zaterdag 15 juni 2019

Zachte zomer regen

Barefoot girl sitting on the hood of a Dodge, drinking warm beer in the soft summer rain.
Mooie zin, schoot vanochtend wel 30 keer door mijn hoofd, terwijl ik in de druilerige regen de waterbakken van de duiven stond te schrobben. Waarom? Natuurlijk, het komt uit een nummer van Bruce, één van mijn alltime heroes in de muziek. Maar ook, de treffende gelijkenis. De regen voelde lauw, het was zo'n zomerregentje. Regenjack aan en het zweet op de rug. 
Wat het met de duiven heeft te maken weet ik eigenlijk niet zo goed, wilde het gewoon delen. 
St. Vincent, dat is waar het om draait. Gelost, vrijdagmiddag, er is van alle kanten alweer commentaar te lezen over hoe goed of slecht die lossing wel niet is geweest. Verhalen over weerkaarten, regenfronten en meer. Gelukkig heb ik vorige week de duivengroepen uit mijn Facebook gehaald, scheelt een mooie berg meningen die nergens op gefundeerd zijn.
Ik hoop dat er eentje doorkomt in Engelum vandaag, zal toch wat verder in de middag worden. Eerste melding tot nu toe in 's Gravensande, aan de kust, in het Westland. Verder in het zuiden, blijkbaar is daar de regen al een stuk opgetrokken. Het is 12:39 als er 9 meldingen op Compuclub Live staan. Nog iets meer dan 12000 duiven te gaan! 
De 557 stond er goed voor, klein pulletje eronder, ze is ook niet aan haar proefstuk toe, dus moet kunnen. De andere twee dames doen er niet veel voor onder trouwens...
We gaan het zien, Wim vertelde dinsdag dat zijn eerst getekende supervorm had, je weet wel, die vorm die nauwelijks voorkomt, waarvan je van te voren weet dat het goed zit. Ik hoop dat de vorm niet met de soft summer rain is weggespoeld en dat hij een vroege pakt.
Ga de klok er maar eens op doen, je weet het maar nooit tenslotte...

Succes iedereen!

Tot de volgende

www.postduivenblog.nl


maandag 10 juni 2019

Knap

Gisteren zijn de uitgestelde vluchten vervlogen van zaterdag. Voor onze afdeling waren dat Gennep en Sens. Mooi vliegweer, vooral Gennep kende een snel verloop. 
Opvallend was de prestatie die geleverd wordt door Klaas de Jong en Zn uit Ee op de dagfond. Ee ligt heel ver in de noordoost hoek van Friesland, op het vaste land worden de langste afstanden gespeeld, alleen de Amelanders hebben nog meer kilometers. Dit hok timmert overigens al jaren hard aan de weg, onder de bezielende leiding van Klaas de Jong.
Dat er goede duiven zitten wordt al jaren bewezen, dat het gisteren voor de wind was is ook duidelijk.Dit soort wedstrijden schijnt altijd in het voordeel van de overvlucht te zijn. Het zal best, kijkend naar de uitslag, alleen de nummer twee zit in de uiterste zuidwesthoek van Friesland, die duif moet een geheel eigen weg zijn gegaan. Twee weken geleden was de eerste dagfond, vanaf Troyes, andere omstandigheden, ook toen prijkte de naam K. de Jong en Zn in de top 10. Deelname ruim 7200 duiven, gisteren waren het er ruim 6200. Geen misselijke aantallen lijkt me. Er wordt daar flink aan de weg getimmerd. Ik vind het knap!

Op de vitesse eenzelfde beeld, de top 10 wordt bezet door de mannen uit de "Walden". Zwaagwesteinde, Damwoude en omgeving laten maar weer eens zien dat er in die hoek duiven zitten waar je goed mee uit de voeten kunt in het normale programma.

De jongen zijn er ook best uit


In Engelum werd alleen deelgenomen aan de vitesse, de jaarlingen ervaring laten opdoen is het devies, zo vaak mogelijk de mand in. Ook de overjarigen die (nog) niet mee hoeven gaan gewoon mee. Gisteren 11 in de strijd. Dit soort vluchten wil wel eens een uitschieter opleveren, maar helaas, toen ik klokte waren de prijzen er in de vereniging al bijna uit. Ze kwamen niettemin vlot, iets waar ik altijd wel blij van wordt. Door het uitstel hebben de jaarlingen ook hun eerste keer twee nachten mand te pakken. Cruciaal in de opleiding naar volwaardige overnachters. Ze krijgen nu nog een paar midfondvluchten, deze moeten op de donderdag worden ingekorfd, ook deze zijn nuttig. Meer kilometers, maar vooral mand ervaring. Als twee jarigen moeten ze de lange baan op, dan moeten de omstandigheden ze niets meer uit hoeven maken.
Op dit moment toch weer een jaarling achter. Een duivinnetje wat ik graag zie. 
De verklaring hiervoor? De jaarlingen hebben het hier altijd moeilijk, het jaarlingen jaar is echt een leerjaar. Als jong wordt er alleen afgericht, als dat al uitkomt. Als jaarling moeten ze leren met de stress van het inkorven en de container om te gaan. In mei begin ik met de duiven te rijden om er conditie op te krijgen. Iedere werkdag over het IJsselmeer, alleen bij weer extremen blijven ze thuis. Ook iedere week de mand in, hiermee blijkt dat er best wat duiven zijn die inhoudelijk niet teveel hebben, deze vallen ook af op den duur. Ik heb hier bijvoorbeeld twee jaarlingen die alleen nog als partner dienen. De ene kan de dagelijkse rit over het IJsselmeer niet aan, ik heb dat vaker gezien bij duiven, sommigen durven gewoon niet over het water. De andere is ook niet opgewassen tegen het systeem van trainen en wekelijks een vlucht. Ik vermoed dat het met de achterblijver van gisteren ook het geval is. Aan de omstandigheden op de vlieglijn kan het niet gelegen hebben.

Voor St. Vincent zitten er drie duivinnen klaar. Ingevlogen, getraind en de laatste dagen opgevoerd. Vooral de eerste getekende, de "557" lijkt er goed op te staan, vorig jaar vloog ze mooie prijsjes bij elkaar op een paar bikkelharde vluchten. Ik heb een goed gevoel!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 8 juni 2019

Mensen Bedankt!!

Het is zaterdagochtend, tweede weekend van juni. Pinksterweekend, bijna iedereen is een dag extra vrij. Mooi vooruitzicht zou je zeggen.
Voor de duivenmelkers valt het wat tegen allemaal. Slecht weer, harde wind, regen en onweer op de vlieglijn. Niet bepaald weer om een mooie vlucht te hebben. Niet verstandig om de duiven er doorheen te jagen.
Vanochtend een tijdje op Facebook rondgestruind, maar ik heb het maar weggeklikt. Wat een gezeik, wat een stelletje in zichzelf gekeerde eikels zitten daarop. Ja, er zijn afdelingen aan het lossen, de Belgen lossen nationaal Chateauroux. Lijkt mij niet de beste beslissing, maar hoe het afloopt weet op dit moment nog niemand.
Het is de zoveelste keer dat ik wordt geconfronteerd met de negativiteit die de duivensport uiteindelijk de nek om zal draaien. Ik ben er zat van. Vraag me ook af waarom ik dit eigenlijk schrijf. Het lijkt puur vanuit de emotie te komen, puur frustratie, puur onmacht.
Maar na er even over hebben nagedacht is het helemaal geen emotie, het is pure ratio. Ik loop mijzelf hier al veel te lang aan te ergeren.
Mijn plezier in de sport laten bederven door azijnzeikers? Dacht het niet, ik hoef jullie gejank niet te lezen.
Als de conclusie getrokken is, is het ook niet zo moeilijk om na te gaan waar je plezier dan wel zit. Natuurlijk op het eigen erf, de dagelijks omgang met de duiven. De thuiskomst van de duiven na welke opdracht dan ook. De jongen die opgroeien, elk jong is weer een mogelijkheid om er een topper van te maken. De drive om het zo goed mogelijk te doen, act like a pro!
Nico zei vorig jaar al dat ik in mijn omstandigheden nooit meer dan een welwillende amateur zal zijn. Klopt, maar dan wil ik in ieder geval de allerbeste welwillende amateur zijn!
Er zijn mensen waar ik dat mee wil beleven, die mensen willen dat gelukkig ook met mij. Er is wat correspondentie, wat uitwisseling, wat ruiling en vooral veel plezier onder elkaar. Opvallend genoeg zijn het mensen die niet op Facebook lopen te zaniken over wat er allemaal mis is in de duivensport. 
Vooruitgang kost inspanning van iedereen, die inspanning zit dan ook nog voornamelijk tussen de oren. We zijn, op wat uitzonderingen na, allemaal welwillende amateurs in de duivensport. Die welwillende amateurs doen heel veel dingen goed, soms iets minder goed. Moet je ze daarom maar afbranden? Ik kan mij herinneren dat ik bij alles wat ik moest en nog moet leren fouten maak, die fouten zorgen ervoor dat je inziet dat je iets steeds beter kan gaan doen. Of waren die zeikers allemaal mensen die vooraan hebben gestaan en alles in één keer goed deden? Ik betwijfel het.
Ik ga zo afmelden voor alle duivengroepen waar ik lid van ben, of in ben betrokken geraakt op Facebook. Informatie haal ik wel van een paar relevante websites. Waarom ik dat doe? Ik wens feitelijke informatie te lezen, waardoor ik een gefundeerde mening kan blijven vormen. Verder zal ik gewoon schrijven, omdat het leuk is en er ook nog belangstelling voor is. Degenen die de belangstelling hebben zullen mijn schrijfsels wel weten te vinden.
Mensen bedankt! Bedankt voor weer een stukje inzicht en wijsheid, ik hoop dat ik nog veel plezier aan de duiven mag beleven.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




zondag 2 juni 2019

Rustig blijven, op naar St. Vincent


De zondag na Limoges, de overnacht opening van het seizoen voor de afdelingen 7 t/m 11. Elk jaar weer een pittig vluchtje. Mijn duiven houden er blijkbaar niet van, overnachten in het eerste weekend van juni. De keren dat er duiven van mijn hok mee gingen, waren de resultaten pover. Pover is dan wel politiek correct uitgedrukt. Geen idee waarom, ze zijn er dan blijkbaar nog niet klaar voor. Systematiek afgestemd op half juni en juli. Gedurende het seizoen komen ze hier meer naar voren. Een leuke om nog eens te evalueren lijkt me.
Rustig blijven. Ik heb voor een bepaalde opbouw en systematiek gekozen, moet ik daar natuurlijk ook aan vasthouden. Ook de opbouw pas in de winter weer evalueren. Misschien toch de jaarlingen wat meer aan de tand voelen? Conclusie nu is dat de conclusie wel heel snel is getrokken.
Op naar St. Vincent. Er zitten een paar dames op een nestje, 3 jarigen, met wat overnacht ervaring. Moet er toch minstens eentje van kunnen doorkomen zou je zeggen. We gaan het beleven. De voorbereiding zal niets anders verlopen als voor andere vluchten, hier heeft de systematiek zich immers bewezen. Daarnaast twee weken verder in het seizoen, twee weken meer ritme, training en vooral wat warmere nachten. Helpt goed om ook wat forme te krijgen.
Verder? Druk, druk, druk, vaak geen tijd om de jongen 's avonds nog even te laten vliegen. Ging hopeloos de mist in met het voeren van de jongen, voor mij het middel om ze onder controle te houden. Geen honger betekend geen drang naar binnen. Vijf jongen nog buiten in het donker, allemaal piepers, net aan op de vleugels. Resultaat: 2 weg, eentje dood gevlogen in de tuin van de buren, twee na twee nachten weer binnen.... Zo kan je wel lekker blijven doorkweken.
Over de kweek gesproken: gaat best goed, de eieren die tot en met de Pinkster worden gelegd laat ik nog uitkomen en groot komen, moeten er nog een paar weg op een bonnetje, de rest is voor mijzelf. Ploeg lekker aan laten groeien, hopen dat er wat afgericht kan worden, iets wat vorig seizoen mis liep en zich goed liet voelen aan het begin van het seizoen. Ook bij de sierduiven gaat het nu wat beter, de warmere nachten en langere dagen zorgen ervoor de de kroppers de jongen nu wel voldoende voeren. Zou daar dan de sleutel liggen van het wel of niet grootbrengen van de jongen?
De oude vliegers krijgen de verzorging die nodig is, de training die ze nodig hebben, dus daar komen de komende weken de resultaten evengoed nog wel. Systeem heeft zich wat dat betreft wel bewezen.
Dit seizoen alleen duivinnen in het vlieghok, wel op nest. De meesten lopen makkelijk met elkaar aan, waar nodig probeer ik er een paar bevruchte eitjes van de kwekers onder te schuiven. Wat ik zie gebeuren in het hok? Eigenlijk precies hetzelfde als dan dat er gebeurd als er "normale" koppels doffer/duivin zitten. Ze verwisselen soms van partner, lopen van de nesten af als het hun beliefd, leggen soms op tijd en soms niet, kortom, niets veranderlijker als een duivenkolonie waar maar mondjesmaat wordt gestuurd.
Blik op St. Vincent en de week erna Perigueux, kijken of ik op beide vluchten wat duiven mee kan doen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 12 mei 2019

Half mei, aanloop naar Limoges

Eindelijk weekend, dat was de gedachte toen ik vrijdagavond de deur opentrok en Vera kon begroeten. Het was nogal hectisch de afgelopen weken. 2x voor werk naar Duitsland, een zieke moeder die met spoed in Amsterdam werd opgenomen, nog even bij kleindochter langs en het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Vrijdagavond op de terugreis naar huis realiseerde ik me dat ik 13 dagen aan één stuk aan het reizen was geweest, van en naar werk, ziekenhuis, collega's in Duitsland en dan ook nog even in Duitsland een belangrijke vakbeurs bezocht. Leuk, maar vermoeiend. Grootste obstakel is eigenlijk dat je je tijd maar één keer kunt gebruiken.
Tijd die ik dit weekend graag aan de duiven besteed. De zaterdag gaat op aan de hokken op punt zetten. Ik maak altijd extra schoon, de kwekers zitten in éénpaar hokken met een gaasbodem, doordeweeks haal ik dan alleen de mest onder het gaas weg, één maal per week gaan de duiven in bad in de spoetniks (doffers en duivinnen apart), waardoor de éénpaarhokken aan de binnenkant ook goed schoongemaakt kunnen worden, vooral met jongen geeft dat nogal extra werk. Toch wegen de voordelen in mijn beleving nog steeds ruim op tegen de nadelen.
Het is dit weekend ook het moment om wat kwekers om te koppelen. De eerste rondes stonden in het teken van het vastleggen van de kwaliteiten van stamduivin de "56", nu is het tijd om nog wat kruisingen te proberen, al dan niet met wat geleende duiven voor samenkweek.
Ook de beloofde jongen voor grote vriend Joan en de jongen voor de bonnen zijn zo goed als afgeleverd, wat weer wat meer ruimte geeft voor de eigen kolonie. Ook om nog wat van de sierduiven te kweken. Voeren blijft een groot probleem, ik kan nu nog wat koppels als voedsters inzetten.
Vorige week niet deelgenomen aan de wedvlucht, had alles te maken met de drukte die hierboven al is beschreven. Vera heeft de duiven gevoerd, maar ik wil het haar niet aandoen om duiven te laten vliegen op verschillende tijden, zij heeft ook een leven en werk. De duiven zijn mijn hobby en passie. Het is al prachtig dat ze wil helpen, net als veel mensen binnen de club overigens. Zonder die hulp was ik binnen de duivenhobby kansloos.

Dit weekend de eerste midfondvlucht. Friesland vloog vanuit Quievrain, roemruchte plek in vooral het vitessespel. Naar Engelum toch nog altijd een ruime 340 kilometer. Stevig vluchtje, noord tot noordoostenwind die best kil aanvoelde. Het was te merken aan de aankomsten. De vlucht verliep gestaag, maar traag. Vooral de jaarlingen hadden het behoorlijk voor de kiezen gekregen. Herstel is nooit een probleem bij gezonde duiven, maar het is wel een reminder om nog even naar het voer te kijken, de reserves moeten wel aangevuld worden. Duiven die op de plank vallen en vermoeidheid tonen hebben de reserves aangesproken.
Ik ben er deze week wel in geslaagd om de duiven mee te nemen naar het werk, zodat de trainingen weer opgepakt kunnen worden. Limoges is niet ver meer weg, plan is om hier toch een paar duifjes op in te korven. 28 mei is de inkorfdatum, ik wil er twee of drie aan wagen, op een stand van 10 tot 14 dagen broeden. Vanaf 1 mei krijgt de vliegploeg weer het wat zwaardere All-in-one Koopmans van Beyers in de bakken, steeds iets meer dan ze op kunnen, aangevuld met een paar pinda's en wat snoepzaad, hoewel dat ook al ruim in de mix zit. Waarom ik dat doe? Reserves aanvullen, duiven die hard trainen moeten goed kunnen eten. 4 dagen voor inkorving krijgen de duiven die ik mee wil doen dan nog wat van de fond mix die ik zelf meng: 1 deel pinda's, 1 deel snoepzaad en 1 deel P40. Wonderwel voelen de duiven vaak superlicht maar vol als ze de mand in gaan. Blijkbaar een goede balans tussen werk en voeding.
De trainingen blijf ik zoveel mogelijk volhouden. Telkens als de auto richting Noord-Holland gaat voor werk staat de vliegploeg in de korven in de achterbak. Behalve op zondag: rustdag voor duif en baas. Het zijn de inmiddels vaste patronen voor het seizoen in de maanden mei, juni en juli.
In het jongenhok een groepje van 12 die al goed wegtrekken, eerste pennen er al uit. De duifjes zijn mooi gezond. Af en toe blijft er eens eentje een nachtje weg, goed voor de orientatie en het ontwikkelen van het instinct te willen overleven. Dit weekend weer wat jongen afgezet, er ligt nog wat in de schalen.
De kwekers worden vandaag herkoppeld. Alles met elkaar zal er dan een beste ploeg overblijven om de vliegploeg volgend jaar weer aan te vullen. Nu maar hopen dat ik dit jaar weer wat beter kan africhten met de jongen. Vorig jaar liep dit spaak, gevolg heb ik aan het begin van het seizoen kunnen zien. De helft van de jaarlingen bleef bij de eerste lapvluchten en wedvluchten achter. Lessons to be learned.....
Genoeg gezegd, iedereen weer op de hoogte. Volgende week nog een midfond, daarna de duiven voor Limoges inhouden en verder klaar maken voor de inkorving.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




maandag 22 april 2019

Eerste vlucht

Het werd deze week wel weer eens tijd om over de duiven te schrijven. Genoeg over allerlei perikelen die spelen. Natuurlijk, het gaat ons allemaal aan. Maar wat ons bind is de duif, de reden waarom we met elkaar in contact zijn, bij dezelfde organisatie lid zijn, de vereniging van onze keuze bezoeken, we allerlei sociale contacten onderhouden.

Hier in Friesland eindelijk de echte kop eraf. Vorige week nog afgelast wegens voorspeld slecht weer. Op dinsdag nog een oefenvlucht vanuit Kalkar. Dit weekend dan eindelijk de eerste echte wedvlucht. Deurne was het station, naar Engelum ruim 193 kilometers. Wind oostelijk, dus te verwachten dat de duiven naar de westkant en Noord-Holland zouden uitwijken. De eersten zullen dit niet hebben gedaan, maar die van ons hebben echt wel flink water onderdoor zien komen. Veel kwamen uit de westkant, lees IJsselmeer, anderen kwamen uit de noordkant, goede kans dat deze even een rondje eilanden hebben gedaan. Geef ze geen ongelijk. Mooie stranden, prachtig weer. Uitgelezen kans om te pootje baden!

Hier een primeur. We slaagden er voor het eerst in om te beginnen met de laatste prijsduif van de uitslag. Normaal draaien we een redelijk prijspercentage. Vreemd is het niet. De duivinnen trainen nog niet naar behoren, ook ben ik wat te kwistig met de voerbus geweest. Iets zwaar de mand in, wordt meteen afgestraft. Slechte beurt weer van de baas.

Vorige seizoen weinig gelegenheid gehad om de jongen af te richten. Dit zie je nu terug in de seizoensstart. De mand had zijn werk nog niet gedaan, dit gebeurd nu in de eerste weken van het seizoen, het bestand jaarlingen dunt dan ook al aardig uit.

Verder nog wat leuke zaken: Joan, mijn grote vriend en jeugdlid van ons cluppie, pakte er twee van de drie op de uitslag, netjes! Vanaf afgelopen zondag iedere week op zondagmiddag een praatje op lokaal radiostation "De Eenhoorn", met uitslagen en wetenswaardigheden van de vereniging, mooi weer wat promotie. Er liggen nog wat jongen die richting Joan gaan, ook nog wat jongen voor een bon. Deze gaan naar een herintredend lid van onze club, hij wordt door wat mensen weer aardig op weg geholpen, na een paar jaar afwezigheid door omstandigheden.

Hebben jullie dat ook? Dat je inwendig je loopt te verbijten omdat je weet dat de duiven wel erg laat zijn. Dan plots komt de eerste door en volgen er als snel nog wat. Je hart gaat open en je geniet weer helemaal wezenloos.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 14 april 2019

Weerstandscurve

Weer zo'n titel waarvan je denkt: wat bedoelt-ie nu weer?
De weerstandscurve is iets wat je tegenkomt als er iets nieuws wordt gelanceerd of besproken, iets wat je nog niet kent of te ver weg ligt en dan wordt ervaren als een "te hoog over" doel. Buiten bereik dus.
Zoiets lijkt er ook gaande in Zeeland. Er wordt daar een pilot gedraaid door NPO en bestuur van afdeling Zeeland, in samenwerking met het vooruitstrevende inkorfcentrum Nishoek.
Mondjesmaat kwam er de afgelopen periode al informatie, voornamelijk vanuit het NPO bestuur, dat er in Zeeland een pilot, een probeerplan, wordt gedraaid aangaande het ambitieuze GPS2021, het vernieuwingsplan voor de Nederlandse postduivensport. 
Er werd al voorgesteld dat er inkorfcentra zouden komen met een regiofunctie, waar naast inkorven ook mogelijkheden voor het inslaan van voer en bijproducten, bezoeken aan de dierenarts en natuurlijk voor het gezellig samenzijn. Alles onder één dak. In een grijs verleden heb ik zoiets ook al eens beschreven, het idee heb ik ook bij meerdere mensen gehoord. Buiten dat het voor mensen met minder vervoersmogelijkheden een vervelende situatie is, lost het wel een aantal praktische zaken op.
Daarnaast werd bekend dat de Nishoek ging fungeren als pilot voor het inkorven 2.0, de naam heb ik zelf even verzonnen.
Er wordt ook hier een pilot gedraaid. Tijdens het inkorven worden de duiven realtime in een landelijke database opgeslagen, er is dus geen vertraging meer doordat er bestanden moeten worden doorgestuurd via een website of mail. Daarnaast geeft dit systeem bij de liefhebbers thuis de mogelijkheid om de aankomende duiven realtime te melden. Dus de piep op de antenne is ook een melding op de meldsite. In Friesland gebruiken we dit al op grote schaal overigens. De manier waarop het nu is ingestoken betekend wel dat iedere inkorver bij de Nishoek met een systeem moet werken wat aan de pilot is gelieerd. Wonderlijk genoeg een systeem van een merk wat naar mijn idee in Nederland niet veel wordt gebruikt. Daarnaast moet dat systeem op internet zijn aangesloten.
Nu pas wordt duidelijk welke impact deze plannen hebben, de berichtgeving hierover is ook lange tijd erg mager geweest. Zie daar de weerstandscurve.
Liefhebbers gaan massaal in de ankers. Nee, dit willen ze niet, er wordt van alles bij mensen door de strot geduwd, wat kost dat wel niet en nog veel meer argumenten die er toe leiden dat het even niet zo gezellig is op Facebook en andere social media. Einde van de duivensport is al weer aangekondigd door de meerderheid. Leuk vooruitzicht, of niet dan?
Ik kan mij daar van alles bij voorstellen, het valt redelijk rauw op het dak van de meesten. Wat vooral opvalt is dat er wel steeds in mooie volzinnen over deze pilot is gesproken, maar dat er pas in een veel later stadium bekend is gemaakt wat er nu eigenlijk precies ging gebeuren. De klassieke voedingsbodem voor de weerstandscurve. 
Wat er mis ging in mijn beleving is dat men vanuit NPO en afdeling Zeeland niet een breed scala aan liefhebbers heeft laten meedenken, tenminste, ik heb niet begrepen dat dat is gebeurd. Heel belangrijk in een ingrijpend proces als dit. Laat liefhebbers meedenken, laat ze weten wat er in je hoofd zit, laat ze vertellen wat er in hun hoofd zit. Vandaar uit kan je plannen ontwikkelen die je gaan brengen wat je wilt, misschien is de uitkomst niet helemaal de stip op de horizon, maar wel iets wat wordt gedragen in de organisatie.
Wat mij betreft een grote denkfout in het hele proces rondom GPS2021. Natuurlijk krijg ik nu te horen dat daar de secties voor zijn ingericht. Klopt, deze secties worden bemand door mensen die wat te zeggen hebben, de 10% die altijd voorop loopt in een organisatie. Maar die 10% krijg je altijd wel mee, nieuwsgierig als deze mensen zijn. Het gaat om die 80% die je bij de hand moet nemen, zij gaan het verschil maken, zij zijn diegenen waar je je plannen moet brengen om ze er over na te laten denken, zij zijn ook diegenen die het nu even niet zo gezellig maken op de social media.
Voor een vooruitstrevend bestuur is het raadzaam om ook af te vragen hoe je hiermee omgaat, de weerstandscurve. Tegenwoordig hoor je in bijna elk bedrijf termen als Policy Deployment, Kaizen, PDCA cycli, stip op de horizon, het Ware Noorden en meer van die kreten. Een goede uitwerking van deze zaken resulteert in een samenwerking waar bij de kracht en niet de weerstand van de mensen onderaan de ladder van jouw organisatie wordt ingezet. Gevolg van zoiets: verantwoordelijkheidsgevoel, medezeggenschap, eigenaarschap en vooral plezier in wat je doet. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.




Ook ik ken mijn weerstandscurve, net als iedereen overigens. Vrijdagochtend de duiven gepakt en in de korven gezet, richting clubgebouw, zoals altijd in het seizoen. Ik heb nog steeds niet de luxe om mijn duiven in te korven op de tijdstippen die hiervoor gelden, er moet tenslotte gewoon gewerkt worden.
De duiven in de korven klaargezet in het lokaal, voer en water aan de korven, ook als altijd en weer in de auto onderweg naar mijn werk in Noord-Holland. Alles staat klaar zodat de mannen van de inkorfploeg hun werk kunnen doen.
Ik was al even onderweg, Tzummarum alweer voorbij, toen ik toch even op mijn telefoon keek. Normaal doe ik dit nooit onder het rijden, ik heb zelfs al het gepiep en getril uit staan. Ik kan in de auto alleen handsfree bellen.
Toch keek ik even op het scherm, op een recht stukje weg. Appje van Frans en Janny, in de appgroep van de vereniging. Afgelast voor morgen, geen inkorven vanavond. Mijn weerstandscurve schoot even behoorlijk omhoog, voor de duidelijkheid, dat is de verkeerde kant op. Wat te doen? Ik had geen keuze. Ik ben teruggereden naar het lokaal, duiven en spullen weer in de auto en terug naar huis, ondertussen de baas gemeld dat ik wat later zou zijn.
In mijn hoofd kreeg zo ongeveer de hele wereld er van langs. Wat een onrecht was mij, vooral mij, en mijn duiven aangedaan!
Terug thuis de duiven laten vliegen, hok open en wat voer en water klaar gezet. Korven weer op hun plek in de schuur. Mijn weerstandscurve zakte ondertussen alweer behoorlijk, het verstand nam weer wat over. Top dat Frans en Janny dit meteen melden op de app, weet iedereen waar hij aan toe is. Uiteindelijk was ik nog niet eens zoveel later op het werk, niets gemist dus. Frans en Janny nog even een appje gestuurd om te bedanken. Ondertussen bedacht ik mij wat ik zelf beter had kunnen doen. Inderdaad, gewoon even de website van de afdeling checken, zoals ik eigenlijk altijd doe, maar nu even niet. De weerstandscurve weer op een aanvaardbaar niveau teruggebracht.
Het gelijk van de afdeling werd overigens zaterdag bevestigd, de dag door sneeuw en hagelbuien en temperaturen die januari niet misstaan. We kunnen nu de maandag inkorven voor een extra africhting, gaan ze daar maar op mee, toch?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl