zondag 11 november 2018

Schoon schip

Volgens mij heeft iedereen weleens zo'n moment. Hopelijk wat vaker zelfs. Zo'n moment dat je beseft dat je nu lang genoeg over iets na hebt lopen denken, dat je nu echt wel helder hebt wat er moet gebeuren en dat je dat ook gaat doen.
De vaste lezers weten het maar al te goed. Ik ben ook zo'n dubber, zo'n eentje die tot in de treure in een onderwerp kan blijven hangen. Het stadium "uitgekauwd" is dan al gepasseerd. Het lijkt erop dat dat ook zo moet zijn, want het is het moment dat je er zat van bent en dat je dan gewoon gaat doen wat je allang al wist dat je moest doen. Meestal gaat het dan snel. Het plan in je hoofd is gemaakt, de stappen uitgedacht, de consequenties overzien.
Het lijkt dat dit een teken van zwakte is, tenminste de indruk bestaat dat de buitenwereld er zo naar kijkt. Het lijkt ook zo natuurlijk. Die topsporter zet zijn ultieme prestatie neer, het acteert op het toppen van zijn kunnen op het juiste moment. Het zelfde geldt voor die ondernemer die een bedrijf uit de ellende haalt en omtovert tot een modelbedrijf voor de rest van zijn branche.
Onderbelicht in dit soort geschiedenissen is dat er vaak een heel proces aan denken, afwegen, meten, rekenen en reflecteren aan vooraf is gegaan. Dat proces wat je niet ziet, dat proces wat zich in het klein in je hoofd afspeelt. 
Ik word getriggerd door het verhaal dat ik vanochtend las van gewaardeerd stukjesschrijver Michel Beekman. Het ging over een NPO ledenraad, het ging over dat die ledenraad heel lang duurde en dat er niet zo besluitvaardig werd opgetreden. Ik heb er zelf niets van meegekregen, bekend is dat Michel goed is ingevoerd in beleid en het volgen van de diverse vergaderingen. Mijn interesse ligt hier niet echt, ook al is het bepalend voor wat er uiteindelijk met mijn geliefde hobby gebeurd. Vooral de remmende werking vanuit de afdelingen scheen irritatie en vertraging op te leveren. Daarnaast worden vanuit de secties zienswijzes naar voren gebracht die door de liefhebbers zelf worden ingegeven.
Als ik het hele verhaal lees en probeer te begrijpen lijkt het dat er in de bestuurslagen ook zoiets gaande is. Het proces van denken, afwegen, meten, rekenen en reflecteren. Er is echter één onderdeel van de organisatie in het proces achter gebleven bij de rest. De afdelingen gaan nu pas beseffen dat het niet meer wordt zoals het ooit was. De duivensport is van de liefhebbers en niet van de mensen die op een stoel klimmen en dan denken dat hun mening ook de mening is van diegenen die worden "vertegenwoordigd". Niets nieuws, van alle tijden, kijkt naar wat er bijvoorbeeld in de politiek gebeurd. De tijdgeest bepaald uiteindelijk hoe er wordt gedacht. Gedacht wordt er, gedachten kunnen niet in hokjes worden gevangen, gedachten gaan over grenzen heen. 
Ik denk dat NPO en secties onderhand wel toe zijn aan doen, dat het denkproces wel zo'n beetje klaar is. 
Vraag die je nu kunt stellen: zijn de afdelingen ondertussen een achterhaald instituut, of hebben ze een functie binnen de organisatie die NPO heet? Ik kan me voorstellen dat de secties horizontaal over de bond heen liggen, de afdelingen vertikaal als peiler dienen. Vertikaal betekend altijd beleid uitvoeren dat helpt om het uiteindelijk doel te bereiken. Afdelingen zullen de organisaties dus moeten dienen. Zorgen voor vervoer voor een redelijke prijs, inkorffaciliteiten, competities die relevant zijn voor hun leden. Ook daar is werk genoeg. Laat de secties hun werk doen en de stem van de liefhebbers vertalen in beleid dat past bij wat er speelt. De tijdgeest vertaald.
Ik was in 2007 en 2011 in Californie om sierduiven te keuren. Ook daar zijn issues onder liefhebbers. Er was binnen een speciaalclub een meningsverschil over hoe het sierduivenras waar de leden in gespecialiseerd zijn er over een x aantal jaren uit zou moeten zien. De jongere liefhebbers wilden een aanpassing in de fokrichting die meer aansluit bij de tijdgeest. De oudere fokkers, de bestuurders vaak, dachten daar anders over. Op mijn vraag hoe het nu verder zou gaan was het antwoord: "we will wait for the old men to die". 
Ik zag de laatste tijd via Facebook wat foto's voorbij komen van dezelfde mensen. Die "old men" waar aan werd gerefereerd stonden bijna allemaal nog op de foto, de jongeren heb ik er nog eentje van gezien, de anderen werden niet eens meer genoemd. Ook niet terug gezien in de catalogus van de keuring waar de mensen op dat moment aanwezig waren.
Ik hoop niet dat het zo afloopt met de Nederlandse postduivensport. Geef de secties de ruimte en afdelingen beperk je tot wat je moet doen: de leden bedienen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 27 oktober 2018

Stap voor stap vooruit

De duivensport moet geweldig zijn voor mensen die zich interesseren voor het gedrag van individuen en groepen. Aan de ene kant de roep om het allemaal anders te doen, want zo als het nu gaat, gaat het niet. Aan de andere kant de roep om vooral niet teveel te veranderen, want de geliefde duivensport gaat naar de haaien als er teveel wordt verandert en dat willen we dan weer niet.
Weet U het nog? Ik niet in ieder geval. Het enige wat ik weet is dat ik over twintig jaar ook nog een vroege wil klokken van Bergerac, St. Vincent of misschien wel Barcelona. Het is waarom ik in 2010 weer in de postduiven ben begonnen. Kippenvel momenten is wat ik zoek, kweken, verzorgen en conditioneren kan ook met sierduiven of nog veel andere soorten kleinvee. Vooral een stuk kalmer en rustiger voor je directe omgeving. Dat kippenvel moment, dat is waar ik naar op zoek ben.
Gelukkig zijn er met mij veel mensen bezorgd over de toekomst in de sport. Er moet wel wat gebeuren, we rennen nu met zijn allen naar de afgrond. Dat feit is al een tijdje terug onderkend. Het nu zittende NPO bestuur heeft dat opgepakt en is met een ambitieus plan gekomen. U weet wel, GPS2021 heet het. De uitrol van zo'n plan kost tijd en vooral veel inspanning van heel veel mensen. De secties voor alle disciplines binnen de sport zijn opgezet en doen wat ze moeten doen. Vanuit de secties zal ook duidelijk worden hoe de stappen naar de doelstelling voor 2021 ingevuld moeten worden.
Is het de goede weg die we bewandelen? Ik zou het niet weten, ik kan niet in de toekomst kijken. Wat ik wel zie is dat er bereidheid is om iets te doen aan het feit dat het zo niet langer kan. De uitkomst van het verhaal? We hebben een target condition, of zo je wilt een stip op de horizon, iets om naar toe te werken. Of we exact dat gaan halen? Ook geen idee, ik kan niet in de toekomst kijken. Maar, geen doel, geen koers betekend dat we de afgrond in gaan. Elke stap die wordt gezet gaat je de volgende stap wijzen. Elke stap betekend meer inzicht, weer iets geleerd hebben, een stap dichter naar waar je denkt te willen zijn.
Eén zo'n stap is het opzetten van de werkgroep eerlijk spel. Het oprichten van deze groep is een gevolg van wat er vanuit de overleggen met de verschillende secties naar voren komt. We weten wat de hot items zijn op dit gebied: ligging, afstanden, de laatste tijd de problematiek rondom de massa inkorvers. Er is gelegenheid om voorstellen in te dienen om tot eerlijker spel te komen. Deze zullen naast elkaar worden gelegd, vandaar uit weer verder. Ook hier: stap voor stap naar de nu voorziene target condition eerlijk spel. Wat er uitkomt? Geen idee, ik kan niet in de toekomst kijken, kan alleen maar toejuichen dat er gestructureerd toegewerkt wordt naar een uitkomst, met de inbreng vanuit de basis, lees alle leden die iets in willen brengen. Veel democratischer als dit wordt het niet lijkt me. 
Een ander feit wat naar voren komt uit de sectie overleggen is dat men graag de basisverenigingen in stand wil houden. Niet vreemd, mensen willen niet ver van huis om in te korven en wat gezelligheid te vinden. We zijn in Nederland ook best verwend natuurlijk. Mijn maatje in Canada rijdt anderhalf uur om in te korven, hier is een kwartier al ver. Met het oog op veroudering, mobiliteit en tegemoet komen van vooral de wat oudere en minder bedeelde liefhebbers een menselijk standpunt. 
Haaks hierop staat de trend dat er veel meer wordt gezocht naar oplossingen om vanuit verenigingen duiven aan te brengen op een centraal punt. Dit speelt in veel afdelingen. Kosten voor transport liggen hieraan ten grondslag. Vervoerders vinden het lastig om twee mandjes op te pikken bij een gemiddeld kleine club, vaak moeten restmanden weer over gepakt worden op verzamelplaatsen, kortom, tijdverslindend en niet efficiënt. Hierdoor dus de vraag om elkaar op te zoeken als vereniging, los het met elkaar op. 
Ik kijk even naar ons eigen cluppie. Ik kijk naar een meneer van bijna 90, hij komt elke week met een mandje om in te korven. Om mee te doen, hij heeft zelfs nog een belangrijke taak bij het inkorven en afslaan. De man kan alleen niet ver meer lopen, fietsen wil niet meer, de auto is meer dan 20 jaar oud.... Ik kijk naar nog een paar leden, vaak financieel wat minder bedeeld, korven toch wekelijks in, leven toe naar de zaterdag. De meesten in de club hebben al pensioen, het zijn ook de mensen die zich het meest inzetten. We vragen dus ook nog om te gaan regelen om na het inkorven met wat manden richting verzamelplaats te rijden, sommige weken zou dit zelfs 2 keer moeten, in het kader van de efficiëntie..... Oh ja, er kan nog iets van financiële compensatie worden verkregen. Misschien is de afweging om iets meer per duif te betalen toch niet zo gek. Dan kunnen de duiven afgehaald worden bij de club en worden mensen weer wat blijer.
Gaat dit niet? Voer dan z.s.m. regionale inkorfcentra in, compleet voorzien van alles, zodat er in één keer kan worden ingekorfd, afgeslagen, wat gedronken worden(sociale aspect), voer ingekocht en eventueel een consult aan een dierenarts kan worden gedaan. Dan maar in één keer de klap, weten we meteen waar we staan en kunnen we vandaar verder.
Ik heb al vaker geschreven over wat er allemaal mogelijk zou moeten zijn in de toekomst, er zijn veel mensen bezig om de duivensport veilig te stellen. De druk van buitenaf is groot, denk aan dierenwelzijn, milieu, bescherming van roofvogels, kosten, mogelijkheden om duiven te houden, teruglopende ledenaantallen. Commercie is een grotere speler dan vaak wordt onderkend, we willen zonder, tenminste de "gewone" liefhebbers willen zonder. Diezelfde commercie maakt ook veel mogelijk qua prijzen tijdens vluchten, evenementen, sponsoring en wat al niet meer. Omarmen lijkt beter, dan kan je het tenminste sturen. Massa inkorvers zijn ook commercianten, zij leven immers van de sport.
Ik weet één ding echter zeker, hoe dan ook, ik zie over twintig jaar een duif vallen, gelost in Barcelona, steenvroeg, op één van de verste afstanden. Kippenvel!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 30 september 2018

Hou het maar simpel

Inderdaad alweer een tijdje niets geschreven. September is de maand waarin we al een aantal jaren vakantie vieren. Het is ook de maand waarin het seizoen officieel wordt beëindigd. Een paar taartvluchten staan nog op het program. Betekend ook opruimen in het clubgebouw, het winterseizoen is dus weer geopend.
Na de vakantie werd ik geconfronteerd met een paar opvallende zaken.

Natuurlijk de discussie over de massa inkorvers, ik heb hier eerder al over gezegd dat de criticasters eerst de hand maar in eigen boezem moeten steken. Het gaat om kwaliteit van duiven, gespeeld op een goed hok, met een melker die er alles voor over heeft en vooral geen gekke dingen doet. Niet om de hoeveelheid duiven die worden gespeeld. Als het veel hele goede zijn, tsja dan krijg je Reeuwijkse toestanden. Pak de handdoek op en zorg dat je duiven hebt van een gelijkwaardige kwaliteit. 
Een jeuglid had zich aangemeld bij onze vereniging. Hij was al een paar jaar lid bij een andere club, maar wilde graag naar ons. Voor hem dichterbij en wat praktischer. Bij het aanmelden waren er wat vragen. Om die te kunnen beantwoorden had ik beloofd langs te komen. Om kennis te maken en handig om ter plekke te zien wat de situatie is. 
Ik trof een enthousiaste junior melker met een ook enthousiaste moeder, die graag wat wilde begeleiden. Het zou immers leuk zijn als er ook wat prestaties worden neergezet. De duiven gehuisvest in twee kleine hokjes, prima om te beginnen en de beginselen van het duiven houden in de vingers te krijgen.
Er werd wel wat vaak gerefereerd aan allerlei middeltjes die gegeven dienden te worden. Na het bekijken van de hokken werd me getoond wat er op advies van verschillende liefhebbers allemaal in huis gehaald was. Toen ik de bak met verschillende middelen zag schrok ik wel even. Er waren meer verschillende potjes, flesjes en pillen aanwezig dan er duiven in het hok zaten. Daarnaast waren er ook nog een behoorlijke hoeveelheid voer en bijvoer. 
Natuurlijk weet ik dat er heel veel middeltjes op de markt zijn, ik weet ook dat er medicamenten te koop zijn die eigenlijk via de dierenarts verstrekt zouden moeten worden. Aangezien ik zelf niet zo van dat spul ben schenk ik er niet teveel aandacht aan. Blijkbaar is er toch een grote gevoeligheid bij de melkers voor de marketing die de grote merken in de duivensport bezigen.
Ik ben ook niet blind als ik bij andere melkers kom en ja, ik doe zelf ook wel wat. Soms wordt je geconfronteerd en vallen de schellen weer even van de ogen.
Vorig jaar had ik ook zo'n moment. Bij een bevriende sierduivenliefhebber zag ik ook heel veel middelen om de duiven gezond te houden. Dat was in ieder geval de gedachtegang. De overkill van middelen hadden echter een averechtse werking.
Gisteren was ik op een bijeenkomst voor sierduivenfokkers. De bevriende liefhebber, hierboven beschreven, deed daar iets heel moedigs. Hij was tot een ander inzicht gekomen. Een liefhebber bij hem in de buurt had hem de ogen weten te openen en uit weten te leggen wat echt belangrijk is om de duiven gezond te houden. 
Tijdens de bijeenkomst is hij voor de groep gaan staan en heeft hij uitgelegd wat hij in het verleden deed tegenover wat hij het afgelopen kweekseizoen heeft gedaan. Resultaat was dat hij stukken goedkoper uit was en veel meer jongen had weten te fokken dan voorgaande jaren, met behoorlijk minder werk in de verzorging van dieren. Ook de bevreesde jonge duivenziekte treedt hij nu met vertrouwen tegemoet. Het hoeft geen slagveld meer te worden, je hoeft het alleen maar goed aan te pakken.
Ons nieuwe jeugdlid was samen met zijn moeder vanmiddag even hier op bezoek. Ik heb laten zien hoe ik het doe. Zeker, ik ben momenteel geen groot kampioen. Ik kan wel bogen op een succesvolle carrière in verschillende disciplines van de duivensport. Sinds ik bezig ben met de postduiven boek ik wel jaarlijks wat vooruitgang en ga steeds beter inzien hoe je met eenvoudige en goedkope middelen de duiven kan ondersteunen. Ik heb ook nog bakken ervaring in het proberen van allerlei zin en onzin. Juist daardoor zijn er veel minder problemen rondom de gezondheid, gewoon omdat je weet dat je dingen wel of niet moet doen.
De moeder van het jeugdlid vertelde dat ze eerst maar eens opruiming hebben gehouden in de bak met allerlei middeltjes. Ze waren blij verrast dat er op een veel simpeler manier met de duiven omgegaan kan worden. Scheelt in de kosten en zorgt ervoor dat er meer plezier overblijft.
Als er echt wat aan mankeert maar even naar de dierenarts!
Hou het maar simpel. Dat is wat ik ook lees als er over die massa inkorvers wordt geschreven, ze doen wat ze moeten doen op het juiste moment, hebben goede duiven, hebben er alles voor over en een accommodatie die voldoet. Laat het de les van de maand september maar zijn.

Tot de volgende!


zondag 2 september 2018

Selectie - A man has got to know his limitations

"A Man's got to know his limitations". Komt U dat bekend voor misschien? Zou zomaar kunnen, het is één van oneliners die Clint Eastwood regelmatig uitsprak in zijn legendarische "Dirty Harry" films. Een andere was "Make my day", als hij weer eens in de loop van een pistool van een tegenstander keek en tevoren al wist dat die geen schijn van kans maakte. 
Misschien een beetje vreemde manier om een blog over de postduivensport, of liever mijn postduivensport, te beginnen. Toch snijdt het hout. Ik heb de afgelopen week de selectie doorgevoerd op het hok. Zowel kwekers, vliegers als jongen moesten er aan geloven. Het is aardig opgeruimd, wat voor mij toch altijd weer een verademing is. Minder duiven op de hokken betekend minder kansen op ongemak, meer kansen voor de blijvers om goed door de rui en gezond door de winter te komen.

Zoals eigenlijk ieder jaar heb ik weer eens lopen te dubben over hoe ik het volgend jaar moet gaan aanpakken. De mensen die mijn schrijfsels al wat langer volgen weten dat ik worstel met tijd. Tijd is een nogal cruciale factor in de duivensport. Daarnaast weet ik zeker dat ik fond wil spelen, overnacht is het doel, toch laat ik me verleiden om ook de dagfond mee te spelen. Ik heb er ook een handje van om in iedere duif wel een mogelijkheid te zien, dus de kweekboxen zitten over het algemeen voller dan ik ooit gepland en dus ook gebouwd had.

Genoeg factoren dus om over na te denken en om te zetten in een concreet plan voor 2019. Dat plan moet overigens ook gewoon doorgetrokken worden, maar ja, net als elke melker ben ik net zo veranderlijk als het weer. Hoewel is dat zo?

Ik weet namelijk zeker dat nestspel voor mij het beste is, daarbij denk ik aan de factor tijd. Waar ik mijzelf en daarmee mijn duiven tekort doe is dat ik met naar verhouding weinig duiven van alles wil en mee doe. Dat lukt wel, maar is het optimaal?
Die kwekers, wat leveren die dan eigenlijk op? Soms zie ik wat en mag ik ze zo meenemen, soms koop ik wat, voor niet teveel overigens, maar ze komen wel.
Jongen, ik kweek hokken vol, raak er zat kwijt en dat is lang niet altijd door het africhten. Kwaliteitsissue misschien? De kwekers leveren het merendeel van de jongen.
Doffers op nest wil hier op de hokken niet lukken. Ik was al eens gestopt met het spelen van de doffers. Ik heb het toch weer opgepakt, dit seizoen had ik hier resultaat van moeten zien. Eén doffer slechts goed in de punten, om hem de volgende vlucht kwijt te raken..... Niet goed.

De conclusies waar ik een paar weken geleden over schreef zijn dus getrokken. Kwekers die niets opleveren eruit. Ze krijgen welgeteld drie seizoenen de tijd om iets van waarde voor het vlieghok te leveren. Ik heb nu in plaats van twaalf koppels nog acht koppels, waarvan er 2 koppels zijn die hier zitten voor samenkweek. Zes eigen koppels dus.
Er wordt vanaf volgend jaar alleen met duivinnen gespeeld. Twee jaar of ouder naar de overnacht. Jaarling duivinnen, mits helemaal door geruid, een paar dagfondvluchten voor de ervaring. Latere duivinnen die nog oude pennen hebben staan gaan het hele vitesse en midfond programma doen, als twee jarige gaan ze evengoed de overnacht op. 

De doffers die ik over hou om aan de duivinnen van de vliegploeg te koppelen komen allemaal uit de prestatie duivinnen uit het kweekhok, aangevuld met de doffers die ik heb verkregen uit het uitruilen met collega melkers hier uit de buurt. Van de kwekers die ik nog niet als leverancier van prestatie duiven heb bestempeld blijven alleen duivinnen over. Deze moeten zich eerst bewijzen. 
Van de vliegers probeer ik in de toekomst wel iets meer jongen over te houden, vandaar de gedachte over de doffers die ik wil plaatsen in het vlieghok. Het genenpakket wat prestaties inbrengt, is bij deze duiven aanwezig, gezien de prestaties van hun moeders op eigen hok en binnen het eigen systeem.  De doffers die ik heb gekregen uit ruiling zijn de duiven die voor bloedverversing zorgen. Nog wel een restrictie: ze moeten me wel aan staan, stambomen zeggen mij steeds minder.

Nooit geen andere duiven meer? Natuurlijk komen er regelmatig nieuwelingen voorbij. Niet vooruit willen is stilstand en daarmee meteen achteruitgang. Uitgangspunt is wel dat ik van eigen kracht uit ga. 2018 heeft bewezen dat dat de weg is. Superzwaar seizoen, de duiven die hier presteerden waren voor 80% duiven uit de prestatie duivinnen op het kweekhok, daarnaast lieten twee duivinnetjes uit de serie ruilduifjes zich leuk zien. Zegt wel genoeg denk ik.

Vorige week nog bezoek gehad van Durk. Leuke dag gehad, honderd uit praten over duiven, maar ook nog veel meer, top! Mail vanuit Canada van Aron, vriendschap kent geen tijd en grenzen, ga ik zo nog beantwoorden. Alweer momenten die de hobby meer dan hobby maken. 
Verder niets met de jongen gedaan, behalve selectie doorgevoerd. De Adeno-E Coli van een paar weken terug heeft toch een paar slachtoffers geëist. Daarnaast heeft de kat weer een paar piepers te pakken gekregen. Van africhten is dus niets meer gekomen. Eerst vakantie, dan kijken we straks nog wel wat we kunnen doen met africhten.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 18 augustus 2018

Op zoek naar succes

Wie zong dat ook alweer? Dat liedje over die zomer die voorbij is. Het is een beetje het gevoel wat ik heb na het vliegseizoen 2018. De zomer is nog helemaal niet voorbij, zeker niet met nog een vakantie in het verschiet in het zuiden van Frankrijk. Het seizoen dat de boeken in gaat als superzwaar, warm weer, zeg maar gerust heet en bijna iedere week wind op de kop. Voor mij afgelopen in het eerste weekend van augustus, een paar dagen later begon het weer om te slaan..
Het was niet bepaald het seizoen voor watjes. Zij die de doorzetters onder de pannen hebben en nog goed gezond ook, zullen ongetwijfeld een seizoen hebben gedraaid dat tevreden stemt. Hoe tevreden moet ieder voor zich uitmaken. Ook zullen bij velen de oogkleppen zijn afgevallen. Al die duiven die het zo goed deden de afgelopen seizoenen bleken toch wat minder toen het er echt op aan kwam. Slechte duiven of konden ze slecht omgaan met de voorgeschotelde omstandigheden dit jaar? Het zijn de feiten die je moet inzien, de feiten zorgen ervoor dat je de juiste conclusies gaat trekken. De conclusies gaan je helpen je strategie verder aan te scherpen. 
Ik schreef in mijn vorige blog al dat ik wat tijd nodig zal hebben om alles te overdenken wat er in het afgelopen seizoen is gebeurd. Als de feiten op een rijtje staan zullen de conclusies getrokken moeten worden. In het verleden was ik hier heel snel mee. Het werk dat ik de laatste jaren doe dwingt me er toe om alles te overdenken, de voor en nadelen naast elkaar te zetten en daar een weloverwogen besluit over te nemen. In mijn werkzame bestaan gaat het dan vaak meteen over serieuze hoeveelheden euro's. Euro's die vrijkomen om te investeren bij een weloverwogen en gefundeerd plan. Euro's nodig om te investeren om beter te worden. Beter worden betekend uiteindelijk meer winst maken. Winst is waar een bedrijf van leeft, ondanks alle mooie leuzen die je vaak terugvind in de missie die een bedrijf na zegt te streven. Een missie is niets anders dan de wereld laten weten wat je als bedrijf graag wilt zijn, wat je wilt dat je bedrijf aan de wereld bijdraagt. De stip op de horizon zo je wilt.
In de duivenhobby zal dat voor mij en verreweg de meesten van ons minder serieus zijn. Het gaat om de belangrijkste bijzaak in je persoonlijk leven, niet om een halszaak, een zaak op leven en dood, een zaak die invloed zal hebben op massa's mensen.
Wat wel van belang is in de conclusies die je trekt, is dat je gaat zorgen plezier te houden of probeert nog meer plezier te krijgen in wat je zo bezighoud. Voor mij is dat in ieder geval wel zo. Fascinerend wat die verenballetjes met je kunnen doen, of niet?

Op zoek naar succes is de titel van dit blog. Ik moest er aan denken toen ik vanmorgen de kwekers door mijn handen liet gaan, of de duiven die voor vermeerdering zorgen, de aanvoer naar de vliegploeg. Ik heb wat duiven apart gezet die al best lang in de kweekboxen vertoeven. Er zit kwaliteit in, maar is het voldoende om alles te kunnen doorstaan? De cijfers van dit seizoen zeggen van niet, maar wat heb ik een plezier beleefd aan de jongen van deze dieren in voorbije seizoenen. Vraag is of ze mij verder helpen op zoek naar succes.

Op zoek naar succes is ook zoeken naar de spelmethode die het beste past bij jou manier van doen en vooral naar jou omstandigheden. Opvallend dit seizoen: de doffers lieten het weer afweten op de momenten dat er wat verwacht mocht worden. Op die ene na dan, maar ja, die is twee weken later niet meer teruggekomen. In bloedvorm was hij, in mijn bescheiden beleving...
Alleen duivinnen, of toch doorzetten met de doffers? Op wat voor manier dan? Wat zullen de mogelijkheden zijn volgend seizoen? Feiten heb ik nodig, geen gevoelens of aannames.

Op zoek naar succes is ook het goed opleren van de jongen, zodat er volgend jaar weer een lekkere ploeg jaarlingen kan worden benut. De jongen heb ik al bijna twee weken niet afgericht. Het weer zat toch wat tegen, de laatste dagen zijn ze niet helemaal honderd procent. Ik zie dat vaak als het weer om slaat na een langere periode van stabiel weer, ik zie het bij mij op het hok ook vaak gebeuren in augustus. Reden is niet heel moeilijk, ik zet het hele seizoen jongen bij, dat kan ook, ik speel ze immers niet. Gezondheid dips zijn een logisch gevolg van continu bijzetten. Rustig blijven, de medicijnen in de kast houden, feiten blijven verzamelen en conclusies trekken. Het is eigenlijk best wel makkelijk.

Op zoek naar succes was ook ons cluppie. Het hele oude duiven seizoen hingen we er als club maar wat bij, er werden op enkele uitzonderingen na, geen kopduiven regionaal geklokt. Nu de jonge duivenvluchten bezig zijn, zie ik clubgenoten plots weer bovenin de uitslag van het ccg verschijnen. Top!

Op zoek naar succes is ook je beste duiven thuis durven houden. De "554" heeft dit jaar laten zien dat ze haar moeder, de "556" kan ontstijgen. Ze heeft haar plekje op de kweek gekregen, in de hoop dat ik van haar ook weer een betere versie kan kweken. Nu nog een goede doffer voor haar, of had ik die al? We gaan het zien.

Iedereen nog succes de komende vluchten.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 5 augustus 2018

Perigueux - Einde van een loodzwaar seizoen


Het is zondagochtend, de laatste prijsduiven in het NIC moeten nog geklokt worden. De seizoensafsluiting vanuit Cahors werd een nationale lossing in Perigueux. Vlucht ingekort wegens te verwachten extreme omstandigheden. Extreem was het wel, temperaturen die dicht tegen de 40 graden aanlagen in Frankrijk op de lossingsdag. De doorkomsten op zaterdag waren dan ook supertraag. Hetzelfde beeld overigens van Perpignan, de internationale afsluiting van het seizoen. Elke duif die doorkomt op zo'n dag verdient een eervolle vermelding, wat een doorzetters.
Begrijpelijk dat men heeft gekozen voor Perigueux, toch al gauw 100 kilometer minder. Waar ik een vraag bij heb is het lossen om 10:30. Geen middaglossing, geen ochtend lossing, compromis zonder fundering? Misschien dat ik iets over het hoofd zie, de insteek is in ieder geval goed geweest, het belang van de duiven moet voorop staan.
Zoals gezegd, een supertrage, lees superzware vlucht. Doorkomsten die de 900 m/min niet halen, een duif hoog in sector 3 als snelste nationaal. 
In sector 4 viel de eerste bij de combinatie Rekker-Westra op de klep. Deze combinatie is in 2018 ongenaakbaar gebleken. Wat een klasse, wat een discipline, wat een duiven. Een super seizoen, afgesloten met een 1e in sector 4, maar ook nog 8ste nationaal. Wat te denken dat het een week eerder vanaf Bergerac ook al het geval was? De omstandigheden waren toen wel iets gunstiger, maar omstandigheden lijken de duiven van deze combinatie niet in de weg te staan. In mijn ogen de besten van Nederland op de overnacht dit jaar. Klasse! Overigens zijn de andere twee toppers uit sector 4 ook weer van de partij. Bennie Homma klokt gewoon de 2de, Gerard Koopman klokt de 5de. Hoezo, we draaien lekker mee? Klasse wat dit supertrio heeft laten zien dit seizoen. Ik realiseer me ook dat ik nu meteen wat andere goede melkers tekort doe.
Op eigen hok viel het ook lang niet tegen. Ik klokte pas in de avond, maar dan wel 2 in 3 minuten. Goed voor de 6de en 7de in het NIC, NPO en sector 4 wordt een coefficient van 12% gehaald. Net niet de beoogde 10%, maar wat was ik blij met deze twee duifjes. 
De "592" zat plots op het hok, ik was even in de keuken, de afwas moet tenslotte ook opgeruimd. Toen ik naar het hok liep zag ik het al, deze was heel diep gegaan, ze maakte weinig aanstalten om binnen te lopen. Dan maar met een stokje opdrijven, wat niet lukte. Geen stress, de doffer maar los. Deze was blij met zijn verworven vrijheid en vond het nodig om nog even een complete show op te voeren, hoog in de lucht draaiend, zeilend en klapwiekend. Nog een doffer los, de "Oude Witpen" vliegt nooit veel, dus dan moet die het maar doen. Inderdaad na 2 rondjes viel hij op het hok, gevolgd door de eerder losgelaten doffer. Terwijl de "592" wat sjoege geeft op de avances van haar doffer, valt achter mijn rug vandaan de "554", ze loopt meteen binnen en wordt zodoende als eerste geklokt, de "Oude Witpen" is haar doffer en loopt meteen mee naar binnen. Ik ga de duif melden, de "592"loopt een paar minuten later binnen met haar doffer. Na de gebruikelijke telefoontjes en app-jes met mijn overnacht maatjes en het gebruikelijke berichtje op Facebook keert de stilte van de avond weer.
Plots gaat de poort open en staat Wim in de tuin. Hij was even gevlucht, even wat beweging na een middag in de tuin zitten en in de lucht staren. We praten wat en bekijken de "554". Ze is licht, maar in een goede conditie. Op het moment dat ik haar terugzet roept Wim dat er een duif op het hok valt. De "557" arriveert, vanuit de westkant, blijkbaar het IJsselmeer als richtpunt gekozen. Ze laat zich klokken met een 11de melding in het NIC. Alles met elkaar geen slechte ontknoping van de laatste marathon van dit jaar. 3 van de 6 thuis en netjes in de prijzen.
Vanochtend komen er wel duiven bij maar tot zover niet meer in Engelum. Ik hoop dat de andere 3 dames ook nog thuis komen. Het zijn tenslotte allemaal duifjes die hebben laten zien dat ze wat in hun mars hebben.
Zoals altijd heb ik wel een idee bij wat er dit jaar allemaal weer te leren viel op het hok. Ik moet het nog wel even op een rijtje zetten allemaal, conclusies trekken kan de hele winter nog. Nu maar eens wat aandacht aan de jongen geven, die moeten tenslotte ook nog wat worden opgeleerd.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl



zondag 22 juli 2018

Nog even poetsen voor Cahors

Dat ging dus niet goed, die coupe special die ik had bedacht voor Chateauroux. De doffers ingeschakeld, ze leken wat forme te vertonen. Na weken rust pakten ze de training weer goed op. Warm weer, gelost met zuid-west in de wind, hier in Friesland gewoon oost. Ideaal om een overnachter nog even door te laten stampen zou je denken. Dat zou ook best kunnen, maar daar dachten de doffers die mee waren anders over. Eentje is er thuis, niet in de avond, zoals met een dagfond vlucht de bedoeling is, maar vanochtend tegen 7 uur. Hij zag er nog goed uit, maar in de hand was te merken dat hij toch veel gegeven had. Ik schreef vorige week al over mijn bewondering voor de fondduiven, deze kan ook in het rijtje, ook al speelt hij zijn prijs niet. Ik ben niet eens echt teleurgesteld. Deze zeperd komt helemaal op mijn conto.

Volgende week staat Bergerac op het menu. Voor mij toch altijd wel een speciaal station. Vroeger was Bergerac zo'n soort mythe. Laatste vlucht uit het programma voor de oude duiven. Als je die meedeed had je echte kleppers, zeker als je ze in de prijzen wist te draaien. Dat gevoel heb ik nog steeds een beetje. Magisch klinkt het, Bergerac. Inmiddels zijn we er verschillende keren geweest tijdens onze vakanties in Frankrijk. 
De mythe van Bergerac zal dit jaar aan mij voorbij gaan. Mijn vader overleed dit voorjaar, 28 Juli was zijn verjaardag. We gaan van deze dag een familiedag maken om onze vader te gedenken, met onder andere een gezamenlijke maaltijd. Geen dag dus om met duiven bezig te zijn. De zondag is Vera jarig, ook daar maken we een mooie dag van. Reden genoeg om met de duiven een keer over te slaan.

Rest de vlucht vanuit Cahors nog. Cahors is de afsluiter van het overnacht seizoen. Eigenlijk komt het wel goed uit. Als alles goed blijft gaan heb ik 4 duivinnen klaar voor Cahors, twee keer zoveel kans op een mooi resultaat als dan dat ik het ploegje moet opdelen over 2 vluchten. Zou mooi zijn als we vanaf Cahors nog een duif vroeg weten te pakken.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl