zondag 12 mei 2019

Half mei, aanloop naar Limoges

Eindelijk weekend, dat was de gedachte toen ik vrijdagavond de deur opentrok en Vera kon begroeten. Het was nogal hectisch de afgelopen weken. 2x voor werk naar Duitsland, een zieke moeder die met spoed in Amsterdam werd opgenomen, nog even bij kleindochter langs en het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Vrijdagavond op de terugreis naar huis realiseerde ik me dat ik 13 dagen aan één stuk aan het reizen was geweest, van en naar werk, ziekenhuis, collega's in Duitsland en dan ook nog even in Duitsland een belangrijke vakbeurs bezocht. Leuk, maar vermoeiend. Grootste obstakel is eigenlijk dat je je tijd maar één keer kunt gebruiken.
Tijd die ik dit weekend graag aan de duiven besteed. De zaterdag gaat op aan de hokken op punt zetten. Ik maak altijd extra schoon, de kwekers zitten in éénpaar hokken met een gaasbodem, doordeweeks haal ik dan alleen de mest onder het gaas weg, één maal per week gaan de duiven in bad in de spoetniks (doffers en duivinnen apart), waardoor de éénpaarhokken aan de binnenkant ook goed schoongemaakt kunnen worden, vooral met jongen geeft dat nogal extra werk. Toch wegen de voordelen in mijn beleving nog steeds ruim op tegen de nadelen.
Het is dit weekend ook het moment om wat kwekers om te koppelen. De eerste rondes stonden in het teken van het vastleggen van de kwaliteiten van stamduivin de "56", nu is het tijd om nog wat kruisingen te proberen, al dan niet met wat geleende duiven voor samenkweek.
Ook de beloofde jongen voor grote vriend Joan en de jongen voor de bonnen zijn zo goed als afgeleverd, wat weer wat meer ruimte geeft voor de eigen kolonie. Ook om nog wat van de sierduiven te kweken. Voeren blijft een groot probleem, ik kan nu nog wat koppels als voedsters inzetten.
Vorige week niet deelgenomen aan de wedvlucht, had alles te maken met de drukte die hierboven al is beschreven. Vera heeft de duiven gevoerd, maar ik wil het haar niet aandoen om duiven te laten vliegen op verschillende tijden, zij heeft ook een leven en werk. De duiven zijn mijn hobby en passie. Het is al prachtig dat ze wil helpen, net als veel mensen binnen de club overigens. Zonder die hulp was ik binnen de duivenhobby kansloos.

Dit weekend de eerste midfondvlucht. Friesland vloog vanuit Quievrain, roemruchte plek in vooral het vitessespel. Naar Engelum toch nog altijd een ruime 340 kilometer. Stevig vluchtje, noord tot noordoostenwind die best kil aanvoelde. Het was te merken aan de aankomsten. De vlucht verliep gestaag, maar traag. Vooral de jaarlingen hadden het behoorlijk voor de kiezen gekregen. Herstel is nooit een probleem bij gezonde duiven, maar het is wel een reminder om nog even naar het voer te kijken, de reserves moeten wel aangevuld worden. Duiven die op de plank vallen en vermoeidheid tonen hebben de reserves aangesproken.
Ik ben er deze week wel in geslaagd om de duiven mee te nemen naar het werk, zodat de trainingen weer opgepakt kunnen worden. Limoges is niet ver meer weg, plan is om hier toch een paar duifjes op in te korven. 28 mei is de inkorfdatum, ik wil er twee of drie aan wagen, op een stand van 10 tot 14 dagen broeden. Vanaf 1 mei krijgt de vliegploeg weer het wat zwaardere All-in-one Koopmans van Beyers in de bakken, steeds iets meer dan ze op kunnen, aangevuld met een paar pinda's en wat snoepzaad, hoewel dat ook al ruim in de mix zit. Waarom ik dat doe? Reserves aanvullen, duiven die hard trainen moeten goed kunnen eten. 4 dagen voor inkorving krijgen de duiven die ik mee wil doen dan nog wat van de fond mix die ik zelf meng: 1 deel pinda's, 1 deel snoepzaad en 1 deel P40. Wonderwel voelen de duiven vaak superlicht maar vol als ze de mand in gaan. Blijkbaar een goede balans tussen werk en voeding.
De trainingen blijf ik zoveel mogelijk volhouden. Telkens als de auto richting Noord-Holland gaat voor werk staat de vliegploeg in de korven in de achterbak. Behalve op zondag: rustdag voor duif en baas. Het zijn de inmiddels vaste patronen voor het seizoen in de maanden mei, juni en juli.
In het jongenhok een groepje van 12 die al goed wegtrekken, eerste pennen er al uit. De duifjes zijn mooi gezond. Af en toe blijft er eens eentje een nachtje weg, goed voor de orientatie en het ontwikkelen van het instinct te willen overleven. Dit weekend weer wat jongen afgezet, er ligt nog wat in de schalen.
De kwekers worden vandaag herkoppeld. Alles met elkaar zal er dan een beste ploeg overblijven om de vliegploeg volgend jaar weer aan te vullen. Nu maar hopen dat ik dit jaar weer wat beter kan africhten met de jongen. Vorig jaar liep dit spaak, gevolg heb ik aan het begin van het seizoen kunnen zien. De helft van de jaarlingen bleef bij de eerste lapvluchten en wedvluchten achter. Lessons to be learned.....
Genoeg gezegd, iedereen weer op de hoogte. Volgende week nog een midfond, daarna de duiven voor Limoges inhouden en verder klaar maken voor de inkorving.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




maandag 22 april 2019

Eerste vlucht

Het werd deze week wel weer eens tijd om over de duiven te schrijven. Genoeg over allerlei perikelen die spelen. Natuurlijk, het gaat ons allemaal aan. Maar wat ons bind is de duif, de reden waarom we met elkaar in contact zijn, bij dezelfde organisatie lid zijn, de vereniging van onze keuze bezoeken, we allerlei sociale contacten onderhouden.

Hier in Friesland eindelijk de echte kop eraf. Vorige week nog afgelast wegens voorspeld slecht weer. Op dinsdag nog een oefenvlucht vanuit Kalkar. Dit weekend dan eindelijk de eerste echte wedvlucht. Deurne was het station, naar Engelum ruim 193 kilometers. Wind oostelijk, dus te verwachten dat de duiven naar de westkant en Noord-Holland zouden uitwijken. De eersten zullen dit niet hebben gedaan, maar die van ons hebben echt wel flink water onderdoor zien komen. Veel kwamen uit de westkant, lees IJsselmeer, anderen kwamen uit de noordkant, goede kans dat deze even een rondje eilanden hebben gedaan. Geef ze geen ongelijk. Mooie stranden, prachtig weer. Uitgelezen kans om te pootje baden!

Hier een primeur. We slaagden er voor het eerst in om te beginnen met de laatste prijsduif van de uitslag. Normaal draaien we een redelijk prijspercentage. Vreemd is het niet. De duivinnen trainen nog niet naar behoren, ook ben ik wat te kwistig met de voerbus geweest. Iets zwaar de mand in, wordt meteen afgestraft. Slechte beurt weer van de baas.

Vorige seizoen weinig gelegenheid gehad om de jongen af te richten. Dit zie je nu terug in de seizoensstart. De mand had zijn werk nog niet gedaan, dit gebeurd nu in de eerste weken van het seizoen, het bestand jaarlingen dunt dan ook al aardig uit.

Verder nog wat leuke zaken: Joan, mijn grote vriend en jeugdlid van ons cluppie, pakte er twee van de drie op de uitslag, netjes! Vanaf afgelopen zondag iedere week op zondagmiddag een praatje op lokaal radiostation "De Eenhoorn", met uitslagen en wetenswaardigheden van de vereniging, mooi weer wat promotie. Er liggen nog wat jongen die richting Joan gaan, ook nog wat jongen voor een bon. Deze gaan naar een herintredend lid van onze club, hij wordt door wat mensen weer aardig op weg geholpen, na een paar jaar afwezigheid door omstandigheden.

Hebben jullie dat ook? Dat je inwendig je loopt te verbijten omdat je weet dat de duiven wel erg laat zijn. Dan plots komt de eerste door en volgen er als snel nog wat. Je hart gaat open en je geniet weer helemaal wezenloos.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 14 april 2019

Weerstandscurve

Weer zo'n titel waarvan je denkt: wat bedoelt-ie nu weer?
De weerstandscurve is iets wat je tegenkomt als er iets nieuws wordt gelanceerd of besproken, iets wat je nog niet kent of te ver weg ligt en dan wordt ervaren als een "te hoog over" doel. Buiten bereik dus.
Zoiets lijkt er ook gaande in Zeeland. Er wordt daar een pilot gedraaid door NPO en bestuur van afdeling Zeeland, in samenwerking met het vooruitstrevende inkorfcentrum Nishoek.
Mondjesmaat kwam er de afgelopen periode al informatie, voornamelijk vanuit het NPO bestuur, dat er in Zeeland een pilot, een probeerplan, wordt gedraaid aangaande het ambitieuze GPS2021, het vernieuwingsplan voor de Nederlandse postduivensport. 
Er werd al voorgesteld dat er inkorfcentra zouden komen met een regiofunctie, waar naast inkorven ook mogelijkheden voor het inslaan van voer en bijproducten, bezoeken aan de dierenarts en natuurlijk voor het gezellig samenzijn. Alles onder één dak. In een grijs verleden heb ik zoiets ook al eens beschreven, het idee heb ik ook bij meerdere mensen gehoord. Buiten dat het voor mensen met minder vervoersmogelijkheden een vervelende situatie is, lost het wel een aantal praktische zaken op.
Daarnaast werd bekend dat de Nishoek ging fungeren als pilot voor het inkorven 2.0, de naam heb ik zelf even verzonnen.
Er wordt ook hier een pilot gedraaid. Tijdens het inkorven worden de duiven realtime in een landelijke database opgeslagen, er is dus geen vertraging meer doordat er bestanden moeten worden doorgestuurd via een website of mail. Daarnaast geeft dit systeem bij de liefhebbers thuis de mogelijkheid om de aankomende duiven realtime te melden. Dus de piep op de antenne is ook een melding op de meldsite. In Friesland gebruiken we dit al op grote schaal overigens. De manier waarop het nu is ingestoken betekend wel dat iedere inkorver bij de Nishoek met een systeem moet werken wat aan de pilot is gelieerd. Wonderlijk genoeg een systeem van een merk wat naar mijn idee in Nederland niet veel wordt gebruikt. Daarnaast moet dat systeem op internet zijn aangesloten.
Nu pas wordt duidelijk welke impact deze plannen hebben, de berichtgeving hierover is ook lange tijd erg mager geweest. Zie daar de weerstandscurve.
Liefhebbers gaan massaal in de ankers. Nee, dit willen ze niet, er wordt van alles bij mensen door de strot geduwd, wat kost dat wel niet en nog veel meer argumenten die er toe leiden dat het even niet zo gezellig is op Facebook en andere social media. Einde van de duivensport is al weer aangekondigd door de meerderheid. Leuk vooruitzicht, of niet dan?
Ik kan mij daar van alles bij voorstellen, het valt redelijk rauw op het dak van de meesten. Wat vooral opvalt is dat er wel steeds in mooie volzinnen over deze pilot is gesproken, maar dat er pas in een veel later stadium bekend is gemaakt wat er nu eigenlijk precies ging gebeuren. De klassieke voedingsbodem voor de weerstandscurve. 
Wat er mis ging in mijn beleving is dat men vanuit NPO en afdeling Zeeland niet een breed scala aan liefhebbers heeft laten meedenken, tenminste, ik heb niet begrepen dat dat is gebeurd. Heel belangrijk in een ingrijpend proces als dit. Laat liefhebbers meedenken, laat ze weten wat er in je hoofd zit, laat ze vertellen wat er in hun hoofd zit. Vandaar uit kan je plannen ontwikkelen die je gaan brengen wat je wilt, misschien is de uitkomst niet helemaal de stip op de horizon, maar wel iets wat wordt gedragen in de organisatie.
Wat mij betreft een grote denkfout in het hele proces rondom GPS2021. Natuurlijk krijg ik nu te horen dat daar de secties voor zijn ingericht. Klopt, deze secties worden bemand door mensen die wat te zeggen hebben, de 10% die altijd voorop loopt in een organisatie. Maar die 10% krijg je altijd wel mee, nieuwsgierig als deze mensen zijn. Het gaat om die 80% die je bij de hand moet nemen, zij gaan het verschil maken, zij zijn diegenen waar je je plannen moet brengen om ze er over na te laten denken, zij zijn ook diegenen die het nu even niet zo gezellig maken op de social media.
Voor een vooruitstrevend bestuur is het raadzaam om ook af te vragen hoe je hiermee omgaat, de weerstandscurve. Tegenwoordig hoor je in bijna elk bedrijf termen als Policy Deployment, Kaizen, PDCA cycli, stip op de horizon, het Ware Noorden en meer van die kreten. Een goede uitwerking van deze zaken resulteert in een samenwerking waar bij de kracht en niet de weerstand van de mensen onderaan de ladder van jouw organisatie wordt ingezet. Gevolg van zoiets: verantwoordelijkheidsgevoel, medezeggenschap, eigenaarschap en vooral plezier in wat je doet. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.




Ook ik ken mijn weerstandscurve, net als iedereen overigens. Vrijdagochtend de duiven gepakt en in de korven gezet, richting clubgebouw, zoals altijd in het seizoen. Ik heb nog steeds niet de luxe om mijn duiven in te korven op de tijdstippen die hiervoor gelden, er moet tenslotte gewoon gewerkt worden.
De duiven in de korven klaargezet in het lokaal, voer en water aan de korven, ook als altijd en weer in de auto onderweg naar mijn werk in Noord-Holland. Alles staat klaar zodat de mannen van de inkorfploeg hun werk kunnen doen.
Ik was al even onderweg, Tzummarum alweer voorbij, toen ik toch even op mijn telefoon keek. Normaal doe ik dit nooit onder het rijden, ik heb zelfs al het gepiep en getril uit staan. Ik kan in de auto alleen handsfree bellen.
Toch keek ik even op het scherm, op een recht stukje weg. Appje van Frans en Janny, in de appgroep van de vereniging. Afgelast voor morgen, geen inkorven vanavond. Mijn weerstandscurve schoot even behoorlijk omhoog, voor de duidelijkheid, dat is de verkeerde kant op. Wat te doen? Ik had geen keuze. Ik ben teruggereden naar het lokaal, duiven en spullen weer in de auto en terug naar huis, ondertussen de baas gemeld dat ik wat later zou zijn.
In mijn hoofd kreeg zo ongeveer de hele wereld er van langs. Wat een onrecht was mij, vooral mij, en mijn duiven aangedaan!
Terug thuis de duiven laten vliegen, hok open en wat voer en water klaar gezet. Korven weer op hun plek in de schuur. Mijn weerstandscurve zakte ondertussen alweer behoorlijk, het verstand nam weer wat over. Top dat Frans en Janny dit meteen melden op de app, weet iedereen waar hij aan toe is. Uiteindelijk was ik nog niet eens zoveel later op het werk, niets gemist dus. Frans en Janny nog even een appje gestuurd om te bedanken. Ondertussen bedacht ik mij wat ik zelf beter had kunnen doen. Inderdaad, gewoon even de website van de afdeling checken, zoals ik eigenlijk altijd doe, maar nu even niet. De weerstandscurve weer op een aanvaardbaar niveau teruggebracht.
Het gelijk van de afdeling werd overigens zaterdag bevestigd, de dag door sneeuw en hagelbuien en temperaturen die januari niet misstaan. We kunnen nu de maandag inkorven voor een extra africhting, gaan ze daar maar op mee, toch?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 31 maart 2019

Joan kan los!

Mooi was het zaterdagmiddag. Ik was bij de familie Veenstra, Joan en zijn ouders en broertjes, om zijn eerste jongen te brengen. Ik schrijf wel vaker over Joan, ik probeer hem wat te helpen om wegwijs te worden in de duivensport. Hij heeft beperkt ruimte, daarom had ik wat vasthouders van hem bij mij op het hok geplaatst, de jongen ervan kunnen dan weer terug, zodat Joan daar mee kan vliegen.
Ondertussen moest er voor Joan een hok worden gebouwd. Het promotiehokje dat hij in gebruik heeft moest weer terug ingeleverd worden.
Na wat overleg heeft zijn vader een hokje voor hem gemaakt, waar hij zich voorlopig heel goed op zal kunnen redden. Twee kleine afdelingen, voor oud en jong, met een heuse spoetnik eraan. Het ziet er prachtig uit. 
Toen ik zaterdagmiddag aan kwam in St. Jabik werd de laatste hand nog aan het hokje gelegd door vader Harry, Joan had ondertussen nog wat schoonmaakwerk verricht. De beschikbare duiven voor de oude duivenvluchten waren mee geweest op de eerste testvlucht en goed naar huis gekomen. Dit nog vanaf het oude hokje. Wat moet dat niet worden als ze vanaf het nieuwe hok vliegen!


Nog snel even de duiven bekeken. Joan gaf zijn vliegers aan, ze voelden goed, er wordt goed voor gezorgd, dus dat moet wel goed komen de komende weken.
Na nog wat tips en tricks te hebben gegeven over het verzorgen van jonge duiven en vooral het onder de duim krijgen en houden van jonge duiven, was het tijd om de jongen te inspecteren en in het hok te zetten. Omdat het timmerwerk nog niet helemaal klaar was, nog even in het oude hokje.
Ik heb zelden iemand zo blij gezien met de jonge duifjes die voor hem zijn gekweekt. Ook moeder Ina kijkt met belangstelling, ze neemt tenslotte deel aan de Ladies League. Er zijn er twee bij met een roze ring.
Nadat ik weer huiswaarts was gegaan kwamen al snel de app-jes met foto's.
Eerst van een hok dat helemaal klaar was, toen een foto van de jongen die al verhuisd waren naar hun nieuwe afdeling, vandaag een foto met jongen die al in de spoetnik waren gezet om de omgeving te leren kennen.
Ik hoop zo dat het Joan gaat lukken om een paar keer goed in de uitslagen te komen. Wat een stimulans zal dat voor hem zijn om door te zetten. Aan de inzet van Joan zal het niet liggen, zeker gezien de hulp die hij daarbij krijgt van zijn ouders. Mooi te zien dat er toekomst is. Mooi te zien dat er toekomst gemaakt kan worden voor zo'n jonge gast. Top!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl 



zondag 24 maart 2019

Super weekend

Zo af en toe heb je zo'n weekend. Zo'n weekend waarvan je vind dat alles op zijn plek valt, alles precies gaat zoals het gaan moet. Dat gevoel heb ik over dit weekend, op zondagavond, vlak voor de clash tegen Duitsland begint op het voetbalveld.
Het begon eigenlijk afgelopen week al.
Ik haalde op de donderdagavond wat jongen op bij één van mijn duivenmaatjes en meldde daarbij dat ik een doffer op het kweekhok heb die wat problemen heeft met bevruchten, ook vorig jaar liep dit niet lekker.  
Eerst de duiven verzorgd, al vroeg op de zaterdagochtend, met als achtergrond muziek het zingen van de vogels. Vogels die een nieuwe dag aankondigden. Een dag vol belofte.
De zaterdagochtend moesten er nog wat jongen worden gehaald, daarbij kwam er ook meteen een doffer tevoorschijn die ik maar mee moest nemen. Gewoon om te lenen, om de onwillige doffer te vervangen in het kweekhok. Niet de minste doffer. Na de kweek moest hij maar weer terug. Mooi toch?
Daarna ging het op de auto-navigatie naar Roodeschool. Jan Broersma was het doel. Ik was erg nieuwsgierig naar deze man. Veel vroege prijzen, kampioenschappen, asduiven en nog meer van dat, terwijl hij speelt op de verste afstanden in sector 4. In Nederland heeft hij de verste afstanden op de klassiekers als St. Vincent en Dax. Toch slaagt hij erin om met naar verhouding weinig duiven geweldig te presteren. Een bescheiden man, hij weet dat hij goed bezig is, maar relativeert dat weg. Kenmerk van de ware kampioen? In een apart artikel zal ik nog uitgebreid terugkomen op mijn bezoek daar. Ik was in ieder geval onder de indruk, een geweldige middag gehad.
Ondertussen had ik de duivinnen mee voor hun eerste lapvlucht van dit jaar.
Afgelopen week was de eerste week dat de duiven dagelijks los konden. Het was een lapvlucht vanuit de oostkant, was immers onderweg naar Roodeschool. Deze is lastig verlopen, op zaterdag misten er nog 5 op appel, waaronder twee ervaren duiven. Stand nu is nog twee onderweg, twee jaarlingen. Ik vermoed dat er een aanvaring met een rover is geweest, de duiven waren steeds in kleine plukjes teruggekomen, Vera had er verschillende zien vallen. Misschien gepakt, misschien verkeerd gevlogen vanwege tekort ervaring na een stresssituatie. Feit is dat de duiven er mee om moeten gaan en dat juist de minst ervaren duiven het hier behoorlijk lastig mee hebben. Of het de beteren of minderen zijn die wegblijven? Geen idee, ze hebben het mij niet kunnen bewijzen.
Een prachtige rit door de noordkant van Groningen, via Lauwersoog en de noordoostkant van Friesland naar huis bevestigde nog maar eens dat Nederland echt een prachtig land is. 
Bij thuiskomst een appje. Ik had al een paar weken geleden afgesproken dat ik een doffer kon lenen voor een aangekochte duivin. Dus weer terug de auto in, een verrassend mooi dier wordt me in de handen gedrukt. Kan wel terug gegeven na het seizoen, even niet nodig bij de eigenaar. Toen ik zag waar de duif origineel vandaan komt viel me de mond wijd open. Dat is wel heel veel vertrouwen in een gemiddeld melkertje spookte door mij hoofd. Mijn opmerking werd weggewuifd. Dat het wel goed komt was niet eens een vraag, maar een zekerheid..... 
Jeugdlid Joan is door het dolle heen, zijn nieuwe hokje bijna klaar en de hier gekweekte jongen, van zijn eigen duiven die hier voorlopig zijn gestald, kunnen volgende week worden gespeend en het nieuwe hokje gaan bewonen.

De zondag rustig met Vera doorgebracht, in de ochtend op het gemak de duiven verzorgd. Daarna op de fiets naar Leeuwarden, onderweg de eerste lammeren buiten gezien, een Ruigpootbuizerd die zijn imposante spanwijdte in volle glorie liet zien, bomen die bloesem dragen en een stad die klaar is voor de lente. Lekkere lunch genoten. Ondanks de kille noordwester, mensen op terrassen, achter glazen schermen, heerlijk in de zon. Meer wandelaars door het park en aan het kanaal dan je ooit kan tellen. De stadsduiven voelen de lente ook, de doffers zijn druk op de duivinnen aan het jagen, tussen de benen door van het winkelend publiek. 
Terug thuis nog even genoten van het mooie opkomen van de jongen en het heerlijke klimaat in het hok.
Kortom, Life is good, aan die opmerking is niets gelogen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 17 maart 2019

Het dier en de liefhebber of het resultaat?

Ik zag op Facebook discussies los gaan over de veiling die straks eindigt op Pipa. De mannen hebben het weer voor elkaar. Er gaat er weer één verkocht worden voor een astronomisch bedrag. Hoeveel weten we over een paar uur. De discussies gaan over het bedrag dat wordt uitgegeven voor die enkele duif. Feit is dat de duif heeft laten zien wat hij waard is als vlieger, als kweker zal hij nog moeten overtuigen. Het is een doffer, in het duivinnen geweld dat steeds meer in zwang komt is dat ook al een opvallend iets. 
Slecht voor de sport? Geloof er niets van, money makes the world go 'round werd er ooit al eens gezongen. Het is in ieder geval iets wat zorgt dat er wat publiciteit komt rondom onze sport. Voor modale liefhebbers is het misschien een gruwel of afgunst, maar het werkt wel als een magneet. Geld is geen vies woord als je er objectief, dus van buitenaf naar kijkt. Vergeet niet: deze meneer gaat niet stoppen, een deel van dat geld wordt weer teruggestopt in de sport. Deze meneer gaat gewoon op zoek naar andere toppers bij andere liefhebbers. Money makes the world go 'round.
Ik zag ook nog iets over roofvogels, er schijnt een artikel te circuleren van een beschermer die wat met cijfers goochelt om de doorschietende bescherming te rechtvaardigen. Ik zag dat onze NPO voorzitter op een low-profile manier probeert om wat nuance aan te brengen in de discussies, misschien dat er dan iets ruimte ontstaat. Politiek bedrijven is niet ieder van ons gegeven, lobbyen heeft vaak tijd nodig. Feit is dat het de hel is voor sommige liefhebbers, velen hebben er af en toe mee te maken. Ook hier weer een paar slachtoffers afgelopen winter. Deal with it, het wordt voorlopig niet anders mensen. Er zijn wat mensen met verstand van zaken die tips en tricks hebben om hiermee om te kunnen gaan. Neemt het probleem niet weg, maar het zorgt wel dat je je plezier in de hobby houdt. Zeg maar wat je wilt, plezier en genoegen of stress en afknappen.


Ik heb contact met een kringetje liefhebbers in verschillende disciplines in de duivensport. Opvallend is dat deze mensen elkaar goed verstaan, ook al zijn ze uit verschillende landen en ook van karakter nogal verschillend. Het enige wat hen bind is dat ze allemaal gek van duiven zijn. 
Ik was gisteren op bezoek bij één van deze liefhebbers, Jurgen en zijn familie. We kennen elkaar al langer, ik denk zo'n twaalf jaar. We hebben niet heel vaak contact, toch noemen we elkaar vriend. Waarom dat zo is hebben we gisteren nog eens met elkaar besproken. We kunnen uren over de sport praten, hebben vaak dezelfde ideeën, maar werken dat meestal anders uit. Hier hebben de omstandigheden waarin we verkeren vaak mee te maken. Wat uiteindelijk bind is dat we respect hebben voor de dieren zelf, respect hebben voor de inspanningen die liefhebbers zich getroosten om succes te bereiken en bereid zijn om naar elkaar te luisteren, om te leren. De gouden driehoek van goed hok, goede dieren en een liefhebbers die de goede dingen doet op het juiste moment is een proces wat goed uitgewerkt moet worden met als resultante daarvan het uiteindelijke resultaat op wedstrijden, shows of wat je ook maar wilt met je dieren. De complimenten van mede liefhebbers zijn vaak een grotere erkenning dan meetbaar resultaat bij welke vorm van wedstrijd dan ook.
Wat ons opvalt is dat veel om ons heen het resultaat heilig maken, daardoor zoeken naar allerlei middelen en kunstgrepen om dat resultaat maar te bereiken. Minder begaan met het dier dus, tekort spiegeling over wat je zelf moet verbeteren in je gewoontes of gedrag om te voorkomen dat je die wondermiddeltjes nodig hebt, niet onderkennen dat je eigen dieren misschien wel eens niet van die kwaliteit zijn als dan dat je zelf wel denkt.
Om over na te denken dus.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 9 maart 2019

De grootsten wijzen de weg

Ik heb er niet vaak veel tijd voor, maar als er gelegenheid is mag ik graag over internet struinen. Surfen is eigenlijk het juiste woord. Waar ik naar zoek? Artikelen waar ik iets van kan leren. Artikelen die mij kunnen vertellen wat ik misschien nog beter kan doen. 
Ik kwam bij voorbeeld een trilogie tegen over Gerard Koopman, opgetekend ver voor zijn Red Bullens dynastie de marathon wereld op de kop zette. Maar wel een verhaal over hoe het allemaal is begonnen, met zijn vader en later op eigen benen in Ermerveen. Niet vergeten dat de combinatie Koopman voor Ermerveen toen ook al top was. Ik had de DVD ook al eens aangeschaft, een aantal keer bekeken, openhartig verhaal. 
Ik kwam de verhalen tegen over Jelle Jellema, over Arjan Beens, Bas Verkerk, de blogs en artikelen van Ad Schaerlaeckens. Door deze blogs kwam ik weer eens terecht bij de vele artikelen die zijn geschreven over Willy Daniels. Daniels is een fenomeen op de halve fond, midfond zoals we dat in Nederland zeggen. Weet hij zich niet te klasseren voor allerlei titels, heeft hij toch zeker een aantal aansprekende resultaten geboekt.
In een stukje op de website van Willem de Bruijn is een verslag te vinden over een bezoek aan Daniels. Er staat een foto boven van twee giganten. De foto spreekt boekdelen. Twee mannen die elkaar snappen, elkaar niets meer hoeven uit te leggen, het allemaal hebben meegemaakt. Peuk in de mond allebei, de één geeft een duif over aan de ander. Het is bijna een trance die je ziet. De mannen zijn in hún wereld. Dan te bedenken dat de foto is gemaakt door iemand die zeker niet onder doet voor de mannen voor de camera. Historisch is het juiste woord. 
Wat opvalt in alle verhalen is dat de mannen allemaal op zoek zijn naar het beste, zodat zij er het beste uit kunnen peuren. Vastleggen in wat ze al hebben en door. Op zoek naar weer beter. Sommigen knallen daar hele bedragen tegen aan, anderen shoppen in de omgeving. Misschien is dat wel wat me het meest aanspreekt in de verhalen rondom Daniels. 
Ooit begonnen met duiven van grootheid Voets, een bijna buurman. Daarna met duiven uit de beteren uit zijn omgeving steeds verder gekomen. Gericht ingekocht, testen en keihard selecteren. 
Wat ik geleerd heb, of misschien alleen bevestigd heb gekregen: het draait om de 3 componenten: goede duiven, goed hok en een melker die doet wat hij moet doen op het juiste moment. Geen fratsen, geen franje. Zit het tegen, zoeken naar een oorzaak. Wondermiddelen bestaan niet. Vooral rustig blijven, vasthouden aan het systeem. Gebruik maken van je mogelijkheden. Iedere winter bekijken wat je nog beter kunt doen, binnen je systeem. 
Of dit iets nieuws is? Nee, ik schrijf er zelf vaak over, ook al ben ik niet iemand die ook maar in de schaduw mag staan van de mensen die ik hierboven heb genoemd. Wat ik nodig heb uit dit verhaal is als een mantra. Een mantra dat ik voor mijzelf steeds moet herhalen. Blijf doen wat je doet, niet van de hak op de tak, zorg dat je zo goed mogelijke duiven hebt, zorg dat je voor die duiven zorgt, zorg dat ze gezond blijven. Voor de marathon gekozen betekend op de marathon spelen..... Simpel, toch?

Ik heb vanochtend de duiven weer in handen gehad, dat gebeurd in het kweekseizoen elk weekend. Want duiven in bad, gelegenheid om even een indruk van de conditie te krijgen. Mijn beste in de handen. De "56". Vandaag maar eens geconcentreerd op het feit of ik haar ook de beste vind. Niet erg objectief natuurlijk, ze is sinds 2015 al mijn favoriet. Geboren in 2013, als tweejarige liet ze zien wat ze waard was, direct door naar de kweek, in 2016 kweekte ik er een serie jongen van. Van deze serie drie duivinnen die zich goed laten zien. De beste daar weer van ook weer op de kweek gezet. Ze voldeed aan de criteria die ik voor nu stel, hopelijk kan ik deze criteria zo langzamerhand wat opschroeven.
Ik vond de "56" vandaag de beste, ze zit op kleine jonkies, ideaal voor een duivin. Ik moet er wel bij zeggen dat ik deze winter de duiven nog al eens in de handen had en zij er niet als de beste uitkwam. Wat haar de beste maakt? Ze heeft het bewezen, als vlieger, nu ook als kweekster. Als je eigen jongen je komen vergezellen op het kweekhok kan je daar wel van spreken. Nee, ik ben geen topper, ik kan wel zeggen dat ik best aardige duiven heb.  
Rustig opbouwen, ondertussen blijven zoeken, zoeken naar nog beter. Inkruisen in wat je hebt en uitproberen. Komt er toch vanzelf weer iets beters uit?

We gaan zien wat dit seizoen weer brengt.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




Foto's duivinnen op jongen

Kweekduivinnen op kleine jongen





zondag 3 maart 2019

Maart, mogen we al?


Begin maart,  je merkt het onder de liefhebbers, het begint te kriebelen, weer een seizoen op komst. Wat het zal brengen? Niemand die het weet. Het enige wat je zelf kunt weten is of de duiven in orde zijn, of er moet worden bijgeschaafd, of er toch nog een aanpassing in het verzorgingsschema of een verandering aan het hok moet worden gedaan. Wel opschieten dan, we gaan al bijna beginnen!

Afgelopen donderdag was de jaarvergadering van onze club, als altijd gemoedelijk, met toch een paar goede discussies, op een goede manier gevoerd. Zo kom je tenminste verder met elkaar, klasse!
Er was nog wat discussie over het voorstel van het vliegprogramma voor 2019. Vooral de start van het jonge duiven seizoen riep vraagtekens op. Voor mij van minder belang, het generaal kampioenschap is niet voor mij, lange leve de overnacht. Geen haast, jongen opleiden zoals jezelf uitkomt. 
Hier op de hokken komen deze week de eerste jongen uit. Er worden traditiegetrouw alleen van de kwekers jongen geteeld. Vliegers moeten zich eerst maar laten zien, voor er wordt besloten om de jongen toe te laten in het team. Zoals eerder gememoreerd alleen duivinnen in de vliegploeg. Deze week de hoklijsten en entlijsten meteen ingeleverd, evenals de lijst met duiven die in het ECS moeten. Staat alles weer netjes op punt en kunnen we beginnen.

In de kweek loopt het niet slecht, wel een tegenvaller, twee koppels onbevrucht van de 7. Ook hier nog weer over nagedacht. Het moet komen doordat ik niet bijlicht voor de kweek. Ik ben voorstander van een zoveel mogelijk natuurlijk ritme. Het kan dan inderdaad voorkomen dat niet alles meteen op rolletjes loopt. Erg is dit niet, het seizoen is nog lang. Het gaat in ieder geval een stuk beter dan de eerste maanden van het vorig seizoen, lessen getrokken en zie het resultaat.

Mooi is dat er door een verkocht bonnetje weer een leuk contact ontstaat wat spontaan weer wat uitwisseling van jongen oplevert. Daarnaast heb ik de kwekers van jeugdlid Joan hier zitten. Hij is immers nog druk met het bouwen van zijn nieuwe hokje. De jongen die komende week worden geboren kunnen mooi terecht in zijn nieuwe paleisje.

Zelf niet naar de beurs geweest, hoor alleen maar goede berichten van de liefhebbers hier uit de buurt die daar wel zijn geweest. Top dus, mooie reclame voor de sport.

Voor de rest heb ik deze maand nog twee leuke hokbezoeken op het programma staan. Eentje bij een sierduiven collega en eentje bij één van de beste marathonspelers in het noorden. Daarna is er minder tijd voor dit soort zaken, we gaan dan immers weer vliegen.

Tikte twee weken terug nog een mooie duivin voor de kweek op de kop, even rondvragen levert een leendoffer op die er vast goed bij past. Mooi dat we elkaar zo kunnen helpen!

De taktiek is niet anders dan andere jaren. Jaarlingen rustig laten wennen aan containervervoer en de weg terug zoeken vanuit de grote groepen. Liever vaak mee op kortere afstanden dan opbranden op de lange drachten. De overjarigen gaan de overnacht uitdagingen aan.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl



zaterdag 16 februari 2019

Weggevaagd

Misschien een rare manier om een blog te beginnen. Een blog over oorlog en geweld, over vernietiging en massa executies. Toch doe ik dat.
Het komt door wat ik op de tv zag, een aantal donderdagavonden na elkaar. Het programma wordt gemaakt door iemand die in het Midden-Oosten is geboren, maar in Nederland opgroeide en carrière maakt. Een open persoon, de arabische taal machtig en iemand met gevoel. Een goede mix om te kunnen laten zien wat je wilt, mensen gaan je dan vertrouwen.
Hij maakte een reis door het Midden-Oosten, het gebied waar zijn wortels liggen en ging kijken wat al die roerige jaren hebben gedaan met de verschillende landen. Voor diegenen die regelmatig naar de nieuwsuitzendingen kijken zal het geen verrassing zijn wat er te zien was. Afhankelijk van hoe lang er geen onrust of oorlog was geweest in een gebied, zie je mensen opkrabbelen, hun leven herpakken, de pijn verwerken of verbijten, vooral zie je dat ze proberen door te gaan. Vergeet niet, in die landen is een overheid niet goed in staat voor je te zorgen. Mooi om te zien, maar ik kreeg zo'n onbestemd gevoel.
Dat gevoel explodeerde bijna toen ik de laatste twee afleveringen bekeek. Syrië en Irak werden aangedaan, de gebieden brandden net aan niet meer, letterlijk in het kielzog van de verdringers van het Kalifaat.
Alles is daar stuk, elke stad is zo beschadigd dat het onbegonnen werk is om hier weer te leven. Maar toch, mensen zoeken wat er over is van hun bezit en gaan weer verder. De laatste aflevering was deels opgenomen in oost Mosul, ooit een bloeiende miljoenen stad aan de Tigris. De olie industrie floreerde hier.
Er komt een man in beeld die verteld over het verlies van zijn vrouw en kinderen, hij stond erbij en werd als een wonder niet getroffen door vallend puin van een inslag. Een vrouw met twee kleine kinderen staat op een puinhoop, die puinhoop was haar huis. De presentator kokhalst, duidelijk van de stank die er heerst. De vrouw verteld dat dit de ontbindende lijken zijn van IS-ers en bewoners die niet wegkonden. Alles kapot..... 

Als ik aan het Midden-Oosten denk, denk ik aan heel veel verschillende duivenrassen, allerhande soorten, stuk voor stuk goed vliegend, allemaal op hun eigen manier, met hun eigen figuren in de lucht. Duiven, perfect getraind. Ze reageren precies op de vlag of de fluit die hun eigenaar hanteert. Vliegen is vliegen, naar beneden en in het hok als de baas dat wil, geen uitzonderingen. Het gebied is de bakermat van de duivenhouderij. 
In de Oudheid, lang voor de Romeinen, werden er al duiven gebruikt om berichten te versturen. Werden duiven gehouden als liefhebberij, als status symbool. Op zeker moment hadden de Perzen een compleet netwerk van duiventorens, waar tussen duiven vlogen om berichten over te brengen. We praten over een periode, ruim voor onze jaartelling begon.
De duivenliefhebberij was er tot in de jaren negentig nog immens populair, overal vlogen duiven. Tot die verdomde oorlogen. Oorlogen geven niet om cultuur of geschiedenis, ze wissen en schrijven de geschiedenis opnieuw.  Ondertussen is er in de bakermat niet veel meer over. Ja, in de landen die buiten schot bleven floreert vooral de postduivensport. Status en geld zijn hiermee te verdienen, ook de "normale" mensen zetten zich er voor in, het blijft niet beperkt tot wat rijken, tot een toys voor boys sport.
Vergis U niet, die duiven op die daken in al hun verscheidenheid, waren ook om wat te verdienen. Vreemde duiven vangen, van de liefhebbers om je heen, daar draait het meestal om. De gevangen duiven zijn voor de markt of voor de pan. Nut en ontspanning verenigd, zoals het ook ooit was in de Nederlandse kleindieren liefhebberij. Wij zijn er van vervreemd. Dierenwelzijn heeft hier een andere klank en vorm gekregen.
Ik wil zeker niet arrogant zijn, maar ik vind het al knap als een mede postduivenhouder weet dat de geschiedenis van de postduif ooit rond 1800 in België begon, meer dan 200 jaar geleden. De zoveelste vorm van sport en liefhebberij met duiven, net als duur vliegen, patroon en figuurvliegen(denk aan de populaire rollers), de mooie stijlen waarin de oorspronkelijke rassen zich manifesteren, de kleuren en vormen uit de sierduivenliefhebberij. Ze vinden allemaal hun oorsprong bij een wilde soort, de Rotsduif. Die Rotsduif werd onder mensen handen geëvalueerd tot wat wij nu als duiven kennen. Die evolutie was niet gebeurd als er in het Midden-Oosten niet eeuwen achtereen werd geselecteerd op eigenschappen, overgebracht zonder enkele vorm van geschrift, maar van vader op zoon, van liefhebber op liefhebber. Het is verdwenen, de duivensport in de landen die ik hier boven noemde is verworden tot een missing link.
Ik weet het, in het grote leed stelt het niets voor, maar denk er eens over na, de voorbeelden rondom de duiven is slechts één van de vele cultuuruitingen die we niet meer terug gaan vinden in die streken. Op zoek naar een nieuwe identiteit, de bestaande is weggevaagd.....

Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl



maandag 11 februari 2019

Altijd weer apart

Altijd weer apart, de eerste eitjes vinden van het nieuwe seizoen. Gisteravond was het zover, ik vond vanochtend vroeg bij twee koppels het eerst eitje. Nu maar hopen dat de rest snel volgt, aan de conditie zal het niet liggen.
Dat hopen, dat is waar de duivensport voor een hobbyist als ik  op drijft. Zal het nu eindelijk gebeuren? Zou uit dit eitje die ene topper worden geboren. Die topper waar iedereen op hoopt. Die topper die niet zo vaak geboren wordt, toch?

Altijd weer apart, een appje van een medemelker. Deze was best heel bijzonder. Schets voor een nieuw hokje. Met recht hokje, in de ogen van de puristen, maar in de ogen van jeugdlid Joan een grote stap vooruit. Wat ik ervan vond? Of ik nog opmerkingen had? Komend weekend gaan ze beginnen, zijn vader en nog een vriend. Ze gaan zijn hok maken, het hok waar weer net meer mogelijkheden zijn, dan op het promotiehokje wat jammer genoeg weer ingeleverd moet worden.

Altijd weer apart, dat contact tussen melkers die elkaar wat gunnen. Kan je me even introduceren? Ik zou graag in contact komen met die en die, ken jij hem toevallig? Ja, dat kon. In no time een afspraak geregeld. Weer iets om naar uit te kijken, te leren en misschien wel versterking op termijn. In de zakenwereld praat je in zo'n geval gebruik maken van je netwerk, onder gewone mensen heet het iets voor elkaar over hebben. Hoe waardevol is dat?

Altijd weer apart, die mailtjes uit een andere wereld. Ik had al heel lang niets meer gehoord, wel gezien en gehoord dat hij ernstig ziek was. Zondagmiddag een mail, of we het wel goed zouden vinden als ze weer eens langs kwamen. Dat gaat niet zomaar, het is elf uur vliegen, moet wel even wat worden gepland. Of we het goed vinden? Nee, jullie moeten komen, zo snel als mogelijk, daar plannen we graag wat vrije tijd voor. Met je vraag zeg je dat de moeilijkheden zijn overwonnen. Leef het leven!

Altijd weer apart. De duivenmelkers die er altijd over lopen te klagen. Dat vliegseizoen, die vluchten. Teveel, te weinig, tekort, te lang. Een duivenmelker die niets te zeuren heeft in de winter? Kom ze nauwelijks tegen. Wacht maar tot het voorjaar, zijn ze er weer vol van. Van de "25", die wel drie uur trainde op de dinsdag, van de "93", zo scherp was die nog nooit. Van die stille genieter, die zijn duiven zag komen en intens genoot. Van die kampioen in de dop, hij weet dat het goed komt ooit. Van de verliezer, die er volgende week weer staat, ze zullen het wel even zien!

Altijd weer apart.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 3 februari 2019

Gekoppeld

Het is altijd weer een dag waar je naar uit kijkt, de dag dat de kweekkoppels weer bij elkaar gaan. Je krijgt er zo'n voorjaar gevoel van. Het seizoen gaat nu echt weer beginnen, al waren we allang met de voorbereiding bezig.

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. De datum was al eerder gepland, eigenlijk hou ik deze periode meestal aan, eerste weekend februari koppelen. De laatste week ging echter niet zonder slag of stoot. De voorbereiding liepen eigenlijk gesmeerd, vanaf de paramyxo enting half december, de winterkuur rond kerst en oud en nieuw, na de korte vakantie in week 3 nog een wormenkuur, 2 x 1 pil met een tussenpoos van een week en vorige week bij het toedienen van de tweede wormenpil meteen nog even de jaarlijkse luizendrup. Alles weer geregeld, de duiven keurig op tijd klaar. 

De duivinnen waren iets zwaar, maar zeker beter in conditie dan vorig jaar. De duiven waren toen te zwaar, tegen beter weten in toch gekoppeld waardoor er een slechte eerste ronde was, opvolgend nog een serieuze winterdip in maart. Kweek 2019 gaat vast beter lopen.

Het venijn zat hem in de staart. Ik moest deze week nog even naar Duitsland op en neer voor het werk. 700 kilometer vanaf huis naar bestemming en de dag erop weer terug. Het zat terug ook nog tegen, 4 uur vastgestaan op de weg tussen Berlijn en Hannover wegens een ongeval en dichtgeslibte afslagen en uitvalswegen. Tijdvreters noem je dergelijke gevallen, daarnaast waren op de andere dagen veel gebeurtenissen, waardoor je rustig van een drukke week kunt spreken. Drukte betekend langere dagen dus minder tijd voor de duiven. 

Ik had oorspronkelijk in het hoofd om op vrijdagavond de duiven bij elkaar te zetten, maar heb toch eerst maar even de tijd genomen om op de zaterdagochtend eerst alles op punt te zetten. Daarna voer inslaan en een bezoek aan jeugdlid Joan en zijn ouders om nog wat van gedachten te wisselen. 

Uiteindelijk werd het dus de zondag waarop de kwekers en sierduiven bij elkaar konden. Ideale dag achteraf, met prachtig weer. Vanavond dacht ik te zien dat de meeste koppels het goed met elkaar kunnen vinden.

Vanochtend de duivinnen nog los gehad, wel met kromme tenen. De weekenden ervoor telkens een duif kwijtgeraakt door de slechtvalk. Ik hoop dat het slechts een winterpassant is, er zijn in mijn omtrek geen gebouwen of hoge punten waar de slechtvalk normaal gesproken vertoefd. Dus duimen maar. Vandaag ging het overigens goed, al merkte je aan de duiven dat ze in de lucht angstiger waren, of moet ik zeggen alerter? Ik vind het toch belangrijk dat ze los kunnen als er gelegenheid is, dan maar kromme tenen.

Verder weinig nieuws onder de zon in Engelum, komt waarschijnlijk ook dat er door de drukte waar ik in verkeer weining gelegenheid is om met collega melkers te converseren. Alleen vorige week zaterdag nog even een bakkie gedaan bij sportvriend Hans en zijn vrouw Imkje.

Tot de volgende!


www.postduivenblog.nl

03-02-2019 Vandaag gekoppeld

Vandaag de kweekkoppels bij elkaar gezet, hieronder een paar filmpjes.

Vliegploeg 03-02-2019


Na twee weekenden waarin de slechtvalk op bezoek kwam, vanochtend gelukkig geen problemen bij het loslaten van de duivinnen, de vliegploeg voor 2019 dus. Prachtig weer, de dames hadden er zin in, na een uur weer vlot naar binnen

zaterdag 19 januari 2019

Het zal allemaal wel

Net terug van een weekje winterstop. We hebben dat nu voor het vierde jaar op rij gedaan. Een weekje weg in januari. Vlak na de drukte rondom de feestdagen de kop even leeg. De feestdagen zijn voor zowel Vera als mij best hectisch op professioneel vlak. We deden het al eens op Terschelling, daarna een paar keer op de Canarische eilanden, dit jaar weer op Terschelling.
Het was inderdaad geen mooi weer, tenminste geen weer zoals je je dat bij vakantie voorstelt. Maar stormachtig, met onheilspellende wolkenpartijen, zon en bewolking die continu spelen met licht en wat donkerder. De sensatie van striemende regen in het gezicht is ook lekker. Als je het wilt toelaten dan. Dwalen over het strand, door de duinen, fietsen door de dorpjes. Enig idee hoe mooi ons eigen kikkerlandje is? Als je op Terschelling rondfietst heb je niet het idee nog in Nederland te zijn.
Ondertussen weer thuis. Heb dit weekend nog vakantie, dus zo meteen maar naar de duiven. Rustig aan, hoewel er alweer veel werk klaar ligt.
Hokken weer leeg scheppen, vloerdek korrels weer weg. Ik doe deze altijd in het hok om de vakantieverzorgers het zo makkelijk mogelijk te maken. Ik zorg altijd dat er alleen gevoerd moet worden en dat de waterbakken moeten worden bijgevuld. Kleine moeite om dan nog voor de duiven te zorgen. De basics krijgen ze, de rest komt wel weer als de baas er weer is. Die is tenslotte gek genoeg om al die extra dingen voor ze te doen.
Meteen gelegenheid om de duiven even in een mandje te zetten, rustig te bekijken en een wormenpil te geven. Voorbereiden op een goed seizoen heet dat. Volgende week dan nog een keer, samen met de jaarlijkse luizendrup. Dan kan het weekend daarop worden gekoppeld. 
Meteen nog even een check op het gewicht van de duiven. Vorig jaar had ik de verzorgers de verkeerde instructies gegeven en toch meteen na de vakantie gekoppeld. Dat ging niet goed, duiven waren veel te zwaar. Bovendien bij de tweede ronde nog een behoorlijke winterdip. Kweek 2019 gaat vast beter worden.
Voor het seizoen is het vrij simpel. Jaarlingen op de vitesse en midfond. Zoveel mogelijk vluchten betekend zoveel mogelijk ervaring. Als tweejarige de lange baan op.
Overjarigen naar de overnacht. Ik speel zo min mogelijk dagfond meer. Kost teveel energie, heb er te weinig duiven voor zitten. Mijn duiven zijn genetisch gezien voor de overnacht gekweekt. Resultaten zijn ook beter, er wordt veel meer voor in de uitslagen gespeeld dan op de dagfond. Tweejarigen tot aan de 1000 kilometer, de ouderen voor de echte klassiekers St. Vincent, Dax en Cahors. Nee, geen ZLU, ook al trekt het wel. Mijn stammetje kleppers is daar nog niet aan toe.
Jongen beetje africhten als er gelegenheid is, anders lekker overhouden en als jaarling de baan op. Alleen duivinnen spelen.
Er wordt alleen gekweekt van de kwekers, het wordt zo langzamerhand steeds duidelijker welk lijntje er presteert. De lijn die wordt gebouwd rondom de "56" wordt steeds meer de basis in Engelum. Hierbij nog wat vers bloed, de prestaties in het vlieghok zullen uitwijzen welke duiven bestand zijn tegen de methodes die worden toegepast. No nonsence, laat maar zien wat je kan.
Ik heb me de laatste tijd wel weer verbaasd, ik doe dat eigenlijk constant. Als je je verbaasd ga je over zaken nadenken. Wat mij opvalt is, is dat ik steeds vaker de conclusie "het zal allemaal wel" trek. Kortom, er is een hoop bullshit te koop. Concentreer je maar op goede duiven, super gezond, in een goed hok. Als je dan als liefhebber gewoon de juiste dingen doet kan er niet zo heel veel meer mis gaan. 
Hou in gedachten dat we niet allemaal toppers zijn. Geniet van wat je hebt en weet te bereiken. Denk daarna goed na over de volgende stap omhoog. Duurt wel even, maar dan kom je ook echt ergens, namelijk daar waar je uiteindelijk zijn wilt. Zolang je er niet van hoeft te leven moet plezier toch de grootste drijfveer zijn. Duiven zijn de belangrijkste bijzaak in je leven.
Morgen minder tijd voor de duiven, we gaan weer naar onze kleine meid, pannenkoeken eten.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 6 januari 2019

Knippen en plakken

Ik weet niet of U het ook heeft gezien. Ik doel hiermee op het programma "DWDD college: De Toekomst". Ik had het afgelopen woensdagavond niet gezien, vanochtend kwam ik het toevallig tegen als herhaling, tijdens het zondagochtend ontbijt. Het programma was een college gegeven door de bekende wetenschapper Robert Dijkgraaf. Eén van Neerlands grootsten, werkzaam aan de universiteit van Princeton in de USA.
Dijkgraaf maakt al een paar jaar dergelijke programma's. Ze handelen steeds over iets in de wetenschap of over een stukje historie in de wetenschap. Het college over Albert Einstein bijvoorbeeld is een must, wil je iets van wetenschap willen begrijpen.
Het programma dat ik vanochtend zag handelde over een inzicht over hoe de toekomst eruit gaat zien. Voornamelijk de mogelijkheden die voor het oprapen liggen rondom het herschrijven van DNA. Experts op dit gebied zijn in staat om DNA te "repareren". Zit er een foutje in dan halen we die weg. Het zorgt er bijvoorbeeld voor dat je niet meer vatbaar bent voor een bepaalde ziekte, of een erfelijke afwijking wordt ermee teniet gedaan. Ze doen hetzelfde met DNA, als computerprogrammeurs met code die zorgt voor het goed werken van computerapps.
Dat we al heel wat mans zijn met het goochelen met DNA weten we al een tijdje. Schaap Dolly staat nog in het geheugen, we kunnen nu al huisdieren op bestelling laten klonen. Is Fikkie dood, hebben we er nog wel eentje in de vriezer, hebben we Fikkie zo weer terug. Zelfs het gedrag schijnt hetzelfde te zijn van deze dieren. Kost alleen nog een paar centen, maar ach, als je dat er voor over hebt?
Knap dat het allemaal mogelijk is. Als ik de geleerden mag geloven die ook aan het programma deelnamen is het slechts het topje van de ijsberg. De technologie die gebruikt wordt om DNA te "herschrijven" heet CRISPR-CAS. Het lijkt iets voor in een laboratorium, maar een blik op internet leert dat het mogelijk is om een starters kit te bestellen, waarmee men thuis aan de gang kan. Ik wreef mijn ogen nog eens uit, maar het is echt waar. Er zijn webshops die CISPR-CAS starters-kits aanbieden.
Zoals gewoonlijk probeer ik na de opgedane kennis te kijken wat de link is met de ons geliefde duivenhobby, maar dat is slechts een inkopper.
We kennen al de artificiale bevruchting, de K.I. zoals dat oneerbiedig wordt genoemd in de veeteelt. Gezien het aantal jongen wat er geproduceerd wordt van sommige duiven(niet alleen doffers) in één jaar, kan het haast niet anders dan dat hier ook laboratoria aan te pas komen. De volgende stap is niet heel moeilijk meer. Vlak na de kerst was er al een Chinees die bekend maakte dat er een identieke tweeling was geboren, genetisch iets aangepast. Het DNA was met de CRISPR-CAS methode aangepast waardoor de kinderen niet meer vatbaar zijn voor het HIV virus. De biologische vader van de kinderen scheen hiermee besmet te zijn. 
Ik wil hier buiten de discussie blijven over het ethische aspect van dit verhaal, maar een paar handige mensen kunnen dit ook met een paar duiven, paarden of wat al meer. Doemscenario is dus dat we binnenkort van de absolute toppers niet één maar honderd versies hebben vliegen, we van diezelfde toppers niet een klein aantal jongen, maar een heel groot aantal jongen hebben rondvliegen. Kortom, sky is the limit, of niet bij de inner circle horen van de mensen die zich hier mee bezig houden, is buitenspel staan.
Klinkt als een science fiction verhaal, maar als er iemand bereid is om 2,78 miljoen euro voor een duif neer te tellen (nota bene zijn eigen duif), wat zou dan de belemmering zijn om een SF verhaal ten uitvoer te brengen? 
Mensen willen winnen, niet alleen om het winnen, maar ook om het aanzien, het prestige en het bewijs te leveren de beste te zijn.

Het kan heel goed zijn dat ik denk in een doemscenario, het scenario zegt eigenlijk dat de duivensport nog meer een toys for boys sport wordt. Iets wat de vermogenden graag onder elkaar spelen, zoals het racen met (te) dure auto's of het spelen van polo op (te) dure paarden.
Laten we hopen dat er voor de amateurs onder ons ook nog wat blijft, iets wat lijkt op hobby en trots zijn op wat je hebt en bereikt..... Oh ja, ik ben zeker de grootste amateur in het rijtje.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


dinsdag 1 januari 2019

Gaan we weer!

1 januari 2019. We zijn weer begonnen aan een nieuwe cyclus van 365 dagen. Die cyclus hebben we een jaar genoemd. 
Verwondering is er ieder jaar. Waarom wensen we elkaar juist op die dagen alle geluk, gezondheid en wat al niet meer zij toe? Traditie is het antwoord. Geloof dat het door verreweg de meesten ook wordt gemeend.

2019 begint, voor velen is het seizoen 2019 ook allang begonnen. Er zullen er genoeg zijn die nog maar net de ringen om de pootjes van de eerste ronde winterjongen kunnen krijgen. Zacht weer heeft daar zeker bij geholpen.
Hier de winterkuur afgerond, de enting tegen paramixo is voor aanvang van de kuur gedaan, volgende week en de week daarop nog een wormenpil en een luizendrup. Dan moeten ze er weer een jaar tegen kunnen. 
Kwekers en jongen wordt verder niets aan gedaan. Kwekers komen niet in aanraking met andere duiven, dus moeten gezond kunnen blijven zonder verdere medicinale toevoegingen. 
Jongen moeten laten zien hoe natuurlijk hun weerstand is in de eerste moeilijke maanden. Ze worden hier normaliter niet meegegeven met de jonge of natour concoursen, dus ook hier minimale kans door besmetting in de mand. Bij mij op het hok komt ook Coli en Adeno voor, ze moeten dit maar doorstaan. Ik schreef al eerder dat het mij is opgevallen dat het altijd jongen uit dezelfde duiven zijn die als eerste vatbaar zijn. Zit dus iets met de ouders niet goed, gevalletje uitselecteren lijkt me dat.
De vliegers staan bloot aan allerlei invloeden, maar moeten niet overdreven worden behandeld. Wel ondersteund, we willen immers dat ze er top op staan op het moment dat het moet.

Wat de verwachtingen zijn voor 2019? 
Ik probeer dit jaar weer duiven minimaal 1:10 op NPO en Nationaal niveau te laten presteren op de overnacht. Hoe meer duiven ik op het hok krijg die dit halen hoe sterker de basis wordt waarmee verder gebouwd kan worden. 
Alleen duivinnen spelen, maar volgens mij had ik dat al geroepen. Doffers in Engelum op de overnacht laten presteren lukt niet goed, dus geen energie meer in steken.
Ik wil wat selectiever met inkorven zijn. Speel ook de dagfondvluchten mee, maar gezien het aantal beschikbare duiven niet slim, kost teveel energie, die beter wordt gebruikt voor de vluchten waar ik de duiven echt voor heb.
Ik hoop op een goede kweek, afgelopen seizoen was hier nog wel weer een leermoment, dus dat gaan we dit jaar zeker beter doen.
Minder kweekkoppels dan vorig jaar, strenger in de selectie geweest. Broedhokken over, maar dat is goed. Las ooit eens dat elke duif die je weghaalt van het hok een stap vooruit in kwaliteit is. Als je het goed doet zeker waar.
Verder zal ik aan de methodiek van spelen, trainen en voeren niet veel veranderen, misschien kleinigheidjes. De afgelopen seizoenen hebben laten zien dat daar de winst niet meer te halen is. Het systeem staat en past in de rest van mijn leven. Gezondheid van duiven en baas vasthouden en de kwaliteit van de duiven elk seizoen wat opkrikken is het devies. De prestaties volgen dan vanzelf.

Leuke momenten de afgelopen maand:
Mijn bezoekjes aan jeugdlid Joan doen me veel plezier, mooi te zien dat er wil is om verder te komen.
Fred en Charlie uit Californië na een aantal jaren weer eens gezien en gesproken. Vriendschap zit niet in hoe vaak je elkaar ziet, maar in de intensiteit van zo'n moment.
Met zoonlief tweede kerstdag de duiven weer eens doorgespit, die gozer heeft een inzicht in duiven waar ik nog wat van kan leren, vooral genoten van elkaars gezelschap.
Aron en zijn vrouw en kinderen waren op bezoek. Het gaat allang niet meer om duiven in deze vriendschap, maar toch, het is wel waar het ooit is begonnen.

Rest me nog iedereen, maar dan ook iedereen, een gezond, positief en sportief 2019 toe te wensen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl