclub en Fondclub Noord-Nederland gezamelijk een uitslag was gemaakt. Vanwege Bergerac was ik uitgenodigd om een aardigheidje in ontvangst te nemen.
Ik ben nooit zo van dit soort dagen, maar toch, ik had er al wat vaker over gehoord, dus toch maar kijken daar.
Ik kwam terecht in een zaal van de "Bonte Wever" in Assen, wel bekend als centrum van vermaak in het noorden. Er was een zaal voor deze gelegenheid ingericht waar een tentoonstelling werd gehouden voor postduiven. Daarnaast veel tafeltjes, een gelegenheid om een natje en droogje te kopen en wat standhouders, die de gelegenheid aan pakken om hun handelswaar te promoten.
Na wat rondgeslenterd te hebben kwam ik terecht bij de kooien van duiven die per opbod verkocht zouden worden. Altijd een trekpleister, vaak is er voor niet teveel een knappe aanwinst te krijgen. Mijn oog valt op een witpen duivinnetje, na haar even bekeken te hebben viel mij een gezicht op van één van de omstanders, dat gezicht kende ik van foto's, maar nog niet persoonlijk. Ton van der Walle, één van de besten in het noorden op de overnacht, in gesprek met een Duits sprekende meneer. 
Op mijn vraag of het witpennetje uit Beerta kwam en of dit echt een van de Walle duifje was, werd bevestigend geantwoord. Direct ontstaat een gesprek, in het Duits, in het Nederlands en ook nog iets koeterwaals. Geen probleem, als je elkaar maar begrijpt. Ton blijkt in gesprek met Sergiu, een jonge man van Roemeense oorsprong, woonachtend in het Duitse Emden. Ook op zoek naar versterking, pas begonnen nadat hij in Roemenië ook al met duiven speelde.
Na wat gepraat een tafeltje gezocht en wat gedronken, de middag komt op gang. De prijsuitreiking gaat aan, zoals altijd wordt per categorie iedereen verzocht te komen opdraven. Ook ikzelf kom aan de beurt. Het was tenslotte de reden waarom ik daar was.
De dag wordt vooral aangegrepen om elkaar een goed Nieuwjaar te wensen en bij te praten. Ton raakt in gesprek met Hans van Rein, winnaar van o.a. Limoges in de afdeling 10. Nog een meneer schuift aan, Sergiu blijkt hem te kennen, ik ken hem ook ergens van.....
Karel de Bruin uit de Westereen, ook een meer dan gekend fondspeler.
Er worden wetenswaardigheden uitgewisseld, telefoonnummers en wat kaartjes geruild, een mooie start van weer wat leuke contacten in de sport.
Met de duivenverkoop vind de middag zijn hoogtepunt, een paar dieren gaan weg voor een redelijk bedrag, ik had helaas niet genoeg euro's bij me om een goed bod op het witpennetje te doen, blijkbaar waren er meer kenners in de zaal.
Sergiu is dolgelukkig met zijn aankoop, gericht op het typisch Duitse programmaspel, Ton slaat zijn slag met een laat doffertje voor weinig van Wiering, ook al zo'n eentje die altijd pakt, met weinig duiven. Goede speler.
Met de verloting ging de middag eigenlijk een beetje als nachtkaars uit, gelukkig was ik niet de enige die dit zo ervoer. Daarna operatie "Stofwolk", inclusief veel te grote "Pokal" (Sergiu wilde hem niet mee hebben) en loterij snuisterij de auto weer teruggevonden en op het gemak naar huis gereden. Kon ik nog mooi even het verlichte Poptaslot op de foto zetten, ook mooi!
Al met al een geslaagde middag.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl











dinsdag 24 december 2019

24-12-2019 De beste wensen

Ik wens iedereen veel geluk, gezondheid, wijsheid en plezier toe.

Ik gun iedereen zijn eerste plek, lokaal, regionaal of nationaal.

Ik hoop dat mij dat ook gegund word.


Voor iedereen fijne dagen en een voorspoedig 2020


woensdag 18 december 2019

18-12-2019 Boomer

Het kwam gisteren voorbij, op elke zender, in de (digitale) kranten, het lag ook bij veel mensen op de lippen. Boomer, het woord van het jaar. 
Best een raar woord, de enige keer dat ik het hoorde was in dat clipje in het nieuws. Een jonge Nieuw-Zeelandse dame, ze is parlementslid, gebruikt het woord om een wat oudere heer de mond te snoeren. Wat zij er toen mee bedoelde snapte ik meteen. 
Het was het aloude generatieverschil. Jongere mensen die vinden dat mensen uit de oudere generaties het allemaal verkeerd zien. Anders moet het, sneller ook, laat ons maar even, we regelen het wel.
Niets nieuws dus eigenlijk. Er wordt nog steeds gesproken over de sixties. Die hippies, die hadden toch wat teweeg gebracht. Ik ben zelf 10 jaar te jong om dat meebeleefd te hebben, ik ben meer van de punk, hardrock en new wavers, die tegenreactie toen bleek dat die hippies uiteindelijk ook kozen voor huisje, boompje, beestje, leasebak en vrijstaand huis. 
Hee, daar was de gelijkenis met nu.....
De jongeren weten wel hoe het moet, vooral ook dat het snel moet. Die boomers (die hippies dus) snappen er niets van. Snap het ook nog, was ooit niet anders, vond ook dat het anders moest en ook makkelijk anders kon.
Misschien is het wel slim om alles wat die hippies, punkers en new wavers hebben opgedaan aan kennis en ervaring te koppelen aan het jeugdig elan van generation Z, of hoe deze ook mag heten. Natuurlijk alles wat er tussen zit, generation X en Y en de Millennials moeten ook mee doen. Zou dat niet heel krachtig zijn? 
Ja, we hebben er best wel een zootje van gemaakt, veel fouten ook gemaakt, maar dat deden mijn ouders ook, in al hun goedwillendheid en onwetendheid. 
Geloof me, generation Z gaat die fouten ook maken. Gelukkig maar, we zijn allemaal mensen. 
Ik hoop één ding. Ik hoop dat die oude hippies of boomers wel het lef hebben om opzij te stappen op het moment dat ze zien dat er zijn die het ook kunnen, met hun specifieke invalshoeken en drive en het beste met hun wereld, hoe groot of klein ook, voor hebben.
Hee, hoe zit dat ook alweer bij de NPO?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

vrijdag 6 december 2019

06-12-2019 vrije dag

Vrije dag, klinkt bijna als een vies woord voor iemand die nogal veel tijd aan werk besteed. Dit is het natuurlijk niet, maar het blijft een beetje vreemd. Een doordeweekse dag niet besteden aan werk, maar aan wat er nodig is.
Wat er nodig was vandaag was de jaarlijkse enting tegen Paramyxo. Verplicht, zonder enting geen duiven op de wedstrijden, duiven die geen enting hebben gehad worden niet geaccepteerd voor inkorving. Wettelijk gezien mogen duiven die niet zijn geënt de grens niet over. Er zijn mensen die moeite hebben met zo'n bepaling. Ik werk zelf in de pluimveesector en weet hoe groot de economische belangen zijn als er een uitbraak is van een ziekte. Vogelgriep is een begrip dat we allemaal kennen, de gevolgen kunnen desastreus zijn. De enting tegen Paramyxo is de enting tegen de duivenvariant van een andere beruchte kippenziekte, de Newcastle Disease. 
Waarom in december de enting? Niet echt een logische datum als je kijkt naar het verloop van het duivenseizoen. Klopt inderdaad, maar ik hou er al een aantal winters een bepaald schema op na. Dit schema behelst enting, winterkuur, ontworming en luizendrup voor een heel jaar, ik doe dit in de maanden december en januari, de rustige tijd. Eerste weekend februari kunnen de kweekkoppels dan weer bij elkaar gebracht worden. Het systeem werkt voor mij, dus hou ik daar aan vast.
Vorige week zaterdag had ik oorspronkelijk een uitje naar de Nationale Manifestatie gepland staan. Ik had mij opgegeven voor een keurwedstrijd tijdens deze manifestatie. Helaas kreeg ik in de loop van de week afbericht, te weinig belangstelling en tekort duiven die beschikbaar werden gesteld. 
Jammer, niet dat ik zo'n groot kenner ben. Had toch graag mijn gevoel en kennis willen testen ten opzichte van de mannen die claimen duiven op de hand te kunnen beoordelen op (vlieg) kwaliteiten. Er zijn er zelfs die precies kunnen zeggen hoeveel kilometers een duif kan vliegen, of hoeveel uren deze op de vleugels kunnen blijven. Er zijn er die uit de ogen van een duif een hele duivengeschiedenis kunnen lezen. Ik vind het knap. 
Toch red ik mij best zonder al deze wijsheden. Hou me ten goede, ik bagatelliseer het werk van de "duivenkeurders" niet, er zijn liefhebbers genoeg die zich er happy bij voelen iemand mee te laten kijken. Als dat zo is, vooral lekker doen natuurlijk, ik acht het voor mijzelf niet nodig.
De zaterdag bleef dus over vorige week. Deze benut om te lunchen met Vera en twee van de 4 kids in de stad, een rondje wandelen en nog even een bliksembezoek van maatje Wim. Samen even snel wat duiven bekeken, geeft altijd mooi inzicht.
De enting houd ook in dat er nog eens door het bestand duiven gegaan wordt. Er liepen er nog teveel, ik wil de winter in met maximaal 80 duiven, dat is voor mij echt de max, er komen in het voorjaar tenslotte weer jongen genoeg bij. Verstand nog maar eens laten werken, ook dat geeft inzichten. Even de stambomen en emoties aan de kant en objectief kijken naar wat er voorbij komt. Er zijn er toch nog wat verdwenen.
Plannen voor volgend jaar ook helder: uiteraard voeren de duivinnen de boventoon, zij maken tenslotte het mooie weer in de uitslagen. Er lopen wat late doffers die gekoppeld worden aan de overjaarse duivinnen van de vliegploeg, daarmee zijn de partners voor deze duivinnen gegarandeerd. Van de ploeg jongen die die dit jaar volledig is afgericht is een mooi aantal knappe doffers overgebleven. Deze gekoppeld aan de jaarling duivinnen wil ik toch weer proberen op te leiden tot volwaardige overnachters. Als er bij anderen doffers geklokt kunnen worden, moet dat toch bij mij op het hok ook kunnen?
We gaan het zien, op naar drukke weken op het werk, lang leve de feestdagen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 23 november 2019

23-11-2019 Vooruitblik

Het is zaterdagmorgen. In de verte hoor ik het geluid van de Sinterklaas intocht bij het dorpshuis, ieder jaar weer feest voor de kleintjes.
Voor mij op tafel een bos bloemen, niet zomaar bloemen, maar bloemen van mijn cluppie VPM. Bloemen uitgereikt door Janny, onze onvolprezen dragende kracht van de club.
Die bloemen werden uitgereikt op de jaarlijks "feestelijke prijsuitreiking" zoals het altijd zo mooi op de uitnodiging staat. Het is iets wat bij elke duivenclub gebeurd. Na het seizoen worden de kampioenen van de club gehuldigd, bij VPM traditiegetrouw met vleesprijsjes en vleesbonnen, er wordt geklapt, er wordt ook gegeten met elkaar en een drankje genuttigd. 
Speciale aandacht is er voor jeugdlid Joan, dit jaar voor het eerst meespelend bij VPM. Hij flikte het maar mooi om niet minder dan 5x bij de beste 10 in de uitslag te staan. Dat was een mooie beker waard.
Wat ook elk jaar voorkomt is dat de mensen die "teletekst" weten te vliegen even in het zonnetje worden gezet middels een bosje bloemen en de bijbehorende zoenen van Janny. Meestal zijn dit de mensen die zich specialiseren op de "overnacht", de marathonvluchten. Deze marathonvluchten worden niet vervlogen in club verband, maar worden gespeeld in het NIC bij jou in de buurt, je bent in feite vrij in te korven waar je wilt. Op het einde van het seizoen keren dan de verloren zonen van de overnacht weer terug bij de club, al dan niet gelouterd op hun specialisme.
Dit jaar waren er maar liefst 3 die de bloemen kregen. Best uitzonderlijk voor een club die vaak wat onderaan bungelt in de clubcompetitie van de Afdeling. Voor dat onderaan bungelen hebben we allerlei redenen: slechte ligging, niet zoveel liefhebbers die zich concentreren op het grotere verband, veelal gefocust op wat er in de club gebeurd. Het één werkt het ander in de hand. Behalve voor de overnachters dan. Zowat ieder jaar is er wel een bloemetje uit te reiken, weet er iemand uit te halen op de langste afstanden. Dit jaar was dus uitzonderlijk. 3 leden die de zoenen van Janny in ontvangst mochten nemen.
Meteen de plannen voor volgend jaar maar besproken. Bram gaat het weer proberen op de overnacht, zo'n uitslag als op Perigueux wil hij wel weer, Kees pakt "zijn" methode weer op. Het weekend van Barcelona, dan moet het gebeuren. Wim twijfelt nog, hij wil graag mee doen op Barcelona, maar als Limoges goed uitpakt gaat hij toch wel weer voor het kampioenschap in het NIC. Jan, de herintreder, gaat komend jaar wellicht een paar jaarlingen testen. Fokke korft traditiegetrouw één vluchtje in waarschijnlijk. En ik? Ik heb in mijn hoofd dat ik met een ploegje van 4 ervaren duiven St. Vincent en Dax ga proberen naar mijn hand te zetten. De minder ervaren duiven dan op Perigueux en Bergerac. Lijkt me een mooi streven.
Dat we maar weer veel bloemen in ontvangst mogen nemen, met de zoenen van Janny.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 16 november 2019

16-11-2019 Juiste volgorde

Hoewel ik mij liever met de duiven bezig hou en met de mensen die zich met duiven bezig houden, ben je hoe dan ook verbonden en afhankelijk van de organisatie die jouw sport bestiert.
In ons geval het NPO, het nationale overkoepelende orgaan, daaronder de afdelingen en uiteindelijk de basisverenigingen.
Van die basis vereniging ben je lid, dat is waar je als 'gewone' melker je sport beleefd. Het is erg traditioneel, moeilijk los te laten voor diegenen die al een leven lang tussen de duiven verkeren.
Het heeft charme, veel charme, maar het brokkelt ook af onder onze handen. We willen allemaal wel dat het weer wordt zoals vroeger, mannen met een 12 vaks weduwnaarsmand achter op de fiets naar het lokaal. Duiven inkorven, allemaal helpen, biertje erbij. Om 21:00 klokken aanslaan, duiven in de vrachtwagen en weer naar huis, op de groep diehard nazitters na. Klok mee, op zaterdag op de duiven wachten, gummies in de klok en weer naar het lokaal.
Eigenlijk is er niet veel veranderd. Ja toch, we zijn electronisch geworden, hoewel het systeem niet meer is veranderd. Op de fiets naar het inkorflokaal zit er niet meer in, veelal te ver weg. Nazitten met elke week dezelfde, omdat er niet meer zijn lukt ook al vaak niet meer. Afslaan doen we nog wel. Niet meer aan de lange tafel, in koppeltjes om al die klokken te lichten, maar wachtend tot de 3 mensen rondom de computer alle modules hebben uitgelezen. Ondertussen wordt de tijd gedood met sterke verhalen en een drankje.
We willen wel graag dat het hetzelfde voelt, al is dat niet meer zo. Wat nog wel hetzelfde voelt is die adrenalinestoot als de eerste valt van een vlucht. Je weet meestal zelf wel of het een vroege is, verrassing is daar, spanning valt van je af, trots als een pauw ben je dan. Jouw favoriet die het toch maar weer flikt. Alsof Federer zijn beslissende winner slaat op Wimbledon. Dat gevoel.
Nostalgie, nog steeds gevoed door dat ene moment waarom alles draait in de postduivensport.
Die nostalgie zal in de moderne tijd mee moeten. Onrust is er in postduivenminnend Nederland. Grootse plannen zijn er door het bestuur van de NPO gelanceerd. Beloftes werden gedaan, of waren het visies? Ik weet het niet precies, kan het niet duiden. Veranderingen worden doorgevoerd in de lagen van de organisaties, maar waar die lagen nu precies aansluiten? Ik weet het niet precies, kan het niet goed duiden. De bedoelingen zijn goed dat is wel duidelijk, de mensen die zich er voor inzetten hebben de beste bedoelingen, dat geloof ik graag.
En toen, toen was er die pilot, in Zeeland, bij het roemruchte NIC de Nishoek. Electronisch constateren maar dan realtime, wat gebeurd daar? Nieuwe systemen? Heb toch een goede klok? Wat is dat nu weer? Niet meer afslaan? Uitslag op de smartphone in plaats van de papieren uitslag uit de printer van de club? Ook hier: de bedoelingen zijn goed, het is zelfs te prijzen dat men probeert vooruit te lopen en ontwikkelingen te doen die aansluiten bij deze tijd.
Maar wat er vooral gebeurd is: onrust onder de liefhebbers, wat gaat er dan gebeuren? Het is normaal bij verandering dat men naar een nieuwe comfort zone gaat verhuizen, naar een nieuw "normaal". 
Wat niet normaal is is de volgorde waarop iets gebeurd. Ik zag dat in de nieuwsbrief van het NPO, digitaal aangeleverd, dat er een soort update werd gegeven over de beruchte pilot in de Nishoek, ook dat er vervolg komt op overleg met leveranciers van systemen en software. Nu pas wordt duidelijk wat daar allemaal gebeurd, netjes op een rij gezet, zonder indianenverhalen. Wat opvalt is dat er nu niet wordt gesproken over bedragen, bedragen die liefhebbers belangrijk vinden, wat iedereen belangrijk vind. Wat kost me dat is in onze westerse wereld een must om te weten, zodat men kan inschatten welke impact er is op het familiebudget.
Er wordt gesproken over alle voordelen, bezwaren die worden geopperd worden benoemd, maar ook weggezet, blijkbaar vereist de moderne tijd geen saamhorigheid maar individualisme. Sport op eigen erf, duiven alleen nog even wegbrengen naar de club en klaar, gezellig moet je het zelf maar maken, regel je toch iets van een BBQ of zo?
Positief is dat er meer openheid en duidelijkheid wordt gegeven, maar die clubs, die zo afkalven, maar die ook zo belangrijk zijn in het onderlinge contact van de liefhebbers, die een "wij" gevoel zouden moeten creëren, die komen er wel erg bekaaid af. Regionaal gaat het worden als je tussen de regels doorleest, kosten moeten bespaard, raar is die gedachte niet. Of maken we onze eigen community, een soort van Pigeonbook in plaats van Facebook, waar we al onze (on)genoegens naar elkaar gaan spuien? Wat gaan de NPO en de afdelingen doen om dat gevoel van "wij duivenmelkers" vast te houden en er toch een competatieve sport van maken, waar de gewone sterveling iets sociaals kan terugvinden.
De geest is uit de fles, er wordt met man en macht gewerkt om de gemiste kans in te halen. De grootste uitdaging gaat echter zijn: hoe houden we een melkers community in stand. Doen we dit niet wordt het toch die sport voor profs, individueel acterend, spelend met veel duiven en verkopend naar het Verre Oosten, maar ook daar gaan ze een keer doorkrijgen dat je ze ook zelf wel kunt kweken. Het is in feite een korte termijnpolitiek. Wanneer gaan de loftmanagers uit Europa in China aan de slag? Kan nooit lang meer duren, de duiven zitten er al.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl