zondag 2 september 2018

Selectie - A man has got to know his limitations

"A Man's got to know his limitations". Komt U dat bekend voor misschien? Zou zomaar kunnen, het is één van oneliners die Clint Eastwood regelmatig uitsprak in zijn legendarische "Dirty Harry" films. Een andere was "Make my day", als hij weer eens in de loop van een pistool van een tegenstander keek en tevoren al wist dat die geen schijn van kans maakte. 
Misschien een beetje vreemde manier om een blog over de postduivensport, of liever mijn postduivensport, te beginnen. Toch snijdt het hout. Ik heb de afgelopen week de selectie doorgevoerd op het hok. Zowel kwekers, vliegers als jongen moesten er aan geloven. Het is aardig opgeruimd, wat voor mij toch altijd weer een verademing is. Minder duiven op de hokken betekend minder kansen op ongemak, meer kansen voor de blijvers om goed door de rui en gezond door de winter te komen.

Zoals eigenlijk ieder jaar heb ik weer eens lopen te dubben over hoe ik het volgend jaar moet gaan aanpakken. De mensen die mijn schrijfsels al wat langer volgen weten dat ik worstel met tijd. Tijd is een nogal cruciale factor in de duivensport. Daarnaast weet ik zeker dat ik fond wil spelen, overnacht is het doel, toch laat ik me verleiden om ook de dagfond mee te spelen. Ik heb er ook een handje van om in iedere duif wel een mogelijkheid te zien, dus de kweekboxen zitten over het algemeen voller dan ik ooit gepland en dus ook gebouwd had.

Genoeg factoren dus om over na te denken en om te zetten in een concreet plan voor 2019. Dat plan moet overigens ook gewoon doorgetrokken worden, maar ja, net als elke melker ben ik net zo veranderlijk als het weer. Hoewel is dat zo?

Ik weet namelijk zeker dat nestspel voor mij het beste is, daarbij denk ik aan de factor tijd. Waar ik mijzelf en daarmee mijn duiven tekort doe is dat ik met naar verhouding weinig duiven van alles wil en mee doe. Dat lukt wel, maar is het optimaal?
Die kwekers, wat leveren die dan eigenlijk op? Soms zie ik wat en mag ik ze zo meenemen, soms koop ik wat, voor niet teveel overigens, maar ze komen wel.
Jongen, ik kweek hokken vol, raak er zat kwijt en dat is lang niet altijd door het africhten. Kwaliteitsissue misschien? De kwekers leveren het merendeel van de jongen.
Doffers op nest wil hier op de hokken niet lukken. Ik was al eens gestopt met het spelen van de doffers. Ik heb het toch weer opgepakt, dit seizoen had ik hier resultaat van moeten zien. Eén doffer slechts goed in de punten, om hem de volgende vlucht kwijt te raken..... Niet goed.

De conclusies waar ik een paar weken geleden over schreef zijn dus getrokken. Kwekers die niets opleveren eruit. Ze krijgen welgeteld drie seizoenen de tijd om iets van waarde voor het vlieghok te leveren. Ik heb nu in plaats van twaalf koppels nog acht koppels, waarvan er 2 koppels zijn die hier zitten voor samenkweek. Zes eigen koppels dus.
Er wordt vanaf volgend jaar alleen met duivinnen gespeeld. Twee jaar of ouder naar de overnacht. Jaarling duivinnen, mits helemaal door geruid, een paar dagfondvluchten voor de ervaring. Latere duivinnen die nog oude pennen hebben staan gaan het hele vitesse en midfond programma doen, als twee jarige gaan ze evengoed de overnacht op. 

De doffers die ik over hou om aan de duivinnen van de vliegploeg te koppelen komen allemaal uit de prestatie duivinnen uit het kweekhok, aangevuld met de doffers die ik heb verkregen uit het uitruilen met collega melkers hier uit de buurt. Van de kwekers die ik nog niet als leverancier van prestatie duiven heb bestempeld blijven alleen duivinnen over. Deze moeten zich eerst bewijzen. 
Van de vliegers probeer ik in de toekomst wel iets meer jongen over te houden, vandaar de gedachte over de doffers die ik wil plaatsen in het vlieghok. Het genenpakket wat prestaties inbrengt, is bij deze duiven aanwezig, gezien de prestaties van hun moeders op eigen hok en binnen het eigen systeem.  De doffers die ik heb gekregen uit ruiling zijn de duiven die voor bloedverversing zorgen. Nog wel een restrictie: ze moeten me wel aan staan, stambomen zeggen mij steeds minder.

Nooit geen andere duiven meer? Natuurlijk komen er regelmatig nieuwelingen voorbij. Niet vooruit willen is stilstand en daarmee meteen achteruitgang. Uitgangspunt is wel dat ik van eigen kracht uit ga. 2018 heeft bewezen dat dat de weg is. Superzwaar seizoen, de duiven die hier presteerden waren voor 80% duiven uit de prestatie duivinnen op het kweekhok, daarnaast lieten twee duivinnetjes uit de serie ruilduifjes zich leuk zien. Zegt wel genoeg denk ik.

Vorige week nog bezoek gehad van Durk. Leuke dag gehad, honderd uit praten over duiven, maar ook nog veel meer, top! Mail vanuit Canada van Aron, vriendschap kent geen tijd en grenzen, ga ik zo nog beantwoorden. Alweer momenten die de hobby meer dan hobby maken. 
Verder niets met de jongen gedaan, behalve selectie doorgevoerd. De Adeno-E Coli van een paar weken terug heeft toch een paar slachtoffers geëist. Daarnaast heeft de kat weer een paar piepers te pakken gekregen. Van africhten is dus niets meer gekomen. Eerst vakantie, dan kijken we straks nog wel wat we kunnen doen met africhten.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 18 augustus 2018

Op zoek naar succes

Wie zong dat ook alweer? Dat liedje over die zomer die voorbij is. Het is een beetje het gevoel wat ik heb na het vliegseizoen 2018. De zomer is nog helemaal niet voorbij, zeker niet met nog een vakantie in het verschiet in het zuiden van Frankrijk. Het seizoen dat de boeken in gaat als superzwaar, warm weer, zeg maar gerust heet en bijna iedere week wind op de kop. Voor mij afgelopen in het eerste weekend van augustus, een paar dagen later begon het weer om te slaan..
Het was niet bepaald het seizoen voor watjes. Zij die de doorzetters onder de pannen hebben en nog goed gezond ook, zullen ongetwijfeld een seizoen hebben gedraaid dat tevreden stemt. Hoe tevreden moet ieder voor zich uitmaken. Ook zullen bij velen de oogkleppen zijn afgevallen. Al die duiven die het zo goed deden de afgelopen seizoenen bleken toch wat minder toen het er echt op aan kwam. Slechte duiven of konden ze slecht omgaan met de voorgeschotelde omstandigheden dit jaar? Het zijn de feiten die je moet inzien, de feiten zorgen ervoor dat je de juiste conclusies gaat trekken. De conclusies gaan je helpen je strategie verder aan te scherpen. 
Ik schreef in mijn vorige blog al dat ik wat tijd nodig zal hebben om alles te overdenken wat er in het afgelopen seizoen is gebeurd. Als de feiten op een rijtje staan zullen de conclusies getrokken moeten worden. In het verleden was ik hier heel snel mee. Het werk dat ik de laatste jaren doe dwingt me er toe om alles te overdenken, de voor en nadelen naast elkaar te zetten en daar een weloverwogen besluit over te nemen. In mijn werkzame bestaan gaat het dan vaak meteen over serieuze hoeveelheden euro's. Euro's die vrijkomen om te investeren bij een weloverwogen en gefundeerd plan. Euro's nodig om te investeren om beter te worden. Beter worden betekend uiteindelijk meer winst maken. Winst is waar een bedrijf van leeft, ondanks alle mooie leuzen die je vaak terugvind in de missie die een bedrijf na zegt te streven. Een missie is niets anders dan de wereld laten weten wat je als bedrijf graag wilt zijn, wat je wilt dat je bedrijf aan de wereld bijdraagt. De stip op de horizon zo je wilt.
In de duivenhobby zal dat voor mij en verreweg de meesten van ons minder serieus zijn. Het gaat om de belangrijkste bijzaak in je persoonlijk leven, niet om een halszaak, een zaak op leven en dood, een zaak die invloed zal hebben op massa's mensen.
Wat wel van belang is in de conclusies die je trekt, is dat je gaat zorgen plezier te houden of probeert nog meer plezier te krijgen in wat je zo bezighoud. Voor mij is dat in ieder geval wel zo. Fascinerend wat die verenballetjes met je kunnen doen, of niet?

Op zoek naar succes is de titel van dit blog. Ik moest er aan denken toen ik vanmorgen de kwekers door mijn handen liet gaan, of de duiven die voor vermeerdering zorgen, de aanvoer naar de vliegploeg. Ik heb wat duiven apart gezet die al best lang in de kweekboxen vertoeven. Er zit kwaliteit in, maar is het voldoende om alles te kunnen doorstaan? De cijfers van dit seizoen zeggen van niet, maar wat heb ik een plezier beleefd aan de jongen van deze dieren in voorbije seizoenen. Vraag is of ze mij verder helpen op zoek naar succes.

Op zoek naar succes is ook zoeken naar de spelmethode die het beste past bij jou manier van doen en vooral naar jou omstandigheden. Opvallend dit seizoen: de doffers lieten het weer afweten op de momenten dat er wat verwacht mocht worden. Op die ene na dan, maar ja, die is twee weken later niet meer teruggekomen. In bloedvorm was hij, in mijn bescheiden beleving...
Alleen duivinnen, of toch doorzetten met de doffers? Op wat voor manier dan? Wat zullen de mogelijkheden zijn volgend seizoen? Feiten heb ik nodig, geen gevoelens of aannames.

Op zoek naar succes is ook het goed opleren van de jongen, zodat er volgend jaar weer een lekkere ploeg jaarlingen kan worden benut. De jongen heb ik al bijna twee weken niet afgericht. Het weer zat toch wat tegen, de laatste dagen zijn ze niet helemaal honderd procent. Ik zie dat vaak als het weer om slaat na een langere periode van stabiel weer, ik zie het bij mij op het hok ook vaak gebeuren in augustus. Reden is niet heel moeilijk, ik zet het hele seizoen jongen bij, dat kan ook, ik speel ze immers niet. Gezondheid dips zijn een logisch gevolg van continu bijzetten. Rustig blijven, de medicijnen in de kast houden, feiten blijven verzamelen en conclusies trekken. Het is eigenlijk best wel makkelijk.

Op zoek naar succes was ook ons cluppie. Het hele oude duiven seizoen hingen we er als club maar wat bij, er werden op enkele uitzonderingen na, geen kopduiven regionaal geklokt. Nu de jonge duivenvluchten bezig zijn, zie ik clubgenoten plots weer bovenin de uitslag van het ccg verschijnen. Top!

Op zoek naar succes is ook je beste duiven thuis durven houden. De "554" heeft dit jaar laten zien dat ze haar moeder, de "556" kan ontstijgen. Ze heeft haar plekje op de kweek gekregen, in de hoop dat ik van haar ook weer een betere versie kan kweken. Nu nog een goede doffer voor haar, of had ik die al? We gaan het zien.

Iedereen nog succes de komende vluchten.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 5 augustus 2018

Perigueux - Einde van een loodzwaar seizoen


Het is zondagochtend, de laatste prijsduiven in het NIC moeten nog geklokt worden. De seizoensafsluiting vanuit Cahors werd een nationale lossing in Perigueux. Vlucht ingekort wegens te verwachten extreme omstandigheden. Extreem was het wel, temperaturen die dicht tegen de 40 graden aanlagen in Frankrijk op de lossingsdag. De doorkomsten op zaterdag waren dan ook supertraag. Hetzelfde beeld overigens van Perpignan, de internationale afsluiting van het seizoen. Elke duif die doorkomt op zo'n dag verdient een eervolle vermelding, wat een doorzetters.
Begrijpelijk dat men heeft gekozen voor Perigueux, toch al gauw 100 kilometer minder. Waar ik een vraag bij heb is het lossen om 10:30. Geen middaglossing, geen ochtend lossing, compromis zonder fundering? Misschien dat ik iets over het hoofd zie, de insteek is in ieder geval goed geweest, het belang van de duiven moet voorop staan.
Zoals gezegd, een supertrage, lees superzware vlucht. Doorkomsten die de 900 m/min niet halen, een duif hoog in sector 3 als snelste nationaal. 
In sector 4 viel de eerste bij de combinatie Rekker-Westra op de klep. Deze combinatie is in 2018 ongenaakbaar gebleken. Wat een klasse, wat een discipline, wat een duiven. Een super seizoen, afgesloten met een 1e in sector 4, maar ook nog 8ste nationaal. Wat te denken dat het een week eerder vanaf Bergerac ook al het geval was? De omstandigheden waren toen wel iets gunstiger, maar omstandigheden lijken de duiven van deze combinatie niet in de weg te staan. In mijn ogen de besten van Nederland op de overnacht dit jaar. Klasse! Overigens zijn de andere twee toppers uit sector 4 ook weer van de partij. Bennie Homma klokt gewoon de 2de, Gerard Koopman klokt de 5de. Hoezo, we draaien lekker mee? Klasse wat dit supertrio heeft laten zien dit seizoen. Ik realiseer me ook dat ik nu meteen wat andere goede melkers tekort doe.
Op eigen hok viel het ook lang niet tegen. Ik klokte pas in de avond, maar dan wel 2 in 3 minuten. Goed voor de 6de en 7de in het NIC, NPO en sector 4 wordt een coefficient van 12% gehaald. Net niet de beoogde 10%, maar wat was ik blij met deze twee duifjes. 
De "592" zat plots op het hok, ik was even in de keuken, de afwas moet tenslotte ook opgeruimd. Toen ik naar het hok liep zag ik het al, deze was heel diep gegaan, ze maakte weinig aanstalten om binnen te lopen. Dan maar met een stokje opdrijven, wat niet lukte. Geen stress, de doffer maar los. Deze was blij met zijn verworven vrijheid en vond het nodig om nog even een complete show op te voeren, hoog in de lucht draaiend, zeilend en klapwiekend. Nog een doffer los, de "Oude Witpen" vliegt nooit veel, dus dan moet die het maar doen. Inderdaad na 2 rondjes viel hij op het hok, gevolgd door de eerder losgelaten doffer. Terwijl de "592" wat sjoege geeft op de avances van haar doffer, valt achter mijn rug vandaan de "554", ze loopt meteen binnen en wordt zodoende als eerste geklokt, de "Oude Witpen" is haar doffer en loopt meteen mee naar binnen. Ik ga de duif melden, de "592"loopt een paar minuten later binnen met haar doffer. Na de gebruikelijke telefoontjes en app-jes met mijn overnacht maatjes en het gebruikelijke berichtje op Facebook keert de stilte van de avond weer.
Plots gaat de poort open en staat Wim in de tuin. Hij was even gevlucht, even wat beweging na een middag in de tuin zitten en in de lucht staren. We praten wat en bekijken de "554". Ze is licht, maar in een goede conditie. Op het moment dat ik haar terugzet roept Wim dat er een duif op het hok valt. De "557" arriveert, vanuit de westkant, blijkbaar het IJsselmeer als richtpunt gekozen. Ze laat zich klokken met een 11de melding in het NIC. Alles met elkaar geen slechte ontknoping van de laatste marathon van dit jaar. 3 van de 6 thuis en netjes in de prijzen.
Vanochtend komen er wel duiven bij maar tot zover niet meer in Engelum. Ik hoop dat de andere 3 dames ook nog thuis komen. Het zijn tenslotte allemaal duifjes die hebben laten zien dat ze wat in hun mars hebben.
Zoals altijd heb ik wel een idee bij wat er dit jaar allemaal weer te leren viel op het hok. Ik moet het nog wel even op een rijtje zetten allemaal, conclusies trekken kan de hele winter nog. Nu maar eens wat aandacht aan de jongen geven, die moeten tenslotte ook nog wat worden opgeleerd.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl



zondag 22 juli 2018

Nog even poetsen voor Cahors

Dat ging dus niet goed, die coupe special die ik had bedacht voor Chateauroux. De doffers ingeschakeld, ze leken wat forme te vertonen. Na weken rust pakten ze de training weer goed op. Warm weer, gelost met zuid-west in de wind, hier in Friesland gewoon oost. Ideaal om een overnachter nog even door te laten stampen zou je denken. Dat zou ook best kunnen, maar daar dachten de doffers die mee waren anders over. Eentje is er thuis, niet in de avond, zoals met een dagfond vlucht de bedoeling is, maar vanochtend tegen 7 uur. Hij zag er nog goed uit, maar in de hand was te merken dat hij toch veel gegeven had. Ik schreef vorige week al over mijn bewondering voor de fondduiven, deze kan ook in het rijtje, ook al speelt hij zijn prijs niet. Ik ben niet eens echt teleurgesteld. Deze zeperd komt helemaal op mijn conto.

Volgende week staat Bergerac op het menu. Voor mij toch altijd wel een speciaal station. Vroeger was Bergerac zo'n soort mythe. Laatste vlucht uit het programma voor de oude duiven. Als je die meedeed had je echte kleppers, zeker als je ze in de prijzen wist te draaien. Dat gevoel heb ik nog steeds een beetje. Magisch klinkt het, Bergerac. Inmiddels zijn we er verschillende keren geweest tijdens onze vakanties in Frankrijk. 
De mythe van Bergerac zal dit jaar aan mij voorbij gaan. Mijn vader overleed dit voorjaar, 28 Juli was zijn verjaardag. We gaan van deze dag een familiedag maken om onze vader te gedenken, met onder andere een gezamenlijke maaltijd. Geen dag dus om met duiven bezig te zijn. De zondag is Vera jarig, ook daar maken we een mooie dag van. Reden genoeg om met de duiven een keer over te slaan.

Rest de vlucht vanuit Cahors nog. Cahors is de afsluiter van het overnacht seizoen. Eigenlijk komt het wel goed uit. Als alles goed blijft gaan heb ik 4 duivinnen klaar voor Cahors, twee keer zoveel kans op een mooi resultaat als dan dat ik het ploegje moet opdelen over 2 vluchten. Zou mooi zijn als we vanaf Cahors nog een duif vroeg weten te pakken.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

maandag 16 juli 2018

Avondtraining doffers

Wat je doet op een zwoele zomeravond? Doffers naar buiten, achterover, en foto's maken. Gratis spektakel en mooie plaatjes!






zondag 15 juli 2018

The week after - Orange en meer

Hoogtijdagen in de duivensport, de maanden juni en juli staan bol met vluchten waar ik warm voor loop. Vorige week nog de drieluik Bourges, Dax en Barcelona, deze week weer feest. De NPO ochtendlossing vanuit Orange werd vervlogen. Daarnaast nog midfond uit Chimay en opleren voor de jongen. Vergeet ik ook nog de ZLU vlucht vanuit St. Vincent, met een mooie overwinning voor Vincent Vork, ook behoorlijk in de overvlucht.
Ik hoor goede berichten over het opleerprogramma van de jongen. De afdeling heeft drie weekenden ingericht waarin de jongen in districten worden gelost. Ik doe zelf niet mee met de jongen zoals bekend, maar hoor van mijn clubgenoten dat ze erg tevreden zijn met het verloop tot nog toe. Chapeau dus, het mooie en vooral eerlijke weer van de afgelopen weken zal hier ook aan meehelpen.
Op de midfond naar Chimay nog een paar jaarling duivinnen mee, gespeeld vanuit het jongenhok vanwege eerder gebrek aan doffers. Niet ideaal, dus slechte resultaten, daarnaast vijf doffers in de mand. Na een intensieve voorbereiding lieten de doffers het op het nest weer afweten, dus besloot ik dat de duivinnen het weer moesten gaan doen, de doffers thuis moesten blijven om de neststanden en koppels te garanderen. Er viel me echter deze week op dat ze zo langzamerhand zin begonnen te krijgen om te trainen. Als rechtgeaarde speler zie ik dan meteen mogelijkheden. Drie oudere doffers gekoppeld aan de dames die naar Orange werden gestuurd, apart gezet en 's avonds nog even laten vliegen. Donderdag de mand in voor Chimay, zaterdag nog wat uren op de vleugels. Ze waren laat maar heel en in goeden doen weer terug. Zie hier mijn deelnemers aan nationaal Chateauroux komende week. Ik probeer het toch maar weer eens, je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt.....
Orange verliep voor mijn dames goed. Na twee keer mee doen en twee keer een kater (Perigueux 1 laat in de prijzen, twee duiven achter en Dax eentje mee, nooit meer gezien), was het nu wel raak. Niet super vroeg, maar een nette 4de plek in het NIC en een prijs binnen de 1:10 in afdeling en sector 4. Een eerlijke vlucht, de duiven die zich niet lieten zien zijn geklopt op waarde. 
Drie dames waren er mee, de 16-554 meldde zich om 09:44 op 1013 km. Net gek gezien de omstandigheden. Het is de enige ochtendlossing in het NPO programma voor sector 4. De tweede wist zich nog te klasseren in het NIC, te laat voor NPO of sector 4 klassering. De derde duivin was gisteravond laat thuis, ze bleek gewond. Geschaafd, als of er  een draad is geraakt. Aan haar verdere conditie te zien was ze een tijdje down and out geweest voor ze weer verder kon. Maar ze was er weer, over karakter gesproken........
Het is sowieso waarom ik de duiven die de fondvluchten afhaspelen zo bewonder. Rammen door hitte en kopwind, compleet leeg thuis, om na een half uurtje weer door het hok te scharrelen, op zoek naar wat nodig is om weer op gewicht en in conditie te komen. Het blijft heel bijzonder. Wat ook mooi is, zijn de complimenten die zo links en rechts worden uitgedeeld. De overnachters gunnen elkaar wat, zo blijkt ook wel uit de samenwerkingsverbanden die zo links en rechts ontstaan.
Zoals gezegd volgende week wat doffers naar Chateauroux, de week daarop 2 dames naar Bergerac, het zijn de twee die Perigueux wisten af te ronden. De laatste vlucht vanuit Cahors kunnen er nog twee dames mee. Dat zijn de twee die vorige week Bourges afhaspelden, ze zien er weer top uit overigens! Cahors zal ook meteen einde seizoen zijn. Baas en duiven zijn er dan wel weer aan toe!
Opvallend in sector 4 vanaf Orange: Team Koopman was weer ongenaakbaar, Bennie Homma en Rekker-Westra geven prima partij. Ook Rekker Westra scoort op alle 4 vluchten teletekst. Klasse, er is geen ander woord voor. Er zijn nog een paar melkers die niet zijn genoemd. Er zijn een aantal zeer behoorlijke overnacht spelers in het noorden te vinden. Het blijkt dat er behoorlijk wat duiven worden aangekocht door onze vrienden uit het zuiden des lands, zou het toch doordringen dat die laatste 100 kilometers over het vlakke noordelijke land killing zijn voor de meesten? Publiek geheim overigens onder de noordelijke fondspelers.

Iedereen succes de komende weken, tot de volgende!

maandag 9 juli 2018

Bourges, Dax en Barca - Het weekend van Kees

Kees met zijn Barcelona duifje

Ik had al een stukje klaar op de zondagmiddag, maar had geen zin om het te publiceren. Geen idee waarom, achteraf weet ik wat de reden moet zijn geweest.

Hier in Engelum werd de zoveelste ronde van bezinning ingezet. De zaterdag was toch wat teleurstellend. Er werd geklokt van Bourges, niet heel vroeg, maar toch, ze was er. Op de valreep werd het dagfond kampioenschap in de club binnen gehaald. Toch was er de kater. De "520", enige ingezette duif op Dax, was nog niet thuis. Een duifje wat normaal onder elke omstandigheid 1:10 kan vliegen. Maatje Wim klokte er een paar van Dax, terwijl maatje Bram op Bourges goed bezig was. De Buwalda's rollen het ccg op vanaf Bourges met een wereldserie. Hier bleef het verder stil. Een uitgebreidere blik op de meldsite leerde dat, naast de bekende namen, Kees ook lekker bezig was. Hij had er drie mee op Dax, 's avonds waren er twee thuis. De meesten in het hoge Noorden stonden nog op de eerste te wachten. 

Kees moet vorm op het hok hebben, was mijn gedachte. Mooi voor hem, hij had immers de stoute schoenen aangetrokken en vier ervaren rotten op Barcelona ingekorfd. 1348 kilometers maar liefst naar Berlikum, de woonplaats van Kees en die andere toppers, combinatie Rekker-Westra.

Zondagochtend, afslaan om tien uur in de club van Bourges, de stemming was van uitgelaten tot bedroefd, best wat duiven nog onderweg. Ook de "520" miste nog steeds. Barcelona werd besproken, over hoe zwaar het was. Eerste melding in Frankrijk, duif maakte maar 900 m/min, het wordt een kraker, misschien nog zwaarder dan de 2017 editie. 

De middag doorgebracht op de bank. De rug werkt niet mee, formule 1 kijken, ondertussen wat schrijven en wat duivensites afstruinen. Facebook staat vol met trotse melkers en de gladiatoren van Dax en Barcelona. Eersten van Barcelona in Nederland vallen ook. Jelle Jellema flikt het weer, weer top 10 nationaal op Barcelona, dik in de overvlucht. Als er eens een duifje doorkomt in het noorden.... Dat moet toch een kanjer zijn! De "592" is inmiddels ook thuis vanaf Bourges.

Half zeven vertrek ik van huis, Wim ophalen en naar Holwerd, afslaan voor Dax. Klok is leeg maar de vlucht moet wel afgesloten. Wim heeft er inmiddels 5 van de 10, maar mist ook zijn topper "Vince" nog. Berucht vanwege teletekst op de zware St. Vincent 2014 en een dozijn andere overnacht prijzen. 
Er wordt in Holwerd aan de grote tafel wat nagepraat, nog een rondje, ik kijk even op mijn telefoon. Er staat een berichtje van Bram op de verenigingsapp. Kees heeft eentje van Barcelona, eerste in sector 4. Hoewel de sectoren niet tellen op de ZLU vluchten weet je wel meteen dat hij de eerste in het noorden is. Consternatie onder de doorgewinterde overnachters. Wie is Kees? Oh, de zoon van Anne Bruinsma, ja die kennen ze nog wel. Kees zet zijn duiven in een ander NIC.


We gaan onderweg naar huis en bellen Kees, om te feliciteren met deze prachtige prestatie. Kees is door het dolle heen, mooi om te horen, je krijgt er zelf ook een supergevoel van. Na het gesprek besluiten we om nog even langs te rijden, een echte felicitatie is meer dan op zijn plek. Er zijn wat vrienden, Bram en Hans zijn er ook. Vader Anne aan de telefoon, hij kent er nogal wat, de meesten met een behoorlijke reputatie.
Kees laat vol trots zijn duivinnetje zien. De "332"van 2015. Klein van stuk, groots van daden. Mooi duifje voelt superlicht maar goed, die knapt weer snel op. Kees doet zijn verhaal, wij kunnen alleen maar genieten van zijn blijheid. Wat een weekend: 2 duiven goed op tijd van Dax en dan deze nog! 

Kees dank je wel dat we dit mochten meebeleven samen met jou. Geniet er nog lang van vriend.

Oh ja, de "520" is er nog steeds niet. We blijven hopen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De eerste foto is gemaakt door Bram!