zondag 12 mei 2019

Half mei, aanloop naar Limoges

Eindelijk weekend, dat was de gedachte toen ik vrijdagavond de deur opentrok en Vera kon begroeten. Het was nogal hectisch de afgelopen weken. 2x voor werk naar Duitsland, een zieke moeder die met spoed in Amsterdam werd opgenomen, nog even bij kleindochter langs en het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Vrijdagavond op de terugreis naar huis realiseerde ik me dat ik 13 dagen aan één stuk aan het reizen was geweest, van en naar werk, ziekenhuis, collega's in Duitsland en dan ook nog even in Duitsland een belangrijke vakbeurs bezocht. Leuk, maar vermoeiend. Grootste obstakel is eigenlijk dat je je tijd maar één keer kunt gebruiken.
Tijd die ik dit weekend graag aan de duiven besteed. De zaterdag gaat op aan de hokken op punt zetten. Ik maak altijd extra schoon, de kwekers zitten in éénpaar hokken met een gaasbodem, doordeweeks haal ik dan alleen de mest onder het gaas weg, één maal per week gaan de duiven in bad in de spoetniks (doffers en duivinnen apart), waardoor de éénpaarhokken aan de binnenkant ook goed schoongemaakt kunnen worden, vooral met jongen geeft dat nogal extra werk. Toch wegen de voordelen in mijn beleving nog steeds ruim op tegen de nadelen.
Het is dit weekend ook het moment om wat kwekers om te koppelen. De eerste rondes stonden in het teken van het vastleggen van de kwaliteiten van stamduivin de "56", nu is het tijd om nog wat kruisingen te proberen, al dan niet met wat geleende duiven voor samenkweek.
Ook de beloofde jongen voor grote vriend Joan en de jongen voor de bonnen zijn zo goed als afgeleverd, wat weer wat meer ruimte geeft voor de eigen kolonie. Ook om nog wat van de sierduiven te kweken. Voeren blijft een groot probleem, ik kan nu nog wat koppels als voedsters inzetten.
Vorige week niet deelgenomen aan de wedvlucht, had alles te maken met de drukte die hierboven al is beschreven. Vera heeft de duiven gevoerd, maar ik wil het haar niet aandoen om duiven te laten vliegen op verschillende tijden, zij heeft ook een leven en werk. De duiven zijn mijn hobby en passie. Het is al prachtig dat ze wil helpen, net als veel mensen binnen de club overigens. Zonder die hulp was ik binnen de duivenhobby kansloos.

Dit weekend de eerste midfondvlucht. Friesland vloog vanuit Quievrain, roemruchte plek in vooral het vitessespel. Naar Engelum toch nog altijd een ruime 340 kilometer. Stevig vluchtje, noord tot noordoostenwind die best kil aanvoelde. Het was te merken aan de aankomsten. De vlucht verliep gestaag, maar traag. Vooral de jaarlingen hadden het behoorlijk voor de kiezen gekregen. Herstel is nooit een probleem bij gezonde duiven, maar het is wel een reminder om nog even naar het voer te kijken, de reserves moeten wel aangevuld worden. Duiven die op de plank vallen en vermoeidheid tonen hebben de reserves aangesproken.
Ik ben er deze week wel in geslaagd om de duiven mee te nemen naar het werk, zodat de trainingen weer opgepakt kunnen worden. Limoges is niet ver meer weg, plan is om hier toch een paar duifjes op in te korven. 28 mei is de inkorfdatum, ik wil er twee of drie aan wagen, op een stand van 10 tot 14 dagen broeden. Vanaf 1 mei krijgt de vliegploeg weer het wat zwaardere All-in-one Koopmans van Beyers in de bakken, steeds iets meer dan ze op kunnen, aangevuld met een paar pinda's en wat snoepzaad, hoewel dat ook al ruim in de mix zit. Waarom ik dat doe? Reserves aanvullen, duiven die hard trainen moeten goed kunnen eten. 4 dagen voor inkorving krijgen de duiven die ik mee wil doen dan nog wat van de fond mix die ik zelf meng: 1 deel pinda's, 1 deel snoepzaad en 1 deel P40. Wonderwel voelen de duiven vaak superlicht maar vol als ze de mand in gaan. Blijkbaar een goede balans tussen werk en voeding.
De trainingen blijf ik zoveel mogelijk volhouden. Telkens als de auto richting Noord-Holland gaat voor werk staat de vliegploeg in de korven in de achterbak. Behalve op zondag: rustdag voor duif en baas. Het zijn de inmiddels vaste patronen voor het seizoen in de maanden mei, juni en juli.
In het jongenhok een groepje van 12 die al goed wegtrekken, eerste pennen er al uit. De duifjes zijn mooi gezond. Af en toe blijft er eens eentje een nachtje weg, goed voor de orientatie en het ontwikkelen van het instinct te willen overleven. Dit weekend weer wat jongen afgezet, er ligt nog wat in de schalen.
De kwekers worden vandaag herkoppeld. Alles met elkaar zal er dan een beste ploeg overblijven om de vliegploeg volgend jaar weer aan te vullen. Nu maar hopen dat ik dit jaar weer wat beter kan africhten met de jongen. Vorig jaar liep dit spaak, gevolg heb ik aan het begin van het seizoen kunnen zien. De helft van de jaarlingen bleef bij de eerste lapvluchten en wedvluchten achter. Lessons to be learned.....
Genoeg gezegd, iedereen weer op de hoogte. Volgende week nog een midfond, daarna de duiven voor Limoges inhouden en verder klaar maken voor de inkorving.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




maandag 22 april 2019

Eerste vlucht

Het werd deze week wel weer eens tijd om over de duiven te schrijven. Genoeg over allerlei perikelen die spelen. Natuurlijk, het gaat ons allemaal aan. Maar wat ons bind is de duif, de reden waarom we met elkaar in contact zijn, bij dezelfde organisatie lid zijn, de vereniging van onze keuze bezoeken, we allerlei sociale contacten onderhouden.

Hier in Friesland eindelijk de echte kop eraf. Vorige week nog afgelast wegens voorspeld slecht weer. Op dinsdag nog een oefenvlucht vanuit Kalkar. Dit weekend dan eindelijk de eerste echte wedvlucht. Deurne was het station, naar Engelum ruim 193 kilometers. Wind oostelijk, dus te verwachten dat de duiven naar de westkant en Noord-Holland zouden uitwijken. De eersten zullen dit niet hebben gedaan, maar die van ons hebben echt wel flink water onderdoor zien komen. Veel kwamen uit de westkant, lees IJsselmeer, anderen kwamen uit de noordkant, goede kans dat deze even een rondje eilanden hebben gedaan. Geef ze geen ongelijk. Mooie stranden, prachtig weer. Uitgelezen kans om te pootje baden!

Hier een primeur. We slaagden er voor het eerst in om te beginnen met de laatste prijsduif van de uitslag. Normaal draaien we een redelijk prijspercentage. Vreemd is het niet. De duivinnen trainen nog niet naar behoren, ook ben ik wat te kwistig met de voerbus geweest. Iets zwaar de mand in, wordt meteen afgestraft. Slechte beurt weer van de baas.

Vorige seizoen weinig gelegenheid gehad om de jongen af te richten. Dit zie je nu terug in de seizoensstart. De mand had zijn werk nog niet gedaan, dit gebeurd nu in de eerste weken van het seizoen, het bestand jaarlingen dunt dan ook al aardig uit.

Verder nog wat leuke zaken: Joan, mijn grote vriend en jeugdlid van ons cluppie, pakte er twee van de drie op de uitslag, netjes! Vanaf afgelopen zondag iedere week op zondagmiddag een praatje op lokaal radiostation "De Eenhoorn", met uitslagen en wetenswaardigheden van de vereniging, mooi weer wat promotie. Er liggen nog wat jongen die richting Joan gaan, ook nog wat jongen voor een bon. Deze gaan naar een herintredend lid van onze club, hij wordt door wat mensen weer aardig op weg geholpen, na een paar jaar afwezigheid door omstandigheden.

Hebben jullie dat ook? Dat je inwendig je loopt te verbijten omdat je weet dat de duiven wel erg laat zijn. Dan plots komt de eerste door en volgen er als snel nog wat. Je hart gaat open en je geniet weer helemaal wezenloos.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 14 april 2019

Weerstandscurve

Weer zo'n titel waarvan je denkt: wat bedoelt-ie nu weer?
De weerstandscurve is iets wat je tegenkomt als er iets nieuws wordt gelanceerd of besproken, iets wat je nog niet kent of te ver weg ligt en dan wordt ervaren als een "te hoog over" doel. Buiten bereik dus.
Zoiets lijkt er ook gaande in Zeeland. Er wordt daar een pilot gedraaid door NPO en bestuur van afdeling Zeeland, in samenwerking met het vooruitstrevende inkorfcentrum Nishoek.
Mondjesmaat kwam er de afgelopen periode al informatie, voornamelijk vanuit het NPO bestuur, dat er in Zeeland een pilot, een probeerplan, wordt gedraaid aangaande het ambitieuze GPS2021, het vernieuwingsplan voor de Nederlandse postduivensport. 
Er werd al voorgesteld dat er inkorfcentra zouden komen met een regiofunctie, waar naast inkorven ook mogelijkheden voor het inslaan van voer en bijproducten, bezoeken aan de dierenarts en natuurlijk voor het gezellig samenzijn. Alles onder één dak. In een grijs verleden heb ik zoiets ook al eens beschreven, het idee heb ik ook bij meerdere mensen gehoord. Buiten dat het voor mensen met minder vervoersmogelijkheden een vervelende situatie is, lost het wel een aantal praktische zaken op.
Daarnaast werd bekend dat de Nishoek ging fungeren als pilot voor het inkorven 2.0, de naam heb ik zelf even verzonnen.
Er wordt ook hier een pilot gedraaid. Tijdens het inkorven worden de duiven realtime in een landelijke database opgeslagen, er is dus geen vertraging meer doordat er bestanden moeten worden doorgestuurd via een website of mail. Daarnaast geeft dit systeem bij de liefhebbers thuis de mogelijkheid om de aankomende duiven realtime te melden. Dus de piep op de antenne is ook een melding op de meldsite. In Friesland gebruiken we dit al op grote schaal overigens. De manier waarop het nu is ingestoken betekend wel dat iedere inkorver bij de Nishoek met een systeem moet werken wat aan de pilot is gelieerd. Wonderlijk genoeg een systeem van een merk wat naar mijn idee in Nederland niet veel wordt gebruikt. Daarnaast moet dat systeem op internet zijn aangesloten.
Nu pas wordt duidelijk welke impact deze plannen hebben, de berichtgeving hierover is ook lange tijd erg mager geweest. Zie daar de weerstandscurve.
Liefhebbers gaan massaal in de ankers. Nee, dit willen ze niet, er wordt van alles bij mensen door de strot geduwd, wat kost dat wel niet en nog veel meer argumenten die er toe leiden dat het even niet zo gezellig is op Facebook en andere social media. Einde van de duivensport is al weer aangekondigd door de meerderheid. Leuk vooruitzicht, of niet dan?
Ik kan mij daar van alles bij voorstellen, het valt redelijk rauw op het dak van de meesten. Wat vooral opvalt is dat er wel steeds in mooie volzinnen over deze pilot is gesproken, maar dat er pas in een veel later stadium bekend is gemaakt wat er nu eigenlijk precies ging gebeuren. De klassieke voedingsbodem voor de weerstandscurve. 
Wat er mis ging in mijn beleving is dat men vanuit NPO en afdeling Zeeland niet een breed scala aan liefhebbers heeft laten meedenken, tenminste, ik heb niet begrepen dat dat is gebeurd. Heel belangrijk in een ingrijpend proces als dit. Laat liefhebbers meedenken, laat ze weten wat er in je hoofd zit, laat ze vertellen wat er in hun hoofd zit. Vandaar uit kan je plannen ontwikkelen die je gaan brengen wat je wilt, misschien is de uitkomst niet helemaal de stip op de horizon, maar wel iets wat wordt gedragen in de organisatie.
Wat mij betreft een grote denkfout in het hele proces rondom GPS2021. Natuurlijk krijg ik nu te horen dat daar de secties voor zijn ingericht. Klopt, deze secties worden bemand door mensen die wat te zeggen hebben, de 10% die altijd voorop loopt in een organisatie. Maar die 10% krijg je altijd wel mee, nieuwsgierig als deze mensen zijn. Het gaat om die 80% die je bij de hand moet nemen, zij gaan het verschil maken, zij zijn diegenen waar je je plannen moet brengen om ze er over na te laten denken, zij zijn ook diegenen die het nu even niet zo gezellig maken op de social media.
Voor een vooruitstrevend bestuur is het raadzaam om ook af te vragen hoe je hiermee omgaat, de weerstandscurve. Tegenwoordig hoor je in bijna elk bedrijf termen als Policy Deployment, Kaizen, PDCA cycli, stip op de horizon, het Ware Noorden en meer van die kreten. Een goede uitwerking van deze zaken resulteert in een samenwerking waar bij de kracht en niet de weerstand van de mensen onderaan de ladder van jouw organisatie wordt ingezet. Gevolg van zoiets: verantwoordelijkheidsgevoel, medezeggenschap, eigenaarschap en vooral plezier in wat je doet. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.




Ook ik ken mijn weerstandscurve, net als iedereen overigens. Vrijdagochtend de duiven gepakt en in de korven gezet, richting clubgebouw, zoals altijd in het seizoen. Ik heb nog steeds niet de luxe om mijn duiven in te korven op de tijdstippen die hiervoor gelden, er moet tenslotte gewoon gewerkt worden.
De duiven in de korven klaargezet in het lokaal, voer en water aan de korven, ook als altijd en weer in de auto onderweg naar mijn werk in Noord-Holland. Alles staat klaar zodat de mannen van de inkorfploeg hun werk kunnen doen.
Ik was al even onderweg, Tzummarum alweer voorbij, toen ik toch even op mijn telefoon keek. Normaal doe ik dit nooit onder het rijden, ik heb zelfs al het gepiep en getril uit staan. Ik kan in de auto alleen handsfree bellen.
Toch keek ik even op het scherm, op een recht stukje weg. Appje van Frans en Janny, in de appgroep van de vereniging. Afgelast voor morgen, geen inkorven vanavond. Mijn weerstandscurve schoot even behoorlijk omhoog, voor de duidelijkheid, dat is de verkeerde kant op. Wat te doen? Ik had geen keuze. Ik ben teruggereden naar het lokaal, duiven en spullen weer in de auto en terug naar huis, ondertussen de baas gemeld dat ik wat later zou zijn.
In mijn hoofd kreeg zo ongeveer de hele wereld er van langs. Wat een onrecht was mij, vooral mij, en mijn duiven aangedaan!
Terug thuis de duiven laten vliegen, hok open en wat voer en water klaar gezet. Korven weer op hun plek in de schuur. Mijn weerstandscurve zakte ondertussen alweer behoorlijk, het verstand nam weer wat over. Top dat Frans en Janny dit meteen melden op de app, weet iedereen waar hij aan toe is. Uiteindelijk was ik nog niet eens zoveel later op het werk, niets gemist dus. Frans en Janny nog even een appje gestuurd om te bedanken. Ondertussen bedacht ik mij wat ik zelf beter had kunnen doen. Inderdaad, gewoon even de website van de afdeling checken, zoals ik eigenlijk altijd doe, maar nu even niet. De weerstandscurve weer op een aanvaardbaar niveau teruggebracht.
Het gelijk van de afdeling werd overigens zaterdag bevestigd, de dag door sneeuw en hagelbuien en temperaturen die januari niet misstaan. We kunnen nu de maandag inkorven voor een extra africhting, gaan ze daar maar op mee, toch?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 31 maart 2019

Joan kan los!

Mooi was het zaterdagmiddag. Ik was bij de familie Veenstra, Joan en zijn ouders en broertjes, om zijn eerste jongen te brengen. Ik schrijf wel vaker over Joan, ik probeer hem wat te helpen om wegwijs te worden in de duivensport. Hij heeft beperkt ruimte, daarom had ik wat vasthouders van hem bij mij op het hok geplaatst, de jongen ervan kunnen dan weer terug, zodat Joan daar mee kan vliegen.
Ondertussen moest er voor Joan een hok worden gebouwd. Het promotiehokje dat hij in gebruik heeft moest weer terug ingeleverd worden.
Na wat overleg heeft zijn vader een hokje voor hem gemaakt, waar hij zich voorlopig heel goed op zal kunnen redden. Twee kleine afdelingen, voor oud en jong, met een heuse spoetnik eraan. Het ziet er prachtig uit. 
Toen ik zaterdagmiddag aan kwam in St. Jabik werd de laatste hand nog aan het hokje gelegd door vader Harry, Joan had ondertussen nog wat schoonmaakwerk verricht. De beschikbare duiven voor de oude duivenvluchten waren mee geweest op de eerste testvlucht en goed naar huis gekomen. Dit nog vanaf het oude hokje. Wat moet dat niet worden als ze vanaf het nieuwe hok vliegen!


Nog snel even de duiven bekeken. Joan gaf zijn vliegers aan, ze voelden goed, er wordt goed voor gezorgd, dus dat moet wel goed komen de komende weken.
Na nog wat tips en tricks te hebben gegeven over het verzorgen van jonge duiven en vooral het onder de duim krijgen en houden van jonge duiven, was het tijd om de jongen te inspecteren en in het hok te zetten. Omdat het timmerwerk nog niet helemaal klaar was, nog even in het oude hokje.
Ik heb zelden iemand zo blij gezien met de jonge duifjes die voor hem zijn gekweekt. Ook moeder Ina kijkt met belangstelling, ze neemt tenslotte deel aan de Ladies League. Er zijn er twee bij met een roze ring.
Nadat ik weer huiswaarts was gegaan kwamen al snel de app-jes met foto's.
Eerst van een hok dat helemaal klaar was, toen een foto van de jongen die al verhuisd waren naar hun nieuwe afdeling, vandaag een foto met jongen die al in de spoetnik waren gezet om de omgeving te leren kennen.
Ik hoop zo dat het Joan gaat lukken om een paar keer goed in de uitslagen te komen. Wat een stimulans zal dat voor hem zijn om door te zetten. Aan de inzet van Joan zal het niet liggen, zeker gezien de hulp die hij daarbij krijgt van zijn ouders. Mooi te zien dat er toekomst is. Mooi te zien dat er toekomst gemaakt kan worden voor zo'n jonge gast. Top!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl 



zondag 24 maart 2019

Super weekend

Zo af en toe heb je zo'n weekend. Zo'n weekend waarvan je vind dat alles op zijn plek valt, alles precies gaat zoals het gaan moet. Dat gevoel heb ik over dit weekend, op zondagavond, vlak voor de clash tegen Duitsland begint op het voetbalveld.
Het begon eigenlijk afgelopen week al.
Ik haalde op de donderdagavond wat jongen op bij één van mijn duivenmaatjes en meldde daarbij dat ik een doffer op het kweekhok heb die wat problemen heeft met bevruchten, ook vorig jaar liep dit niet lekker.  
Eerst de duiven verzorgd, al vroeg op de zaterdagochtend, met als achtergrond muziek het zingen van de vogels. Vogels die een nieuwe dag aankondigden. Een dag vol belofte.
De zaterdagochtend moesten er nog wat jongen worden gehaald, daarbij kwam er ook meteen een doffer tevoorschijn die ik maar mee moest nemen. Gewoon om te lenen, om de onwillige doffer te vervangen in het kweekhok. Niet de minste doffer. Na de kweek moest hij maar weer terug. Mooi toch?
Daarna ging het op de auto-navigatie naar Roodeschool. Jan Broersma was het doel. Ik was erg nieuwsgierig naar deze man. Veel vroege prijzen, kampioenschappen, asduiven en nog meer van dat, terwijl hij speelt op de verste afstanden in sector 4. In Nederland heeft hij de verste afstanden op de klassiekers als St. Vincent en Dax. Toch slaagt hij erin om met naar verhouding weinig duiven geweldig te presteren. Een bescheiden man, hij weet dat hij goed bezig is, maar relativeert dat weg. Kenmerk van de ware kampioen? In een apart artikel zal ik nog uitgebreid terugkomen op mijn bezoek daar. Ik was in ieder geval onder de indruk, een geweldige middag gehad.
Ondertussen had ik de duivinnen mee voor hun eerste lapvlucht van dit jaar.
Afgelopen week was de eerste week dat de duiven dagelijks los konden. Het was een lapvlucht vanuit de oostkant, was immers onderweg naar Roodeschool. Deze is lastig verlopen, op zaterdag misten er nog 5 op appel, waaronder twee ervaren duiven. Stand nu is nog twee onderweg, twee jaarlingen. Ik vermoed dat er een aanvaring met een rover is geweest, de duiven waren steeds in kleine plukjes teruggekomen, Vera had er verschillende zien vallen. Misschien gepakt, misschien verkeerd gevlogen vanwege tekort ervaring na een stresssituatie. Feit is dat de duiven er mee om moeten gaan en dat juist de minst ervaren duiven het hier behoorlijk lastig mee hebben. Of het de beteren of minderen zijn die wegblijven? Geen idee, ze hebben het mij niet kunnen bewijzen.
Een prachtige rit door de noordkant van Groningen, via Lauwersoog en de noordoostkant van Friesland naar huis bevestigde nog maar eens dat Nederland echt een prachtig land is. 
Bij thuiskomst een appje. Ik had al een paar weken geleden afgesproken dat ik een doffer kon lenen voor een aangekochte duivin. Dus weer terug de auto in, een verrassend mooi dier wordt me in de handen gedrukt. Kan wel terug gegeven na het seizoen, even niet nodig bij de eigenaar. Toen ik zag waar de duif origineel vandaan komt viel me de mond wijd open. Dat is wel heel veel vertrouwen in een gemiddeld melkertje spookte door mij hoofd. Mijn opmerking werd weggewuifd. Dat het wel goed komt was niet eens een vraag, maar een zekerheid..... 
Jeugdlid Joan is door het dolle heen, zijn nieuwe hokje bijna klaar en de hier gekweekte jongen, van zijn eigen duiven die hier voorlopig zijn gestald, kunnen volgende week worden gespeend en het nieuwe hokje gaan bewonen.

De zondag rustig met Vera doorgebracht, in de ochtend op het gemak de duiven verzorgd. Daarna op de fiets naar Leeuwarden, onderweg de eerste lammeren buiten gezien, een Ruigpootbuizerd die zijn imposante spanwijdte in volle glorie liet zien, bomen die bloesem dragen en een stad die klaar is voor de lente. Lekkere lunch genoten. Ondanks de kille noordwester, mensen op terrassen, achter glazen schermen, heerlijk in de zon. Meer wandelaars door het park en aan het kanaal dan je ooit kan tellen. De stadsduiven voelen de lente ook, de doffers zijn druk op de duivinnen aan het jagen, tussen de benen door van het winkelend publiek. 
Terug thuis nog even genoten van het mooie opkomen van de jongen en het heerlijke klimaat in het hok.
Kortom, Life is good, aan die opmerking is niets gelogen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 17 maart 2019

Het dier en de liefhebber of het resultaat?

Ik zag op Facebook discussies los gaan over de veiling die straks eindigt op Pipa. De mannen hebben het weer voor elkaar. Er gaat er weer één verkocht worden voor een astronomisch bedrag. Hoeveel weten we over een paar uur. De discussies gaan over het bedrag dat wordt uitgegeven voor die enkele duif. Feit is dat de duif heeft laten zien wat hij waard is als vlieger, als kweker zal hij nog moeten overtuigen. Het is een doffer, in het duivinnen geweld dat steeds meer in zwang komt is dat ook al een opvallend iets. 
Slecht voor de sport? Geloof er niets van, money makes the world go 'round werd er ooit al eens gezongen. Het is in ieder geval iets wat zorgt dat er wat publiciteit komt rondom onze sport. Voor modale liefhebbers is het misschien een gruwel of afgunst, maar het werkt wel als een magneet. Geld is geen vies woord als je er objectief, dus van buitenaf naar kijkt. Vergeet niet: deze meneer gaat niet stoppen, een deel van dat geld wordt weer teruggestopt in de sport. Deze meneer gaat gewoon op zoek naar andere toppers bij andere liefhebbers. Money makes the world go 'round.
Ik zag ook nog iets over roofvogels, er schijnt een artikel te circuleren van een beschermer die wat met cijfers goochelt om de doorschietende bescherming te rechtvaardigen. Ik zag dat onze NPO voorzitter op een low-profile manier probeert om wat nuance aan te brengen in de discussies, misschien dat er dan iets ruimte ontstaat. Politiek bedrijven is niet ieder van ons gegeven, lobbyen heeft vaak tijd nodig. Feit is dat het de hel is voor sommige liefhebbers, velen hebben er af en toe mee te maken. Ook hier weer een paar slachtoffers afgelopen winter. Deal with it, het wordt voorlopig niet anders mensen. Er zijn wat mensen met verstand van zaken die tips en tricks hebben om hiermee om te kunnen gaan. Neemt het probleem niet weg, maar het zorgt wel dat je je plezier in de hobby houdt. Zeg maar wat je wilt, plezier en genoegen of stress en afknappen.


Ik heb contact met een kringetje liefhebbers in verschillende disciplines in de duivensport. Opvallend is dat deze mensen elkaar goed verstaan, ook al zijn ze uit verschillende landen en ook van karakter nogal verschillend. Het enige wat hen bind is dat ze allemaal gek van duiven zijn. 
Ik was gisteren op bezoek bij één van deze liefhebbers, Jurgen en zijn familie. We kennen elkaar al langer, ik denk zo'n twaalf jaar. We hebben niet heel vaak contact, toch noemen we elkaar vriend. Waarom dat zo is hebben we gisteren nog eens met elkaar besproken. We kunnen uren over de sport praten, hebben vaak dezelfde ideeën, maar werken dat meestal anders uit. Hier hebben de omstandigheden waarin we verkeren vaak mee te maken. Wat uiteindelijk bind is dat we respect hebben voor de dieren zelf, respect hebben voor de inspanningen die liefhebbers zich getroosten om succes te bereiken en bereid zijn om naar elkaar te luisteren, om te leren. De gouden driehoek van goed hok, goede dieren en een liefhebbers die de goede dingen doet op het juiste moment is een proces wat goed uitgewerkt moet worden met als resultante daarvan het uiteindelijke resultaat op wedstrijden, shows of wat je ook maar wilt met je dieren. De complimenten van mede liefhebbers zijn vaak een grotere erkenning dan meetbaar resultaat bij welke vorm van wedstrijd dan ook.
Wat ons opvalt is dat veel om ons heen het resultaat heilig maken, daardoor zoeken naar allerlei middelen en kunstgrepen om dat resultaat maar te bereiken. Minder begaan met het dier dus, tekort spiegeling over wat je zelf moet verbeteren in je gewoontes of gedrag om te voorkomen dat je die wondermiddeltjes nodig hebt, niet onderkennen dat je eigen dieren misschien wel eens niet van die kwaliteit zijn als dan dat je zelf wel denkt.
Om over na te denken dus.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 9 maart 2019

De grootsten wijzen de weg

Ik heb er niet vaak veel tijd voor, maar als er gelegenheid is mag ik graag over internet struinen. Surfen is eigenlijk het juiste woord. Waar ik naar zoek? Artikelen waar ik iets van kan leren. Artikelen die mij kunnen vertellen wat ik misschien nog beter kan doen. 
Ik kwam bij voorbeeld een trilogie tegen over Gerard Koopman, opgetekend ver voor zijn Red Bullens dynastie de marathon wereld op de kop zette. Maar wel een verhaal over hoe het allemaal is begonnen, met zijn vader en later op eigen benen in Ermerveen. Niet vergeten dat de combinatie Koopman voor Ermerveen toen ook al top was. Ik had de DVD ook al eens aangeschaft, een aantal keer bekeken, openhartig verhaal. 
Ik kwam de verhalen tegen over Jelle Jellema, over Arjan Beens, Bas Verkerk, de blogs en artikelen van Ad Schaerlaeckens. Door deze blogs kwam ik weer eens terecht bij de vele artikelen die zijn geschreven over Willy Daniels. Daniels is een fenomeen op de halve fond, midfond zoals we dat in Nederland zeggen. Weet hij zich niet te klasseren voor allerlei titels, heeft hij toch zeker een aantal aansprekende resultaten geboekt.
In een stukje op de website van Willem de Bruijn is een verslag te vinden over een bezoek aan Daniels. Er staat een foto boven van twee giganten. De foto spreekt boekdelen. Twee mannen die elkaar snappen, elkaar niets meer hoeven uit te leggen, het allemaal hebben meegemaakt. Peuk in de mond allebei, de één geeft een duif over aan de ander. Het is bijna een trance die je ziet. De mannen zijn in hún wereld. Dan te bedenken dat de foto is gemaakt door iemand die zeker niet onder doet voor de mannen voor de camera. Historisch is het juiste woord. 
Wat opvalt in alle verhalen is dat de mannen allemaal op zoek zijn naar het beste, zodat zij er het beste uit kunnen peuren. Vastleggen in wat ze al hebben en door. Op zoek naar weer beter. Sommigen knallen daar hele bedragen tegen aan, anderen shoppen in de omgeving. Misschien is dat wel wat me het meest aanspreekt in de verhalen rondom Daniels. 
Ooit begonnen met duiven van grootheid Voets, een bijna buurman. Daarna met duiven uit de beteren uit zijn omgeving steeds verder gekomen. Gericht ingekocht, testen en keihard selecteren. 
Wat ik geleerd heb, of misschien alleen bevestigd heb gekregen: het draait om de 3 componenten: goede duiven, goed hok en een melker die doet wat hij moet doen op het juiste moment. Geen fratsen, geen franje. Zit het tegen, zoeken naar een oorzaak. Wondermiddelen bestaan niet. Vooral rustig blijven, vasthouden aan het systeem. Gebruik maken van je mogelijkheden. Iedere winter bekijken wat je nog beter kunt doen, binnen je systeem. 
Of dit iets nieuws is? Nee, ik schrijf er zelf vaak over, ook al ben ik niet iemand die ook maar in de schaduw mag staan van de mensen die ik hierboven heb genoemd. Wat ik nodig heb uit dit verhaal is als een mantra. Een mantra dat ik voor mijzelf steeds moet herhalen. Blijf doen wat je doet, niet van de hak op de tak, zorg dat je zo goed mogelijke duiven hebt, zorg dat je voor die duiven zorgt, zorg dat ze gezond blijven. Voor de marathon gekozen betekend op de marathon spelen..... Simpel, toch?

Ik heb vanochtend de duiven weer in handen gehad, dat gebeurd in het kweekseizoen elk weekend. Want duiven in bad, gelegenheid om even een indruk van de conditie te krijgen. Mijn beste in de handen. De "56". Vandaag maar eens geconcentreerd op het feit of ik haar ook de beste vind. Niet erg objectief natuurlijk, ze is sinds 2015 al mijn favoriet. Geboren in 2013, als tweejarige liet ze zien wat ze waard was, direct door naar de kweek, in 2016 kweekte ik er een serie jongen van. Van deze serie drie duivinnen die zich goed laten zien. De beste daar weer van ook weer op de kweek gezet. Ze voldeed aan de criteria die ik voor nu stel, hopelijk kan ik deze criteria zo langzamerhand wat opschroeven.
Ik vond de "56" vandaag de beste, ze zit op kleine jonkies, ideaal voor een duivin. Ik moet er wel bij zeggen dat ik deze winter de duiven nog al eens in de handen had en zij er niet als de beste uitkwam. Wat haar de beste maakt? Ze heeft het bewezen, als vlieger, nu ook als kweekster. Als je eigen jongen je komen vergezellen op het kweekhok kan je daar wel van spreken. Nee, ik ben geen topper, ik kan wel zeggen dat ik best aardige duiven heb.  
Rustig opbouwen, ondertussen blijven zoeken, zoeken naar nog beter. Inkruisen in wat je hebt en uitproberen. Komt er toch vanzelf weer iets beters uit?

We gaan zien wat dit seizoen weer brengt.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl