vrijdag 6 december 2019

06-12-2019 vrije dag

Vrije dag, klinkt bijna als een vies woord voor iemand die nogal veel tijd aan werk besteed. Dit is het natuurlijk niet, maar het blijft een beetje vreemd. Een doordeweekse dag niet besteden aan werk, maar aan wat er nodig is.
Wat er nodig was vandaag was de jaarlijkse enting tegen Paramyxo. Verplicht, zonder enting geen duiven op de wedstrijden, duiven die geen enting hebben gehad worden niet geaccepteerd voor inkorving. Wettelijk gezien mogen duiven die niet zijn geënt de grens niet over. Er zijn mensen die moeite hebben met zo'n bepaling. Ik werk zelf in de pluimveesector en weet hoe groot de economische belangen zijn als er een uitbraak is van een ziekte. Vogelgriep is een begrip dat we allemaal kennen, de gevolgen kunnen desastreus zijn. De enting tegen Paramyxo is de enting tegen de duivenvariant van een andere beruchte kippenziekte, de Newcastle Disease. 
Waarom in december de enting? Niet echt een logische datum als je kijkt naar het verloop van het duivenseizoen. Klopt inderdaad, maar ik hou er al een aantal winters een bepaald schema op na. Dit schema behelst enting, winterkuur, ontworming en luizendrup voor een heel jaar, ik doe dit in de maanden december en januari, de rustige tijd. Eerste weekend februari kunnen de kweekkoppels dan weer bij elkaar gebracht worden. Het systeem werkt voor mij, dus hou ik daar aan vast.
Vorige week zaterdag had ik oorspronkelijk een uitje naar de Nationale Manifestatie gepland staan. Ik had mij opgegeven voor een keurwedstrijd tijdens deze manifestatie. Helaas kreeg ik in de loop van de week afbericht, te weinig belangstelling en tekort duiven die beschikbaar werden gesteld. 
Jammer, niet dat ik zo'n groot kenner ben. Had toch graag mijn gevoel en kennis willen testen ten opzichte van de mannen die claimen duiven op de hand te kunnen beoordelen op (vlieg) kwaliteiten. Er zijn er zelfs die precies kunnen zeggen hoeveel kilometers een duif kan vliegen, of hoeveel uren deze op de vleugels kunnen blijven. Er zijn er die uit de ogen van een duif een hele duivengeschiedenis kunnen lezen. Ik vind het knap. 
Toch red ik mij best zonder al deze wijsheden. Hou me ten goede, ik bagatelliseer het werk van de "duivenkeurders" niet, er zijn liefhebbers genoeg die zich er happy bij voelen iemand mee te laten kijken. Als dat zo is, vooral lekker doen natuurlijk, ik acht het voor mijzelf niet nodig.
De zaterdag bleef dus over vorige week. Deze benut om te lunchen met Vera en twee van de 4 kids in de stad, een rondje wandelen en nog even een bliksembezoek van maatje Wim. Samen even snel wat duiven bekeken, geeft altijd mooi inzicht.
De enting houd ook in dat er nog eens door het bestand duiven gegaan wordt. Er liepen er nog teveel, ik wil de winter in met maximaal 80 duiven, dat is voor mij echt de max, er komen in het voorjaar tenslotte weer jongen genoeg bij. Verstand nog maar eens laten werken, ook dat geeft inzichten. Even de stambomen en emoties aan de kant en objectief kijken naar wat er voorbij komt. Er zijn er toch nog wat verdwenen.
Plannen voor volgend jaar ook helder: uiteraard voeren de duivinnen de boventoon, zij maken tenslotte het mooie weer in de uitslagen. Er lopen wat late doffers die gekoppeld worden aan de overjaarse duivinnen van de vliegploeg, daarmee zijn de partners voor deze duivinnen gegarandeerd. Van de ploeg jongen die die dit jaar volledig is afgericht is een mooi aantal knappe doffers overgebleven. Deze gekoppeld aan de jaarling duivinnen wil ik toch weer proberen op te leiden tot volwaardige overnachters. Als er bij anderen doffers geklokt kunnen worden, moet dat toch bij mij op het hok ook kunnen?
We gaan het zien, op naar drukke weken op het werk, lang leve de feestdagen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 23 november 2019

23-11-2019 Vooruitblik

Het is zaterdagmorgen. In de verte hoor ik het geluid van de Sinterklaas intocht bij het dorpshuis, ieder jaar weer feest voor de kleintjes.
Voor mij op tafel een bos bloemen, niet zomaar bloemen, maar bloemen van mijn cluppie VPM. Bloemen uitgereikt door Janny, onze onvolprezen dragende kracht van de club.
Die bloemen werden uitgereikt op de jaarlijks "feestelijke prijsuitreiking" zoals het altijd zo mooi op de uitnodiging staat. Het is iets wat bij elke duivenclub gebeurd. Na het seizoen worden de kampioenen van de club gehuldigd, bij VPM traditiegetrouw met vleesprijsjes en vleesbonnen, er wordt geklapt, er wordt ook gegeten met elkaar en een drankje genuttigd. 
Speciale aandacht is er voor jeugdlid Joan, dit jaar voor het eerst meespelend bij VPM. Hij flikte het maar mooi om niet minder dan 5x bij de beste 10 in de uitslag te staan. Dat was een mooie beker waard.
Wat ook elk jaar voorkomt is dat de mensen die "teletekst" weten te vliegen even in het zonnetje worden gezet middels een bosje bloemen en de bijbehorende zoenen van Janny. Meestal zijn dit de mensen die zich specialiseren op de "overnacht", de marathonvluchten. Deze marathonvluchten worden niet vervlogen in club verband, maar worden gespeeld in het NIC bij jou in de buurt, je bent in feite vrij in te korven waar je wilt. Op het einde van het seizoen keren dan de verloren zonen van de overnacht weer terug bij de club, al dan niet gelouterd op hun specialisme.
Dit jaar waren er maar liefst 3 die de bloemen kregen. Best uitzonderlijk voor een club die vaak wat onderaan bungelt in de clubcompetitie van de Afdeling. Voor dat onderaan bungelen hebben we allerlei redenen: slechte ligging, niet zoveel liefhebbers die zich concentreren op het grotere verband, veelal gefocust op wat er in de club gebeurd. Het één werkt het ander in de hand. Behalve voor de overnachters dan. Zowat ieder jaar is er wel een bloemetje uit te reiken, weet er iemand uit te halen op de langste afstanden. Dit jaar was dus uitzonderlijk. 3 leden die de zoenen van Janny in ontvangst mochten nemen.
Meteen de plannen voor volgend jaar maar besproken. Bram gaat het weer proberen op de overnacht, zo'n uitslag als op Perigueux wil hij wel weer, Kees pakt "zijn" methode weer op. Het weekend van Barcelona, dan moet het gebeuren. Wim twijfelt nog, hij wil graag mee doen op Barcelona, maar als Limoges goed uitpakt gaat hij toch wel weer voor het kampioenschap in het NIC. Jan, de herintreder, gaat komend jaar wellicht een paar jaarlingen testen. Fokke korft traditiegetrouw één vluchtje in waarschijnlijk. En ik? Ik heb in mijn hoofd dat ik met een ploegje van 4 ervaren duiven St. Vincent en Dax ga proberen naar mijn hand te zetten. De minder ervaren duiven dan op Perigueux en Bergerac. Lijkt me een mooi streven.
Dat we maar weer veel bloemen in ontvangst mogen nemen, met de zoenen van Janny.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 16 november 2019

16-11-2019 Juiste volgorde

Hoewel ik mij liever met de duiven bezig hou en met de mensen die zich met duiven bezig houden, ben je hoe dan ook verbonden en afhankelijk van de organisatie die jouw sport bestiert.
In ons geval het NPO, het nationale overkoepelende orgaan, daaronder de afdelingen en uiteindelijk de basisverenigingen.
Van die basis vereniging ben je lid, dat is waar je als 'gewone' melker je sport beleefd. Het is erg traditioneel, moeilijk los te laten voor diegenen die al een leven lang tussen de duiven verkeren.
Het heeft charme, veel charme, maar het brokkelt ook af onder onze handen. We willen allemaal wel dat het weer wordt zoals vroeger, mannen met een 12 vaks weduwnaarsmand achter op de fiets naar het lokaal. Duiven inkorven, allemaal helpen, biertje erbij. Om 21:00 klokken aanslaan, duiven in de vrachtwagen en weer naar huis, op de groep diehard nazitters na. Klok mee, op zaterdag op de duiven wachten, gummies in de klok en weer naar het lokaal.
Eigenlijk is er niet veel veranderd. Ja toch, we zijn electronisch geworden, hoewel het systeem niet meer is veranderd. Op de fiets naar het inkorflokaal zit er niet meer in, veelal te ver weg. Nazitten met elke week dezelfde, omdat er niet meer zijn lukt ook al vaak niet meer. Afslaan doen we nog wel. Niet meer aan de lange tafel, in koppeltjes om al die klokken te lichten, maar wachtend tot de 3 mensen rondom de computer alle modules hebben uitgelezen. Ondertussen wordt de tijd gedood met sterke verhalen en een drankje.
We willen wel graag dat het hetzelfde voelt, al is dat niet meer zo. Wat nog wel hetzelfde voelt is die adrenalinestoot als de eerste valt van een vlucht. Je weet meestal zelf wel of het een vroege is, verrassing is daar, spanning valt van je af, trots als een pauw ben je dan. Jouw favoriet die het toch maar weer flikt. Alsof Federer zijn beslissende winner slaat op Wimbledon. Dat gevoel.
Nostalgie, nog steeds gevoed door dat ene moment waarom alles draait in de postduivensport.
Die nostalgie zal in de moderne tijd mee moeten. Onrust is er in postduivenminnend Nederland. Grootse plannen zijn er door het bestuur van de NPO gelanceerd. Beloftes werden gedaan, of waren het visies? Ik weet het niet precies, kan het niet duiden. Veranderingen worden doorgevoerd in de lagen van de organisaties, maar waar die lagen nu precies aansluiten? Ik weet het niet precies, kan het niet goed duiden. De bedoelingen zijn goed dat is wel duidelijk, de mensen die zich er voor inzetten hebben de beste bedoelingen, dat geloof ik graag.
En toen, toen was er die pilot, in Zeeland, bij het roemruchte NIC de Nishoek. Electronisch constateren maar dan realtime, wat gebeurd daar? Nieuwe systemen? Heb toch een goede klok? Wat is dat nu weer? Niet meer afslaan? Uitslag op de smartphone in plaats van de papieren uitslag uit de printer van de club? Ook hier: de bedoelingen zijn goed, het is zelfs te prijzen dat men probeert vooruit te lopen en ontwikkelingen te doen die aansluiten bij deze tijd.
Maar wat er vooral gebeurd is: onrust onder de liefhebbers, wat gaat er dan gebeuren? Het is normaal bij verandering dat men naar een nieuwe comfort zone gaat verhuizen, naar een nieuw "normaal". 
Wat niet normaal is is de volgorde waarop iets gebeurd. Ik zag dat in de nieuwsbrief van het NPO, digitaal aangeleverd, dat er een soort update werd gegeven over de beruchte pilot in de Nishoek, ook dat er vervolg komt op overleg met leveranciers van systemen en software. Nu pas wordt duidelijk wat daar allemaal gebeurd, netjes op een rij gezet, zonder indianenverhalen. Wat opvalt is dat er nu niet wordt gesproken over bedragen, bedragen die liefhebbers belangrijk vinden, wat iedereen belangrijk vind. Wat kost me dat is in onze westerse wereld een must om te weten, zodat men kan inschatten welke impact er is op het familiebudget.
Er wordt gesproken over alle voordelen, bezwaren die worden geopperd worden benoemd, maar ook weggezet, blijkbaar vereist de moderne tijd geen saamhorigheid maar individualisme. Sport op eigen erf, duiven alleen nog even wegbrengen naar de club en klaar, gezellig moet je het zelf maar maken, regel je toch iets van een BBQ of zo?
Positief is dat er meer openheid en duidelijkheid wordt gegeven, maar die clubs, die zo afkalven, maar die ook zo belangrijk zijn in het onderlinge contact van de liefhebbers, die een "wij" gevoel zouden moeten creëren, die komen er wel erg bekaaid af. Regionaal gaat het worden als je tussen de regels doorleest, kosten moeten bespaard, raar is die gedachte niet. Of maken we onze eigen community, een soort van Pigeonbook in plaats van Facebook, waar we al onze (on)genoegens naar elkaar gaan spuien? Wat gaan de NPO en de afdelingen doen om dat gevoel van "wij duivenmelkers" vast te houden en er toch een competatieve sport van maken, waar de gewone sterveling iets sociaals kan terugvinden.
De geest is uit de fles, er wordt met man en macht gewerkt om de gemiste kans in te halen. De grootste uitdaging gaat echter zijn: hoe houden we een melkers community in stand. Doen we dit niet wordt het toch die sport voor profs, individueel acterend, spelend met veel duiven en verkopend naar het Verre Oosten, maar ook daar gaan ze een keer doorkrijgen dat je ze ook zelf wel kunt kweken. Het is in feite een korte termijnpolitiek. Wanneer gaan de loftmanagers uit Europa in China aan de slag? Kan nooit lang meer duren, de duiven zitten er al.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




zaterdag 9 november 2019

09-11-2019 Voorpret

Het stille seizoen, dat is de benaming van oudsher voor de periode die ontstaat als het vliegseizoen voor de postduiven eindigt en het seizoen zo langzamerhand weer begint gloren, zo eind maart van het volgende jaar. Natuurlijk er wordt al gekweekt, tegenwoordig is het "normaal" om rond 1 december alweer te koppelen, zeker voor de mensen die er in het jonge duivenseizoen willen staan.
Dat stille seizoen bestaat eigenlijk niet meer. Ik ondervind het aan den lijve. Er zijn hier in de regio volop prijsuitreikingen, clubshows en nog wat andere festiviteiten. Als je iets verder kijkt zie je dat er beurzen zijn, niet alleen in het binnenland maar Europees is al normaal, er zijn ouderwetse zaalverkopen en meer van dat al. De "Golden Ten" de inmiddels roemruchtige zaalverkoop door duivensportblad "De Duif" georganiseerd boekte afgelopen week een record. Voor een laat jong van de gekende Jan Hooymans uit Kerkdriel werd meer dan €146.000 betaald! Uiteraard was het een Chinese liefhebber die er zoveel geld voor over had. Ik las in een stukje van een collega melker en schrijver al eerder dat de gewone melker daar niet veel meer te zoeken heeft dan eens een jong van een absolute topduif in de hand te nemen, kopen is voor de gewone sterveling welhaast uitgesloten. Als doekje voor het bloeden worden van diezelfde aanbieders bonnen verloot, met een beetje mazzel kan je dan toch nog eigenaar worden van iets met naam en faam.
Klinkt allemaal wel wat zwart. Dat is het niet, die geldstromen die in de sport omgaan zijn nodig om het voor diezelfde gewone man nog enigszins betaalbaar te houden. Vergeet niet dat we in een hoogconjuctuur leven. Hoog conjuctuur betekend dat er veel geld omgaat, veel geld rondpompen betekend ook prijzen die de pan uitrijzen. Door sponsorgeld en inzet van veel duiven worden bijvoorbeeld de transportprijzen van onze wedvluchten enigszins getemperd, zorgt het ervoor dat de voer mengerijen grotere omzetten kunnen draaien en dus goedkoper kunnen leveren, betekend eigenlijk dat als het bij "hun" regent het bij jou gaat druppelen.   
Eerlijk spel als je met 5 tegen 100 speelt? Nee, natuurlijk niet. Ik geloof niet in de expliciete uitleg over de stromen duiven van één megahok die anderen meetrekken, maar wel in kwaliteit die zich op bepaalde plekken beter ontwikkeld, waardoor er meer goede duiven op een "kluitje" wonen. Dat daar meer vroegen vallen en er meer "trek" is naar zo'n plek, ik denk dat je dat logischerwijs wel kan uitleggen.
Voorpret heet dit stukje: vandaag naar Drachten, de noordelijke sierduivenshow is er weer. Ik ga samen met Bram, hij gaat mij vandaag ook wegwijs maken in de wereld van éénhoksraces, we gaan ook nog even kijken naar een mogelijkheid van samenkweek, gespreksstof genoeg dus.
Op de show in Drachten ontmoet ik Jurgen, duivenvriend sinds jaren, we spreken niet vaak, maar als we spreken komt er altijd wat moois uit tevoorschijn. Deze week contact gehad met een liefhebber die zijn sporen al heeft verdient, maar zich wat meer wil bekwamen in de familieteelt, hij komt maandagavond even langs. Ik hoop dat ik hem met mijn kennis verder kan helpen. 
Ook nog wat napret: vorige week genoten van de prijsuitreiking in Holwerd, prachtige doffer op de kop getikt daar. Wrang was dat het duifje wat ik daar beschikbaar had gesteld niet helemaal lekker was. Mee teruggenomen, gelukkig was zij gisteren ook alweer goed bij de les. Voor Wim en Jan: met het Bontje gaat het prima!

Kortom ik ga mij echt niet vervelen, ik ga genieten vandaag.

Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl

zondag 3 november 2019

03-11-2019 Prijsuitreiking

Prijsuitreikingen, ze zijn er weer genoeg in deze tijd van het jaar. Gisteren hebben we die van het NIC Holwerd weer mogen beleven. Mogen bleven inderdaad, ook de overnacht liefhebbers lijken steeds minder te worden in aantal. 
In de hoeveelheid uit te reiken prijzen was dat overigens nog niet af te meten. Meer prijzen dan liefhebbers, de geliefde vleespakketten natuurlijk, maar ook nuttige prijzen bij het Rad van Avontuur, er lag zo ongeveer een hele duivenspeciaalzaak te winnen.
Gezellig was het, dat zeker. Het nut van zo'n middag werd ook nog even aangestipt bij de opening van het festijn. Als we dit soort dagen niet houden, als winnaars en kampioenen niet bereid zijn om jongen of bonnen voor jongen beschikbaar te stellen, zijn we niet in staat om op dit niveau te blijven werken.
Samenwerking zal in de toekomst met de overige noordelijke NIC's gezocht moeten worden. We zullen langzamerhand toch in moeten zien dat de aantallen per NIC dusdanig klein worden dat het niet de moeite meer loont om onderling een competitie te vliegen. Er is overigens al een mooi samenspel waar zo ongeveer heel noord Friesland in mee doet, het NOF. Misschien wel het platform voor de toekomst om de overnacht in het hoge noorden in stand te houden. We gaan het zien. Dit zelfde verhaal geldt natuurlijk ook voor de basis verenigingen. Op een gegeven moment zal je de handdoek moeten werpen en het verstand moeten laten regeren.
Wat er duidelijk vermeld moet worden is dat het wel heel belangrijk is dat we dit soort dagen blijven houden. Het versterkt de onderlinge band tussen de liefhebbers. Onder het genot van een hapje en een drankje is het goed melken, maar ook, goed afspraken maken. Een koppel eitjes van die ene die zo mooi zou aanvullen bij die andere. Een jonkie uit die ene, die net voor die van mij zat. Samenkweek of een paar ringetjes, terug te bezorgen met de bijbehorende jongen. Ik heb hier gisteren weer een paar mooie kansen mee weten te creëren, wat natuurlijk ook geldt voor de mensen waar je de afspraak mee maakt. Daarnaast ben ik de gelukkige eigenaar geworden van een mooie doffer van één van de beste hokken in onze regio, beschikbaar gesteld in de verkoop van bonnen en jongen. Mooi voor de kweek, geweldige lijnen die erachter zitten. Duur? Voor die kwaliteit viel het best mee.
Rest mij nog te melden dat vriend Wim Keizer-Generaal werd van seizoen 2019, op de voet gevolgd door Ronnie, Klaas en Jacob, de gebroeders en nog wat mensen die recht hadden op hun applaus. Mooi!
We kijken uit naar de volgende uitreiking, van het al eerder genoemde NOF.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 27 oktober 2019

27-10-2019 Wintertijd

Zondagochtend, het is buiten nogal grijs, in de verte hoor ik het geluid van de overtrekkende ganzen. Het achteruit rij alarm van de trekker van de naburige melkveehouder verraad dat ik niet de enige ben die wakker is. Dieren moet je elke dag melken en verzorgen tenslotte.
De klok is vannacht weer teruggesprongen op de wintertijd. Als je er negatief tegen aan kijkt is het vanavond weer vroeg donker, komt de tijd van storm, regen en harde wind er weer aan en kan het tuinset wel even een tijdje in de schuur. Allemaal waar, maar beste mensen, het is ook de tijd dat de schaatsers weer gaan zorgen voor een uitzinnig Thialf, Mathieu weer door de prut gaat baggeren en we weer snert, stamppot en bruine bonen gaan eten... Voorwaar een mooi vooruitzicht.
Wat in mijn duivenmelkers brein mooi is, is dat er volop aan de toekomst wordt gedacht. Hoe gaat volgend seizoen eruit zien, welke duiven ga ik koppelen om nog weer wat meer successen op de marathonvluchten te kunnen vieren. Bij de sierduiven heb ik een paar mooie jongen zitten. Het ziet er naar uit dat ik voor het eerst sinds jaren weer eens wat show waardige dieren op het hok heb. Ik heb mijn oog ook op de éénhoksraces laten vallen. Ik ga er aan minimaal eentje meedoen volgend jaar. Ik had er al een paar duifjes voor aangeschaft, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, deze maanden toch nog op zoek naar nog betere dieren en wellicht deelname aan nog een paar van die wedstrijden. Andere dimensie, maar toch, als je niet meedoet weet je niet of het je gaat passen of niet.
Er zijn alweer beurzen in binnen en buitenland, er zijn legio feestavonden, de eerste clubshows duiken op en ook de bonnenverkopen zijn weer niet van de lucht, kortom het is nooit saai in duivenland. We zijn met steeds minder, maar er is steeds meer te doen, rara politiepet, hoe kan dat dan?
Oh ja, nog een tip: ik ben zelf naarstig op zoek naar een paar duiven die wat goede jongen kunnen kweken voor de éénhoksraces, of zo je wilt oneloftraces. Je kan een berg geld uitgeven en bieden op die fantastische aanbiedingen, overal te vinden op internet. Er zijn een paar sites die kwaliteit bieden van goede liefhebbers, liefhebbers zoals jij en ik. Op die sites zijn duiven te koop voor redelijke prijzen, vaak kan je de duiven ook nog wel even bezichtigen als je dat wilt. Gewoon even contact opnemen met zo'n liefhebber. Staat er van zo'n liefhebber niets van je gading op de verkoopsite? Vraag gewoon, vaak wordt je toch nog goed geholpen, voor redelijke prijzen.
Las gisteravond nog een paar regels van een bekend speler op de éénhoksraces. De uitspraak kwam erop neer dat je beter je geld in goede duiven dan het zoveelste wondermiddel kan steken. 
Volgend weekend, 2 november, is de prijsuitreiking van NIC Holwerd, van de vluchtwinnaars en kampioenen wordt een laat jong of een bon voor een jong 2020 verkocht, ten bate van de kas van het NIC. Van mijn hok een mooi bont duivinnetje uit mijn teletekst duivin, de "592". Weet U het nog? 2de sector 4 van Bergerac? Mooi duifje, kan volgend jaar van gekweekt worden. Ik zou haar zo kopen....

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 19 oktober 2019

19-10-2019 Kweken in verwantschap

Ik kreeg wat vragen naar aanleiding van een stukje dat ik een paar weken geleden schreef over selecteren. In de laatste regels noemde ik Bruce Lowe, bekend van een boek dat handelt over het fokken van renpaarden. Volgens mij heet het boek iets van "Fokken van renpaarden dmv het figuursysteem" of iets dergelijks. Ik heb het zelf nooit gelezen, maar wel diverse malen gelezen over het toepassen van deze methode. 
De vragen kwamen eigenlijk allemaal op hetzelfde neer: "Hoe pas ik dit toe?"
Eigenlijk is het niet zo heel moeilijk, om eigenschappen vast te leggen ga je duiven aan elkaar paren die aan elkaar verwant zijn. Er is een stelregel voor het toepassen van het kweken in familieverband: de vader van de moeder moet verwant zijn aan de moeder van de vader, dit kan natuurlijk ook omgekeerd.
Waar het op neer komt is dat je duiven aan elkaar paart die telkens weer de stamduif in de stamboom heeft. Let wel, verwacht niet dat duiven die toevallig beiden in de 5de generatie dezelfde topper hebben zitten aan elkaar gepaard duiven geven die de kwaliteiten van deze topper hebben. Bruce Lowe schijnt zelf al aan te geven dat hoe verder weg de stamlegger in de stamboom zit, hoe moeilijker het wordt de kwaliteit van die stamlegger weer terug te fokken.
Hou in de gaten dat dit niet veel voordeel gaat opleveren als je een duif als stamlegger gebruikt die toevallig een keertje vroeg was, ook al is het de beste van jou hok. We hebben het hier over duiven die in groot verband vroeg vliegen, niet één keer, maar meerdere keren, over duiven die met een laag coëfficiënt asduif werden in groot verband. Dat zijn duiven waar je de kwaliteiten van wilt vastleggen.  Grap is dat dit mogelijk is met bijvoorbeeld kleinkinderen, wel graag duiven die zelf iets bewezen hebben en ook echt voldoen aan de stelregel. Kweek je dan meteen heel veel goede? Nee, natuurlijk niet, maar het gaat wel richting geven aan wat je in de kweekstrategie doet, waardoor je wat meer grip krijgt en goede genen wat meer gestructureerd bijeen blijft brengen. Kans wordt dan dus groter dat je duiven van een goede kwaliteit terug fokt, de goede genen worden dichter bijeen gebracht. Mogelijkheid dat de genen "goed" vallen wordt dus gewoon groter.
Voorbeelden van succes verhalen? Wat dacht je van wat er allemaal met "Kleine Dirk" zijn broers, zusters, halfzusters en halfbroers is gedaan. De stamlegger is dus de moeder van de "Kleine Dirk" "Golden Lady" heette ze. 
Wat dacht je van wat er met de nakomelingen van het wonderkoppel van Jan Hooijmans is gebeurd, er zijn in de marathon wereld legio voorbeelden te vinden van goed presterende hokken, opgebouwd door in familieverband te kweken. Jelle Jellema is hier een prachtig voorbeeld van. Mensen als Arie Dijkstra hebben een stam duiven waar nauwelijks nieuwe inbreng nodig is, hooguit voor bloedverversing.

Als je succesvol wilt zijn met deze methode is het raadzaam dat je uitgaat van een echte topper. Niet zo'n topper op je hok is op zich niet heel erg, maar koop dan heel gericht, liefst bewezen, nakomelingen van deze duif, kleinkinderen zou ideaal zijn. Koppel ze in het hierboven beschreven verband en blijf hierin ook volhouden. Jongen spelen en selecteren. De jongen die zich bewijzen ook weer inzetten voor dezelfde familiekweek, zij zijn immers de volgende generatie die de goede genen verder dragen.
De opbrengst zal na een paar jaar een kwalitatief beter duivenbestand in de breedte opgeleverd hebben, wellicht dat er een nakomeling bij zit die behoorlijk dicht bij de kwaliteiten komt van de duif die als uitgangspunt is gekozen.
Loop je vast? Neem dan een duif uit een andere stam die is ontstaan uit familiekweek. Een kruising dus, waarna je weer verder kan, mits de jongen uit die kruising zich laten gelden binnen het systeem waarin wordt gewerkt.

Ik hoop dat het zo nog iets duidelijker is, voor vragen graag even een mailtje. Succes!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl