zondag 6 januari 2019

Knippen en plakken

Ik weet niet of U het ook heeft gezien. Ik doel hiermee op het programma "DWDD college: De Toekomst". Ik had het afgelopen woensdagavond niet gezien, vanochtend kwam ik het toevallig tegen als herhaling, tijdens het zondagochtend ontbijt. Het programma was een college gegeven door de bekende wetenschapper Robert Dijkgraaf. Eén van Neerlands grootsten, werkzaam aan de universiteit van Princeton in de USA.
Dijkgraaf maakt al een paar jaar dergelijke programma's. Ze handelen steeds over iets in de wetenschap of over een stukje historie in de wetenschap. Het college over Albert Einstein bijvoorbeeld is een must, wil je iets van wetenschap willen begrijpen.
Het programma dat ik vanochtend zag handelde over een inzicht over hoe de toekomst eruit gaat zien. Voornamelijk de mogelijkheden die voor het oprapen liggen rondom het herschrijven van DNA. Experts op dit gebied zijn in staat om DNA te "repareren". Zit er een foutje in dan halen we die weg. Het zorgt er bijvoorbeeld voor dat je niet meer vatbaar bent voor een bepaalde ziekte, of een erfelijke afwijking wordt ermee teniet gedaan. Ze doen hetzelfde met DNA, als computerprogrammeurs met code die zorgt voor het goed werken van computerapps.
Dat we al heel wat mans zijn met het goochelen met DNA weten we al een tijdje. Schaap Dolly staat nog in het geheugen, we kunnen nu al huisdieren op bestelling laten klonen. Is Fikkie dood, hebben we er nog wel eentje in de vriezer, hebben we Fikkie zo weer terug. Zelfs het gedrag schijnt hetzelfde te zijn van deze dieren. Kost alleen nog een paar centen, maar ach, als je dat er voor over hebt?
Knap dat het allemaal mogelijk is. Als ik de geleerden mag geloven die ook aan het programma deelnamen is het slechts het topje van de ijsberg. De technologie die gebruikt wordt om DNA te "herschrijven" heet CRISPR-CAS. Het lijkt iets voor in een laboratorium, maar een blik op internet leert dat het mogelijk is om een starters kit te bestellen, waarmee men thuis aan de gang kan. Ik wreef mijn ogen nog eens uit, maar het is echt waar. Er zijn webshops die CISPR-CAS starters-kits aanbieden.
Zoals gewoonlijk probeer ik na de opgedane kennis te kijken wat de link is met de ons geliefde duivenhobby, maar dat is slechts een inkopper.
We kennen al de artificiale bevruchting, de K.I. zoals dat oneerbiedig wordt genoemd in de veeteelt. Gezien het aantal jongen wat er geproduceerd wordt van sommige duiven(niet alleen doffers) in één jaar, kan het haast niet anders dan dat hier ook laboratoria aan te pas komen. De volgende stap is niet heel moeilijk meer. Vlak na de kerst was er al een Chinees die bekend maakte dat er een identieke tweeling was geboren, genetisch iets aangepast. Het DNA was met de CRISPR-CAS methode aangepast waardoor de kinderen niet meer vatbaar zijn voor het HIV virus. De biologische vader van de kinderen scheen hiermee besmet te zijn. 
Ik wil hier buiten de discussie blijven over het ethische aspect van dit verhaal, maar een paar handige mensen kunnen dit ook met een paar duiven, paarden of wat al meer. Doemscenario is dus dat we binnenkort van de absolute toppers niet één maar honderd versies hebben vliegen, we van diezelfde toppers niet een klein aantal jongen, maar een heel groot aantal jongen hebben rondvliegen. Kortom, sky is the limit, of niet bij de inner circle horen van de mensen die zich hier mee bezig houden, is buitenspel staan.
Klinkt als een science fiction verhaal, maar als er iemand bereid is om 2,78 miljoen euro voor een duif neer te tellen (nota bene zijn eigen duif), wat zou dan de belemmering zijn om een SF verhaal ten uitvoer te brengen? 
Mensen willen winnen, niet alleen om het winnen, maar ook om het aanzien, het prestige en het bewijs te leveren de beste te zijn.

Het kan heel goed zijn dat ik denk in een doemscenario, het scenario zegt eigenlijk dat de duivensport nog meer een toys for boys sport wordt. Iets wat de vermogenden graag onder elkaar spelen, zoals het racen met (te) dure auto's of het spelen van polo op (te) dure paarden.
Laten we hopen dat er voor de amateurs onder ons ook nog wat blijft, iets wat lijkt op hobby en trots zijn op wat je hebt en bereikt..... Oh ja, ik ben zeker de grootste amateur in het rijtje.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


dinsdag 1 januari 2019

Gaan we weer!

1 januari 2019. We zijn weer begonnen aan een nieuwe cyclus van 365 dagen. Die cyclus hebben we een jaar genoemd. 
Verwondering is er ieder jaar. Waarom wensen we elkaar juist op die dagen alle geluk, gezondheid en wat al niet meer zij toe? Traditie is het antwoord. Geloof dat het door verreweg de meesten ook wordt gemeend.

2019 begint, voor velen is het seizoen 2019 ook allang begonnen. Er zullen er genoeg zijn die nog maar net de ringen om de pootjes van de eerste ronde winterjongen kunnen krijgen. Zacht weer heeft daar zeker bij geholpen.
Hier de winterkuur afgerond, de enting tegen paramixo is voor aanvang van de kuur gedaan, volgende week en de week daarop nog een wormenpil en een luizendrup. Dan moeten ze er weer een jaar tegen kunnen. 
Kwekers en jongen wordt verder niets aan gedaan. Kwekers komen niet in aanraking met andere duiven, dus moeten gezond kunnen blijven zonder verdere medicinale toevoegingen. 
Jongen moeten laten zien hoe natuurlijk hun weerstand is in de eerste moeilijke maanden. Ze worden hier normaliter niet meegegeven met de jonge of natour concoursen, dus ook hier minimale kans door besmetting in de mand. Bij mij op het hok komt ook Coli en Adeno voor, ze moeten dit maar doorstaan. Ik schreef al eerder dat het mij is opgevallen dat het altijd jongen uit dezelfde duiven zijn die als eerste vatbaar zijn. Zit dus iets met de ouders niet goed, gevalletje uitselecteren lijkt me dat.
De vliegers staan bloot aan allerlei invloeden, maar moeten niet overdreven worden behandeld. Wel ondersteund, we willen immers dat ze er top op staan op het moment dat het moet.

Wat de verwachtingen zijn voor 2019? 
Ik probeer dit jaar weer duiven minimaal 1:10 op NPO en Nationaal niveau te laten presteren op de overnacht. Hoe meer duiven ik op het hok krijg die dit halen hoe sterker de basis wordt waarmee verder gebouwd kan worden. 
Alleen duivinnen spelen, maar volgens mij had ik dat al geroepen. Doffers in Engelum op de overnacht laten presteren lukt niet goed, dus geen energie meer in steken.
Ik wil wat selectiever met inkorven zijn. Speel ook de dagfondvluchten mee, maar gezien het aantal beschikbare duiven niet slim, kost teveel energie, die beter wordt gebruikt voor de vluchten waar ik de duiven echt voor heb.
Ik hoop op een goede kweek, afgelopen seizoen was hier nog wel weer een leermoment, dus dat gaan we dit jaar zeker beter doen.
Minder kweekkoppels dan vorig jaar, strenger in de selectie geweest. Broedhokken over, maar dat is goed. Las ooit eens dat elke duif die je weghaalt van het hok een stap vooruit in kwaliteit is. Als je het goed doet zeker waar.
Verder zal ik aan de methodiek van spelen, trainen en voeren niet veel veranderen, misschien kleinigheidjes. De afgelopen seizoenen hebben laten zien dat daar de winst niet meer te halen is. Het systeem staat en past in de rest van mijn leven. Gezondheid van duiven en baas vasthouden en de kwaliteit van de duiven elk seizoen wat opkrikken is het devies. De prestaties volgen dan vanzelf.

Leuke momenten de afgelopen maand:
Mijn bezoekjes aan jeugdlid Joan doen me veel plezier, mooi te zien dat er wil is om verder te komen.
Fred en Charlie uit Californië na een aantal jaren weer eens gezien en gesproken. Vriendschap zit niet in hoe vaak je elkaar ziet, maar in de intensiteit van zo'n moment.
Met zoonlief tweede kerstdag de duiven weer eens doorgespit, die gozer heeft een inzicht in duiven waar ik nog wat van kan leren, vooral genoten van elkaars gezelschap.
Aron en zijn vrouw en kinderen waren op bezoek. Het gaat allang niet meer om duiven in deze vriendschap, maar toch, het is wel waar het ooit is begonnen.

Rest me nog iedereen, maar dan ook iedereen, een gezond, positief en sportief 2019 toe te wensen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

vrijdag 14 december 2018

Dirk stopt er mee

"Dirk stopt er mee", mijn moeder kwam met het nieuws. Gisteravond, na het werk, ging ik nog even snel langs bij Moe om gedag te zeggen. Ze had het van Lies, de vrouw van Dirk, ze drinken samen koffie sinds mensheugenis op de dinsdag ochtend.
Dirk wordt 82 komend jaar, in mijn leven speelde hij altijd met duiven. Vanaf de zolder van de schuur achter zijn huis, aan de Oosterhaven. Kwekers in het hok beneden, onder het platje dat voor zijn vlieghok loopt. Duivinnen zaten vroeger in een ren in de schuur. Alleen in de zomer, in de winter zaten ze boven.
Ik kwam er vroeger vaak voor een praatje, of wat opruimers en vreemden ophalen. Kreeg ik weer een paar kwartjes voor, voor het inkorven komende week.
Visserman, hij voer op de "4", één van de vele kotters die Enkhuizen rijk was. 's Ochtends vroeg de haven uit, 's middags om vier uur de afslag, daarna opruimen, vijf uur, half zes thuis. Tijd voor de weduwnaars, daarna de jongen nog even.
Hij genoot ervan, door de weeks, hij kon uren op zijn plat zitten, kijkend naar hoe zijn doffers door de lucht suisden. Het was altijd druk in de lucht om die tijd. De weduwnaars los. Die van Gerrit, van ons, Dirk, Theunis keek altijd. Even verderop de duiven van Joh, Pé, Hoogland. Aan de andere kant die van Karel de Kat, Johannes en de Witpet, Gerrie Buis aan de andere kant van de Oosterhaven. Die van Cootje kon je ook nog zien, van de Havendijk. Klaas Schoen heeft ze ook nog een tijdje gehad.
Op zaterdag was Dirk er vaak niet, 's ochtends ook nog het water op, Mens zat dan bij het hok. Jaar in, jaar uit, de seizoenen waren best voorspelbaar. Was Dirk er wel, klokte Mens ze evengoed, hadden ze toch afgesproken?
Soort van Ooteman had hij, de "Grote uit de Streek" met veel rooien er tussen. Later Wigmansen. Klaas, zijn onafscheidelijke broer, had ze aangeraden. Het waren de echte nog, van die blauwe witpennen, leken zo uit het hok van Delbar te komen.
"Logemann krijgt die blauwe!", ik kan het hem nog horen roepen als de "10" weer eens vroeg viel vanaf Pont St. Max. 
We konden elkaar gewoon zien, hij op zijn plat, ik kon vanaf het schuurdak over mijn hok kijken. Makkelijk, Dirk had de telefoon bij het hok. Zat er eentje vroeg, Dirk wist het. Dirk meldde het, net als dat hij de vroege duiven meldde uit ons buurtje. "De Zaan zit op 30, moeten wij toch voor het heel kunnen klokken!"
Nooit iemand uit de buurt die er over liep te klagen. De duiven moesten komen op zaterdag, de beleving werd gevolgd door iedereen. Niets mooiers dan dat de buurvrouw op straat naar je riep: "Je zat weer vroeg zeun, ik hoorde het Dirk roepen!"
Ik ben er al jaren weg, alleen Dirk en Gerrit waren er nog, van die hele ploeg melkers die daar op een kluitje de sport beleefden. Dirk stopt er mee, de jaren haalden hem langzaam in. "Gerrit zei laatst ook al dat het wat teveel wordt". Woorden die me achteraf pas weemoedig maakten. Een duivengeschiedenis eindigt, bijna op de plek waar mijn eigen duivengeschiedenis begon. 
Dirk was nooit een hele grote in de sport, niemand buiten zijn cluppie die er erg in zal hebben dat Dirk is gestopt. Het zal wel raar zijn, als ik bij mijn moeder ben komende zomer. Weer minder duiven in de lucht die ooit bijna verduisterde als de weduwnaars los gingen, zo rond de klok van half zes. 
Dirk heeft het nooit geweten, maar hij is één van die mensen die mij ervan overtuigden dat er voor mij een toekomst was in de duiven. Eén van de mensen die geholpen heeft mij te vormen in de wereld die duivenmelken heet.
Luisterend oor, een gezonde dosis zelfspot, schop onder de kont als het nodig was. Vooral een meer dan fijne vent.
Afgelopen zondag was ik bij ons nieuwe jeugdlid. Beetje helpen, uitleggen, zin en onzin van bepaalde zaken aangestipt. Tegenwoordig heet dat coachen. Ik keek naar het jeugdlid en zag mijzelf staan,  terwijl ik opkeek naar kerels als Dirk.

Dirk bedankt!

zondag 18 november 2018

Gewoon genieten

Er speelt momenteel van alles in duivenland, de commissie "Eerlijk spel" trekt er behoorlijk aan. Concrete voorstellen worden er door liefhebbers aangeleverd, van heel zinvol tot vooral in eigen straatje pratend. Begrijpelijk, de verzameling die wordt gemaakt gaat uiteindelijk uitwijzen waar de grootste pijnpunten en wensen liggen. Heeft U als liefhebber een idee, een mening of iets op te merken? Stuur het door naar de commissie eerlijk spel, democratischer als dit wordt het niet in duivenland.
De verkoop van Gaby lijkt alle grenzen van het mogelijke en onmogelijke op financieel gebied in duivenland te tarten, maar is dat wel zo? Als je kijkt naar hoe groot de naam is van deze man over de hele wereld, wereldberoemd in heel duivenland. Als je bekijkt hoeveel duiven er wereldwijd presteren, waarbij iets in de stamboom "made in Dentergem" zegt. Als je bekijkt wat er "normaal" is in de sportwereld, valt het nog wel mee. Neemt niet weg dat ze bij mij zo alles op kunnen halen voor gemiddeld 8000 euro per duif. Wel graag meteen afrekenen.
Verder barst de duivenwereld weer uit elkaar van beurzen, forums, feestavond, zaalverkopen, bijeenkomst, vergaderingen en wat al niet meer wordt verzonnen als zijnde nuttig.
Ik merk aan mezelf dat ik het eigenlijk wel goed vind. Ik heb een mening, ventileer die ook, maar ik heb niet de ambitie om in de bres te springen. Heb nog meer te doen dan duiven. In mijn leventje zijn ze belangrijk, maar het kan niet in verhouding staan met gezin, familie en werk. Dan schiet er niet veel meer tijd over.
Toch vind ik de tijd om te genieten. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld. De jaarlijkse sierduivenshow in Drachten weer bezocht. Ik heb een klik met sierduiven, jaren gefokt met als doel de tentoonstellingen, volop in die wereld meegedraaid in allerlei hoedanigheden. Sinds de postduiven er zijn, is dit beduidend minder, maar zorgt het er wel voor dat ik kan genieten van de momenten dat ik er wel wat aandacht aan geef. Prachtig, al die kleuren, soorten en maten die er te fokken zijn. Verschillend in karakter, voor elk wat wils. Mooi ook dat er een trailer van de postduiven stond, afdeling Friesland had blijkbaar een dealtje met PV Vice Versa uit Drachten. Zij bestierden er een stand, waarbij de trailer als blikvanger diende. Daarnaast veel oude bekenden gesproken, maar vooral genoten!
Woensdagavond was ik even in Hoorn, vlakbij mijn werk. Duifje oppikken van sportmaat Hans, was als jong al een tijdje onderweg geweest. Kennis gemaakt met Ben Ooms. Ik kende hem nooit persoonlijk, wel al jaren een vaste waarde in die contreien. Leuke vent, goed gesprek en weer een FB vriend voor het leven. Genoten dus!
Gisteren kwam Hans nog even langs, duifje ophalen, even bij de duiven kijken, doffers even door de handen. Ik ga ze definitief niet meer spelen, alleen de duivinnen. Mooi te zien hoe je hetzelfde en toch verschillend over duiven kunt denken en oordelen, prachtig weer, genoten!
Ondertussen slaat half Nederland elkaar de hersens in vanwege vermeende discriminatie rondom een kinderfeest. Ietwat uit het verband getrokken lijkt me, uiteindelijk gaat het maar om weinig mensen, voor of tegen, die zoveel ophef maken. Ik kon het niet meer aanzien, de kinderen raken op de achtergrond, ik voelde niets meer van die heerlijke spanning die de kinderen hebben deze dagen. Zit er iets in mijn schoen, ben ik wel lief genoeg geweest, wat zou ik op pakjesavond krijgen, is mijn verlanglijstje wel aangekomen? In plaats daarvan kijk ik de hele dag naar oproerkraaiers, soms ludiek, soms ronduit onbeschoft. Ga je zo je gram halen? Ik ben maar gaan lopen. Prachtig weer, lekker fris, er is veel teveel moois op deze wereld. Het is niet de moeite je druk te maken over iets dat er nooit is geweest.
Vanmorgen ging het weer over iets anders, ik heb het niet meegekregen. Ik was bij de duiven, de duivinnen eruit, ze scheurden door de strakblauwe lucht, terwijl ik de waterbakken stond te schrobben, het gras nog wit van de nachtvorst. Genoten dus!

Tot de volgende

www.postduivenblog.nl

zondag 11 november 2018

Schoon schip

Volgens mij heeft iedereen weleens zo'n moment. Hopelijk wat vaker zelfs. Zo'n moment dat je beseft dat je nu lang genoeg over iets na hebt lopen denken, dat je nu echt wel helder hebt wat er moet gebeuren en dat je dat ook gaat doen.
De vaste lezers weten het maar al te goed. Ik ben ook zo'n dubber, zo'n eentje die tot in de treure in een onderwerp kan blijven hangen. Het stadium "uitgekauwd" is dan al gepasseerd. Het lijkt erop dat dat ook zo moet zijn, want het is het moment dat je er zat van bent en dat je dan gewoon gaat doen wat je allang al wist dat je moest doen. Meestal gaat het dan snel. Het plan in je hoofd is gemaakt, de stappen uitgedacht, de consequenties overzien.
Het lijkt dat dit een teken van zwakte is, tenminste de indruk bestaat dat de buitenwereld er zo naar kijkt. Het lijkt ook zo natuurlijk. Die topsporter zet zijn ultieme prestatie neer, het acteert op het toppen van zijn kunnen op het juiste moment. Het zelfde geldt voor die ondernemer die een bedrijf uit de ellende haalt en omtovert tot een modelbedrijf voor de rest van zijn branche.
Onderbelicht in dit soort geschiedenissen is dat er vaak een heel proces aan denken, afwegen, meten, rekenen en reflecteren aan vooraf is gegaan. Dat proces wat je niet ziet, dat proces wat zich in het klein in je hoofd afspeelt. 
Ik word getriggerd door het verhaal dat ik vanochtend las van gewaardeerd stukjesschrijver Michel Beekman. Het ging over een NPO ledenraad, het ging over dat die ledenraad heel lang duurde en dat er niet zo besluitvaardig werd opgetreden. Ik heb er zelf niets van meegekregen, bekend is dat Michel goed is ingevoerd in beleid en het volgen van de diverse vergaderingen. Mijn interesse ligt hier niet echt, ook al is het bepalend voor wat er uiteindelijk met mijn geliefde hobby gebeurd. Vooral de remmende werking vanuit de afdelingen scheen irritatie en vertraging op te leveren. Daarnaast worden vanuit de secties zienswijzes naar voren gebracht die door de liefhebbers zelf worden ingegeven.
Als ik het hele verhaal lees en probeer te begrijpen lijkt het dat er in de bestuurslagen ook zoiets gaande is. Het proces van denken, afwegen, meten, rekenen en reflecteren. Er is echter één onderdeel van de organisatie in het proces achter gebleven bij de rest. De afdelingen gaan nu pas beseffen dat het niet meer wordt zoals het ooit was. De duivensport is van de liefhebbers en niet van de mensen die op een stoel klimmen en dan denken dat hun mening ook de mening is van diegenen die worden "vertegenwoordigd". Niets nieuws, van alle tijden, kijkt naar wat er bijvoorbeeld in de politiek gebeurd. De tijdgeest bepaald uiteindelijk hoe er wordt gedacht. Gedacht wordt er, gedachten kunnen niet in hokjes worden gevangen, gedachten gaan over grenzen heen. 
Ik denk dat NPO en secties onderhand wel toe zijn aan doen, dat het denkproces wel zo'n beetje klaar is. 
Vraag die je nu kunt stellen: zijn de afdelingen ondertussen een achterhaald instituut, of hebben ze een functie binnen de organisatie die NPO heet? Ik kan me voorstellen dat de secties horizontaal over de bond heen liggen, de afdelingen vertikaal als peiler dienen. Vertikaal betekend altijd beleid uitvoeren dat helpt om het uiteindelijk doel te bereiken. Afdelingen zullen de organisaties dus moeten dienen. Zorgen voor vervoer voor een redelijke prijs, inkorffaciliteiten, competities die relevant zijn voor hun leden. Ook daar is werk genoeg. Laat de secties hun werk doen en de stem van de liefhebbers vertalen in beleid dat past bij wat er speelt. De tijdgeest vertaald.
Ik was in 2007 en 2011 in Californie om sierduiven te keuren. Ook daar zijn issues onder liefhebbers. Er was binnen een speciaalclub een meningsverschil over hoe het sierduivenras waar de leden in gespecialiseerd zijn er over een x aantal jaren uit zou moeten zien. De jongere liefhebbers wilden een aanpassing in de fokrichting die meer aansluit bij de tijdgeest. De oudere fokkers, de bestuurders vaak, dachten daar anders over. Op mijn vraag hoe het nu verder zou gaan was het antwoord: "we will wait for the old men to die". 
Ik zag de laatste tijd via Facebook wat foto's voorbij komen van dezelfde mensen. Die "old men" waar aan werd gerefereerd stonden bijna allemaal nog op de foto, de jongeren heb ik er nog eentje van gezien, de anderen werden niet eens meer genoemd. Ook niet terug gezien in de catalogus van de keuring waar de mensen op dat moment aanwezig waren.
Ik hoop niet dat het zo afloopt met de Nederlandse postduivensport. Geef de secties de ruimte en afdelingen beperk je tot wat je moet doen: de leden bedienen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 27 oktober 2018

Stap voor stap vooruit

De duivensport moet geweldig zijn voor mensen die zich interesseren voor het gedrag van individuen en groepen. Aan de ene kant de roep om het allemaal anders te doen, want zo als het nu gaat, gaat het niet. Aan de andere kant de roep om vooral niet teveel te veranderen, want de geliefde duivensport gaat naar de haaien als er teveel wordt verandert en dat willen we dan weer niet.
Weet U het nog? Ik niet in ieder geval. Het enige wat ik weet is dat ik over twintig jaar ook nog een vroege wil klokken van Bergerac, St. Vincent of misschien wel Barcelona. Het is waarom ik in 2010 weer in de postduiven ben begonnen. Kippenvel momenten is wat ik zoek, kweken, verzorgen en conditioneren kan ook met sierduiven of nog veel andere soorten kleinvee. Vooral een stuk kalmer en rustiger voor je directe omgeving. Dat kippenvel moment, dat is waar ik naar op zoek ben.
Gelukkig zijn er met mij veel mensen bezorgd over de toekomst in de sport. Er moet wel wat gebeuren, we rennen nu met zijn allen naar de afgrond. Dat feit is al een tijdje terug onderkend. Het nu zittende NPO bestuur heeft dat opgepakt en is met een ambitieus plan gekomen. U weet wel, GPS2021 heet het. De uitrol van zo'n plan kost tijd en vooral veel inspanning van heel veel mensen. De secties voor alle disciplines binnen de sport zijn opgezet en doen wat ze moeten doen. Vanuit de secties zal ook duidelijk worden hoe de stappen naar de doelstelling voor 2021 ingevuld moeten worden.
Is het de goede weg die we bewandelen? Ik zou het niet weten, ik kan niet in de toekomst kijken. Wat ik wel zie is dat er bereidheid is om iets te doen aan het feit dat het zo niet langer kan. De uitkomst van het verhaal? We hebben een target condition, of zo je wilt een stip op de horizon, iets om naar toe te werken. Of we exact dat gaan halen? Ook geen idee, ik kan niet in de toekomst kijken. Maar, geen doel, geen koers betekend dat we de afgrond in gaan. Elke stap die wordt gezet gaat je de volgende stap wijzen. Elke stap betekend meer inzicht, weer iets geleerd hebben, een stap dichter naar waar je denkt te willen zijn.
Eén zo'n stap is het opzetten van de werkgroep eerlijk spel. Het oprichten van deze groep is een gevolg van wat er vanuit de overleggen met de verschillende secties naar voren komt. We weten wat de hot items zijn op dit gebied: ligging, afstanden, de laatste tijd de problematiek rondom de massa inkorvers. Er is gelegenheid om voorstellen in te dienen om tot eerlijker spel te komen. Deze zullen naast elkaar worden gelegd, vandaar uit weer verder. Ook hier: stap voor stap naar de nu voorziene target condition eerlijk spel. Wat er uitkomt? Geen idee, ik kan niet in de toekomst kijken, kan alleen maar toejuichen dat er gestructureerd toegewerkt wordt naar een uitkomst, met de inbreng vanuit de basis, lees alle leden die iets in willen brengen. Veel democratischer als dit wordt het niet lijkt me. 
Een ander feit wat naar voren komt uit de sectie overleggen is dat men graag de basisverenigingen in stand wil houden. Niet vreemd, mensen willen niet ver van huis om in te korven en wat gezelligheid te vinden. We zijn in Nederland ook best verwend natuurlijk. Mijn maatje in Canada rijdt anderhalf uur om in te korven, hier is een kwartier al ver. Met het oog op veroudering, mobiliteit en tegemoet komen van vooral de wat oudere en minder bedeelde liefhebbers een menselijk standpunt. 
Haaks hierop staat de trend dat er veel meer wordt gezocht naar oplossingen om vanuit verenigingen duiven aan te brengen op een centraal punt. Dit speelt in veel afdelingen. Kosten voor transport liggen hieraan ten grondslag. Vervoerders vinden het lastig om twee mandjes op te pikken bij een gemiddeld kleine club, vaak moeten restmanden weer over gepakt worden op verzamelplaatsen, kortom, tijdverslindend en niet efficiënt. Hierdoor dus de vraag om elkaar op te zoeken als vereniging, los het met elkaar op. 
Ik kijk even naar ons eigen cluppie. Ik kijk naar een meneer van bijna 90, hij komt elke week met een mandje om in te korven. Om mee te doen, hij heeft zelfs nog een belangrijke taak bij het inkorven en afslaan. De man kan alleen niet ver meer lopen, fietsen wil niet meer, de auto is meer dan 20 jaar oud.... Ik kijk naar nog een paar leden, vaak financieel wat minder bedeeld, korven toch wekelijks in, leven toe naar de zaterdag. De meesten in de club hebben al pensioen, het zijn ook de mensen die zich het meest inzetten. We vragen dus ook nog om te gaan regelen om na het inkorven met wat manden richting verzamelplaats te rijden, sommige weken zou dit zelfs 2 keer moeten, in het kader van de efficiëntie..... Oh ja, er kan nog iets van financiële compensatie worden verkregen. Misschien is de afweging om iets meer per duif te betalen toch niet zo gek. Dan kunnen de duiven afgehaald worden bij de club en worden mensen weer wat blijer.
Gaat dit niet? Voer dan z.s.m. regionale inkorfcentra in, compleet voorzien van alles, zodat er in één keer kan worden ingekorfd, afgeslagen, wat gedronken worden(sociale aspect), voer ingekocht en eventueel een consult aan een dierenarts kan worden gedaan. Dan maar in één keer de klap, weten we meteen waar we staan en kunnen we vandaar verder.
Ik heb al vaker geschreven over wat er allemaal mogelijk zou moeten zijn in de toekomst, er zijn veel mensen bezig om de duivensport veilig te stellen. De druk van buitenaf is groot, denk aan dierenwelzijn, milieu, bescherming van roofvogels, kosten, mogelijkheden om duiven te houden, teruglopende ledenaantallen. Commercie is een grotere speler dan vaak wordt onderkend, we willen zonder, tenminste de "gewone" liefhebbers willen zonder. Diezelfde commercie maakt ook veel mogelijk qua prijzen tijdens vluchten, evenementen, sponsoring en wat al niet meer. Omarmen lijkt beter, dan kan je het tenminste sturen. Massa inkorvers zijn ook commercianten, zij leven immers van de sport.
Ik weet één ding echter zeker, hoe dan ook, ik zie over twintig jaar een duif vallen, gelost in Barcelona, steenvroeg, op één van de verste afstanden. Kippenvel!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 30 september 2018

Hou het maar simpel

Inderdaad alweer een tijdje niets geschreven. September is de maand waarin we al een aantal jaren vakantie vieren. Het is ook de maand waarin het seizoen officieel wordt beëindigd. Een paar taartvluchten staan nog op het program. Betekend ook opruimen in het clubgebouw, het winterseizoen is dus weer geopend.
Na de vakantie werd ik geconfronteerd met een paar opvallende zaken.

Natuurlijk de discussie over de massa inkorvers, ik heb hier eerder al over gezegd dat de criticasters eerst de hand maar in eigen boezem moeten steken. Het gaat om kwaliteit van duiven, gespeeld op een goed hok, met een melker die er alles voor over heeft en vooral geen gekke dingen doet. Niet om de hoeveelheid duiven die worden gespeeld. Als het veel hele goede zijn, tsja dan krijg je Reeuwijkse toestanden. Pak de handdoek op en zorg dat je duiven hebt van een gelijkwaardige kwaliteit. 
Een jeuglid had zich aangemeld bij onze vereniging. Hij was al een paar jaar lid bij een andere club, maar wilde graag naar ons. Voor hem dichterbij en wat praktischer. Bij het aanmelden waren er wat vragen. Om die te kunnen beantwoorden had ik beloofd langs te komen. Om kennis te maken en handig om ter plekke te zien wat de situatie is. 
Ik trof een enthousiaste junior melker met een ook enthousiaste moeder, die graag wat wilde begeleiden. Het zou immers leuk zijn als er ook wat prestaties worden neergezet. De duiven gehuisvest in twee kleine hokjes, prima om te beginnen en de beginselen van het duiven houden in de vingers te krijgen.
Er werd wel wat vaak gerefereerd aan allerlei middeltjes die gegeven dienden te worden. Na het bekijken van de hokken werd me getoond wat er op advies van verschillende liefhebbers allemaal in huis gehaald was. Toen ik de bak met verschillende middelen zag schrok ik wel even. Er waren meer verschillende potjes, flesjes en pillen aanwezig dan er duiven in het hok zaten. Daarnaast waren er ook nog een behoorlijke hoeveelheid voer en bijvoer. 
Natuurlijk weet ik dat er heel veel middeltjes op de markt zijn, ik weet ook dat er medicamenten te koop zijn die eigenlijk via de dierenarts verstrekt zouden moeten worden. Aangezien ik zelf niet zo van dat spul ben schenk ik er niet teveel aandacht aan. Blijkbaar is er toch een grote gevoeligheid bij de melkers voor de marketing die de grote merken in de duivensport bezigen.
Ik ben ook niet blind als ik bij andere melkers kom en ja, ik doe zelf ook wel wat. Soms wordt je geconfronteerd en vallen de schellen weer even van de ogen.
Vorig jaar had ik ook zo'n moment. Bij een bevriende sierduivenliefhebber zag ik ook heel veel middelen om de duiven gezond te houden. Dat was in ieder geval de gedachtegang. De overkill van middelen hadden echter een averechtse werking.
Gisteren was ik op een bijeenkomst voor sierduivenfokkers. De bevriende liefhebber, hierboven beschreven, deed daar iets heel moedigs. Hij was tot een ander inzicht gekomen. Een liefhebber bij hem in de buurt had hem de ogen weten te openen en uit weten te leggen wat echt belangrijk is om de duiven gezond te houden. 
Tijdens de bijeenkomst is hij voor de groep gaan staan en heeft hij uitgelegd wat hij in het verleden deed tegenover wat hij het afgelopen kweekseizoen heeft gedaan. Resultaat was dat hij stukken goedkoper uit was en veel meer jongen had weten te fokken dan voorgaande jaren, met behoorlijk minder werk in de verzorging van dieren. Ook de bevreesde jonge duivenziekte treedt hij nu met vertrouwen tegemoet. Het hoeft geen slagveld meer te worden, je hoeft het alleen maar goed aan te pakken.
Ons nieuwe jeugdlid was samen met zijn moeder vanmiddag even hier op bezoek. Ik heb laten zien hoe ik het doe. Zeker, ik ben momenteel geen groot kampioen. Ik kan wel bogen op een succesvolle carrière in verschillende disciplines van de duivensport. Sinds ik bezig ben met de postduiven boek ik wel jaarlijks wat vooruitgang en ga steeds beter inzien hoe je met eenvoudige en goedkope middelen de duiven kan ondersteunen. Ik heb ook nog bakken ervaring in het proberen van allerlei zin en onzin. Juist daardoor zijn er veel minder problemen rondom de gezondheid, gewoon omdat je weet dat je dingen wel of niet moet doen.
De moeder van het jeugdlid vertelde dat ze eerst maar eens opruiming hebben gehouden in de bak met allerlei middeltjes. Ze waren blij verrast dat er op een veel simpeler manier met de duiven omgegaan kan worden. Scheelt in de kosten en zorgt ervoor dat er meer plezier overblijft.
Als er echt wat aan mankeert maar even naar de dierenarts!
Hou het maar simpel. Dat is wat ik ook lees als er over die massa inkorvers wordt geschreven, ze doen wat ze moeten doen op het juiste moment, hebben goede duiven, hebben er alles voor over en een accommodatie die voldoet. Laat het de les van de maand september maar zijn.

Tot de volgende!