zondag 13 oktober 2019

13-10-2019 Veranderen, hoe doe je dat?

Niet zo'n rare vraag, de titel van dit stuk. Ons duivenwereldje is er vol van. Er moet veranderd worden, maar hoe doe je dat?
Welke kant op? Wat moet er anders, hoe had men dat gedacht?
Dan dat plan GPS 2021, niet zo handig uitgevoerd, vooral de pilot die wordt gedaan in Zeeland maakt nogal wat los. Ik denk dat het NPO bestuur ondertussen ook wel heeft begrepen dat het niet handig is om eerst te doen en dan pas uit te leggen. De geest is al uit de fles, dus het is te laat. Alle zeilen bij en uitleggen....
Dat uitleggen zal helpen duidelijk te maken aan mensen om te weten welke kant ze op moeten. Vraag daarbij: willen ze dat wel, juist die kant is dat wel de goede?
Er wordt keihard gewerkt, dat is wel te merken. Maar er wordt op meerdere fronten keihard gewerkt. De secties pakken hun rol en rollen in moordend tempo hun plannen uit. Passen die plannen wel in GPS2021? Ik heb het niet getoetst, zou de taak van het NPO bestuur moeten zijn. Als GPS 2021 de stip op de horizon is, zouden de secties bezig moeten zijn met het invullen van de doelstellingen. Doelstellingen genoeg, maar sluiten ze wel aan op de stip op de horizon?
Ik hoop dat Maurice en consorten strategen zijn, die heel goed door hebben wat ze aan het doen zijn, ook regelmatig even de "bowlingchart" in vullen en de vooruitgang meten. Loopt het? Loopt het op tempo? Loopt het niet te snel?
Ik hoor van veel mensen dat ze helemaal geen idee hebben hoe 2021 eruit gaat zien. Veel gehoorde kreet: "Als die systemen moeten worden gekocht stopt de helft ermee!"
Men doelt hiermee op de proef die wordt gedaan met realtime inkorven en uitslagen maken. Natuurlijk uit het verband getrokken, maar het is wel waar men zich zorgen om maakt. What's in it for me, what do I invest?
Toevallig hoorde ik dat er in onze afdeling, op informele bijeenkomsten met leden, ook wordt gezinspeeld op regionaal inkorven, centralisatie, afstanden afleggen om duiven ingekorfd te krijgen... Mensen worden daar onrustig van, maar het zal toch ook besproken moeten worden.
Onvermijdelijk, maar zegt mijn zakelijk inzicht, het geeft ook kansen, alles onder één dak bijvoorbeeld? Inkorven, voer, bijproducten, dierenarts, gezelligheid en zo meer. Vervanging voor de huidige verenigingen wellicht. Precies dat andere ding waar gemiddelde liefhebbers zich druk over maken. De vereniging, daar willen ze graag bij horen, niet bij een samengesteld geheel waar iedereen maar met iedereen kan praten. Straks zit er zo'n overloper die zo nodig naar een andere club moest.... Klinkt wat raar, maar het is wel hoe er wordt gedacht!
Afgelopen vrijdag hebben we op de ledenvergadering van ons cluppie het seizoen 2019 geëvalueerd, de voorzet voor 2020 gegeven. Goed initiatief, hebben de leden in ieder geval iets in te brengen.
Uitkomst? Hou het maar zoals het was, niet teveel vluchten graag,moet wel hobby blijven. Nationaal vliegprogramma? Iedereen vind er wat van, maar het nut wordt door weinig onderkend.
Nationaal cultuurgoed was het toch? Dan mogen we er wel wat voorzichtiger mee omgaan, dat nationale gaat nog wel, maar de bijbehorende cultuur, die is in 2021 nog lang niet waar het zijn moet. 2021, jaar waarin het postduivenhobby landschap er heel anders uit zal zien, of toch niet?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 29 september 2019

29-09-2019 Uitgangspunt van selecteren.

U kent dat vast wel, selectie, dat wat altijd na  het seizoen een heikel punt is, het is nooit leuk om duiven van het hok te doen. 
Ik zelf ben inmiddels wel gepokt en gemazeld op dit gebied. Er worden duiven gekweekt, er moeten dus ook weer duiven weg. Ik heb als uitgangspunt dat ik probeer elk seizoen de kwaliteit in mijn hok te verbeteren. Ik ben op zoek naar en probeer toe te werken naar een ploeg duiven waar elke marathon prijzen 1:10 worden gespeeld op minimaal afdelingsniveau, daarnaast is kopvliegen een must, dit zorgt voor de broodnodige motivatie om door te zetten.
Mooiste quote die ik hoorde op het gebied van selecteren: Elk duif die je weg doet verhoogd de kwaliteit in je hok. Klopt als een bus, als je de goeden maar laat zitten. Goed is ten opzichte van wat je hebt. De buurman kan beter hebben, maar dat is niet waar jij het mee moet doen. Het kan wel de motivatie zijn om beter te worden.
Ik schrijf wel vaker over Joan, jeugdlid bij onze club, ik help hem wat om te zorgen dat hij wegwijs wordt in dat gesloten wereldje waarin we verkeren. Simpel systeem, de duiven die er zijn proberen en doorgaan met dat wat oplevert. Vorige week hebben we bekeken wat er bij Joan op het hok is, weggenomen wat geen toegevoegde waarde heeft, daarmee wat duiven laten zitten waar volgend jaar weer op de vitesse en midfond gestreden kan worden. Ook is er een schifting gemaakt in de 3 kweekkoppels. Stap naar voren, stap beter geworden afgelopen seizoen. Volgend jaar minimaal stabiliseren, maar vooral proberen op elke vlucht te scoren, nu lukte dat nog niet.
Het lastige is het selecteren van duiven die alleen voor de kweek dienen. Voor de overnachters wordt dit wat beter, het wordt per jaar duidelijker wat werkt op mijn hok en mijn systeem en wat niet, daarmee wordt het ook steeds makkelijker te bepalen welke duiven toevoegen. Kwekers moeten tenslotte toevoegen. 
Ik heb daarnaast ook een tiental duiven aangeschaft voor het kweken van duiven voor OLR's. Duiven waarvan ik de ouders heb gezien en beoordeeld, goed bevonden en jongen besteld. Van de 10 geleverde jongen zijn er inmiddels al 6 verdwenen. Waarom? Twee werden ziek en werden weggenomen, 4 zijn in etappes weggenomen omdat ze niet voldoen aan de basis voorwaarden voor een goede duif, te slap, niet in balans, vleugels niet in de juiste verhouding. Reden genoeg om er niet mee verder te gaan. Er zijn er nog 4, waarvan ik er bij eentje nog vraagtekens heb, maar nog te jong voor een finaal oordeel.
De duiven die overblijven krijgen de kans jongen te produceren en zullen verder worden beoordeeld aan de hand van de prestaties van de jongen, net als de kwekers die ik heb voor de overnacht.
Het WK wielrennen is bezig in de stromende regen, de sterksten blijven over, of liever de renners die tegen kou en vocht kunnen. De stunt van van Vleuten gisteren kan niet worden herhaald. Zelden is er zo'n machtsvertoon op het parcours neergelegd. Nederland wer dop één dag maar liefst 4 wereldkampioenen rijker. Naast van Vleuten bij het wielrennen, Badloe bij het windsurfen, Hassam op de 10.000 hardlopen en de Vries in de Formula 2 autoracen. 
Max werd vandaag vierde, Leclercq door zijn eigen team in het pak gestoken, vreemde manier van taktiek. Maar ja, ben dan ook maar een leek.
Ik ga zo na het WK nog maar eens kijken naar de verwantschappen tussen de duiven, kweken in familie verband is ook een must om kwaliteit vast te houden. Er zijn diverse methodes om dit te doen, nauw ingeteeld via F1 of wat minder nauw, maar wel in lijn of familieband, Bruce Lowe verzon het ooit, na heel secuur de stambomen van renpaarden uitgezocht te hebben. Ik kan natuurlijk ook gewoon het aloude goed x goed toepassen, het is maar net wat er goed lijkt.
Conclusie na wat research te hebben gedaan over het Bruce Lowe systeem: er zijn er maar een paar die echt van invloed zijn op de verdere ontwikkeling van de postduif. Verder zoeken naar de witte raaf dan maar. Je weet maar nooit of die er tussen zit.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zaterdag 21 september 2019

21-09-2019 Kiespijn

Kiespijn, je kan het inderdaad missen. Afgelopen weken behoorlijk last gehad, vorige week zo erg dat ik flink aan de Paracetamol was. Iets wat ik verafschuw, geen rotzooi in mijn lijf. De relevantie van het bestaan van deze pilletjes werd me nu wel duidelijk. Lang verhaal kort, afgelopen dinsdag eindelijk geholpen aan het probleem, na een paar dagen was het weer "rustig" in de bovenkaak. Eigen schuld, ik had eerder moeten bellen, beter naar mijn lijf moeten luisteren.

Wat ik ook mis als kiespijn zijn de vele duivengroepen op Facebook. Sinds ik die in de ban deed is het een stuk rustiger mijn duivenwereld, ben ik in staat om veel beter gefundeerde meningen te vormen. Natuurlijk, ik heb veel links met mensen op hetzelfde Facebook, natuurlijk komt er soms nog wat voorbij aan gekrakeel, maar het is nu te behappen en zelfs te begrijpen. Informatie krijg je in het huidige tijdperk overal vandaan, missen doe je dus niets.

Er is flink discussie gaande over vliegprogramma's, concepten, opeens lijkt iedereen het beste idee voor 2020 te hebben. Positieve daarvan is dat het toont dat er in ieder geval betrokkenheid is. Wat opvalt is dat er veel uiteenlopend is, vooral de start van het jongen seizoen is een heikel punt.


Voor mij is er minder belang, jongen richt ik zelf af, jaarlingen worden op het programma gespeeld ter opleiding. Een aantal midfond vluchten op donderdag inkorven voor de broodnodige ervaring van het eten en drinken in de containers vind ik altijd een pré. Verder is het wat het is, de voor mij belangrijke vluchten zijn in juni en juli, lijkt me dat er dan toch genoeg gelegenheid is om de ervaren duiven de broodnodige wedstrijd kilometers te geven.

Een paar punten die ik toch mee wil geven aan diegenen die hier beleid over moeten maken: het aantal vluchten vind men over het algemeen te veel. Zorg dat we voor de jongen eerst wat vluchten op een kortere afstand voor rayons (tot 150 kilometer) inroosteren. In Friesland in 2018 is dit uitstekend bevallen. Dan half juli met de hele afdeling lossen, als officiele kick-off voor het jongen seizoen. Dat gaf heel wat minder ellende, minder duiven werden verspeeld en een goede deelname tot het einde van het jongen seizoen. Als er dan toch zolang met jongen wordt doorgespeeld: wat is de relevantie dan nog van de natour?

Voor het Noorden nog een tip: Limoges valt als eerste overnachting te vroeg, gewoon laten vallen, er blijven dan nog 6 vluchten over die er niet om liegen. Drie blokken van twee weekenden en daartussen een weekend om ff niets te doen of wat kilometers programma te trainen. Lijkt me best ideaal. Wil je meer spelen, of toch iets mee hebben in de weekenden dat er geen NPO middaglossing is? Speel dan dagfond of ZLU, die kan je door het hele land inkorven. Graag niet lopen klagen over kosten aub, dat heb je zelf in de hand. Er is niemand die zegt dat je met manden vol duiven naar het lokaal moet.

Jongen africhten is dit jaar super verlopen. De eerste groep was al klaar, de tweede groep is in week 37 maar liefst 4 keer over het IJsselmeer gegaan twee blokken van twee dagen. Na de zaterdag even gerust te hebben, op de zondag nog een ritje van ruim 100 kilometer als finale africhting. Duiven supergezond, we verliezen er slechts eentje van de 17. Er kan dus veel in september en vooral met gezonde duiven.

Alleen de laatjes moeten nog op de een of andere manier. Voor goed africhten moeten ze toch ook (bijna) dagelijks los kunnen. Lastig is het nu al om de duiven in de ochtend te laten vliegen, bij vertrek naar het werk  's ochtends is het al weer schemerig, 's Avonds tekort tijd voor donker om wegtrekkende duiven de kans te geven weer thuis te komen. Dit is in de voorjaar en zomer maanden al lastig, de reden waarom ik best wat duiven rond het hok kwijt raak.

Duiven ruien als gekken, gaat prima op de standaard variamax met 20% gerst en elke dag wat verse mineralen. Was het niet de "Klak" die zei dat de duiven gewoon hetzelfde voer moesten hebben het jaar rond? Ze moeten in ieder geval hebben wat ze nodig hebben en niet teveel, dan gaat het allemaal prima!



Tot de volgende!




www.postduivenblog.nl

zaterdag 7 september 2019

07-09-2019: de "71" en Live-Aid

Zaterdagavond, weekend na een hectische week waarin er voor het werk heel wat kilometers afgelegd moesten worden.
Vera is naar Terschelling om het Rock and Roll festival mee te maken, samen met haar vriendinnen. Zelf ben ik thuis, eet mijn maaltje en geniet ondertussen van wat er op de radio wordt uitgezonden.
Radio Veronica zend "Live-Aid" uit, een festival wat in 1985 nogal wat stof deed opwaaien, zo'n moment uit je jonge jaren waarvan je precies weet waar je was. De uitzending van toen wordt integraal herhaald, zelfs met de wisselingen tussen beurtelings Wembley Londen en JFK stadium Philadelphia. Opgezet door Bob Geldof en zijn maten, toendertijd bekend als zanger van een bandje dat de Boomtown Rats heette, met een wereldhit "Don't like mondays". Het festival was bedoeld om geld op te halen voor de hongersnood in Ethiopie. Later heeft het festival Bob Geldof meer roem en invloed gebracht dan zijn muziekcarriere en werd hij "Sir Bob".
Wat ik beleefde die dag weet ik ook nog wel. 21 was ik, speelde een wereldseizoen met de oude duiven in mijn club "De Luchtpost" in Enkhuizen. Op vooral de midfond was ik de te kloppen man, ondanks dat ik slechts met een handvol weduwnaars speelde. Ik had de "10", een blauwe doffer die dat jaar 3x maal een eerste wist te spelen vanaf Pont St. Maxence, midfond op ruim 400 kilometer. Op de dag van Live-Aid werd Ruffec vervlogen. Een dagfondvlucht van maar liefst 830 kilometer. Warm weer, wind op kop, echt zomer weer, maar niet vervelend. Duivenweer, zo'n vlucht waar je naar uitkeek.
Eerder op de dag was er al een jonge duivenvlucht geweest. Er was al afgeslagen voor de jonge duiven, zoals dat vaak ging in de tijd van de gummiringen. Klokken voor de fond bleven dicht, maar wel een "controleklap" zoals dat zo mooi heette, om de tijden van de jongen te borgen. De meesten hadden niet mee op de fond, te ver, te laat in het seizoen en tekort duiven, ook toen waren dat al gangbare argumenten. In mijn club waren wel wat spelers die volledig voor het generaal gingen en dus inkorfden op deze vluchten, na Ruffec volgde ook altijd nog Bergerac, gewoon als programmavlucht.
Ik had 2 duiven in de strijd, waaronder de "71", een tweejarige doffer, zelf gekweekt uit een zoon van het vermaarde kweekkoppel van Frans Buis en een duivin uit het eigen soort, de "74", zij was zelf een goede fondvliegster.
De "71" was niet bepaald een doffer die je graag in je kleine ploegje had, alleen maar geschikt voor zwaar en ver, nam eigenlijk een plek in van de toen veel meer gewenste allrounders. Allrounders die je nu steeds minder tegenkomt, die konden knallen van 100 tot 800 kilometer. Gezien de grootte van mijn vliegploegje zat hij eigenlijk in de weg.
Ik had hem laten zitten na een mager jaar als jaarling. Hij kwam uit het goede soort, moest wat kunnen op de hele verre vluchten in Juli. Na lang wikken en wegen toch doorgezet, hij bleef, van hem werden wonderen verwacht op de verste drachten.
Tijdens het inkorven op donderdag viel me al op dat hij lichter was dan anders, maar toch vol. Geen duivin gehad, alleen een schaal, rustig de mand in moest hij. Vraag was of hij de verwachting ook kon inlossen. Flip was onze inkorver aan de ringentang, ook de grote crack in de club, hij keek nog eens extra toen hij de doffer in de mand zette. Als Flip dat deed was er wat bijzonders aan de hand.
Eind van de middag had ik mij losgeweekt van de TV, alle wereldsterren waren bij elkaar om een ongelofelijk feest te bouwen in de stadions, de hele wereld keek mee. De transistor werd neergezet in het schuurtje beneden, zelf vatte ik post op het platje voor het hok, als altijd vol in de zon, enige plek waar je de duiven kon zien vallen, verder zaten we ingebouwd tussen de huizen en schuren van de buurt. De uren tikten weg, dit keer duurde het wachten niet lang, al mijn muzikale favorieten kwamen voorbij. Ondertussen druppelden er duiven binnen in de club, ik vroeg mij af of de "71" de verwachting wel kon inlossen. Op het moment dat Eric Clapton zijn "Layla" inzet, één van mijn favoriete nummers, valt de "71". Niet supervroeg, maar wel met de bevestiging van wat ik in hem vermoedde. De kick die elke melker krijgt als er een duif valt, voelde ik dubbel die avond, bekroning van een dag die je toch al niet meer ging vergeten. Duif geklokt, gemeld, Eric Clapton maakt er ondertussen wat moois van op de radio, zijn liefde voor Layla betuigend...... Die passie, die de duivenfanaat ook zo kenmerkt, spat uit de speakers.
Het is ruim 34 jaar later als Eric weer voorbij komt, met het onverwoestbare Layla. De setting is compleet anders nu, maar toch. Er valt een donkere op het hok, dit keer in de regen. Nog een achterblijver van de africhting vanmiddag, een jonge doffer, over twee jaar moet hij minstens kunnen wat de "71" die dag van Live-Aid bewees. Eric Clapton bezingt zijn liefde voor Layla en die donkere brengt de herinnering aan de "71" terug, op die bijzondere zomerse juli dag. Heel even voel ik hoe het kippenvel over mijn arm trekt.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl





zondag 1 september 2019

01-09 Afscheid van de zomer

Zondagochtend 1 september, ik kijk naar buiten en zie bewolking en een temperatuur die een stukje minder is dan gisteren. Het was aangekondigd, precies op de dag dat de meteorologische zomer eindigt zou het weer ook omslaan. Keurig in de avond, met dikke druppen en onweersbuien. Duidelijker kan je niet zijn als je Moeder Natuur bent.
Een bijna symbolische markering naar onstabieler weer, weer dat bij het najaar past. Natuurlijk, hopen op van die mooie najaarsdagen, Indian Summer hoor je dan vaak, hier in Holland is dat gewoon lekker nazomerweer.
Dat nazomerweer heb ik nog wel nodig ook. De jongen africhten is een intensief klusje, tenminste als je het doet op de manier die ik voor mijzelf ooit heb bedacht. In 2017 en 2018 heb ik hier wat minder aandacht aanbesteed, 2018 bijna helemaal niet zelfs. Wat opvalt is dat ik van de jongen van die jaargangen tekort over heb gehouden. Of het persé wat met de opleiding als jong te maken heeft weet ik niet, maar het heeft me wel doen inzien dat je alle stappen die je in je eigen systeem inbouwt ook daadwerkelijk moet uitvoeren.
Vaste lezers weten het, volgens mij staat er ook nog ergens een artikeltje apart op mijn blog over hoe ik de jongen opleid.
Ze gaan hier niet mee met de club, maar ik richt zelf af. Ooit bedacht vanwege tijdsgebrek en heen en weer racen naar het inkorflokaal, anderzijds heb ik de mogelijkheid om intensief af te richten omdat ik dagelijks een grote afstand richting werk rijd.
Hier is ook het systeem van opleiden op gebaseerd. De jongen gaan 5x op 25 km los, dan 5x op ca 50 km, dan 5x op ca 75 km. In de 75 km zit dan ook de oversteek over het IJsselmeer, als ik los vanaf mijn werk zijn de duiven gedwongen de oversteek te maken. Er wordt vaak wat lacherig over gedaan, maar vaak zie ik duiven thuiskomen uit de west en noordwest kant, die hebben gewoon heel veel water onder zich gehad. Bij gelegenheid rijd ik dan ook nog wel eens naar de oostkant, wat bijna altijd voor een lastige africhting zorgt. Als ik examen worden ze dan nog eens op 100 km losgelaten, bij voorkeur 1 voor 1, met tussenpozen, om ze ook echt te laten zoeken.
Ik ben voorstander van een opleiding waar de jongen moeten zoeken en afzien, ze moeten zich later op de marathons ook zelf kunnen redden. Neem maar aan dat deze duiven meestal niet in 1 streep rechtdoor naar huis vliegen, maar goed meningen zullen hier over verdeeld zijn.
De oudste groep jongen met de witte knijpringen schieten ondertussen aardig op, zij hebben hun 3de africhting op 75 km gehad. Gisteren vanuit de oostkant met lastige thuiskomsten, de 2de groep met blauwe knijpringen is op de helft, zij hebben gisteren hun 2de ritje op 50 km gehad, dit keer vanaf Meppel, doordeweeks is dit halverwege de Afsluitdijk. Er zijn nog een paar latere jongen, deze zijn te jong om af te richten. Deze week vlogen die voor het eerst naar behoren. Er komen nog een paar laatjes, deze week uitgekomen, er zijn ook nog wat ringen uitgezet, waarvan ik hoop dat die terugkomen compleet met jong.
Deze week weer voor het eerst aan het werk, de 1ste dag is altijd even schakelen, daarna is het weer business as usual, op naar januari, pakken we nog maar weer eens een weekje op een zonnig eiland.

Tot de volgende!




donderdag 22 augustus 2019

22-08-2019 Terug naar de werkelijkheid

Het is donderdag vandaag, de vakantie zit er weer bijna op. We hebben twee weken door Denemarken en Zweden getrokken, voor het eerst dat we deze landen wat beter hebben leren kennen. De moeite waard, dat zeker. Opvallend was dat er zo weinig duiven te zien waren. Alleen in Ribe, in het zuiden van Denemarken waren wat stadsduiven te zien rond de kerk. Daarnaast was er een koppeltje te zien in het Zweedse Ystad, rondom het voormalige klooster, keurig gereguleerd, ze werden zelfs vermeld op een bord met soorten die er in en om het klooster te zien waren. 
Hoe blij kan je dan zijn als je op de terugweg stopt in Flensburg, Duitsland. Net over de grens met Denemarken. Je hoeft er dan plotseling niet eens meer om te zoeken, door de hele stad zie je duiven vliegen, rondstruinen, in kleuren die je soms niet eens kunt benoemen. Als je hart dan een sprongetje maakt, tja, dan ben je een echte. Addicted for life, zeggen de Amerikanen.
Stadsduif in Flensburg

Het was ook vlak na de klapper die we hier in Engelum meemaakten vanaf Bergerac. De stofwolken zijn gedaald, de realiteit zegt dat we weer gewoon door moeten. Nagenieten, dat wel. Dat moet ook, misschien maak je dit nooit meer mee.
De duiven waren weer keurig verzorgd door de buren, er was één noodgeval met een jong wat uit het nest was gevallen, daar was wat gespecialiseerde hulp bij nodig,Wim heeft dit keurig op kunnen lossen. Het is ook waarom ik liever geen jongen heb als ik weg ben. Complicaties komen altijd wel voor, mensen die wat minder van duiven weten komen er dan niet makkelijk uit. Gelukkig was er back-up.

De plannen voor de komende tijd? De jongen africhten. Het eerste ploegje met de witte knijpringen was al vaker weggeweest, zij moeten hun opleiding nog afronden, het tweede groepje heb ik voorzien van blauwe knijpringen, zij gaan vanaf komende week mee in de auto. Ik moet tenslotte weer gaan werken, dan gaat het weer in één moeite door. De jongen die niet meer in dat groepje passen vanwege te jong krijgen een groene knijpring. Of deze nog opgeleerd kunnen worden hangt af van omstandigheden. Het weer, de gezondheid van de jongen en verplichtingen qua werk zijn hierin leidend.
Deze dagen benut om alles op het hok weer uit de vakantiemodus en in de eigen verzorgingsmodus te zetten. Ik moet het afkloppen, maar tot nog toe heb ik over de gezondheid van de jongen dit jaar weinig te klagen. In ieder geval is er nog mogelijkheid tot en met 1 november, dan gaat de winterrust in, voor duif en baas. De oude duiven zitten al weer gescheiden en op de rust stand, ruien is het devies. Eerste vereiste voor goede prestaties is een zondagspak, wat voor het grootste deel met de rui wordt bepaald. Waar gelegenheid is zal ik de duivinnen van de vliegploeg af en toe laten vliegen. De spieren wat onderhouden voorkomt scheefvliegers in het voorjaar.

Een consequentie van het pakken van teletekst is dat er opeens heel veel mensen denken dat je ongelimiteerd bonnen kunt schenken. Ik zie daar vanaf. De reden is heel simpel: ik heb niet veel kweekkoppels, net als iedere andere liefhebber moet ik best veel jongen kweken om er een aantal over te houden die goed zullen presteren. Als ik van de kweekkoppels dan ook nog eens een deel jongen ga afstaan omdat ik verplichtingen ben aangegaan met allerlei clubs en organisaties is het einde zoek. Er komt een laat jong of een bon van de teletekst duivin te koop op de prijsuitreiking van NIC Holwerd en daarmee is het klaar. Met mijn eigen club regel ik iets anders, verder komt er niets beschikbaar. Ik blijf graag baas in eigen huis. 

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 4 augustus 2019

04-08-2019 Teletekst!

De kreet bestaat nog, hoewel de uitslagen al een paar jaar niet meer te volgen zijn op het "echte" teletekst. U weet het misschien nog wel, die digitale krant, die achter de tv programma's schuil gaat.
De afdeling Friesland maakt de meldingen nog wel op met een teletekst look. Op de site van de afdeling kan je dan het plaatje downloaden. Bij menig liefhebber worden die nog steeds ingelijst.
Teletekst, in 2014 lukte het al eens vanaf Ruffec, 4de NPO, in de sector lukte het toen net niet, 13de werd de "801" toen afgevlagd. In de voorbije jaren wel vaak mooie klasseringen, maar top 10 zat er niet in.
Nu was het goed raak. De "592" arriveerde om 13:00 in Engelum, ze viel als een sluipmoordenaar, je hebt er pas erg in als het is gebeurd. Ze deed dat al eerder, vorig jaar van Perigueux, een paar weken terug van Dax, nu weer vanaf Bergerac.
Ik had wel gezien dat Jan Grootoonk had gedraaid, voor 12:00 uur al, wat een tijd voor het noorden. Ik had ook gezien dat er na een uur nog niets bij gekomen was. Weer een lange zit zo leek het. 
Vlak voor 13:00 uur twee meldingen erbij, weer Grootoonk en Bennie de Vries uit Bolward. Dat was al dichter in de buurt, tijd om af te ronden en klaar te gaan zitten.
Ik hoorde een plof op de golfplaten van het hok. Niet een plof van een duif die thuiskomt van een vlucht, maar zo'n wijfelende plof. Van een duif die te laat thuis komt en weet dat hij geen eten krijgt. Ik hoorde niet eens het geluid van klappende vleugels die nog even bijremmen voor er wordt geland. "Ik had alle jongen toch binnen?" schoot door mijn hoofd. Ondertussen mijn hoofd draaiend naar het hok zag ik een blauwe, paar witte spikkels op de kop.
Mijn hart sloeg over, de "592", Bergerac, steenvroeg, vroeger dan ik gewend ben. Ik wil naar het hok toe rennen, maar bedenk me meteen. Deze moet met de nodig zorg worden behandeld, anders komt ze er niet in....... Ze had het al een paar keer eerder, nu deed ze precies weer hetzelfde kunstje.
Rustig het hok in om even een duivin te pakken. Eigenlijk de verkeerde om los te laten en snel weer binnen te lopen, de truc om de "592" te verleiden op de spoetnik te gaan. Natuurlijk bleef de lokker draaien, extra vrijheid, life is great!
Nog een duivin, ze moest leggen wist ik, voorzichtig op de spoetnik gezet, vlak naast het valgat. Ze bleef zitten en de belangstelling van de "592" was gewekt. "Rustig blijven nu!", schiet door mijn hoofd. Tergend langzaam schuift ze naar voren, nog een golfje over, nog eentje, tot ze precies het goede plekje heeft om naar beneden te glijden, naar het valgat. 
Eindelijk duikt ze erin, de piep van de klok geeft aan dat ze geregistreerd is. Yes!!! 13:07, wat een tijd. Foto gemaakt om de tijd niet te vergeten, Simon gebeld om te melden. "Heb je al eentje? Dat is teletekst, man! Super, wat een tijd!" Op het moment dat Simon dat uitroept ben ik het even kwijt. Verdorie, het is echt waar, ik pak een supervroege. 
Na het melden en de felicitaties van Simon meteen Wim gebeld. Wim is één van de duivenmaten waar je altijd op kan bouwen. Hij heeft het duifje ingekorfd voor mij, mooier nog, het duifje komt bij hem uit het kweekhok. 
"Ik heb één Wim!", ik neem niet eens de tijd om te melden wie er aan de lijn is. Wim juicht nog harder dan ik, is misschien nog wel blijer. Mijn keel slaat dicht, tjee, wat gebeurd hier? Wim hoort aan mijn stem hoe het er voor staat en vind het eerste de ratio weer terug. "Ik bel zo nog wel even, kom eerst maar even bij!" Ik neem een paar tellen om mezelf weer te vinden en bel Bram, in gesprek, dan maar een appje. Ook Hans niet vergeten natuurlijk, hij neemt wel meteen op, had het al op de meldsite gezien en feliciteert hartelijk, Bram belt daarna meteen weer terug, ook super blij. 
Goed nieuws gaat snel blijkbaar. In no time wordt gebeld en geappt door clubgenoten en mensen die ik normaal niet vaak spreek. Overweldigend is het.
Na een uurtje wordt het weer wat rustiger en kan het allemaal een beetje betijden. Schitterend om mee te maken. Die tweede plek in de sector is inmiddels al zeker, nationaal blijkt ze ook nog een prachtige klassering te halen. 
Terug naar de werkelijkheid moet ik nog ruim 4 uur wachten op de tweede, zij klasseert zich als altijd, in de middenmoot, opgevolgd door een beloftevolle jaarling. De "063" mist nog, de duivin die ik van Dax mooi vroeg klokte, ze ging net zo mooi de mand in als de "592".
Tijd om klaar te zetten voor de dagfond, toch maar twee ingezet op Bourges, later Vierzon. Maakt niet veel uit, evengoed een eind op één dag. Er wordt ook hier één van de twee geklokt, niet vroeg, maar ze doet mee, speelt nog een NPO klassering bij elkaar. Niet gek voor een jaarling op haar eerste grote opdracht.
Seizoen 2019 was niet echt mijn seizoen, maar de maand juli maakt wel heel veel goed. Naast de mooie resultaten op Dax en Bergerac, werd er door de jaarlingen ook nog goed gepresteerd op de programmavluchten, wat resulteerde in 4x klasseringen binnen de eerste 10 in de club, afgerond met een eerste. Vierzon bevestigd de vorm van de jaarlingen nog maar eens.
De jongen nog wat africhten en op naar 2020. Heb er nu al weer zin in!


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 28 juli 2019

28 juli, bijna

Zondagochtend 28 juli, dag van uitersten. In het noorden nog steeds warm weer, in het zuiden was het gisteren al behoorlijk afgekoeld met buien en onweer. 
Veel van de duiven van Orange moeten nog vallen, het gaat uiterst moeizaam. Een blik op de meldsite verteld dat er ruim 100 het hok weer hebben gevonden, ongeveer 25% is thuis. Zwaar, wederom een vlucht waarbij de duiven regen en onweersfronten moeten trotseren.
28 juli, de dag dat mijn vader 86 had geworden, gemist maar niet vergeten. 28 juli, de dag nadat we bij onze kleindochter en pleegmoeder op bezoek waren, het grootste geluk dat je kan vinden. 28 juli, de dag dat we Vera's verjaardag vast vieren. Altijd leuker op zondag met elkaar, dan op maandag terwijl iedereen werkt of in ieder geval druk is.
28 juli, de dag dat ik nog eens de nieuwste aanwinsten voor de kweek voor volgende jaar bekijk. Mooie dieren, opent weer perspectief.
28 juli, de dag dat de Tour eindigt, met een winnaar die de belofte heeft nog vaak winnaar te worden. Bekeken rijden en aanvallen waar nodig loonde. Geen gezeur over ingekorte etappes of meer van dat fraais, hij was gewoon de beste. Kruiswijk laat wederom zien dat hij top is, maar hij is net niet de beste. 
28 juli, wat doet Max vanmiddag? Een titanenstrijd met Hamilton ligt in het verschiet, gaat om het aflossen van de ene generatie naar de andere. Loslaten is voor heren met een dergelijke mentaliteit geen optie..... Enerverend.
28 juli, het is ook de dag dat het nog 2 dagen is voor de inkorving voor Bergerac, de laatste nationale lossing van dit jaar, de laatste wedvlucht waar aan wordt deelgenomen in Engelum. 11 duivinnen zijn er nog, 4 overjarig, 7 jaarling. Alle 11 inkorven was de bedoeling, de omstandigheden bepalen uiteindelijk of dat lukt. De duivin die vorige week thuis kwam van Cahors gaat het niet halen. Geen neststand, hoewel ze wel in een prima conditie lijkt. 2 jaarlingen zitten op een jong van 11/12 dagen. De doffers jagen alweer, gaan ook niet mee, geen focus meer op de neststand. 1 jaarling wordt nog aan getwijfeld. Zij is gekoppeld met een andere duivin, de ene heeft al 4 dagen terug haar tweede ei gelegd, de twijfelaar legt deze pas morgen..... what to do?
6 of 7 mee naar Bergerac, voor mijn doen toch al veel, mooi ploegje dus, de rest maar overhouden voor volgend jaar.
De jongen worden ondertussen afgericht, voor zover mogelijk qua leeftijd. Ploegje van 16, ze zijn nu 6 keer weggeweest, 5x op zo'n 25 kilometer, vrijdag voor het eerst halverwege de Afsluitdijk. Alles netjes in het hok toen ik 's avonds thuis kwam. Hoe lang ze er over doen? Geen idee, is ook niet belangrijk. Op het moment dat ik in het hok kom zitten ze braaf te wachten, allemaal topfit, wachtend op nog een beetje voer, gewoonte van de baas. Zodra ze thuis komen staat er wat voer klaar, de laatkomers en treuzelaars hebben niets, krijgen 's avonds nog de gelegenheid om wat bij te eten. Bij het ploegje van 16 één uitvaller, liep op de donderdag bij een liefhebber in Franeker binnen, duifje 's ochtend meteen opgegeven door deze liefhebber, 's avonds op de weg naar huis meteen opgehaald. Leuk gesprek toe. Zo leer je elkaar tenminste een beetje kennen.
De andere jongen, nog te jong om mee te nemen, vliegen al goed, een paar piepers daar gelaten. Na de vakantie, in september, kan er van die ploeg nog flink worden afgericht. Natuurlijk ben ik daarbij afhankelijk van het weer, ga er vanuit dat dat best goed komt. Woensdagavond was het warm, strak blauwe lucht, geen wolkje te zien. De jongen van het tweede ploegje vertrokken als een speer. Als ik dat zie gebeuren weet ik het al, dat gaat veren kosten. Om 21:30 nog 6 weg, 's ochtends vond ik er nog 4 van terug in het hok. Twee jongen nog onderweg. Zaterdagochtend telefoon, een liefhebber uit het naburige Menaam. Duifje opgevangen, direct weer opgehaald, foutje maken we allemaal wel eens dus meteen weer terug in hok, wel een kruisje achter het ringnummer, die fout moet natuurlijk niet te vaak worden gemaakt. Toch apart. Voor de tijd al zo'n 10 jongen weg van het hok, onder omstandigheden zoals ik omschreef, nooit wat opgegeven gekregen, nu twee van de drie in een paar dagen tijd? Tijd van het jaar, besef bij iedereen dat ieder jong er eentje is die misschien het verschil toch ooit gaat maken? Ik zou het niet weten. Wel leuk overigens, al vaak langs gefietst, nu toch een keer kennis kunnen maken.
Bergerac zit aardig in de kop, hoop dat er toch weer een paar goed doorkomen, zou mooi zijn, met het oog op de motivatie naar seizoen 2020.

Tot de volgende!



zondag 21 juli 2019

Laatste stop, Bergerac!

Seizoen 2019, we naderen het einde. Op het moment van schrijven is de één na laatste dagfond onderweg, in sector 4 wordt Chateaudun gespeeld. Dax is geweest, 5de vlucht in de cyclus van 7 in het NPO programma, als ik mij niet vergis zijn er ook nog twee internationale krakers (ZLU zeggen we in Holland). Kortom het einde is al weer in zicht, we zijn dan ook alweer de derde week van juli.
Hier zal alleen nog op Bergerac worden gekorfd. Naast de les die ik dit seizoen leerde en al een paar keer eerder beschreef, wordt het me ook steeds duidelijker dat de jaarlingen toch ook "examen" moeten doen, na een gedegen opleiding. Ze er zo even opgooien geloof ik nog steeds niet in. Zeker, de besten komen, maar de besten moeten ook eerst leren voor ze een stap verder kunnen. Zoeken naar een compromis dus. Voortschrijdend inzicht zegt dat er ergens een toets moment moet zijn, eigenlijk meer een moment waar de jaarlingen doorheen moeten. Ze zullen dus een keer hun debuut moeten maken op de grote fond. Compromis hier is dat de jaarlingen na het afwerken van de vitesse en midfond vluchten nog een keer aan de bak moeten. Op het einde van het seizoen, in een goede conditie en op een goede stand, ze moeten wel de kans krijgen om te laten zien dat ze het kunnen.
Jullie hebben het vast al begrepen, de jaarlingen gaan dus naar Bergerac, op de voorwaarden die ik zojuist al aankaartte. Daarnaast gaan ook de oude duivinnen mee, voor zover dat kan, qua conditie en neststanden.
Doel voor Bergerac is tweeledig: Met de ouden een plek 1:10 op NPO niveau, de jaarlingen moeten de afstand op een redelijke manier overbruggen, prijsvliegen is geen must. Ik zie deze vlucht nog steeds als een opleiding voor de jarigen.
We gaan er dus nog één keer voor, na Dax is de motivatie toch weer super, evenals de conditie van de duiven. 
De komende week iedere dag nog mee in de auto en 75 km trainen(vanaf de parkeerplaats op het werk in Noord-Holland). De zaterdag nog een lapje vanaf zo'n 50 km. Meppel is meestal de bestemming. De klok staat dan aan om te bepalen welke duif 1e getekende wordt. De duiven gaan de zondag en maandag alleen bij huis nog even los. Trainen doen ze bij huis nauwelijks, 10 minuten is al veel. De zondag en maandag is rust en energie tanken. Vanaf donderdag fondmix in de broedhokken, zodat de duivinnen zich vol energie kunnen laden voor de opdracht die ze vanaf de dinsdag staan te wachten.
Op dinsdagochtend de duiven afleveren bij Wim, hij neemt ze 's middags mee naar het NIC om in te korven. Envelop met geld voor afrekenen en instructies bijgeleverd. Werkt al jaren prima.
Ondertussen is vandaag hier het jongen seizoen begonnen. Vanochtend het eerste groepje jongen weggebracht op zo'n 25 km. Hopen dat ze voldoende oriëntatie hebben ontwikkeld op de tochten die ze bijna dagelijks maakten, voor de dekrui begon. Ik zal zo kijken of er al wat terug in het hok is.


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

dinsdag 16 juli 2019

Raak!

Ik liet het al vaker blijken in mijn blogs. 2019 is niet echt mijn seizoen. Vluchten met een zwaar verloop, veel duiven verspeeld, de overnachtvluchten die niet bepaald goed wilden verlopen.
Stug volhouden is dan het devies. Duiven hebben laten zien aanleg te hebben voor de vluchten van de lange adem, het toegepaste systeem van verzorgen, voeren en trainen is al vaak succesvol geweest met vroege prijzen en goede prijspercentages.
Eén grote verandering dit jaar bleek niet zo goed uit te pakken. Ik had in een paar artikelen gelezen op diverse websites dat er hokken zijn die alleen duivinnen op het nest spelen. Op zo'n afdeling zaten dan geen doffers. Iedere melker weet dat duivinnen makkelijk met elkaar aanparen, mits de omstandigheden daar toe uitnodigen.
Niet zo moeilijk. Je doet de duivinnen op het vlieghok zonder doffers, kunnen er twee keer zo veel duivinnen in, broedhokken open, nestschalen erin en wat nestmateriaal. Partytime!
Dat lukt inderdaad vrij gemakkelijk, al blijken er duivinnen absoluut niet van de vrouwenliefde te zijn. Er viel mij na een paar vitessevluchten in het voorjaar al wel iets anders op. Normaal vallen de duivinnen als straaljagers op het hok, ook als ze op het nest worden gespeeld. Dat is als ze thuiskomen van een vlucht. Nu viel op dat ze vaak bleven draaien, zenuwachtig, onvoldoende drang naar nest en bak. Je ziet dit vaak bij jaarlingen als ze thuiskomen van de eerste vluchten. Na wat routine is dat dan over, nu bleef het, ook bij oudere duivinnen.
Ik wilde toch graag dit systeem proberen dus bleef ik stug volhouden. Limoges kwam wat te vroeg misschien, hoewel de duiven in orde waren. St. Vincent werd een farce. 3 duivinnen mee die hun sporen al hadden verdiend en in goede conditie. Helaas niet eentje op de thuisbasis terug........ 
De zondagochtend was het in het Noorden nog klokken voor de laatste prijsduiven, ondertussen heb ik overdacht wat ik de afgelopen 3 maanden had gezien op het vlieghok. Zo rond half elf die zondagochtend, nadat ik de ergste teleurstelling had weten weg te zetten, kwam het juiste woord boven drijven. Dynamiek. Er is te weinig dynamiek in het hok. Geen vervelende doffers die duivinnen achterna zitten waar ze niet mee zijn gekoppeld. Geen steelse pogingen tot landje pik, of nestbakken veroveren. Favoriet spel van sommige doffers. De duivinnen kunnen elkaar wel flink op de kop zitten, maar territorium uitbreiden, proberen nog even buiten de pot te piesen, nee, dat niet. Precies wat er miste.

Diezelfde zondagochtend op de rem getrapt. Doffers uit de nestbakken van de kwekers gepakt. De jongen die er lagen konden ook wel door de kweek duivinnen worden grootgebracht. Na een paar dagen begonnen zich wat koppels te vormen, andere duivinnen weerstonden de charmes en bleven aan elkaar gepaard. Maar, het begon weer te leven in het hok! Het weekend van Perigueux niet mee gedaan, ook niet op de vitesse met de jaarlingen. De duivinnen kwamen weer op eitjes en waren klaar om getest te worden. De midfondvlucht van dat weekend liet al een mooi resultaat zien. Duifje bij de 1e 10 in de club, maar nog belangrijker, ze vielen het hok weer aan. Ze durfden weer als een streep te "vallen" en vlot binnen te lopen, hun plekje met verve op te eisen.
Het goede gevoel bij de baas kwam ook weer terug. Met goede moed werd er gekorfd voor Cahors, een hele zware editie, op maandag werd er reglementair afgeslagen in het NIC. Eén duifje thuis, had ik mij dan toch weer vergist, of werden we geklopt op waarde?
De dinsdag meteen weer gekorfd, de laatste 3 beschikbare overjarige duivinnen werden ingezet op Dax, alleen om de afstand (bijna 1170 km) al een klassieker. Het werd een harde met kopwind, fris, buien op het traject, hoewel er geen fronten waren om te doorkruisen. Iets waar de duiven van mijn hok een broertje dood aan lijken te hebben. Tegelijkertijd werd er ook ingezet op de laatste midfondvlucht van het jaar, daar moesten de jaarlingen het nog eens laten zien.
Wim, onvolprezen Wim, had de duiven voor Dax ingekorfd. Na het inkorven kwam hij klok en mand terugbrengen met de woorden: "ze waren mooier dan die van mij, dat moet wel goed gaan dit weekend". Samen nog even de midfond duifjes bekeken. Wim was vol lof over de gezondheid van de dieren en de conditie. Klasse was zijn omschrijving.
Zaterdagochtend vroeg op. Bezoek uit België zou er komen. Marc had een bonnetje van mij gekocht via internet, zich afvragend hoe ik toch aan die goede uitslagen kwam, tenminste lokaal dan. Dat waren toch afstanden en omstandigheden waar onze duiven doorheen moeten. Ik had voor hem 4 jongen geringd, ook nog twee doffers klaargezet, gewoon, omdat ik het bijzonder vind dat iemand 4 uren gaat rijden om bij mij duiven te halen. Ook Klaas kwam voorbij, niet met het beloofde jong, maar wel met gebak. En of ik maar even een vroege wilde pakken, om het seizoen weer goed te maken. Marc vertelde dat hij op zijn rit naar het noorden veel buien was tegengekomen. Hoe ongerust kan je worden.
Zaterdagmiddag, alles op de hokken is klaar. In het zuiden vallen de duiven van Dax beter dan dat er de laatste weken werd geklokt. Eind van de middag moest het maar gaan gebeuren.
De eerste meldingen. Gerard Koopman pakt in sector 4 weer de vroegsten, fenomenaal die man. Auke Rekker doet weer van zich spreken met de 6de NPO, iets zuidelijker hebben Bos, Pander, Brinkman en Wittebol ook al gepakt. Niet de minsten, when the going gets though, the though get going.
Ik zet mijn tweede klok klaar, de midfond duiven moeten ook nog vallen, zo rond de klok van 6, laat gelost, vlak achter de Ardennen.
Vera roept, of ik alvast wil eten, nog een beetje vroeg, maar dan was er vanavond tijd om rustig duiven te klokken. Ik loop naar binnen, naar mijn vaste stekje aan de eettafel, naar rechts kijk ik zo naar het hok. Uitkijkpost bij uitstek.
"English Pie", heerlijk zijn de eerste happen, wel erg warm. Ik neem nog een hap, verbrand mijn mond bijna als ik een flits op het hok zie vallen. "Duif!" roep ik als ik naar buiten storm. Onderweg al gezien dat het de "063" is, die donkere, 3de getekende, ze doet het dus toch, pas één duifje gemeld in het NIC.
De "063" loopt vlot binnen, de tijd op de klok afgelezen en Simon, onze meldpost gebeld. Ik word gefeliciteerd, "Gelukkig weer eens eentje vroeg John, mocht wel weer eens, ze zeiden met inkorven al dat ze mooi waren!", ik bedank Simon en ga aan mijn belrondje beginnen, na nog even naar de "063" te hebben gekeken.
Ik bel Wim, hij is blij voor mij en de duif die het zo goed had gedaan. Daarna wordt Bram nog gebeld, andere maat die altijd voor je klaar staat. Hans wordt geappt, hij is de kweker van de "063". Ik wil ook mijn eten nog binnen werken, dat is gelukkig al aardig afgekoeld. 
Twee happen verder weer een streep naar het hok. De "592" zie ik uit mijn ooghoek, 1ste getekende. Vera roept me nog na: "Alweer één?" Het duurt even voor ze binnen is, maar na een andere duif als lokker te hebben gebruikt lukt het. Weer Simon aan de telefoon, 3de melding op dat moment. "Ik zet hem erbij op de meldsite!" Na de duif nog eens te hebben gecheckt, Wim nog eens gebeld, hij is de kweker van de "592". Op het moment dat we bellen valt er bij Wim ook één. Ze lijken vlot door te komen. 
De English Pie is ondertussen koud, maar kan wel lekker vlug naar binnen worden geschoven. Weer een streep op het hok. "Van de midfond!" roep ik. Het is de "780", ook eentje van Wim, halfzusje van de "592". Cor gebeld, concoursleider van de club. Zijn vrouw schrijft de melding op, papier nog niet bij de hand. Eerste melding, maar even wachten, er kan verderop nog iets vallen. Ik zit in de club en het NIC op de voorhand.
Uiteindelijk vanaf Dax 2de en 4de in het NIC, met een 19de en 27ste stek in de afdeling. Eindelijk weer een resultaat. Op de midfond 1ste in de club en 10de in de "Kuststrook", het CCG. Ook in de afdeling nog dik binnen de 1:10, wat niet vaak gebeurd op zo'n vlucht bij mij. De duiven waren dus echt dik in orde.
Later op de avond schrijf ik op Facebook dat in 45 minuten een heel seizoen wordt goedgemaakt. Niet helemaal waar natuurlijk, het verlies van goede duiven zal zich de komende jaren nog laten voelen, daar kweek je er nooit teveel van. Toch geeft zo'n zaterdag de burger weer moed. De belangrijkste bijzaak in mijn leven houd me veel meer bezig dan goed voor me is.
De lessen van dit seizoen zijn hard, maar dat geldt voor veel liefhebbers als ik om mij heen hoor. 2019, niet echt mijn seizoen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl






zondag 7 juli 2019

7 juli zondagochtend

Het is zondagochtend, 7 juli. Het weekend van de hoogmis van de duivensport. Barcelona, klassieker der klassiekers wordt vervlogen. 
Voor de echte die-hards is er ook nog nationale middaglossing, hier in het noorden Cahors, er is dagfond, er is ook nog vitesse voor oude en jonge duiven. 
Keuze genoeg lijkt het.
Voor het noorden werden dagfond en vitesse uitgesteld, wegens een front dat zaterdag roet in het eten ging gooien. 
De beslissing lijkt gegrond. De duiven vanuit Cahors komen op de zaterdag maar mondjesmaat door, met overigens voor sector 4 een super overwinning voor de gigant uit Ermerveen. Gerard Koopman en zijn mannen flikken het gewoon weer. Op het moment van schrijven zijn er slechts 46 duiven in Friesland gemeld, we hebben dan over zondagochtend 07:32. Er worden 233 prijsduiven verwacht.
Oh ja, had ik het al over Kees gehad? Vorig jaar pakte hij in dit zelfde weekend van Dax de 25ste NPO en de 84ste nationaal Barcelona met zijn "Foekje". Dit jaar in hetzelfde weekend de 10e NPO op Cahors met een eigen kweek duifje. Zijn geheim? Hij legt zich toe op dit specifieke weekend. Zoekt de meest ervaren duiven uit voor Barca en zet de rest op de NPO middaglossing. Niet zonder succes, al twee jaar op rij. Ga toch nog maar eens even bij hem langs, valt nog wat te leren.
Barcelona verloopt ook niet gladjes, hoewel er natuurlijk ook hier weer een aantal opmerkelijke zaken te vermelden zijn. Good old Wim Muller, de man die ooit zijn stam duiven bouwde op de theorieën van dokter Anker en de genen van het "Zilvervosje" pakte de 1e nationaal en 6de internationaal. Naar ik begrijp een zeer gedenkwaardige. Waar de locatie in Wilhelminadorp bijna tot bedevaartsoord is verheven, schijnt de familie Muller daar toch te vertrekken. Ook Jelle Jellema doet weer van zich spreken. Deze superman op de marathon flikt het weer. Dik in de overvlucht pakt hij weer een duif, dit keer 3de nationaal.  Ook Jelle geeft aan dat er naar Barcelona wordt toegewerkt, de belangrijkste vlucht van het jaar. Wat nou regenfronten, wat nou traag verloop. Superduiven in een superconditie kunnen veel. Kijk naar de internationale winnaar, afgetekend is een te klein superlatief voor de prestatie van deze duif. Jeroen en Stein Rans, gefeliciteerd met deze geweldige overwinning.
In de noordelijkste provincies zijn bijna 100 duiven voor El Classico gezet, zaterdagvond zijn er 4 door. Ik blijf het bewonderenswaardig vinden.
Ondertussen kijk ik nog even op de site van Friesland '96. Nader bericht om 08:00, het gaat om de lossing van de dagfond en vitesse. We wachten af, net zoals we wachten op de eerste van Cahors. 2019, niet echt mijn seizoen....
Het is juli, de laatste jongen worden afgezet in het jongenhok, de oudsten wisten gisteren behendig een jonge havik te ontwijken. Wonderlijk blijft dat toch, instinct, het zit in de genen te weten wat je moet doen als er gevaar dreigt. Degenen die niet naar het instinct luisteren zijn gezien. Natuurlijke selectie. Gelukkig alles weer terug in het hok, deze slag weer gewonnen.
Het is zondagochtend 7 juli, het weekend van de hoogmis van de duivensport. Het is fris, winderig, beetje grijs boven de Wadden.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 30 juni 2019

Chimay

Maatregelen tegen de warmte genomen door het NPO, alle jonge duivenvluchten afgelast. Terechte beslissing is wat ik hoorde van de programmaspelers in onze club, gezien het verloop van de midfond vlucht voor de oude duiven snap ik dat ook wel. Voor de jongen had dit funest geweest.
De midfondvlucht vanuit Chimay kende dan ook een moeilijk verloop. In de afdeling staat het concours lang open, in onze vereniging duurt het meer dan 5 uur(!) voor er voldoende prijsduiven zijn, fiks langer dan het afdelingsconcours overigens. Ook de vereniging in Holwerd kende een nogal turbulente vlucht.
Reden hiervoor? Geen idee, de eerste in de afdeling werden, zoals verwacht kan worden met zuidoosten wind, geklokt in Harlingen, hemelsbreed niet ver van een aantal van onze leden, toch moet de eerste in de club bijna een uur wachten op de verlossende piep op het systeem.
Hier in Engelum de wordt zo'n 10 minuten na de eerste in de club(omgerekend) geklokt. Goed voor een 5de stek, de tweede weet zich ook nog in de top 10 te klasseren. De duiven kwamen, in vergelijking met de andere clubleden, goed naar huis. Wel nog één duivin achter, geklopt op waarde, zij was het hele seizoen al een vraagteken, de vraag die daarbij hoort heeft ze beantwoord.
Opvallend was het verloop vanaf internationaal Agen. Loodzwaar door de warmte op het traject. Frankrijk klokt de snelste duif, op de avond, waar maar een klein aantal duiven door wist te komen. Nederland toch weer goed vertegenwoordigd met een aantal  in de top 10 internationaal, nadat op Pau de klasse van de Nederlandse fondduif maar weer eens werd onderstreept. Volgende week de kraker vanuit Barcelona!
Wat er verder zoal gebeurde? Trump mocht wel Noord-Korea in, Max wint weer eens, magistraal is het juiste woord, de Nederlands kampioenen wielrennen zijn bekend. de voetbal dames zijn super bezig, halve finale én een ticket voor Tokyo, Olympische Spelen. Onwillekeurig trek ik een parallel met de voortgang in het duivenhok. Ik zie hier een trend die erop wijst dat de duiven hier pas 3de week van juni in forme komen, valt me al een paar jaar op. Toen de voetbal dames aan het toernooi begonnen was de kritiek niet misselijk. Nu, 5 wedstrijden verder, lijkt het allemaal weer te willen kloppen, al zijn we nog niet de beste. Forme die groeit in het toernooi........
Twee weken terug de reset knop ingedrukt, zoals in mijn vorige blog beschreven. De doffers hebben naast prestaties dus toch nog een belangrijke rol in het nesthok. Opvallend is hoe de duivinnen opeens het hok in duiken na een vlucht. Geen grote reeks rondes draaien om het hok wegens gestressd gedrag bijvoorbeeld. De duivinnen zitten strakker op de nesten, die doffers zorgen dus inderdaad voor een dynamiek die nodig is om een ploeg nestduivinnen op punt te krijgen. Iedereen zal het allang weten, ik nu ook!


Toch waren er dit weekend een paar gebeurtenissen die belangrijker zijn dan duiven. We zien al weken in de schemer Ransuilen jagen door de tuinen en de velden rondom het dorp. Gisteren vonden we erin in de boom in onze voortuin, de uil had daar een rustplek gekozen. Mooie foto's van gemaakt, maar vooral intens van genoten. Wat een belevenis.
Vanmiddag wilden we onderweg naar onze kleindochter even een broodje eten, gewoon een korte picknick langs de weg.
We draaien even weg van de snelweg en kwamen op een terrein uit met een gedenkplek voor alle misbruikte, vermiste en vermoorde kinderen. Out of the blue, niet naar gezocht. Het indrukwekkende monument doet je beseffen hoe hard je de handen dicht mag knijpen!
Maar het allerbelangrijkste was de kleine meid. Samen in haar zwembad en ook nog een ijsje eten samen. Feest!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


donderdag 20 juni 2019

Reset

De Oranje Leeuwinnen winnen hun groep en gaan door op het WK, Japan is de volgende halte, ongetwijfeld komen ze nog wel verder.
Dumoulin niet naar de Tour. Gevallen in de Giro, een knie die niet goed herstelde, een kijkoperatie en tekort tijd voor herstel. Misschien de Vuelta?
Waar gaat De Ligt toch heen, de geruchten gaan dat zelfs Real nog een stapeltje biljetten heeft gevonden, wat de wensen zijn van mijnheer De Ligt? Kunnen we daar rekening mee houden.
De vrouw uit Katwijk is eindelijk gevonden, na twee weken gissen, leven tussen hoop en vrees. Geen hoop meer, maar de vrees is weg.....
Maarten gaat het weer proberen, morgen begint hij aan zijn avontuur. Beroeps inzamelaar geworden voor de doelen die ook hem ooit terug op de rails hielpen, nobel streven, zien of zijn tactiek nu werkt.
Hier in Engelum een rollercoaster van goede en slechte berichten, houd het dan nooit op? 
St. Vincent liep uit op een debacle. 3 ervaren duivinnen ingekorfd, 3 duivinnen die niet op de thuisbasis terugkeerden, ze waren de ruggegraat van mijn vliegploeg dit jaar. 
De duiven zijn het minst belangrijk in de rollercoaster van de afgelopen anderhalve week, maar toch trek ik het mij aan. 
Overwegingen, muizenissen, beschuldigende vinger. 
Nee, niet zo, kijk naar wat je hebt gedaan, kijk naar wat je over het hoofd hebt gezien, wat had je kunnen weten. Train de trainer.......
Ik heb het antwoord niet, of misschien een gedeelte. 
De duiven waren goed, maar niet super, niet super is dus niet goed genoeg. Geduld, op de handen zitten, de duiven zeggen wanneer het goed is! Systeem van trainen en voeren heeft zich steeds bewezen.
Andere dynamiek in het hok. De dynamiek in het hok was anders dit seizoen. Geen doffers tussen de vliegduivinnen, minder strijd om een plekje, al kunnen duivinnen zich kapot vechten voor een broedschaal of schapje. Geen doffers die lopen te klieren, proberen om een broedbak extra te veroveren.
De trainer die traint, maar is hij er met zijn hoofd wel bij? Domweg een programma uitvoeren brengt geen topvorm, resultante zal duiven die trainingsarbeid hebben geleverd zijn. Die hand door het broedhok, nog even die duif in de handen, gewoon, even voelen hoe het ervoor staat. Ik gunde mezelf er veel tekort tijd voor...
Ik heb op de restknop gedrukt. Doffers uit het kweekhok tussen de vliegduivinnen gedaan, ze zoeken zelf maar uit wie met wie gaat. Geen duiven naar Perigueux, geen standen, maar vooral, goed is niet goed genoeg, super moeten ze zijn.
Ik mik nu op Cahors en de week erna Dax. Als ze super zijn tenminste, anders wordt het niets.
Van de dames die nog onderweg zijn vanuit St Vincent, ik hoop dat er straks toch nog eentje op het hok zit, ze worden node gemist.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 15 juni 2019

Zachte zomer regen

Barefoot girl sitting on the hood of a Dodge, drinking warm beer in the soft summer rain.
Mooie zin, schoot vanochtend wel 30 keer door mijn hoofd, terwijl ik in de druilerige regen de waterbakken van de duiven stond te schrobben. Waarom? Natuurlijk, het komt uit een nummer van Bruce, één van mijn alltime heroes in de muziek. Maar ook, de treffende gelijkenis. De regen voelde lauw, het was zo'n zomerregentje. Regenjack aan en het zweet op de rug. 
Wat het met de duiven heeft te maken weet ik eigenlijk niet zo goed, wilde het gewoon delen. 
St. Vincent, dat is waar het om draait. Gelost, vrijdagmiddag, er is van alle kanten alweer commentaar te lezen over hoe goed of slecht die lossing wel niet is geweest. Verhalen over weerkaarten, regenfronten en meer. Gelukkig heb ik vorige week de duivengroepen uit mijn Facebook gehaald, scheelt een mooie berg meningen die nergens op gefundeerd zijn.
Ik hoop dat er eentje doorkomt in Engelum vandaag, zal toch wat verder in de middag worden. Eerste melding tot nu toe in 's Gravensande, aan de kust, in het Westland. Verder in het zuiden, blijkbaar is daar de regen al een stuk opgetrokken. Het is 12:39 als er 9 meldingen op Compuclub Live staan. Nog iets meer dan 12000 duiven te gaan! 
De 557 stond er goed voor, klein pulletje eronder, ze is ook niet aan haar proefstuk toe, dus moet kunnen. De andere twee dames doen er niet veel voor onder trouwens...
We gaan het zien, Wim vertelde dinsdag dat zijn eerst getekende supervorm had, je weet wel, die vorm die nauwelijks voorkomt, waarvan je van te voren weet dat het goed zit. Ik hoop dat de vorm niet met de soft summer rain is weggespoeld en dat hij een vroege pakt.
Ga de klok er maar eens op doen, je weet het maar nooit tenslotte...

Succes iedereen!

Tot de volgende

www.postduivenblog.nl


maandag 10 juni 2019

Knap

Gisteren zijn de uitgestelde vluchten vervlogen van zaterdag. Voor onze afdeling waren dat Gennep en Sens. Mooi vliegweer, vooral Gennep kende een snel verloop. 
Opvallend was de prestatie die geleverd wordt door Klaas de Jong en Zn uit Ee op de dagfond. Ee ligt heel ver in de noordoost hoek van Friesland, op het vaste land worden de langste afstanden gespeeld, alleen de Amelanders hebben nog meer kilometers. Dit hok timmert overigens al jaren hard aan de weg, onder de bezielende leiding van Klaas de Jong.
Dat er goede duiven zitten wordt al jaren bewezen, dat het gisteren voor de wind was is ook duidelijk.Dit soort wedstrijden schijnt altijd in het voordeel van de overvlucht te zijn. Het zal best, kijkend naar de uitslag, alleen de nummer twee zit in de uiterste zuidwesthoek van Friesland, die duif moet een geheel eigen weg zijn gegaan. Twee weken geleden was de eerste dagfond, vanaf Troyes, andere omstandigheden, ook toen prijkte de naam K. de Jong en Zn in de top 10. Deelname ruim 7200 duiven, gisteren waren het er ruim 6200. Geen misselijke aantallen lijkt me. Er wordt daar flink aan de weg getimmerd. Ik vind het knap!

Op de vitesse eenzelfde beeld, de top 10 wordt bezet door de mannen uit de "Walden". Zwaagwesteinde, Damwoude en omgeving laten maar weer eens zien dat er in die hoek duiven zitten waar je goed mee uit de voeten kunt in het normale programma.

De jongen zijn er ook best uit


In Engelum werd alleen deelgenomen aan de vitesse, de jaarlingen ervaring laten opdoen is het devies, zo vaak mogelijk de mand in. Ook de overjarigen die (nog) niet mee hoeven gaan gewoon mee. Gisteren 11 in de strijd. Dit soort vluchten wil wel eens een uitschieter opleveren, maar helaas, toen ik klokte waren de prijzen er in de vereniging al bijna uit. Ze kwamen niettemin vlot, iets waar ik altijd wel blij van wordt. Door het uitstel hebben de jaarlingen ook hun eerste keer twee nachten mand te pakken. Cruciaal in de opleiding naar volwaardige overnachters. Ze krijgen nu nog een paar midfondvluchten, deze moeten op de donderdag worden ingekorfd, ook deze zijn nuttig. Meer kilometers, maar vooral mand ervaring. Als twee jarigen moeten ze de lange baan op, dan moeten de omstandigheden ze niets meer uit hoeven maken.
Op dit moment toch weer een jaarling achter. Een duivinnetje wat ik graag zie. 
De verklaring hiervoor? De jaarlingen hebben het hier altijd moeilijk, het jaarlingen jaar is echt een leerjaar. Als jong wordt er alleen afgericht, als dat al uitkomt. Als jaarling moeten ze leren met de stress van het inkorven en de container om te gaan. In mei begin ik met de duiven te rijden om er conditie op te krijgen. Iedere werkdag over het IJsselmeer, alleen bij weer extremen blijven ze thuis. Ook iedere week de mand in, hiermee blijkt dat er best wat duiven zijn die inhoudelijk niet teveel hebben, deze vallen ook af op den duur. Ik heb hier bijvoorbeeld twee jaarlingen die alleen nog als partner dienen. De ene kan de dagelijkse rit over het IJsselmeer niet aan, ik heb dat vaker gezien bij duiven, sommigen durven gewoon niet over het water. De andere is ook niet opgewassen tegen het systeem van trainen en wekelijks een vlucht. Ik vermoed dat het met de achterblijver van gisteren ook het geval is. Aan de omstandigheden op de vlieglijn kan het niet gelegen hebben.

Voor St. Vincent zitten er drie duivinnen klaar. Ingevlogen, getraind en de laatste dagen opgevoerd. Vooral de eerste getekende, de "557" lijkt er goed op te staan, vorig jaar vloog ze mooie prijsjes bij elkaar op een paar bikkelharde vluchten. Ik heb een goed gevoel!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 8 juni 2019

Mensen Bedankt!!

Het is zaterdagochtend, tweede weekend van juni. Pinksterweekend, bijna iedereen is een dag extra vrij. Mooi vooruitzicht zou je zeggen.
Voor de duivenmelkers valt het wat tegen allemaal. Slecht weer, harde wind, regen en onweer op de vlieglijn. Niet bepaald weer om een mooie vlucht te hebben. Niet verstandig om de duiven er doorheen te jagen.
Vanochtend een tijdje op Facebook rondgestruind, maar ik heb het maar weggeklikt. Wat een gezeik, wat een stelletje in zichzelf gekeerde eikels zitten daarop. Ja, er zijn afdelingen aan het lossen, de Belgen lossen nationaal Chateauroux. Lijkt mij niet de beste beslissing, maar hoe het afloopt weet op dit moment nog niemand.
Het is de zoveelste keer dat ik wordt geconfronteerd met de negativiteit die de duivensport uiteindelijk de nek om zal draaien. Ik ben er zat van. Vraag me ook af waarom ik dit eigenlijk schrijf. Het lijkt puur vanuit de emotie te komen, puur frustratie, puur onmacht.
Maar na er even over hebben nagedacht is het helemaal geen emotie, het is pure ratio. Ik loop mijzelf hier al veel te lang aan te ergeren.
Mijn plezier in de sport laten bederven door azijnzeikers? Dacht het niet, ik hoef jullie gejank niet te lezen.
Als de conclusie getrokken is, is het ook niet zo moeilijk om na te gaan waar je plezier dan wel zit. Natuurlijk op het eigen erf, de dagelijks omgang met de duiven. De thuiskomst van de duiven na welke opdracht dan ook. De jongen die opgroeien, elk jong is weer een mogelijkheid om er een topper van te maken. De drive om het zo goed mogelijk te doen, act like a pro!
Nico zei vorig jaar al dat ik in mijn omstandigheden nooit meer dan een welwillende amateur zal zijn. Klopt, maar dan wil ik in ieder geval de allerbeste welwillende amateur zijn!
Er zijn mensen waar ik dat mee wil beleven, die mensen willen dat gelukkig ook met mij. Er is wat correspondentie, wat uitwisseling, wat ruiling en vooral veel plezier onder elkaar. Opvallend genoeg zijn het mensen die niet op Facebook lopen te zaniken over wat er allemaal mis is in de duivensport. 
Vooruitgang kost inspanning van iedereen, die inspanning zit dan ook nog voornamelijk tussen de oren. We zijn, op wat uitzonderingen na, allemaal welwillende amateurs in de duivensport. Die welwillende amateurs doen heel veel dingen goed, soms iets minder goed. Moet je ze daarom maar afbranden? Ik kan mij herinneren dat ik bij alles wat ik moest en nog moet leren fouten maak, die fouten zorgen ervoor dat je inziet dat je iets steeds beter kan gaan doen. Of waren die zeikers allemaal mensen die vooraan hebben gestaan en alles in één keer goed deden? Ik betwijfel het.
Ik ga zo afmelden voor alle duivengroepen waar ik lid van ben, of in ben betrokken geraakt op Facebook. Informatie haal ik wel van een paar relevante websites. Waarom ik dat doe? Ik wens feitelijke informatie te lezen, waardoor ik een gefundeerde mening kan blijven vormen. Verder zal ik gewoon schrijven, omdat het leuk is en er ook nog belangstelling voor is. Degenen die de belangstelling hebben zullen mijn schrijfsels wel weten te vinden.
Mensen bedankt! Bedankt voor weer een stukje inzicht en wijsheid, ik hoop dat ik nog veel plezier aan de duiven mag beleven.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




zondag 2 juni 2019

Rustig blijven, op naar St. Vincent


De zondag na Limoges, de overnacht opening van het seizoen voor de afdelingen 7 t/m 11. Elk jaar weer een pittig vluchtje. Mijn duiven houden er blijkbaar niet van, overnachten in het eerste weekend van juni. De keren dat er duiven van mijn hok mee gingen, waren de resultaten pover. Pover is dan wel politiek correct uitgedrukt. Geen idee waarom, ze zijn er dan blijkbaar nog niet klaar voor. Systematiek afgestemd op half juni en juli. Gedurende het seizoen komen ze hier meer naar voren. Een leuke om nog eens te evalueren lijkt me.
Rustig blijven. Ik heb voor een bepaalde opbouw en systematiek gekozen, moet ik daar natuurlijk ook aan vasthouden. Ook de opbouw pas in de winter weer evalueren. Misschien toch de jaarlingen wat meer aan de tand voelen? Conclusie nu is dat de conclusie wel heel snel is getrokken.
Op naar St. Vincent. Er zitten een paar dames op een nestje, 3 jarigen, met wat overnacht ervaring. Moet er toch minstens eentje van kunnen doorkomen zou je zeggen. We gaan het beleven. De voorbereiding zal niets anders verlopen als voor andere vluchten, hier heeft de systematiek zich immers bewezen. Daarnaast twee weken verder in het seizoen, twee weken meer ritme, training en vooral wat warmere nachten. Helpt goed om ook wat forme te krijgen.
Verder? Druk, druk, druk, vaak geen tijd om de jongen 's avonds nog even te laten vliegen. Ging hopeloos de mist in met het voeren van de jongen, voor mij het middel om ze onder controle te houden. Geen honger betekend geen drang naar binnen. Vijf jongen nog buiten in het donker, allemaal piepers, net aan op de vleugels. Resultaat: 2 weg, eentje dood gevlogen in de tuin van de buren, twee na twee nachten weer binnen.... Zo kan je wel lekker blijven doorkweken.
Over de kweek gesproken: gaat best goed, de eieren die tot en met de Pinkster worden gelegd laat ik nog uitkomen en groot komen, moeten er nog een paar weg op een bonnetje, de rest is voor mijzelf. Ploeg lekker aan laten groeien, hopen dat er wat afgericht kan worden, iets wat vorig seizoen mis liep en zich goed liet voelen aan het begin van het seizoen. Ook bij de sierduiven gaat het nu wat beter, de warmere nachten en langere dagen zorgen ervoor de de kroppers de jongen nu wel voldoende voeren. Zou daar dan de sleutel liggen van het wel of niet grootbrengen van de jongen?
De oude vliegers krijgen de verzorging die nodig is, de training die ze nodig hebben, dus daar komen de komende weken de resultaten evengoed nog wel. Systeem heeft zich wat dat betreft wel bewezen.
Dit seizoen alleen duivinnen in het vlieghok, wel op nest. De meesten lopen makkelijk met elkaar aan, waar nodig probeer ik er een paar bevruchte eitjes van de kwekers onder te schuiven. Wat ik zie gebeuren in het hok? Eigenlijk precies hetzelfde als dan dat er gebeurd als er "normale" koppels doffer/duivin zitten. Ze verwisselen soms van partner, lopen van de nesten af als het hun beliefd, leggen soms op tijd en soms niet, kortom, niets veranderlijker als een duivenkolonie waar maar mondjesmaat wordt gestuurd.
Blik op St. Vincent en de week erna Perigueux, kijken of ik op beide vluchten wat duiven mee kan doen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 12 mei 2019

Half mei, aanloop naar Limoges

Eindelijk weekend, dat was de gedachte toen ik vrijdagavond de deur opentrok en Vera kon begroeten. Het was nogal hectisch de afgelopen weken. 2x voor werk naar Duitsland, een zieke moeder die met spoed in Amsterdam werd opgenomen, nog even bij kleindochter langs en het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Vrijdagavond op de terugreis naar huis realiseerde ik me dat ik 13 dagen aan één stuk aan het reizen was geweest, van en naar werk, ziekenhuis, collega's in Duitsland en dan ook nog even in Duitsland een belangrijke vakbeurs bezocht. Leuk, maar vermoeiend. Grootste obstakel is eigenlijk dat je je tijd maar één keer kunt gebruiken.
Tijd die ik dit weekend graag aan de duiven besteed. De zaterdag gaat op aan de hokken op punt zetten. Ik maak altijd extra schoon, de kwekers zitten in éénpaar hokken met een gaasbodem, doordeweeks haal ik dan alleen de mest onder het gaas weg, één maal per week gaan de duiven in bad in de spoetniks (doffers en duivinnen apart), waardoor de éénpaarhokken aan de binnenkant ook goed schoongemaakt kunnen worden, vooral met jongen geeft dat nogal extra werk. Toch wegen de voordelen in mijn beleving nog steeds ruim op tegen de nadelen.
Het is dit weekend ook het moment om wat kwekers om te koppelen. De eerste rondes stonden in het teken van het vastleggen van de kwaliteiten van stamduivin de "56", nu is het tijd om nog wat kruisingen te proberen, al dan niet met wat geleende duiven voor samenkweek.
Ook de beloofde jongen voor grote vriend Joan en de jongen voor de bonnen zijn zo goed als afgeleverd, wat weer wat meer ruimte geeft voor de eigen kolonie. Ook om nog wat van de sierduiven te kweken. Voeren blijft een groot probleem, ik kan nu nog wat koppels als voedsters inzetten.
Vorige week niet deelgenomen aan de wedvlucht, had alles te maken met de drukte die hierboven al is beschreven. Vera heeft de duiven gevoerd, maar ik wil het haar niet aandoen om duiven te laten vliegen op verschillende tijden, zij heeft ook een leven en werk. De duiven zijn mijn hobby en passie. Het is al prachtig dat ze wil helpen, net als veel mensen binnen de club overigens. Zonder die hulp was ik binnen de duivenhobby kansloos.

Dit weekend de eerste midfondvlucht. Friesland vloog vanuit Quievrain, roemruchte plek in vooral het vitessespel. Naar Engelum toch nog altijd een ruime 340 kilometer. Stevig vluchtje, noord tot noordoostenwind die best kil aanvoelde. Het was te merken aan de aankomsten. De vlucht verliep gestaag, maar traag. Vooral de jaarlingen hadden het behoorlijk voor de kiezen gekregen. Herstel is nooit een probleem bij gezonde duiven, maar het is wel een reminder om nog even naar het voer te kijken, de reserves moeten wel aangevuld worden. Duiven die op de plank vallen en vermoeidheid tonen hebben de reserves aangesproken.
Ik ben er deze week wel in geslaagd om de duiven mee te nemen naar het werk, zodat de trainingen weer opgepakt kunnen worden. Limoges is niet ver meer weg, plan is om hier toch een paar duifjes op in te korven. 28 mei is de inkorfdatum, ik wil er twee of drie aan wagen, op een stand van 10 tot 14 dagen broeden. Vanaf 1 mei krijgt de vliegploeg weer het wat zwaardere All-in-one Koopmans van Beyers in de bakken, steeds iets meer dan ze op kunnen, aangevuld met een paar pinda's en wat snoepzaad, hoewel dat ook al ruim in de mix zit. Waarom ik dat doe? Reserves aanvullen, duiven die hard trainen moeten goed kunnen eten. 4 dagen voor inkorving krijgen de duiven die ik mee wil doen dan nog wat van de fond mix die ik zelf meng: 1 deel pinda's, 1 deel snoepzaad en 1 deel P40. Wonderwel voelen de duiven vaak superlicht maar vol als ze de mand in gaan. Blijkbaar een goede balans tussen werk en voeding.
De trainingen blijf ik zoveel mogelijk volhouden. Telkens als de auto richting Noord-Holland gaat voor werk staat de vliegploeg in de korven in de achterbak. Behalve op zondag: rustdag voor duif en baas. Het zijn de inmiddels vaste patronen voor het seizoen in de maanden mei, juni en juli.
In het jongenhok een groepje van 12 die al goed wegtrekken, eerste pennen er al uit. De duifjes zijn mooi gezond. Af en toe blijft er eens eentje een nachtje weg, goed voor de orientatie en het ontwikkelen van het instinct te willen overleven. Dit weekend weer wat jongen afgezet, er ligt nog wat in de schalen.
De kwekers worden vandaag herkoppeld. Alles met elkaar zal er dan een beste ploeg overblijven om de vliegploeg volgend jaar weer aan te vullen. Nu maar hopen dat ik dit jaar weer wat beter kan africhten met de jongen. Vorig jaar liep dit spaak, gevolg heb ik aan het begin van het seizoen kunnen zien. De helft van de jaarlingen bleef bij de eerste lapvluchten en wedvluchten achter. Lessons to be learned.....
Genoeg gezegd, iedereen weer op de hoogte. Volgende week nog een midfond, daarna de duiven voor Limoges inhouden en verder klaar maken voor de inkorving.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl