zondag 18 oktober 2020

18-10-2020 Ruitijd en meer

 

De ruitijd hier op het hok, maar ook bij de vliegers op de hokken bij Wim, verloopt geleidelijker dan bij de liefhebbers die verduisteren en bijlichten. Wat een betere methode is, weet ik niet. Het enige dat ik kan zeggen is dat de duiven er super op staan. Wat weer een garantie lijkt om de rui ook dit seizoen weer goed te doorstaan.

Het grootste dilemma dat we op dit moment hebben is dat er nog steeds teveel zijn, op het vlieghok nog een paar, het kweekhok is nog steeds te vol naar mijn zin. Als de rui helemaal klaar is, gaan we er samen nog eens doorheen, we zullen toch knopen moeten doorhakken.

Hoe betrekkelijk ook, kijkend naar het wereldbeeld: het valt niet mee om met de huidige maatregelen een vereniging draaiende te houden. Hoe hou je contact met elkaar, hoe richt je je vergaderingen in, wachten op betere tijden lijkt op het moment niets anders dan achteruit boeren. Wij hebben in plaats van een vergadering een schrijven doen uit gaan naar alle leden, waarin men kan reageren op voorstellen vanuit het bestuur. Ook tegenvoorstellen en andere suggesties zijn welkom op deze manier. Tijdrovend, maar wel een mogelijkheid om te kunnen blijven communiceren met de leden. Opties als online vergaderen zijn voor veel van de oudere leden toch een brug te ver, dan maar een tussenweg zoeken.

Er is al een concept vliegprogramma, hoe het gaat komen in 2021? Niemand die het weet, het enige wat we weten is dat het met de beperkingen die er waren in 2020 te doen is om te vliegen, je kan immers de belangrijkste voorwaarde invullen als vereniging. Dat is het voorzien in deelnemen aan wedvluchten.

Diefstallen van duiven steken weer flink de kop op. Ik vond het schokkend te horen dat er systematisch te werk is gegaan bij o.a. Jellema en de Heyde, twee iconen van het zuiverste (marathon) water. Triest te lezen dat er mensen zijn die het levenswerk van anderen weten te ruineren.

Hoe het er voor ons als combinatie uitziet in 2021? Proberen bij de beste 10 te komen in de afdeling, onaangewezen en aangewezen. Daarnaast teletekst, minimaal op NPO niveau op de marathon vluchten. 2020 was voor ons een overgangsjaar, waarin we merkten dat we elkaar versterkten, wat uitmondde in een top 10 klassering bij de onaangewezen kampioenen in de afdeling op de marathon. 2021 minimaal consolideren is het devies, met de doelstelling ook minimaal 1x teletekst te spelen.

Verder? Veel plezier hebben, met elkaar als combinatie, maar ook met de mensen om ons heen. Op de foto "Witstaartje". Zij is het duifje van mijn kleindochter. Ze woont ver weg, maar af en toe een foto en een paar regels tekst op What's App geeft al een hoop plezier. Met nog meer op komst wordt het in de toekomst vast een aparte afdeling met de duifjes van de kleinkinderen bij elkaar.....

Blijf gezond beste mensen, bedenk niet wat niet meer kan, maar bedenk wat je hebt en wel kunt, de wereld is prachtig, vooral als je zo'n mooi weekend beleefd als dit weekend. Geniet ervan.


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl 







woensdag 2 september 2020

02-09-2020 Succesvol

 Het seizoen 2020 zit er bijna op, we spelen de jongen nog even door, de nationale jonge duiven klassieker moet nog gespeeld worden, als het weer het toelaat tenminste.

Niet dat we succesvol zijn met de jongen, we willen gewoon selecteren, selecteren doet de mand uiteindelijk, we hebben genoeg bewezen om zeker te weten dat we er zelf niet veel verstand van hebben. Dus moeten de concoursen maar uitwijzen welke de sterksten en slimsten zijn.

Op de fondvluchten dit jaar kijken we in ieder geval terug met tevredenheid. Op alle 5 overnachtvluchten werd een goed resultaat gehaald. St. Vincent was nationaal gezien al mooi, de laatste, Bergerac II was nog beter. Onze eerste duif, een jaarling doffer, scoorde in de landelijk nationale uitslag een coëfficiënt van 2,01%. Het gaat hier om een wedvlucht met ruim 25.000 duiven. 


In de sector 33ste, NPO 14e, teletekst werd net niet gehaald. Mooi te weten dat deze doffer een halfbroer is van de duivin die vorig jaar in Engelum een 2de sector 4 speelde, landelijk 62ste met een coëfficiënt van 0,12%. Zijn nestmaat was onze eerste vanaf Perigueux, ook met een hele goede notering in sector 4. Om het verhaal compleet te maken: de duivin die ik als "Goede Jaarling" aanmerkte in 2019, met o.a. een fraaie overwinning (half uur los) op de laatste midfond vlucht en een goede notering in afdeling 11, daarna ook nog eens op Bergerac bevestigde over voldoende inhoud te beschikken, is er ook een volle zuster van..... Veelbelovend dus.

Met de jaarlingen ook nog twee dagfond vluchten gespeeld, ook deze werden met een mooi resultaat afgesloten, in onze ccg de "Kuststrook" werd telkens ruim 1:10 gespeeld tussen de specialisten.

Dit jaar voor het eerste bij de beste 10 in afdeling 11 geëindigd in het onaangewezen overnacht kampioenschap. Een doelstelling die we voor de nabije toekomst in het hoofd hadden is al een keer vervuld. Om een constante factor te worden zullen we dit moeten evenaren.

Er zijn genoeg uitdagingen te overwinnen. Onze vereniging krimpt sneller dan we kunnen bijhouden, wat te doen? Hoe gaat 2021 eruit zien? Welke invloed heeft COVID-19 op onze sport in de nabije toekomst? Hoe ziet mijn professionele carrière eruit in 2021? Hoe vergaat het Wim professioneel in deze onzekere tijden? Zaken waar ik nu geen antwoord op heb, iets wat in de komende tijd duidelijk moet gaan worden.

Eén ding weet ik wel: de keuze die Wim en ik hebben gemaakt om samen te gaan werken is een goede, we zijn beide blij verrast met de resultaten die we dit seizoen hebben geboekt. Credits natuurlijk voor Wim, die de vliegploeg bestierd. Maar Wim geeft ook aan dat het helpt om in teamverband te spelen. De motivatie om elke dag te presteren is veel groter, je doet het immers niet alleen voor jezelf.

Volgend jaar minimaal 1x teletekst en weer bij de beste 10 op de overnacht in de afdeling, mooi streven!


Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl



zondag 26 juli 2020

26-07-2020 Gaat snel

Seizoen 2020 is heel bijzonder, corona heeft ons leven nog volop in de greep. We willen wel weer graag terug naar het "oude" normaal, berichten uit binnen en buitenland geven aan dat we ons toch zullen voegen naar het "nieuwe" normaal.

Het normaal van dit seizoen is een opgepropt marathon schema, we kunnen er 5 spelen in 6 weekenden, tegelijkertijd wordt de "ZLU" afgehaspeld en proppen we de nationale dagfond vlucht maar even tussendoor. 

Opvallend is dat de gekende spelers gewoon weer de kop op steken, net even meer gemotiveerd, de duiven iets beter, situaties net even beter overwogen. Overweldigend is een woord wat bij de allerbesten hoort, of ze nu met veel spelen of niet, het dwingt bewondering af.

Voor mij persoonlijk is het ook een vreemd seizoen. Schakelen van alles zelf regelen en onder controle houden naar de vliegploeg laten sturen en regelen door combi partner Wim. 
Het pakt goed uit. Wim kent het klappen van de zweep, er klasseert zich op de eerste 3 marathons steeds een duif op een mooie plek, vooral op St Vincent waren we tevreden met de "072". Deze 4-jarige doffer speelde op de nationale uitslag(dus niet in S4) een coëfficiënt van 3,1%, rekening houdend met de overvlucht op de kortste afstanden van zo'n 250 km een sublieme prestatie van deze duif. De afstand vanaf de lossingsplaats naar huis is 1185 km!

Belangrijkste is dat we van elkaar willen leren en elkaar kunnen helpen, Kennis, kunde en mogelijkheden worden in de strijd gegooid. Het moet wel een heel succesvol avontuur worden.

Mooi dat er op diverse plekken met duiven uit het kweekhok mooi wordt gepresteerd. Doet goed, maakt trots en vooral voelt het goed om mensen verder te kunnen helpen, niet alleen met duiven, ook met kennis en kunde. Het kweekhok moet nog wat worden uitgedund, we hebben er nog teveel, het heeft geen zin om alles aan te houden, we zouden dan zoveel jongen kweken dat deze niet eens in het jongen hok zouden passen. Dus voor wie belangstelling heeft, dit najaar zal er wat overblijven voor een redelijke prijs.

Verder ben ik nieuwsgierig naar hoe we als duivenhouders en duiven organisatie omgaan met de komende seizoenen. Veel zal afhangen van een "nieuw" normaal, komt er een medicijn tegen Covid-19, maar ook: hoe gaan we verder met de steeds kleiner wordende clubs, ook in onze omgeving zijn er een paar die het moeilijk hebben. Het "nieuwe" normaal zal dan toch ook steeds meer op samenwerken of fuseren aankomen.

Tot de volgende!


zondag 28 juni 2020

28-06 Schikken naar omstandigheden



Ik was gisteren even bij Hans en zijn vrouw Imkje, duiven kijken of eigenlijk moet ik letten zeggen. Kijken hoe ze thuis kwamen vanaf Chimay, bijna 380 km in  hun geval. Er waren alleen jaarlingen mee, de ouden worden al gespaard voor de overnachtvluchten. Vreemd idee eigenlijk, eerste weekend juli pas de eerste overnachtvlucht. Inderdaad schikken naar omstandigheden.
Hans stelde gisteren de vraag of ik het wel naar mijn zin had op deze manier, geen vluchten meespelen, beetje kijken bij andere liefhebbers, wat kweken voor deze of gene. Het was een goede vraag. Natuurlijk stelde ik mij zelf die vraag toen ik in februari het besluit nam om even niet actief deel te nemen aan de vluchten. De reden waarom ik naast de sierduiven weer met postduiven begon in 2010 was namelijk dat ik de adrenaline stoot miste van die vroege duif, speciaal vanaf de lange afstanden.
Ook hier schikken naar omstandigheden. Er zitten maar 24 uur in een dag, ik heb een kans gekregen die ik waarschijnlijk niet meer ga krijgen in mijn professionele loopbaan, deze pak ik aan, maar de consequentie is dat ik daardoor even niet met mijn geliefde hobby bezig kan. Hoewel, de duiven zijn niet weg, ik sta even aan de zijlijn. Keuzes moet je maken, onbewandelde paden moet je bewandelen, ik heb geen zin om later, als ik groot ben, terug te kijken en spijt te hebben omdat ik iets niet heb gedaan dat mij waarschijnlijk veel plezier en voldoening gaat brengen. 
Toch geniet ik, al mis ik het genot en de kick van de aankomsten op eigen hok. Ik zie bij jeugdlid Joan een doffertje zichzelf ontplooien als een toppertje, gewoon gespeeld op de kortere afstanden op een nestje, Joan redt zich prima, het geeft een goed gevoel om voor hem wat te kweken (met zijn eigen duiven nota bene) en te zien dat hij daar goed mee bezig is. 
Ik zie dat bij Jan, herintreder, regelmatig duiven op de uitslag staan die hun oorsprong in mijn hok vinden. Bij Hans vliegen er een paar en kweken er een paar die het goed doen, er zijn daar al een mooi lijstje met goede prijzen gespeeld. 
Dit jaar Klaas, Wouter en Durk blij gemaakt met wat jongen, bij Klaas bleek nog een doffer op de kweek te zitten die ook nog bij mij weg komt.
Schikken naar omstandigheden, de plannen om samen met Bram mee te doen aan de OLR's moesten even in de koelkast, iets met een virus en zo, maar de afspraken voor volgend jaar staan alweer.
Schikken naar omstandigheden. Ik heb mijn maatje gevonden. Dat had ik eigenlijk al, maar we hebben het besluit genomen om in combinatie te gaan vliegen. Samen met Wim vormen we volgend jaar de combinatie de Jong - Logemann. Vliegen vanuit St. Annaparochie en kweken vanuit Engelum. De kwaliteiten van ons beider duivenbestand moet een mooie basis vormen. 
De prestaties van beide hokken naast elkaar gelegd leert dat we tot 2020 goed waren voor 5 teletekst noteringen, Wim kweekte zelfs 5 teletekst duiven, we hebben beiden heel wat keren 1:10 of beter op NPO en sector niveau gespeeld. Kortom, we snappen beide het spelletje wel aardig.
Belangrijkste is dat je elkaar wat kan helpen en van elkaar kan leren. Referenties zoeken als: "Hoe deed jij dat ook alweer?". De duiven samen opwachten is ook een feestje overigens. Verschillen te over, maar ook daar uiteindelijk the best of both worlds samenbrengen, we hebben er zin in.
Schikken naar omstandigheden. Kijken naar de mogelijkheden. Clichés, maar ze blijken toch ook weer helemaal waar te zijn.

Tot de volgende!


maandag 1 juni 2020

01-06-2020 Verbazing

De wereld veranderd snel. Vandaag zal de geschiedenis ingaan als de dag dat we weer op een terras konden gaan zitten. Corona maatregelen worden versoepeld, er komen meer mogelijkheden om je wat vrijer te bewegen. Hoewel? Vrijer? De regels die we ons de afgelopen maanden hebben moeten aanleren gelden nog steeds, we kunnen ze alleen op meer plaatsen toepassen. De onzichtbare vijand die we hebben is daarmee niet uitgeschakeld, integendeel, het is aan ons individueel om te laten zien dat we met de dreiging van besmetting om kunnen gaan.
Verbaasd kijk ik naar reacties die vandaag op het journaal waren te zien, ze spreken boekdelen. We hebben niets geleerd, de gemene deler van reacties van terraszitters vandaag gingen eigenlijk over het onrecht wat was aangedaan. We mochten niet, roepen hard dat de vrijheid was ingeperkt... Niemand gehoord die zei dat het maar goed was dat we het even niet hebben gedaan.

Nee, ik ben niet bang, ja, ik ben voorzichtig, ik heb geen zin in een tweede lockdown, ook al is die intelligent. Ik persoonlijk hecht meer aan vrijheid dat menigeen op de terrassen vandaag...

Met verbazing hoorde ik de reacties van mensen die op de Dam het risico op een Corona besmetting aan het opvoeren waren. Ja, het is verschrikkelijk wat er gebeurde in Minneapolis. Natuurlijk, je mag dit niet voorbij laten gaan, er zijn legio mogelijkheden om je mening te laten horen, jezelf bewust blootstellen aan iets dat je niet ziet is daar niet één van. 
Ik heb wel een vraag aan al die mensen die vinden dat ze worden gediscrimineerd, zeg maar worden achtergesteld. Waarom stop je niet te denken dat je anders bent, waarom ga je niet gewoon doen wat diegenen die in jullie generaliserende ogen discrimineren wel doen? Gewoon hun leven leven en knokken voor wat ze waard zijn, voor zichzelf en voor iedereen. Geen weldenkend mens is namelijk alleen voor zichzelf bezig. Wie dat wel zijn zijn de echte discriminanten, die doen dat namelijk uit eigen belang en hechten alleen daaraan, huidskleur zal ze een zorg zijn. Ja er zullen mensen zijn die vreemd naar je kijken, dat gebeurd mij ook als ik in een land ben waar de blanke huidskleur niet de grootste gemene deler is. En ja, daar is ook niet iedereen even vriendelijk tegen iemand die als buitenstaander wordt bestempeld.
 
Jouw kleur maakt niet uit, je inborst wel. Maar dat kan je alleen laten merken als je je niet meer achter je huidskleur verschuilt. Oh ja, als je dat in een talkshow komt verkondigen krijg je daar een redelijke vergoeding voor, meer dan de kosten die je maakt. Ben je dan voor anderen bezig of toch voor jezelf? Is hard roepen dat je gediscrimineerd wordt misschien gewoon een verdienmodel? Opvallend dat degenen die een band hebben met diverse media steeds weer opduiken, de meesten op de Dam vandaag zullen nooit in een talkshow te zien zijn. Ja ik weet het, ik ben een blanke man die niets te klagen heeft.

Verbaasd was ik ook over de afscheidswoorden van de scheidende NPO voorzitter. Corona zorgde ervoor dat er nog een paar maanden aan zijn termijn werden toegevoegd. De fouten die zijn gemaakt bij de uitrol van het GPS2021 plan worden nu weer gemaakt. Zelfkritiek is lastig en de vinger is al opgeheven, wijzen is maar een stapje verder weg. Jammer dat het zo gelopen is, de duivensport is uiteindelijk de grote verliezer in dit verhaal. Goede bedoelingen waren er aanvankelijk ongetwijfeld, onkunde en bewijsdrang deden de rest, ik wens de aantredende beleidsmannen veel wijsheid in de komende periode, er zal moeten worden veranderd, hopelijk nu wel op een transparante en gedegen manier.

Hier op de hokken niets dan jongen die geweldig opkomen, zowel bij de postduiven als bij de sierduiven. Het is wel de laatste ronde, tot nog toe heb ik alles onder kunnen brengen, belangeloos, wil graag dat er wat bereikt wordt, zodat er verder gebouwd kan worden aan een volwaardige marathon stam. Genoten van de aankomsten heb ik bij maatje Wim, nu maar hopen dat we er nog een paar middag lossingen kunnen beleven. Lukt dat niet dan maar flink aan de boom schudden met de jongen en een mooie ploeg voor 2021 klaarstomen, waar een wil is, is een weg.

Tot de volgende!



zondag 17 mei 2020

17-05-2020 It giet oan

Beroemde woorden van de toenmalige voorzitter van de Elfstedenvereniging. Henk Kroes heet hij, hij was naast voorzitter van de Elfstedenvereniging, de organisator van ons beroemdste sport evenement, ook nog bestuurder van een groot orgaan voor natuurbeheer hier in het noorden.
Die woorden schoten door mijn hoofd toen ik deze week bericht kreeg vanuit de afdeling Friesland dat er een afspraak gemaakt on worden met één van de controleurs van de afdeling. 
Controle op het clubgebouw om te zien of we "coronaproof" kunnen inkorven. Het protocol dat we als vereniging hebben opgesteld is goedgekeurd, het instructie filmpje van Falco Ebben en de regels van het Covid team van Afdeling 10 en Friesland deden de rest.
Het kan weer, vliegen met de duiven. Ik begreep dat afdeling 9 en 10 dit weekend al hebben gevlogen, komend weekend gaat ook Friesland los, eerst met een oefenvlucht, daarna kan er gevlogen worden als klokvlucht, echter geen competitie, zover is de landelijke lockdown nog niet opgeheven.
Netjes in de pas blijven, lijkt mij ook niet meer dan normaal in deze toch op zijn minst opmerkelijke tijden.
Liefhebbers kunnen weer bezig met waar ze elke dag naar toe werken: duiven zien thuiskomen van de wedvluchten met hopelijk een hele vroege of een superserie. 

Wat ik zelf nog te melden heb? Eigenlijk niet veel, zoals bekend wordt hier toegelegd op het kweken van marathon duiven, deze worden uitgezet naar diverse liefhebbers, dit vanwege niet te combineren werkzaamheden en vrije tijd, tenminste als we daar weer aan kunnen beginnen als de regels nog verder versoepelen. 
Dit jaar wilde ik ook al mee gaan doen aan wat OLR's, maar door alle gebeurtenissen heb ik dit jaar meer gebruikt ter oriëntatie. Ik ga volgend jaar zeker wat duiven kweken voor verschillende races. Heb er ondertussen al wat gevonden, om te beginnen dan. Niet te duur en mooi om wat ervaring op te doen in dit gebeuren. het is net als het opstarten van de postduivenhobby in verenigingsverband. Je moet ergens beginnen, rustig kijken hoe het gaat en van daar uit steeds een stapje verder bouwen. De eerste jaren verwacht ik er dan ook niet teveel van, alleen plezier en lering.
Ook de Holle Kroppers, het sierduivenras dat ik al sinds mensheugenis fok heeft weer wat meer aandacht, direct resulterend in een aantal jongen dat al een aantal jaren niet meer was gerealiseerd. Zo zie je maar, waar een wil is is een weg.

Op de foto de '56. Ze is van 2013, als jaarling vliegster  zichzelf al op de kaart gezet, in 2015 een paar excellente noteringen in S-4 bijeen gevlogen vanaf Aurillac en Cahors waarna ze meteen op de kweek ging. 
Op de kweek moet het immers gebeuren en dat lukt alleen als je de goeden durft in te houden. 
Haar kinderen rechtvaardigden deze stap, ondertussen zijn er daar ook al een aantal van op de kweek gekomen. Ras: gewoon een kruising van twee duiven, beetje Overwater, beetje KC Friesland, beetje nog meer goede lijnen. Beide ouders via Marktplaats gekocht. Soort: vroeg op de plank en consistent of was het toch ras Logemann, geen ééndagsvliegen. 
Kosten voor de vader van de '56: 35 euro, voor de moeder van de '56 ook 35 euro, de partner van de '56 kocht ik voor 125 euro op een gerenomeerd hok, op advies van deze liefhebbers. Resultaat een goed kweekkoppel en heel veel plezier. Zo kan het dus ook.
Oh ja, dat duifje dat de 2de vloog in S-4 van Bergerac vorig jaar heb ik gewoon gekregen, maar daar heb ik al vaak wat over geschreven.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 3 mei 2020

03-05-2020 Mooi man!

Mooi is het op de hokken, de jongen rijzen de pan uit. Ik sprak toevallig met Bram deze week, ook bij hem loopt het kweken meer dan voorspoedig. Ongetwijfeld zal daar de prachtig aprilmaand debet aan zijn. Uniek is de juiste omschrijving als we kijken naar het weer van de maand april. De boeren zullen daar overigens weer iets anders over denken, Vera en ik hebben er een mooi "thuiswerk" kleurtje aan overgehouden.
Dat wil niet zeggen dat het rustig is met werken de afgelopen weken, je merkt aan alles dat we steeds meer de weg in het nieuwe normaal gaan vinden, al blijft de discipline die we met elkaar moeten opbrengen toch nog een dingetje.

Gistermiddag reed ik door een naburig dorp, onderweg naar de voerboer voor de nodige aanvulling van de voorraad. Langs de weg dromden mensen samen. Ze deden dat om de laatste eer te bewijzen aan een overleden dorpsgenoot, hij werd door het dorp gereden voor hij naar zijn laatste rustplaats ging. De manier waarop men bij elkaar stond deed mij afvragen wie er over twee weken door het dorp gereden zou worden....

Hier op de hokken niets dan tevredenheid, rust en prachtig opkomende jongen. Veel hebben al de weg gevonden naar hun nieuwe hok, ook deze week zal ik weer veel jongen afgeven, hopend dat er een uitzonderlijke vlieger of kweker tussen zal zitten, waar de toekomstige eigenaar succesvol mee zal zijn. Daarbij ook nog vooruitzichten voor mijzelf op mogelijkheden voor volgend seizoen. Plannen maken, blijft mooi!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl