zaterdag 7 september 2019

07-09-2019: de "71" en Live-Aid

Zaterdagavond, weekend na een hectische week waarin er voor het werk heel wat kilometers afgelegd moesten worden.
Vera is naar Terschelling om het Rock and Roll festival mee te maken, samen met haar vriendinnen. Zelf ben ik thuis, eet mijn maaltje en geniet ondertussen van wat er op de radio wordt uitgezonden.
Radio Veronica zend "Live-Aid" uit, een festival wat in 1985 nogal wat stof deed opwaaien, zo'n moment uit je jonge jaren waarvan je precies weet waar je was. De uitzending van toen wordt integraal herhaald, zelfs met de wisselingen tussen beurtelings Wembley Londen en JFK stadium Philadelphia. Opgezet door Bob Geldof en zijn maten, toendertijd bekend als zanger van een bandje dat de Boomtown Rats heette, met een wereldhit "Don't like mondays". Het festival was bedoeld om geld op te halen voor de hongersnood in Ethiopie. Later heeft het festival Bob Geldof meer roem en invloed gebracht dan zijn muziekcarriere en werd hij "Sir Bob".
Wat ik beleefde die dag weet ik ook nog wel. 21 was ik, speelde een wereldseizoen met de oude duiven in mijn club "De Luchtpost" in Enkhuizen. Op vooral de midfond was ik de te kloppen man, ondanks dat ik slechts met een handvol weduwnaars speelde. Ik had de "10", een blauwe doffer die dat jaar 3x maal een eerste wist te spelen vanaf Pont St. Maxence, midfond op ruim 400 kilometer. Op de dag van Live-Aid werd Ruffec vervlogen. Een dagfondvlucht van maar liefst 830 kilometer. Warm weer, wind op kop, echt zomer weer, maar niet vervelend. Duivenweer, zo'n vlucht waar je naar uitkeek.
Eerder op de dag was er al een jonge duivenvlucht geweest. Er was al afgeslagen voor de jonge duiven, zoals dat vaak ging in de tijd van de gummiringen. Klokken voor de fond bleven dicht, maar wel een "controleklap" zoals dat zo mooi heette, om de tijden van de jongen te borgen. De meesten hadden niet mee op de fond, te ver, te laat in het seizoen en tekort duiven, ook toen waren dat al gangbare argumenten. In mijn club waren wel wat spelers die volledig voor het generaal gingen en dus inkorfden op deze vluchten, na Ruffec volgde ook altijd nog Bergerac, gewoon als programmavlucht.
Ik had 2 duiven in de strijd, waaronder de "71", een tweejarige doffer, zelf gekweekt uit een zoon van het vermaarde kweekkoppel van Frans Buis en een duivin uit het eigen soort, de "74", zij was zelf een goede fondvliegster.
De "71" was niet bepaald een doffer die je graag in je kleine ploegje had, alleen maar geschikt voor zwaar en ver, nam eigenlijk een plek in van de toen veel meer gewenste allrounders. Allrounders die je nu steeds minder tegenkomt, die konden knallen van 100 tot 800 kilometer. Gezien de grootte van mijn vliegploegje zat hij eigenlijk in de weg.
Ik had hem laten zitten na een mager jaar als jaarling. Hij kwam uit het goede soort, moest wat kunnen op de hele verre vluchten in Juli. Na lang wikken en wegen toch doorgezet, hij bleef, van hem werden wonderen verwacht op de verste drachten.
Tijdens het inkorven op donderdag viel me al op dat hij lichter was dan anders, maar toch vol. Geen duivin gehad, alleen een schaal, rustig de mand in moest hij. Vraag was of hij de verwachting ook kon inlossen. Flip was onze inkorver aan de ringentang, ook de grote crack in de club, hij keek nog eens extra toen hij de doffer in de mand zette. Als Flip dat deed was er wat bijzonders aan de hand.
Eind van de middag had ik mij losgeweekt van de TV, alle wereldsterren waren bij elkaar om een ongelofelijk feest te bouwen in de stadions, de hele wereld keek mee. De transistor werd neergezet in het schuurtje beneden, zelf vatte ik post op het platje voor het hok, als altijd vol in de zon, enige plek waar je de duiven kon zien vallen, verder zaten we ingebouwd tussen de huizen en schuren van de buurt. De uren tikten weg, dit keer duurde het wachten niet lang, al mijn muzikale favorieten kwamen voorbij. Ondertussen druppelden er duiven binnen in de club, ik vroeg mij af of de "71" de verwachting wel kon inlossen. Op het moment dat Eric Clapton zijn "Layla" inzet, één van mijn favoriete nummers, valt de "71". Niet supervroeg, maar wel met de bevestiging van wat ik in hem vermoedde. De kick die elke melker krijgt als er een duif valt, voelde ik dubbel die avond, bekroning van een dag die je toch al niet meer ging vergeten. Duif geklokt, gemeld, Eric Clapton maakt er ondertussen wat moois van op de radio, zijn liefde voor Layla betuigend...... Die passie, die de duivenfanaat ook zo kenmerkt, spat uit de speakers.
Het is ruim 34 jaar later als Eric weer voorbij komt, met het onverwoestbare Layla. De setting is compleet anders nu, maar toch. Er valt een donkere op het hok, dit keer in de regen. Nog een achterblijver van de africhting vanmiddag, een jonge doffer, over twee jaar moet hij minstens kunnen wat de "71" die dag van Live-Aid bewees. Eric Clapton bezingt zijn liefde voor Layla en die donkere brengt de herinnering aan de "71" terug, op die bijzondere zomerse juli dag. Heel even voel ik hoe het kippenvel over mijn arm trekt.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl





zondag 1 september 2019

01-09 Afscheid van de zomer

Zondagochtend 1 september, ik kijk naar buiten en zie bewolking en een temperatuur die een stukje minder is dan gisteren. Het was aangekondigd, precies op de dag dat de meteorologische zomer eindigt zou het weer ook omslaan. Keurig in de avond, met dikke druppen en onweersbuien. Duidelijker kan je niet zijn als je Moeder Natuur bent.
Een bijna symbolische markering naar onstabieler weer, weer dat bij het najaar past. Natuurlijk, hopen op van die mooie najaarsdagen, Indian Summer hoor je dan vaak, hier in Holland is dat gewoon lekker nazomerweer.
Dat nazomerweer heb ik nog wel nodig ook. De jongen africhten is een intensief klusje, tenminste als je het doet op de manier die ik voor mijzelf ooit heb bedacht. In 2017 en 2018 heb ik hier wat minder aandacht aanbesteed, 2018 bijna helemaal niet zelfs. Wat opvalt is dat ik van de jongen van die jaargangen tekort over heb gehouden. Of het persé wat met de opleiding als jong te maken heeft weet ik niet, maar het heeft me wel doen inzien dat je alle stappen die je in je eigen systeem inbouwt ook daadwerkelijk moet uitvoeren.
Vaste lezers weten het, volgens mij staat er ook nog ergens een artikeltje apart op mijn blog over hoe ik de jongen opleid.
Ze gaan hier niet mee met de club, maar ik richt zelf af. Ooit bedacht vanwege tijdsgebrek en heen en weer racen naar het inkorflokaal, anderzijds heb ik de mogelijkheid om intensief af te richten omdat ik dagelijks een grote afstand richting werk rijd.
Hier is ook het systeem van opleiden op gebaseerd. De jongen gaan 5x op 25 km los, dan 5x op ca 50 km, dan 5x op ca 75 km. In de 75 km zit dan ook de oversteek over het IJsselmeer, als ik los vanaf mijn werk zijn de duiven gedwongen de oversteek te maken. Er wordt vaak wat lacherig over gedaan, maar vaak zie ik duiven thuiskomen uit de west en noordwest kant, die hebben gewoon heel veel water onder zich gehad. Bij gelegenheid rijd ik dan ook nog wel eens naar de oostkant, wat bijna altijd voor een lastige africhting zorgt. Als ik examen worden ze dan nog eens op 100 km losgelaten, bij voorkeur 1 voor 1, met tussenpozen, om ze ook echt te laten zoeken.
Ik ben voorstander van een opleiding waar de jongen moeten zoeken en afzien, ze moeten zich later op de marathons ook zelf kunnen redden. Neem maar aan dat deze duiven meestal niet in 1 streep rechtdoor naar huis vliegen, maar goed meningen zullen hier over verdeeld zijn.
De oudste groep jongen met de witte knijpringen schieten ondertussen aardig op, zij hebben hun 3de africhting op 75 km gehad. Gisteren vanuit de oostkant met lastige thuiskomsten, de 2de groep met blauwe knijpringen is op de helft, zij hebben gisteren hun 2de ritje op 50 km gehad, dit keer vanaf Meppel, doordeweeks is dit halverwege de Afsluitdijk. Er zijn nog een paar latere jongen, deze zijn te jong om af te richten. Deze week vlogen die voor het eerst naar behoren. Er komen nog een paar laatjes, deze week uitgekomen, er zijn ook nog wat ringen uitgezet, waarvan ik hoop dat die terugkomen compleet met jong.
Deze week weer voor het eerst aan het werk, de 1ste dag is altijd even schakelen, daarna is het weer business as usual, op naar januari, pakken we nog maar weer eens een weekje op een zonnig eiland.

Tot de volgende!




donderdag 22 augustus 2019

22-08-2019 Terug naar de werkelijkheid

Het is donderdag vandaag, de vakantie zit er weer bijna op. We hebben twee weken door Denemarken en Zweden getrokken, voor het eerst dat we deze landen wat beter hebben leren kennen. De moeite waard, dat zeker. Opvallend was dat er zo weinig duiven te zien waren. Alleen in Ribe, in het zuiden van Denemarken waren wat stadsduiven te zien rond de kerk. Daarnaast was er een koppeltje te zien in het Zweedse Ystad, rondom het voormalige klooster, keurig gereguleerd, ze werden zelfs vermeld op een bord met soorten die er in en om het klooster te zien waren. 
Hoe blij kan je dan zijn als je op de terugweg stopt in Flensburg, Duitsland. Net over de grens met Denemarken. Je hoeft er dan plotseling niet eens meer om te zoeken, door de hele stad zie je duiven vliegen, rondstruinen, in kleuren die je soms niet eens kunt benoemen. Als je hart dan een sprongetje maakt, tja, dan ben je een echte. Addicted for life, zeggen de Amerikanen.
Stadsduif in Flensburg

Het was ook vlak na de klapper die we hier in Engelum meemaakten vanaf Bergerac. De stofwolken zijn gedaald, de realiteit zegt dat we weer gewoon door moeten. Nagenieten, dat wel. Dat moet ook, misschien maak je dit nooit meer mee.
De duiven waren weer keurig verzorgd door de buren, er was één noodgeval met een jong wat uit het nest was gevallen, daar was wat gespecialiseerde hulp bij nodig,Wim heeft dit keurig op kunnen lossen. Het is ook waarom ik liever geen jongen heb als ik weg ben. Complicaties komen altijd wel voor, mensen die wat minder van duiven weten komen er dan niet makkelijk uit. Gelukkig was er back-up.

De plannen voor de komende tijd? De jongen africhten. Het eerste ploegje met de witte knijpringen was al vaker weggeweest, zij moeten hun opleiding nog afronden, het tweede groepje heb ik voorzien van blauwe knijpringen, zij gaan vanaf komende week mee in de auto. Ik moet tenslotte weer gaan werken, dan gaat het weer in één moeite door. De jongen die niet meer in dat groepje passen vanwege te jong krijgen een groene knijpring. Of deze nog opgeleerd kunnen worden hangt af van omstandigheden. Het weer, de gezondheid van de jongen en verplichtingen qua werk zijn hierin leidend.
Deze dagen benut om alles op het hok weer uit de vakantiemodus en in de eigen verzorgingsmodus te zetten. Ik moet het afkloppen, maar tot nog toe heb ik over de gezondheid van de jongen dit jaar weinig te klagen. In ieder geval is er nog mogelijkheid tot en met 1 november, dan gaat de winterrust in, voor duif en baas. De oude duiven zitten al weer gescheiden en op de rust stand, ruien is het devies. Eerste vereiste voor goede prestaties is een zondagspak, wat voor het grootste deel met de rui wordt bepaald. Waar gelegenheid is zal ik de duivinnen van de vliegploeg af en toe laten vliegen. De spieren wat onderhouden voorkomt scheefvliegers in het voorjaar.

Een consequentie van het pakken van teletekst is dat er opeens heel veel mensen denken dat je ongelimiteerd bonnen kunt schenken. Ik zie daar vanaf. De reden is heel simpel: ik heb niet veel kweekkoppels, net als iedere andere liefhebber moet ik best veel jongen kweken om er een aantal over te houden die goed zullen presteren. Als ik van de kweekkoppels dan ook nog eens een deel jongen ga afstaan omdat ik verplichtingen ben aangegaan met allerlei clubs en organisaties is het einde zoek. Er komt een laat jong of een bon van de teletekst duivin te koop op de prijsuitreiking van NIC Holwerd en daarmee is het klaar. Met mijn eigen club regel ik iets anders, verder komt er niets beschikbaar. Ik blijf graag baas in eigen huis. 

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 4 augustus 2019

04-08-2019 Teletekst!

De kreet bestaat nog, hoewel de uitslagen al een paar jaar niet meer te volgen zijn op het "echte" teletekst. U weet het misschien nog wel, die digitale krant, die achter de tv programma's schuil gaat.
De afdeling Friesland maakt de meldingen nog wel op met een teletekst look. Op de site van de afdeling kan je dan het plaatje downloaden. Bij menig liefhebber worden die nog steeds ingelijst.
Teletekst, in 2014 lukte het al eens vanaf Ruffec, 4de NPO, in de sector lukte het toen net niet, 13de werd de "801" toen afgevlagd. In de voorbije jaren wel vaak mooie klasseringen, maar top 10 zat er niet in.
Nu was het goed raak. De "592" arriveerde om 13:00 in Engelum, ze viel als een sluipmoordenaar, je hebt er pas erg in als het is gebeurd. Ze deed dat al eerder, vorig jaar van Perigueux, een paar weken terug van Dax, nu weer vanaf Bergerac.
Ik had wel gezien dat Jan Grootoonk had gedraaid, voor 12:00 uur al, wat een tijd voor het noorden. Ik had ook gezien dat er na een uur nog niets bij gekomen was. Weer een lange zit zo leek het. 
Vlak voor 13:00 uur twee meldingen erbij, weer Grootoonk en Bennie de Vries uit Bolward. Dat was al dichter in de buurt, tijd om af te ronden en klaar te gaan zitten.
Ik hoorde een plof op de golfplaten van het hok. Niet een plof van een duif die thuiskomt van een vlucht, maar zo'n wijfelende plof. Van een duif die te laat thuis komt en weet dat hij geen eten krijgt. Ik hoorde niet eens het geluid van klappende vleugels die nog even bijremmen voor er wordt geland. "Ik had alle jongen toch binnen?" schoot door mijn hoofd. Ondertussen mijn hoofd draaiend naar het hok zag ik een blauwe, paar witte spikkels op de kop.
Mijn hart sloeg over, de "592", Bergerac, steenvroeg, vroeger dan ik gewend ben. Ik wil naar het hok toe rennen, maar bedenk me meteen. Deze moet met de nodig zorg worden behandeld, anders komt ze er niet in....... Ze had het al een paar keer eerder, nu deed ze precies weer hetzelfde kunstje.
Rustig het hok in om even een duivin te pakken. Eigenlijk de verkeerde om los te laten en snel weer binnen te lopen, de truc om de "592" te verleiden op de spoetnik te gaan. Natuurlijk bleef de lokker draaien, extra vrijheid, life is great!
Nog een duivin, ze moest leggen wist ik, voorzichtig op de spoetnik gezet, vlak naast het valgat. Ze bleef zitten en de belangstelling van de "592" was gewekt. "Rustig blijven nu!", schiet door mijn hoofd. Tergend langzaam schuift ze naar voren, nog een golfje over, nog eentje, tot ze precies het goede plekje heeft om naar beneden te glijden, naar het valgat. 
Eindelijk duikt ze erin, de piep van de klok geeft aan dat ze geregistreerd is. Yes!!! 13:07, wat een tijd. Foto gemaakt om de tijd niet te vergeten, Simon gebeld om te melden. "Heb je al eentje? Dat is teletekst, man! Super, wat een tijd!" Op het moment dat Simon dat uitroept ben ik het even kwijt. Verdorie, het is echt waar, ik pak een supervroege. 
Na het melden en de felicitaties van Simon meteen Wim gebeld. Wim is één van de duivenmaten waar je altijd op kan bouwen. Hij heeft het duifje ingekorfd voor mij, mooier nog, het duifje komt bij hem uit het kweekhok. 
"Ik heb één Wim!", ik neem niet eens de tijd om te melden wie er aan de lijn is. Wim juicht nog harder dan ik, is misschien nog wel blijer. Mijn keel slaat dicht, tjee, wat gebeurd hier? Wim hoort aan mijn stem hoe het er voor staat en vind het eerste de ratio weer terug. "Ik bel zo nog wel even, kom eerst maar even bij!" Ik neem een paar tellen om mezelf weer te vinden en bel Bram, in gesprek, dan maar een appje. Ook Hans niet vergeten natuurlijk, hij neemt wel meteen op, had het al op de meldsite gezien en feliciteert hartelijk, Bram belt daarna meteen weer terug, ook super blij. 
Goed nieuws gaat snel blijkbaar. In no time wordt gebeld en geappt door clubgenoten en mensen die ik normaal niet vaak spreek. Overweldigend is het.
Na een uurtje wordt het weer wat rustiger en kan het allemaal een beetje betijden. Schitterend om mee te maken. Die tweede plek in de sector is inmiddels al zeker, nationaal blijkt ze ook nog een prachtige klassering te halen. 
Terug naar de werkelijkheid moet ik nog ruim 4 uur wachten op de tweede, zij klasseert zich als altijd, in de middenmoot, opgevolgd door een beloftevolle jaarling. De "063" mist nog, de duivin die ik van Dax mooi vroeg klokte, ze ging net zo mooi de mand in als de "592".
Tijd om klaar te zetten voor de dagfond, toch maar twee ingezet op Bourges, later Vierzon. Maakt niet veel uit, evengoed een eind op één dag. Er wordt ook hier één van de twee geklokt, niet vroeg, maar ze doet mee, speelt nog een NPO klassering bij elkaar. Niet gek voor een jaarling op haar eerste grote opdracht.
Seizoen 2019 was niet echt mijn seizoen, maar de maand juli maakt wel heel veel goed. Naast de mooie resultaten op Dax en Bergerac, werd er door de jaarlingen ook nog goed gepresteerd op de programmavluchten, wat resulteerde in 4x klasseringen binnen de eerste 10 in de club, afgerond met een eerste. Vierzon bevestigd de vorm van de jaarlingen nog maar eens.
De jongen nog wat africhten en op naar 2020. Heb er nu al weer zin in!


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 28 juli 2019

28 juli, bijna

Zondagochtend 28 juli, dag van uitersten. In het noorden nog steeds warm weer, in het zuiden was het gisteren al behoorlijk afgekoeld met buien en onweer. 
Veel van de duiven van Orange moeten nog vallen, het gaat uiterst moeizaam. Een blik op de meldsite verteld dat er ruim 100 het hok weer hebben gevonden, ongeveer 25% is thuis. Zwaar, wederom een vlucht waarbij de duiven regen en onweersfronten moeten trotseren.
28 juli, de dag dat mijn vader 86 had geworden, gemist maar niet vergeten. 28 juli, de dag nadat we bij onze kleindochter en pleegmoeder op bezoek waren, het grootste geluk dat je kan vinden. 28 juli, de dag dat we Vera's verjaardag vast vieren. Altijd leuker op zondag met elkaar, dan op maandag terwijl iedereen werkt of in ieder geval druk is.
28 juli, de dag dat ik nog eens de nieuwste aanwinsten voor de kweek voor volgende jaar bekijk. Mooie dieren, opent weer perspectief.
28 juli, de dag dat de Tour eindigt, met een winnaar die de belofte heeft nog vaak winnaar te worden. Bekeken rijden en aanvallen waar nodig loonde. Geen gezeur over ingekorte etappes of meer van dat fraais, hij was gewoon de beste. Kruiswijk laat wederom zien dat hij top is, maar hij is net niet de beste. 
28 juli, wat doet Max vanmiddag? Een titanenstrijd met Hamilton ligt in het verschiet, gaat om het aflossen van de ene generatie naar de andere. Loslaten is voor heren met een dergelijke mentaliteit geen optie..... Enerverend.
28 juli, het is ook de dag dat het nog 2 dagen is voor de inkorving voor Bergerac, de laatste nationale lossing van dit jaar, de laatste wedvlucht waar aan wordt deelgenomen in Engelum. 11 duivinnen zijn er nog, 4 overjarig, 7 jaarling. Alle 11 inkorven was de bedoeling, de omstandigheden bepalen uiteindelijk of dat lukt. De duivin die vorige week thuis kwam van Cahors gaat het niet halen. Geen neststand, hoewel ze wel in een prima conditie lijkt. 2 jaarlingen zitten op een jong van 11/12 dagen. De doffers jagen alweer, gaan ook niet mee, geen focus meer op de neststand. 1 jaarling wordt nog aan getwijfeld. Zij is gekoppeld met een andere duivin, de ene heeft al 4 dagen terug haar tweede ei gelegd, de twijfelaar legt deze pas morgen..... what to do?
6 of 7 mee naar Bergerac, voor mijn doen toch al veel, mooi ploegje dus, de rest maar overhouden voor volgend jaar.
De jongen worden ondertussen afgericht, voor zover mogelijk qua leeftijd. Ploegje van 16, ze zijn nu 6 keer weggeweest, 5x op zo'n 25 kilometer, vrijdag voor het eerst halverwege de Afsluitdijk. Alles netjes in het hok toen ik 's avonds thuis kwam. Hoe lang ze er over doen? Geen idee, is ook niet belangrijk. Op het moment dat ik in het hok kom zitten ze braaf te wachten, allemaal topfit, wachtend op nog een beetje voer, gewoonte van de baas. Zodra ze thuis komen staat er wat voer klaar, de laatkomers en treuzelaars hebben niets, krijgen 's avonds nog de gelegenheid om wat bij te eten. Bij het ploegje van 16 één uitvaller, liep op de donderdag bij een liefhebber in Franeker binnen, duifje 's ochtend meteen opgegeven door deze liefhebber, 's avonds op de weg naar huis meteen opgehaald. Leuk gesprek toe. Zo leer je elkaar tenminste een beetje kennen.
De andere jongen, nog te jong om mee te nemen, vliegen al goed, een paar piepers daar gelaten. Na de vakantie, in september, kan er van die ploeg nog flink worden afgericht. Natuurlijk ben ik daarbij afhankelijk van het weer, ga er vanuit dat dat best goed komt. Woensdagavond was het warm, strak blauwe lucht, geen wolkje te zien. De jongen van het tweede ploegje vertrokken als een speer. Als ik dat zie gebeuren weet ik het al, dat gaat veren kosten. Om 21:30 nog 6 weg, 's ochtends vond ik er nog 4 van terug in het hok. Twee jongen nog onderweg. Zaterdagochtend telefoon, een liefhebber uit het naburige Menaam. Duifje opgevangen, direct weer opgehaald, foutje maken we allemaal wel eens dus meteen weer terug in hok, wel een kruisje achter het ringnummer, die fout moet natuurlijk niet te vaak worden gemaakt. Toch apart. Voor de tijd al zo'n 10 jongen weg van het hok, onder omstandigheden zoals ik omschreef, nooit wat opgegeven gekregen, nu twee van de drie in een paar dagen tijd? Tijd van het jaar, besef bij iedereen dat ieder jong er eentje is die misschien het verschil toch ooit gaat maken? Ik zou het niet weten. Wel leuk overigens, al vaak langs gefietst, nu toch een keer kennis kunnen maken.
Bergerac zit aardig in de kop, hoop dat er toch weer een paar goed doorkomen, zou mooi zijn, met het oog op de motivatie naar seizoen 2020.

Tot de volgende!



zondag 21 juli 2019

Laatste stop, Bergerac!

Seizoen 2019, we naderen het einde. Op het moment van schrijven is de één na laatste dagfond onderweg, in sector 4 wordt Chateaudun gespeeld. Dax is geweest, 5de vlucht in de cyclus van 7 in het NPO programma, als ik mij niet vergis zijn er ook nog twee internationale krakers (ZLU zeggen we in Holland). Kortom het einde is al weer in zicht, we zijn dan ook alweer de derde week van juli.
Hier zal alleen nog op Bergerac worden gekorfd. Naast de les die ik dit seizoen leerde en al een paar keer eerder beschreef, wordt het me ook steeds duidelijker dat de jaarlingen toch ook "examen" moeten doen, na een gedegen opleiding. Ze er zo even opgooien geloof ik nog steeds niet in. Zeker, de besten komen, maar de besten moeten ook eerst leren voor ze een stap verder kunnen. Zoeken naar een compromis dus. Voortschrijdend inzicht zegt dat er ergens een toets moment moet zijn, eigenlijk meer een moment waar de jaarlingen doorheen moeten. Ze zullen dus een keer hun debuut moeten maken op de grote fond. Compromis hier is dat de jaarlingen na het afwerken van de vitesse en midfond vluchten nog een keer aan de bak moeten. Op het einde van het seizoen, in een goede conditie en op een goede stand, ze moeten wel de kans krijgen om te laten zien dat ze het kunnen.
Jullie hebben het vast al begrepen, de jaarlingen gaan dus naar Bergerac, op de voorwaarden die ik zojuist al aankaartte. Daarnaast gaan ook de oude duivinnen mee, voor zover dat kan, qua conditie en neststanden.
Doel voor Bergerac is tweeledig: Met de ouden een plek 1:10 op NPO niveau, de jaarlingen moeten de afstand op een redelijke manier overbruggen, prijsvliegen is geen must. Ik zie deze vlucht nog steeds als een opleiding voor de jarigen.
We gaan er dus nog één keer voor, na Dax is de motivatie toch weer super, evenals de conditie van de duiven. 
De komende week iedere dag nog mee in de auto en 75 km trainen(vanaf de parkeerplaats op het werk in Noord-Holland). De zaterdag nog een lapje vanaf zo'n 50 km. Meppel is meestal de bestemming. De klok staat dan aan om te bepalen welke duif 1e getekende wordt. De duiven gaan de zondag en maandag alleen bij huis nog even los. Trainen doen ze bij huis nauwelijks, 10 minuten is al veel. De zondag en maandag is rust en energie tanken. Vanaf donderdag fondmix in de broedhokken, zodat de duivinnen zich vol energie kunnen laden voor de opdracht die ze vanaf de dinsdag staan te wachten.
Op dinsdagochtend de duiven afleveren bij Wim, hij neemt ze 's middags mee naar het NIC om in te korven. Envelop met geld voor afrekenen en instructies bijgeleverd. Werkt al jaren prima.
Ondertussen is vandaag hier het jongen seizoen begonnen. Vanochtend het eerste groepje jongen weggebracht op zo'n 25 km. Hopen dat ze voldoende oriëntatie hebben ontwikkeld op de tochten die ze bijna dagelijks maakten, voor de dekrui begon. Ik zal zo kijken of er al wat terug in het hok is.


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

dinsdag 16 juli 2019

Raak!

Ik liet het al vaker blijken in mijn blogs. 2019 is niet echt mijn seizoen. Vluchten met een zwaar verloop, veel duiven verspeeld, de overnachtvluchten die niet bepaald goed wilden verlopen.
Stug volhouden is dan het devies. Duiven hebben laten zien aanleg te hebben voor de vluchten van de lange adem, het toegepaste systeem van verzorgen, voeren en trainen is al vaak succesvol geweest met vroege prijzen en goede prijspercentages.
Eén grote verandering dit jaar bleek niet zo goed uit te pakken. Ik had in een paar artikelen gelezen op diverse websites dat er hokken zijn die alleen duivinnen op het nest spelen. Op zo'n afdeling zaten dan geen doffers. Iedere melker weet dat duivinnen makkelijk met elkaar aanparen, mits de omstandigheden daar toe uitnodigen.
Niet zo moeilijk. Je doet de duivinnen op het vlieghok zonder doffers, kunnen er twee keer zo veel duivinnen in, broedhokken open, nestschalen erin en wat nestmateriaal. Partytime!
Dat lukt inderdaad vrij gemakkelijk, al blijken er duivinnen absoluut niet van de vrouwenliefde te zijn. Er viel mij na een paar vitessevluchten in het voorjaar al wel iets anders op. Normaal vallen de duivinnen als straaljagers op het hok, ook als ze op het nest worden gespeeld. Dat is als ze thuiskomen van een vlucht. Nu viel op dat ze vaak bleven draaien, zenuwachtig, onvoldoende drang naar nest en bak. Je ziet dit vaak bij jaarlingen als ze thuiskomen van de eerste vluchten. Na wat routine is dat dan over, nu bleef het, ook bij oudere duivinnen.
Ik wilde toch graag dit systeem proberen dus bleef ik stug volhouden. Limoges kwam wat te vroeg misschien, hoewel de duiven in orde waren. St. Vincent werd een farce. 3 duivinnen mee die hun sporen al hadden verdiend en in goede conditie. Helaas niet eentje op de thuisbasis terug........ 
De zondagochtend was het in het Noorden nog klokken voor de laatste prijsduiven, ondertussen heb ik overdacht wat ik de afgelopen 3 maanden had gezien op het vlieghok. Zo rond half elf die zondagochtend, nadat ik de ergste teleurstelling had weten weg te zetten, kwam het juiste woord boven drijven. Dynamiek. Er is te weinig dynamiek in het hok. Geen vervelende doffers die duivinnen achterna zitten waar ze niet mee zijn gekoppeld. Geen steelse pogingen tot landje pik, of nestbakken veroveren. Favoriet spel van sommige doffers. De duivinnen kunnen elkaar wel flink op de kop zitten, maar territorium uitbreiden, proberen nog even buiten de pot te piesen, nee, dat niet. Precies wat er miste.

Diezelfde zondagochtend op de rem getrapt. Doffers uit de nestbakken van de kwekers gepakt. De jongen die er lagen konden ook wel door de kweek duivinnen worden grootgebracht. Na een paar dagen begonnen zich wat koppels te vormen, andere duivinnen weerstonden de charmes en bleven aan elkaar gepaard. Maar, het begon weer te leven in het hok! Het weekend van Perigueux niet mee gedaan, ook niet op de vitesse met de jaarlingen. De duivinnen kwamen weer op eitjes en waren klaar om getest te worden. De midfondvlucht van dat weekend liet al een mooi resultaat zien. Duifje bij de 1e 10 in de club, maar nog belangrijker, ze vielen het hok weer aan. Ze durfden weer als een streep te "vallen" en vlot binnen te lopen, hun plekje met verve op te eisen.
Het goede gevoel bij de baas kwam ook weer terug. Met goede moed werd er gekorfd voor Cahors, een hele zware editie, op maandag werd er reglementair afgeslagen in het NIC. Eén duifje thuis, had ik mij dan toch weer vergist, of werden we geklopt op waarde?
De dinsdag meteen weer gekorfd, de laatste 3 beschikbare overjarige duivinnen werden ingezet op Dax, alleen om de afstand (bijna 1170 km) al een klassieker. Het werd een harde met kopwind, fris, buien op het traject, hoewel er geen fronten waren om te doorkruisen. Iets waar de duiven van mijn hok een broertje dood aan lijken te hebben. Tegelijkertijd werd er ook ingezet op de laatste midfondvlucht van het jaar, daar moesten de jaarlingen het nog eens laten zien.
Wim, onvolprezen Wim, had de duiven voor Dax ingekorfd. Na het inkorven kwam hij klok en mand terugbrengen met de woorden: "ze waren mooier dan die van mij, dat moet wel goed gaan dit weekend". Samen nog even de midfond duifjes bekeken. Wim was vol lof over de gezondheid van de dieren en de conditie. Klasse was zijn omschrijving.
Zaterdagochtend vroeg op. Bezoek uit België zou er komen. Marc had een bonnetje van mij gekocht via internet, zich afvragend hoe ik toch aan die goede uitslagen kwam, tenminste lokaal dan. Dat waren toch afstanden en omstandigheden waar onze duiven doorheen moeten. Ik had voor hem 4 jongen geringd, ook nog twee doffers klaargezet, gewoon, omdat ik het bijzonder vind dat iemand 4 uren gaat rijden om bij mij duiven te halen. Ook Klaas kwam voorbij, niet met het beloofde jong, maar wel met gebak. En of ik maar even een vroege wilde pakken, om het seizoen weer goed te maken. Marc vertelde dat hij op zijn rit naar het noorden veel buien was tegengekomen. Hoe ongerust kan je worden.
Zaterdagmiddag, alles op de hokken is klaar. In het zuiden vallen de duiven van Dax beter dan dat er de laatste weken werd geklokt. Eind van de middag moest het maar gaan gebeuren.
De eerste meldingen. Gerard Koopman pakt in sector 4 weer de vroegsten, fenomenaal die man. Auke Rekker doet weer van zich spreken met de 6de NPO, iets zuidelijker hebben Bos, Pander, Brinkman en Wittebol ook al gepakt. Niet de minsten, when the going gets though, the though get going.
Ik zet mijn tweede klok klaar, de midfond duiven moeten ook nog vallen, zo rond de klok van 6, laat gelost, vlak achter de Ardennen.
Vera roept, of ik alvast wil eten, nog een beetje vroeg, maar dan was er vanavond tijd om rustig duiven te klokken. Ik loop naar binnen, naar mijn vaste stekje aan de eettafel, naar rechts kijk ik zo naar het hok. Uitkijkpost bij uitstek.
"English Pie", heerlijk zijn de eerste happen, wel erg warm. Ik neem nog een hap, verbrand mijn mond bijna als ik een flits op het hok zie vallen. "Duif!" roep ik als ik naar buiten storm. Onderweg al gezien dat het de "063" is, die donkere, 3de getekende, ze doet het dus toch, pas één duifje gemeld in het NIC.
De "063" loopt vlot binnen, de tijd op de klok afgelezen en Simon, onze meldpost gebeld. Ik word gefeliciteerd, "Gelukkig weer eens eentje vroeg John, mocht wel weer eens, ze zeiden met inkorven al dat ze mooi waren!", ik bedank Simon en ga aan mijn belrondje beginnen, na nog even naar de "063" te hebben gekeken.
Ik bel Wim, hij is blij voor mij en de duif die het zo goed had gedaan. Daarna wordt Bram nog gebeld, andere maat die altijd voor je klaar staat. Hans wordt geappt, hij is de kweker van de "063". Ik wil ook mijn eten nog binnen werken, dat is gelukkig al aardig afgekoeld. 
Twee happen verder weer een streep naar het hok. De "592" zie ik uit mijn ooghoek, 1ste getekende. Vera roept me nog na: "Alweer één?" Het duurt even voor ze binnen is, maar na een andere duif als lokker te hebben gebruikt lukt het. Weer Simon aan de telefoon, 3de melding op dat moment. "Ik zet hem erbij op de meldsite!" Na de duif nog eens te hebben gecheckt, Wim nog eens gebeld, hij is de kweker van de "592". Op het moment dat we bellen valt er bij Wim ook één. Ze lijken vlot door te komen. 
De English Pie is ondertussen koud, maar kan wel lekker vlug naar binnen worden geschoven. Weer een streep op het hok. "Van de midfond!" roep ik. Het is de "780", ook eentje van Wim, halfzusje van de "592". Cor gebeld, concoursleider van de club. Zijn vrouw schrijft de melding op, papier nog niet bij de hand. Eerste melding, maar even wachten, er kan verderop nog iets vallen. Ik zit in de club en het NIC op de voorhand.
Uiteindelijk vanaf Dax 2de en 4de in het NIC, met een 19de en 27ste stek in de afdeling. Eindelijk weer een resultaat. Op de midfond 1ste in de club en 10de in de "Kuststrook", het CCG. Ook in de afdeling nog dik binnen de 1:10, wat niet vaak gebeurd op zo'n vlucht bij mij. De duiven waren dus echt dik in orde.
Later op de avond schrijf ik op Facebook dat in 45 minuten een heel seizoen wordt goedgemaakt. Niet helemaal waar natuurlijk, het verlies van goede duiven zal zich de komende jaren nog laten voelen, daar kweek je er nooit teveel van. Toch geeft zo'n zaterdag de burger weer moed. De belangrijkste bijzaak in mijn leven houd me veel meer bezig dan goed voor me is.
De lessen van dit seizoen zijn hard, maar dat geldt voor veel liefhebbers als ik om mij heen hoor. 2019, niet echt mijn seizoen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl