zondag 4 augustus 2019

04-08-2019 Teletekst!

De kreet bestaat nog, hoewel de uitslagen al een paar jaar niet meer te volgen zijn op het "echte" teletekst. U weet het misschien nog wel, die digitale krant, die achter de tv programma's schuil gaat.
De afdeling Friesland maakt de meldingen nog wel op met een teletekst look. Op de site van de afdeling kan je dan het plaatje downloaden. Bij menig liefhebber worden die nog steeds ingelijst.
Teletekst, in 2014 lukte het al eens vanaf Ruffec, 4de NPO, in de sector lukte het toen net niet, 13de werd de "801" toen afgevlagd. In de voorbije jaren wel vaak mooie klasseringen, maar top 10 zat er niet in.
Nu was het goed raak. De "592" arriveerde om 13:00 in Engelum, ze viel als een sluipmoordenaar, je hebt er pas erg in als het is gebeurd. Ze deed dat al eerder, vorig jaar van Perigueux, een paar weken terug van Dax, nu weer vanaf Bergerac.
Ik had wel gezien dat Jan Grootoonk had gedraaid, voor 12:00 uur al, wat een tijd voor het noorden. Ik had ook gezien dat er na een uur nog niets bij gekomen was. Weer een lange zit zo leek het. 
Vlak voor 13:00 uur twee meldingen erbij, weer Grootoonk en Bennie de Vries uit Bolward. Dat was al dichter in de buurt, tijd om af te ronden en klaar te gaan zitten.
Ik hoorde een plof op de golfplaten van het hok. Niet een plof van een duif die thuiskomt van een vlucht, maar zo'n wijfelende plof. Van een duif die te laat thuis komt en weet dat hij geen eten krijgt. Ik hoorde niet eens het geluid van klappende vleugels die nog even bijremmen voor er wordt geland. "Ik had alle jongen toch binnen?" schoot door mijn hoofd. Ondertussen mijn hoofd draaiend naar het hok zag ik een blauwe, paar witte spikkels op de kop.
Mijn hart sloeg over, de "592", Bergerac, steenvroeg, vroeger dan ik gewend ben. Ik wil naar het hok toe rennen, maar bedenk me meteen. Deze moet met de nodig zorg worden behandeld, anders komt ze er niet in....... Ze had het al een paar keer eerder, nu deed ze precies weer hetzelfde kunstje.
Rustig het hok in om even een duivin te pakken. Eigenlijk de verkeerde om los te laten en snel weer binnen te lopen, de truc om de "592" te verleiden op de spoetnik te gaan. Natuurlijk bleef de lokker draaien, extra vrijheid, life is great!
Nog een duivin, ze moest leggen wist ik, voorzichtig op de spoetnik gezet, vlak naast het valgat. Ze bleef zitten en de belangstelling van de "592" was gewekt. "Rustig blijven nu!", schiet door mijn hoofd. Tergend langzaam schuift ze naar voren, nog een golfje over, nog eentje, tot ze precies het goede plekje heeft om naar beneden te glijden, naar het valgat. 
Eindelijk duikt ze erin, de piep van de klok geeft aan dat ze geregistreerd is. Yes!!! 13:07, wat een tijd. Foto gemaakt om de tijd niet te vergeten, Simon gebeld om te melden. "Heb je al eentje? Dat is teletekst, man! Super, wat een tijd!" Op het moment dat Simon dat uitroept ben ik het even kwijt. Verdorie, het is echt waar, ik pak een supervroege. 
Na het melden en de felicitaties van Simon meteen Wim gebeld. Wim is één van de duivenmaten waar je altijd op kan bouwen. Hij heeft het duifje ingekorfd voor mij, mooier nog, het duifje komt bij hem uit het kweekhok. 
"Ik heb één Wim!", ik neem niet eens de tijd om te melden wie er aan de lijn is. Wim juicht nog harder dan ik, is misschien nog wel blijer. Mijn keel slaat dicht, tjee, wat gebeurd hier? Wim hoort aan mijn stem hoe het er voor staat en vind het eerste de ratio weer terug. "Ik bel zo nog wel even, kom eerst maar even bij!" Ik neem een paar tellen om mezelf weer te vinden en bel Bram, in gesprek, dan maar een appje. Ook Hans niet vergeten natuurlijk, hij neemt wel meteen op, had het al op de meldsite gezien en feliciteert hartelijk, Bram belt daarna meteen weer terug, ook super blij. 
Goed nieuws gaat snel blijkbaar. In no time wordt gebeld en geappt door clubgenoten en mensen die ik normaal niet vaak spreek. Overweldigend is het.
Na een uurtje wordt het weer wat rustiger en kan het allemaal een beetje betijden. Schitterend om mee te maken. Die tweede plek in de sector is inmiddels al zeker, nationaal blijkt ze ook nog een prachtige klassering te halen. 
Terug naar de werkelijkheid moet ik nog ruim 4 uur wachten op de tweede, zij klasseert zich als altijd, in de middenmoot, opgevolgd door een beloftevolle jaarling. De "063" mist nog, de duivin die ik van Dax mooi vroeg klokte, ze ging net zo mooi de mand in als de "592".
Tijd om klaar te zetten voor de dagfond, toch maar twee ingezet op Bourges, later Vierzon. Maakt niet veel uit, evengoed een eind op één dag. Er wordt ook hier één van de twee geklokt, niet vroeg, maar ze doet mee, speelt nog een NPO klassering bij elkaar. Niet gek voor een jaarling op haar eerste grote opdracht.
Seizoen 2019 was niet echt mijn seizoen, maar de maand juli maakt wel heel veel goed. Naast de mooie resultaten op Dax en Bergerac, werd er door de jaarlingen ook nog goed gepresteerd op de programmavluchten, wat resulteerde in 4x klasseringen binnen de eerste 10 in de club, afgerond met een eerste. Vierzon bevestigd de vorm van de jaarlingen nog maar eens.
De jongen nog wat africhten en op naar 2020. Heb er nu al weer zin in!


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 28 juli 2019

28 juli, bijna

Zondagochtend 28 juli, dag van uitersten. In het noorden nog steeds warm weer, in het zuiden was het gisteren al behoorlijk afgekoeld met buien en onweer. 
Veel van de duiven van Orange moeten nog vallen, het gaat uiterst moeizaam. Een blik op de meldsite verteld dat er ruim 100 het hok weer hebben gevonden, ongeveer 25% is thuis. Zwaar, wederom een vlucht waarbij de duiven regen en onweersfronten moeten trotseren.
28 juli, de dag dat mijn vader 86 had geworden, gemist maar niet vergeten. 28 juli, de dag nadat we bij onze kleindochter en pleegmoeder op bezoek waren, het grootste geluk dat je kan vinden. 28 juli, de dag dat we Vera's verjaardag vast vieren. Altijd leuker op zondag met elkaar, dan op maandag terwijl iedereen werkt of in ieder geval druk is.
28 juli, de dag dat ik nog eens de nieuwste aanwinsten voor de kweek voor volgende jaar bekijk. Mooie dieren, opent weer perspectief.
28 juli, de dag dat de Tour eindigt, met een winnaar die de belofte heeft nog vaak winnaar te worden. Bekeken rijden en aanvallen waar nodig loonde. Geen gezeur over ingekorte etappes of meer van dat fraais, hij was gewoon de beste. Kruiswijk laat wederom zien dat hij top is, maar hij is net niet de beste. 
28 juli, wat doet Max vanmiddag? Een titanenstrijd met Hamilton ligt in het verschiet, gaat om het aflossen van de ene generatie naar de andere. Loslaten is voor heren met een dergelijke mentaliteit geen optie..... Enerverend.
28 juli, het is ook de dag dat het nog 2 dagen is voor de inkorving voor Bergerac, de laatste nationale lossing van dit jaar, de laatste wedvlucht waar aan wordt deelgenomen in Engelum. 11 duivinnen zijn er nog, 4 overjarig, 7 jaarling. Alle 11 inkorven was de bedoeling, de omstandigheden bepalen uiteindelijk of dat lukt. De duivin die vorige week thuis kwam van Cahors gaat het niet halen. Geen neststand, hoewel ze wel in een prima conditie lijkt. 2 jaarlingen zitten op een jong van 11/12 dagen. De doffers jagen alweer, gaan ook niet mee, geen focus meer op de neststand. 1 jaarling wordt nog aan getwijfeld. Zij is gekoppeld met een andere duivin, de ene heeft al 4 dagen terug haar tweede ei gelegd, de twijfelaar legt deze pas morgen..... what to do?
6 of 7 mee naar Bergerac, voor mijn doen toch al veel, mooi ploegje dus, de rest maar overhouden voor volgend jaar.
De jongen worden ondertussen afgericht, voor zover mogelijk qua leeftijd. Ploegje van 16, ze zijn nu 6 keer weggeweest, 5x op zo'n 25 kilometer, vrijdag voor het eerst halverwege de Afsluitdijk. Alles netjes in het hok toen ik 's avonds thuis kwam. Hoe lang ze er over doen? Geen idee, is ook niet belangrijk. Op het moment dat ik in het hok kom zitten ze braaf te wachten, allemaal topfit, wachtend op nog een beetje voer, gewoonte van de baas. Zodra ze thuis komen staat er wat voer klaar, de laatkomers en treuzelaars hebben niets, krijgen 's avonds nog de gelegenheid om wat bij te eten. Bij het ploegje van 16 één uitvaller, liep op de donderdag bij een liefhebber in Franeker binnen, duifje 's ochtend meteen opgegeven door deze liefhebber, 's avonds op de weg naar huis meteen opgehaald. Leuk gesprek toe. Zo leer je elkaar tenminste een beetje kennen.
De andere jongen, nog te jong om mee te nemen, vliegen al goed, een paar piepers daar gelaten. Na de vakantie, in september, kan er van die ploeg nog flink worden afgericht. Natuurlijk ben ik daarbij afhankelijk van het weer, ga er vanuit dat dat best goed komt. Woensdagavond was het warm, strak blauwe lucht, geen wolkje te zien. De jongen van het tweede ploegje vertrokken als een speer. Als ik dat zie gebeuren weet ik het al, dat gaat veren kosten. Om 21:30 nog 6 weg, 's ochtends vond ik er nog 4 van terug in het hok. Twee jongen nog onderweg. Zaterdagochtend telefoon, een liefhebber uit het naburige Menaam. Duifje opgevangen, direct weer opgehaald, foutje maken we allemaal wel eens dus meteen weer terug in hok, wel een kruisje achter het ringnummer, die fout moet natuurlijk niet te vaak worden gemaakt. Toch apart. Voor de tijd al zo'n 10 jongen weg van het hok, onder omstandigheden zoals ik omschreef, nooit wat opgegeven gekregen, nu twee van de drie in een paar dagen tijd? Tijd van het jaar, besef bij iedereen dat ieder jong er eentje is die misschien het verschil toch ooit gaat maken? Ik zou het niet weten. Wel leuk overigens, al vaak langs gefietst, nu toch een keer kennis kunnen maken.
Bergerac zit aardig in de kop, hoop dat er toch weer een paar goed doorkomen, zou mooi zijn, met het oog op de motivatie naar seizoen 2020.

Tot de volgende!



zondag 21 juli 2019

Laatste stop, Bergerac!

Seizoen 2019, we naderen het einde. Op het moment van schrijven is de één na laatste dagfond onderweg, in sector 4 wordt Chateaudun gespeeld. Dax is geweest, 5de vlucht in de cyclus van 7 in het NPO programma, als ik mij niet vergis zijn er ook nog twee internationale krakers (ZLU zeggen we in Holland). Kortom het einde is al weer in zicht, we zijn dan ook alweer de derde week van juli.
Hier zal alleen nog op Bergerac worden gekorfd. Naast de les die ik dit seizoen leerde en al een paar keer eerder beschreef, wordt het me ook steeds duidelijker dat de jaarlingen toch ook "examen" moeten doen, na een gedegen opleiding. Ze er zo even opgooien geloof ik nog steeds niet in. Zeker, de besten komen, maar de besten moeten ook eerst leren voor ze een stap verder kunnen. Zoeken naar een compromis dus. Voortschrijdend inzicht zegt dat er ergens een toets moment moet zijn, eigenlijk meer een moment waar de jaarlingen doorheen moeten. Ze zullen dus een keer hun debuut moeten maken op de grote fond. Compromis hier is dat de jaarlingen na het afwerken van de vitesse en midfond vluchten nog een keer aan de bak moeten. Op het einde van het seizoen, in een goede conditie en op een goede stand, ze moeten wel de kans krijgen om te laten zien dat ze het kunnen.
Jullie hebben het vast al begrepen, de jaarlingen gaan dus naar Bergerac, op de voorwaarden die ik zojuist al aankaartte. Daarnaast gaan ook de oude duivinnen mee, voor zover dat kan, qua conditie en neststanden.
Doel voor Bergerac is tweeledig: Met de ouden een plek 1:10 op NPO niveau, de jaarlingen moeten de afstand op een redelijke manier overbruggen, prijsvliegen is geen must. Ik zie deze vlucht nog steeds als een opleiding voor de jarigen.
We gaan er dus nog één keer voor, na Dax is de motivatie toch weer super, evenals de conditie van de duiven. 
De komende week iedere dag nog mee in de auto en 75 km trainen(vanaf de parkeerplaats op het werk in Noord-Holland). De zaterdag nog een lapje vanaf zo'n 50 km. Meppel is meestal de bestemming. De klok staat dan aan om te bepalen welke duif 1e getekende wordt. De duiven gaan de zondag en maandag alleen bij huis nog even los. Trainen doen ze bij huis nauwelijks, 10 minuten is al veel. De zondag en maandag is rust en energie tanken. Vanaf donderdag fondmix in de broedhokken, zodat de duivinnen zich vol energie kunnen laden voor de opdracht die ze vanaf de dinsdag staan te wachten.
Op dinsdagochtend de duiven afleveren bij Wim, hij neemt ze 's middags mee naar het NIC om in te korven. Envelop met geld voor afrekenen en instructies bijgeleverd. Werkt al jaren prima.
Ondertussen is vandaag hier het jongen seizoen begonnen. Vanochtend het eerste groepje jongen weggebracht op zo'n 25 km. Hopen dat ze voldoende oriëntatie hebben ontwikkeld op de tochten die ze bijna dagelijks maakten, voor de dekrui begon. Ik zal zo kijken of er al wat terug in het hok is.


Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

dinsdag 16 juli 2019

Raak!

Ik liet het al vaker blijken in mijn blogs. 2019 is niet echt mijn seizoen. Vluchten met een zwaar verloop, veel duiven verspeeld, de overnachtvluchten die niet bepaald goed wilden verlopen.
Stug volhouden is dan het devies. Duiven hebben laten zien aanleg te hebben voor de vluchten van de lange adem, het toegepaste systeem van verzorgen, voeren en trainen is al vaak succesvol geweest met vroege prijzen en goede prijspercentages.
Eén grote verandering dit jaar bleek niet zo goed uit te pakken. Ik had in een paar artikelen gelezen op diverse websites dat er hokken zijn die alleen duivinnen op het nest spelen. Op zo'n afdeling zaten dan geen doffers. Iedere melker weet dat duivinnen makkelijk met elkaar aanparen, mits de omstandigheden daar toe uitnodigen.
Niet zo moeilijk. Je doet de duivinnen op het vlieghok zonder doffers, kunnen er twee keer zo veel duivinnen in, broedhokken open, nestschalen erin en wat nestmateriaal. Partytime!
Dat lukt inderdaad vrij gemakkelijk, al blijken er duivinnen absoluut niet van de vrouwenliefde te zijn. Er viel mij na een paar vitessevluchten in het voorjaar al wel iets anders op. Normaal vallen de duivinnen als straaljagers op het hok, ook als ze op het nest worden gespeeld. Dat is als ze thuiskomen van een vlucht. Nu viel op dat ze vaak bleven draaien, zenuwachtig, onvoldoende drang naar nest en bak. Je ziet dit vaak bij jaarlingen als ze thuiskomen van de eerste vluchten. Na wat routine is dat dan over, nu bleef het, ook bij oudere duivinnen.
Ik wilde toch graag dit systeem proberen dus bleef ik stug volhouden. Limoges kwam wat te vroeg misschien, hoewel de duiven in orde waren. St. Vincent werd een farce. 3 duivinnen mee die hun sporen al hadden verdiend en in goede conditie. Helaas niet eentje op de thuisbasis terug........ 
De zondagochtend was het in het Noorden nog klokken voor de laatste prijsduiven, ondertussen heb ik overdacht wat ik de afgelopen 3 maanden had gezien op het vlieghok. Zo rond half elf die zondagochtend, nadat ik de ergste teleurstelling had weten weg te zetten, kwam het juiste woord boven drijven. Dynamiek. Er is te weinig dynamiek in het hok. Geen vervelende doffers die duivinnen achterna zitten waar ze niet mee zijn gekoppeld. Geen steelse pogingen tot landje pik, of nestbakken veroveren. Favoriet spel van sommige doffers. De duivinnen kunnen elkaar wel flink op de kop zitten, maar territorium uitbreiden, proberen nog even buiten de pot te piesen, nee, dat niet. Precies wat er miste.

Diezelfde zondagochtend op de rem getrapt. Doffers uit de nestbakken van de kwekers gepakt. De jongen die er lagen konden ook wel door de kweek duivinnen worden grootgebracht. Na een paar dagen begonnen zich wat koppels te vormen, andere duivinnen weerstonden de charmes en bleven aan elkaar gepaard. Maar, het begon weer te leven in het hok! Het weekend van Perigueux niet mee gedaan, ook niet op de vitesse met de jaarlingen. De duivinnen kwamen weer op eitjes en waren klaar om getest te worden. De midfondvlucht van dat weekend liet al een mooi resultaat zien. Duifje bij de 1e 10 in de club, maar nog belangrijker, ze vielen het hok weer aan. Ze durfden weer als een streep te "vallen" en vlot binnen te lopen, hun plekje met verve op te eisen.
Het goede gevoel bij de baas kwam ook weer terug. Met goede moed werd er gekorfd voor Cahors, een hele zware editie, op maandag werd er reglementair afgeslagen in het NIC. Eén duifje thuis, had ik mij dan toch weer vergist, of werden we geklopt op waarde?
De dinsdag meteen weer gekorfd, de laatste 3 beschikbare overjarige duivinnen werden ingezet op Dax, alleen om de afstand (bijna 1170 km) al een klassieker. Het werd een harde met kopwind, fris, buien op het traject, hoewel er geen fronten waren om te doorkruisen. Iets waar de duiven van mijn hok een broertje dood aan lijken te hebben. Tegelijkertijd werd er ook ingezet op de laatste midfondvlucht van het jaar, daar moesten de jaarlingen het nog eens laten zien.
Wim, onvolprezen Wim, had de duiven voor Dax ingekorfd. Na het inkorven kwam hij klok en mand terugbrengen met de woorden: "ze waren mooier dan die van mij, dat moet wel goed gaan dit weekend". Samen nog even de midfond duifjes bekeken. Wim was vol lof over de gezondheid van de dieren en de conditie. Klasse was zijn omschrijving.
Zaterdagochtend vroeg op. Bezoek uit België zou er komen. Marc had een bonnetje van mij gekocht via internet, zich afvragend hoe ik toch aan die goede uitslagen kwam, tenminste lokaal dan. Dat waren toch afstanden en omstandigheden waar onze duiven doorheen moeten. Ik had voor hem 4 jongen geringd, ook nog twee doffers klaargezet, gewoon, omdat ik het bijzonder vind dat iemand 4 uren gaat rijden om bij mij duiven te halen. Ook Klaas kwam voorbij, niet met het beloofde jong, maar wel met gebak. En of ik maar even een vroege wilde pakken, om het seizoen weer goed te maken. Marc vertelde dat hij op zijn rit naar het noorden veel buien was tegengekomen. Hoe ongerust kan je worden.
Zaterdagmiddag, alles op de hokken is klaar. In het zuiden vallen de duiven van Dax beter dan dat er de laatste weken werd geklokt. Eind van de middag moest het maar gaan gebeuren.
De eerste meldingen. Gerard Koopman pakt in sector 4 weer de vroegsten, fenomenaal die man. Auke Rekker doet weer van zich spreken met de 6de NPO, iets zuidelijker hebben Bos, Pander, Brinkman en Wittebol ook al gepakt. Niet de minsten, when the going gets though, the though get going.
Ik zet mijn tweede klok klaar, de midfond duiven moeten ook nog vallen, zo rond de klok van 6, laat gelost, vlak achter de Ardennen.
Vera roept, of ik alvast wil eten, nog een beetje vroeg, maar dan was er vanavond tijd om rustig duiven te klokken. Ik loop naar binnen, naar mijn vaste stekje aan de eettafel, naar rechts kijk ik zo naar het hok. Uitkijkpost bij uitstek.
"English Pie", heerlijk zijn de eerste happen, wel erg warm. Ik neem nog een hap, verbrand mijn mond bijna als ik een flits op het hok zie vallen. "Duif!" roep ik als ik naar buiten storm. Onderweg al gezien dat het de "063" is, die donkere, 3de getekende, ze doet het dus toch, pas één duifje gemeld in het NIC.
De "063" loopt vlot binnen, de tijd op de klok afgelezen en Simon, onze meldpost gebeld. Ik word gefeliciteerd, "Gelukkig weer eens eentje vroeg John, mocht wel weer eens, ze zeiden met inkorven al dat ze mooi waren!", ik bedank Simon en ga aan mijn belrondje beginnen, na nog even naar de "063" te hebben gekeken.
Ik bel Wim, hij is blij voor mij en de duif die het zo goed had gedaan. Daarna wordt Bram nog gebeld, andere maat die altijd voor je klaar staat. Hans wordt geappt, hij is de kweker van de "063". Ik wil ook mijn eten nog binnen werken, dat is gelukkig al aardig afgekoeld. 
Twee happen verder weer een streep naar het hok. De "592" zie ik uit mijn ooghoek, 1ste getekende. Vera roept me nog na: "Alweer één?" Het duurt even voor ze binnen is, maar na een andere duif als lokker te hebben gebruikt lukt het. Weer Simon aan de telefoon, 3de melding op dat moment. "Ik zet hem erbij op de meldsite!" Na de duif nog eens te hebben gecheckt, Wim nog eens gebeld, hij is de kweker van de "592". Op het moment dat we bellen valt er bij Wim ook één. Ze lijken vlot door te komen. 
De English Pie is ondertussen koud, maar kan wel lekker vlug naar binnen worden geschoven. Weer een streep op het hok. "Van de midfond!" roep ik. Het is de "780", ook eentje van Wim, halfzusje van de "592". Cor gebeld, concoursleider van de club. Zijn vrouw schrijft de melding op, papier nog niet bij de hand. Eerste melding, maar even wachten, er kan verderop nog iets vallen. Ik zit in de club en het NIC op de voorhand.
Uiteindelijk vanaf Dax 2de en 4de in het NIC, met een 19de en 27ste stek in de afdeling. Eindelijk weer een resultaat. Op de midfond 1ste in de club en 10de in de "Kuststrook", het CCG. Ook in de afdeling nog dik binnen de 1:10, wat niet vaak gebeurd op zo'n vlucht bij mij. De duiven waren dus echt dik in orde.
Later op de avond schrijf ik op Facebook dat in 45 minuten een heel seizoen wordt goedgemaakt. Niet helemaal waar natuurlijk, het verlies van goede duiven zal zich de komende jaren nog laten voelen, daar kweek je er nooit teveel van. Toch geeft zo'n zaterdag de burger weer moed. De belangrijkste bijzaak in mijn leven houd me veel meer bezig dan goed voor me is.
De lessen van dit seizoen zijn hard, maar dat geldt voor veel liefhebbers als ik om mij heen hoor. 2019, niet echt mijn seizoen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl






zondag 7 juli 2019

7 juli zondagochtend

Het is zondagochtend, 7 juli. Het weekend van de hoogmis van de duivensport. Barcelona, klassieker der klassiekers wordt vervlogen. 
Voor de echte die-hards is er ook nog nationale middaglossing, hier in het noorden Cahors, er is dagfond, er is ook nog vitesse voor oude en jonge duiven. 
Keuze genoeg lijkt het.
Voor het noorden werden dagfond en vitesse uitgesteld, wegens een front dat zaterdag roet in het eten ging gooien. 
De beslissing lijkt gegrond. De duiven vanuit Cahors komen op de zaterdag maar mondjesmaat door, met overigens voor sector 4 een super overwinning voor de gigant uit Ermerveen. Gerard Koopman en zijn mannen flikken het gewoon weer. Op het moment van schrijven zijn er slechts 46 duiven in Friesland gemeld, we hebben dan over zondagochtend 07:32. Er worden 233 prijsduiven verwacht.
Oh ja, had ik het al over Kees gehad? Vorig jaar pakte hij in dit zelfde weekend van Dax de 25ste NPO en de 84ste nationaal Barcelona met zijn "Foekje". Dit jaar in hetzelfde weekend de 10e NPO op Cahors met een eigen kweek duifje. Zijn geheim? Hij legt zich toe op dit specifieke weekend. Zoekt de meest ervaren duiven uit voor Barca en zet de rest op de NPO middaglossing. Niet zonder succes, al twee jaar op rij. Ga toch nog maar eens even bij hem langs, valt nog wat te leren.
Barcelona verloopt ook niet gladjes, hoewel er natuurlijk ook hier weer een aantal opmerkelijke zaken te vermelden zijn. Good old Wim Muller, de man die ooit zijn stam duiven bouwde op de theorieën van dokter Anker en de genen van het "Zilvervosje" pakte de 1e nationaal en 6de internationaal. Naar ik begrijp een zeer gedenkwaardige. Waar de locatie in Wilhelminadorp bijna tot bedevaartsoord is verheven, schijnt de familie Muller daar toch te vertrekken. Ook Jelle Jellema doet weer van zich spreken. Deze superman op de marathon flikt het weer. Dik in de overvlucht pakt hij weer een duif, dit keer 3de nationaal.  Ook Jelle geeft aan dat er naar Barcelona wordt toegewerkt, de belangrijkste vlucht van het jaar. Wat nou regenfronten, wat nou traag verloop. Superduiven in een superconditie kunnen veel. Kijk naar de internationale winnaar, afgetekend is een te klein superlatief voor de prestatie van deze duif. Jeroen en Stein Rans, gefeliciteerd met deze geweldige overwinning.
In de noordelijkste provincies zijn bijna 100 duiven voor El Classico gezet, zaterdagvond zijn er 4 door. Ik blijf het bewonderenswaardig vinden.
Ondertussen kijk ik nog even op de site van Friesland '96. Nader bericht om 08:00, het gaat om de lossing van de dagfond en vitesse. We wachten af, net zoals we wachten op de eerste van Cahors. 2019, niet echt mijn seizoen....
Het is juli, de laatste jongen worden afgezet in het jongenhok, de oudsten wisten gisteren behendig een jonge havik te ontwijken. Wonderlijk blijft dat toch, instinct, het zit in de genen te weten wat je moet doen als er gevaar dreigt. Degenen die niet naar het instinct luisteren zijn gezien. Natuurlijke selectie. Gelukkig alles weer terug in het hok, deze slag weer gewonnen.
Het is zondagochtend 7 juli, het weekend van de hoogmis van de duivensport. Het is fris, winderig, beetje grijs boven de Wadden.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 30 juni 2019

Chimay

Maatregelen tegen de warmte genomen door het NPO, alle jonge duivenvluchten afgelast. Terechte beslissing is wat ik hoorde van de programmaspelers in onze club, gezien het verloop van de midfond vlucht voor de oude duiven snap ik dat ook wel. Voor de jongen had dit funest geweest.
De midfondvlucht vanuit Chimay kende dan ook een moeilijk verloop. In de afdeling staat het concours lang open, in onze vereniging duurt het meer dan 5 uur(!) voor er voldoende prijsduiven zijn, fiks langer dan het afdelingsconcours overigens. Ook de vereniging in Holwerd kende een nogal turbulente vlucht.
Reden hiervoor? Geen idee, de eerste in de afdeling werden, zoals verwacht kan worden met zuidoosten wind, geklokt in Harlingen, hemelsbreed niet ver van een aantal van onze leden, toch moet de eerste in de club bijna een uur wachten op de verlossende piep op het systeem.
Hier in Engelum de wordt zo'n 10 minuten na de eerste in de club(omgerekend) geklokt. Goed voor een 5de stek, de tweede weet zich ook nog in de top 10 te klasseren. De duiven kwamen, in vergelijking met de andere clubleden, goed naar huis. Wel nog één duivin achter, geklopt op waarde, zij was het hele seizoen al een vraagteken, de vraag die daarbij hoort heeft ze beantwoord.
Opvallend was het verloop vanaf internationaal Agen. Loodzwaar door de warmte op het traject. Frankrijk klokt de snelste duif, op de avond, waar maar een klein aantal duiven door wist te komen. Nederland toch weer goed vertegenwoordigd met een aantal  in de top 10 internationaal, nadat op Pau de klasse van de Nederlandse fondduif maar weer eens werd onderstreept. Volgende week de kraker vanuit Barcelona!
Wat er verder zoal gebeurde? Trump mocht wel Noord-Korea in, Max wint weer eens, magistraal is het juiste woord, de Nederlands kampioenen wielrennen zijn bekend. de voetbal dames zijn super bezig, halve finale én een ticket voor Tokyo, Olympische Spelen. Onwillekeurig trek ik een parallel met de voortgang in het duivenhok. Ik zie hier een trend die erop wijst dat de duiven hier pas 3de week van juni in forme komen, valt me al een paar jaar op. Toen de voetbal dames aan het toernooi begonnen was de kritiek niet misselijk. Nu, 5 wedstrijden verder, lijkt het allemaal weer te willen kloppen, al zijn we nog niet de beste. Forme die groeit in het toernooi........
Twee weken terug de reset knop ingedrukt, zoals in mijn vorige blog beschreven. De doffers hebben naast prestaties dus toch nog een belangrijke rol in het nesthok. Opvallend is hoe de duivinnen opeens het hok in duiken na een vlucht. Geen grote reeks rondes draaien om het hok wegens gestressd gedrag bijvoorbeeld. De duivinnen zitten strakker op de nesten, die doffers zorgen dus inderdaad voor een dynamiek die nodig is om een ploeg nestduivinnen op punt te krijgen. Iedereen zal het allang weten, ik nu ook!


Toch waren er dit weekend een paar gebeurtenissen die belangrijker zijn dan duiven. We zien al weken in de schemer Ransuilen jagen door de tuinen en de velden rondom het dorp. Gisteren vonden we erin in de boom in onze voortuin, de uil had daar een rustplek gekozen. Mooie foto's van gemaakt, maar vooral intens van genoten. Wat een belevenis.
Vanmiddag wilden we onderweg naar onze kleindochter even een broodje eten, gewoon een korte picknick langs de weg.
We draaien even weg van de snelweg en kwamen op een terrein uit met een gedenkplek voor alle misbruikte, vermiste en vermoorde kinderen. Out of the blue, niet naar gezocht. Het indrukwekkende monument doet je beseffen hoe hard je de handen dicht mag knijpen!
Maar het allerbelangrijkste was de kleine meid. Samen in haar zwembad en ook nog een ijsje eten samen. Feest!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


donderdag 20 juni 2019

Reset

De Oranje Leeuwinnen winnen hun groep en gaan door op het WK, Japan is de volgende halte, ongetwijfeld komen ze nog wel verder.
Dumoulin niet naar de Tour. Gevallen in de Giro, een knie die niet goed herstelde, een kijkoperatie en tekort tijd voor herstel. Misschien de Vuelta?
Waar gaat De Ligt toch heen, de geruchten gaan dat zelfs Real nog een stapeltje biljetten heeft gevonden, wat de wensen zijn van mijnheer De Ligt? Kunnen we daar rekening mee houden.
De vrouw uit Katwijk is eindelijk gevonden, na twee weken gissen, leven tussen hoop en vrees. Geen hoop meer, maar de vrees is weg.....
Maarten gaat het weer proberen, morgen begint hij aan zijn avontuur. Beroeps inzamelaar geworden voor de doelen die ook hem ooit terug op de rails hielpen, nobel streven, zien of zijn tactiek nu werkt.
Hier in Engelum een rollercoaster van goede en slechte berichten, houd het dan nooit op? 
St. Vincent liep uit op een debacle. 3 ervaren duivinnen ingekorfd, 3 duivinnen die niet op de thuisbasis terugkeerden, ze waren de ruggegraat van mijn vliegploeg dit jaar. 
De duiven zijn het minst belangrijk in de rollercoaster van de afgelopen anderhalve week, maar toch trek ik het mij aan. 
Overwegingen, muizenissen, beschuldigende vinger. 
Nee, niet zo, kijk naar wat je hebt gedaan, kijk naar wat je over het hoofd hebt gezien, wat had je kunnen weten. Train de trainer.......
Ik heb het antwoord niet, of misschien een gedeelte. 
De duiven waren goed, maar niet super, niet super is dus niet goed genoeg. Geduld, op de handen zitten, de duiven zeggen wanneer het goed is! Systeem van trainen en voeren heeft zich steeds bewezen.
Andere dynamiek in het hok. De dynamiek in het hok was anders dit seizoen. Geen doffers tussen de vliegduivinnen, minder strijd om een plekje, al kunnen duivinnen zich kapot vechten voor een broedschaal of schapje. Geen doffers die lopen te klieren, proberen om een broedbak extra te veroveren.
De trainer die traint, maar is hij er met zijn hoofd wel bij? Domweg een programma uitvoeren brengt geen topvorm, resultante zal duiven die trainingsarbeid hebben geleverd zijn. Die hand door het broedhok, nog even die duif in de handen, gewoon, even voelen hoe het ervoor staat. Ik gunde mezelf er veel tekort tijd voor...
Ik heb op de restknop gedrukt. Doffers uit het kweekhok tussen de vliegduivinnen gedaan, ze zoeken zelf maar uit wie met wie gaat. Geen duiven naar Perigueux, geen standen, maar vooral, goed is niet goed genoeg, super moeten ze zijn.
Ik mik nu op Cahors en de week erna Dax. Als ze super zijn tenminste, anders wordt het niets.
Van de dames die nog onderweg zijn vanuit St Vincent, ik hoop dat er straks toch nog eentje op het hok zit, ze worden node gemist.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 15 juni 2019

Zachte zomer regen

Barefoot girl sitting on the hood of a Dodge, drinking warm beer in the soft summer rain.
Mooie zin, schoot vanochtend wel 30 keer door mijn hoofd, terwijl ik in de druilerige regen de waterbakken van de duiven stond te schrobben. Waarom? Natuurlijk, het komt uit een nummer van Bruce, één van mijn alltime heroes in de muziek. Maar ook, de treffende gelijkenis. De regen voelde lauw, het was zo'n zomerregentje. Regenjack aan en het zweet op de rug. 
Wat het met de duiven heeft te maken weet ik eigenlijk niet zo goed, wilde het gewoon delen. 
St. Vincent, dat is waar het om draait. Gelost, vrijdagmiddag, er is van alle kanten alweer commentaar te lezen over hoe goed of slecht die lossing wel niet is geweest. Verhalen over weerkaarten, regenfronten en meer. Gelukkig heb ik vorige week de duivengroepen uit mijn Facebook gehaald, scheelt een mooie berg meningen die nergens op gefundeerd zijn.
Ik hoop dat er eentje doorkomt in Engelum vandaag, zal toch wat verder in de middag worden. Eerste melding tot nu toe in 's Gravensande, aan de kust, in het Westland. Verder in het zuiden, blijkbaar is daar de regen al een stuk opgetrokken. Het is 12:39 als er 9 meldingen op Compuclub Live staan. Nog iets meer dan 12000 duiven te gaan! 
De 557 stond er goed voor, klein pulletje eronder, ze is ook niet aan haar proefstuk toe, dus moet kunnen. De andere twee dames doen er niet veel voor onder trouwens...
We gaan het zien, Wim vertelde dinsdag dat zijn eerst getekende supervorm had, je weet wel, die vorm die nauwelijks voorkomt, waarvan je van te voren weet dat het goed zit. Ik hoop dat de vorm niet met de soft summer rain is weggespoeld en dat hij een vroege pakt.
Ga de klok er maar eens op doen, je weet het maar nooit tenslotte...

Succes iedereen!

Tot de volgende

www.postduivenblog.nl


maandag 10 juni 2019

Knap

Gisteren zijn de uitgestelde vluchten vervlogen van zaterdag. Voor onze afdeling waren dat Gennep en Sens. Mooi vliegweer, vooral Gennep kende een snel verloop. 
Opvallend was de prestatie die geleverd wordt door Klaas de Jong en Zn uit Ee op de dagfond. Ee ligt heel ver in de noordoost hoek van Friesland, op het vaste land worden de langste afstanden gespeeld, alleen de Amelanders hebben nog meer kilometers. Dit hok timmert overigens al jaren hard aan de weg, onder de bezielende leiding van Klaas de Jong.
Dat er goede duiven zitten wordt al jaren bewezen, dat het gisteren voor de wind was is ook duidelijk.Dit soort wedstrijden schijnt altijd in het voordeel van de overvlucht te zijn. Het zal best, kijkend naar de uitslag, alleen de nummer twee zit in de uiterste zuidwesthoek van Friesland, die duif moet een geheel eigen weg zijn gegaan. Twee weken geleden was de eerste dagfond, vanaf Troyes, andere omstandigheden, ook toen prijkte de naam K. de Jong en Zn in de top 10. Deelname ruim 7200 duiven, gisteren waren het er ruim 6200. Geen misselijke aantallen lijkt me. Er wordt daar flink aan de weg getimmerd. Ik vind het knap!

Op de vitesse eenzelfde beeld, de top 10 wordt bezet door de mannen uit de "Walden". Zwaagwesteinde, Damwoude en omgeving laten maar weer eens zien dat er in die hoek duiven zitten waar je goed mee uit de voeten kunt in het normale programma.

De jongen zijn er ook best uit


In Engelum werd alleen deelgenomen aan de vitesse, de jaarlingen ervaring laten opdoen is het devies, zo vaak mogelijk de mand in. Ook de overjarigen die (nog) niet mee hoeven gaan gewoon mee. Gisteren 11 in de strijd. Dit soort vluchten wil wel eens een uitschieter opleveren, maar helaas, toen ik klokte waren de prijzen er in de vereniging al bijna uit. Ze kwamen niettemin vlot, iets waar ik altijd wel blij van wordt. Door het uitstel hebben de jaarlingen ook hun eerste keer twee nachten mand te pakken. Cruciaal in de opleiding naar volwaardige overnachters. Ze krijgen nu nog een paar midfondvluchten, deze moeten op de donderdag worden ingekorfd, ook deze zijn nuttig. Meer kilometers, maar vooral mand ervaring. Als twee jarigen moeten ze de lange baan op, dan moeten de omstandigheden ze niets meer uit hoeven maken.
Op dit moment toch weer een jaarling achter. Een duivinnetje wat ik graag zie. 
De verklaring hiervoor? De jaarlingen hebben het hier altijd moeilijk, het jaarlingen jaar is echt een leerjaar. Als jong wordt er alleen afgericht, als dat al uitkomt. Als jaarling moeten ze leren met de stress van het inkorven en de container om te gaan. In mei begin ik met de duiven te rijden om er conditie op te krijgen. Iedere werkdag over het IJsselmeer, alleen bij weer extremen blijven ze thuis. Ook iedere week de mand in, hiermee blijkt dat er best wat duiven zijn die inhoudelijk niet teveel hebben, deze vallen ook af op den duur. Ik heb hier bijvoorbeeld twee jaarlingen die alleen nog als partner dienen. De ene kan de dagelijkse rit over het IJsselmeer niet aan, ik heb dat vaker gezien bij duiven, sommigen durven gewoon niet over het water. De andere is ook niet opgewassen tegen het systeem van trainen en wekelijks een vlucht. Ik vermoed dat het met de achterblijver van gisteren ook het geval is. Aan de omstandigheden op de vlieglijn kan het niet gelegen hebben.

Voor St. Vincent zitten er drie duivinnen klaar. Ingevlogen, getraind en de laatste dagen opgevoerd. Vooral de eerste getekende, de "557" lijkt er goed op te staan, vorig jaar vloog ze mooie prijsjes bij elkaar op een paar bikkelharde vluchten. Ik heb een goed gevoel!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 8 juni 2019

Mensen Bedankt!!

Het is zaterdagochtend, tweede weekend van juni. Pinksterweekend, bijna iedereen is een dag extra vrij. Mooi vooruitzicht zou je zeggen.
Voor de duivenmelkers valt het wat tegen allemaal. Slecht weer, harde wind, regen en onweer op de vlieglijn. Niet bepaald weer om een mooie vlucht te hebben. Niet verstandig om de duiven er doorheen te jagen.
Vanochtend een tijdje op Facebook rondgestruind, maar ik heb het maar weggeklikt. Wat een gezeik, wat een stelletje in zichzelf gekeerde eikels zitten daarop. Ja, er zijn afdelingen aan het lossen, de Belgen lossen nationaal Chateauroux. Lijkt mij niet de beste beslissing, maar hoe het afloopt weet op dit moment nog niemand.
Het is de zoveelste keer dat ik wordt geconfronteerd met de negativiteit die de duivensport uiteindelijk de nek om zal draaien. Ik ben er zat van. Vraag me ook af waarom ik dit eigenlijk schrijf. Het lijkt puur vanuit de emotie te komen, puur frustratie, puur onmacht.
Maar na er even over hebben nagedacht is het helemaal geen emotie, het is pure ratio. Ik loop mijzelf hier al veel te lang aan te ergeren.
Mijn plezier in de sport laten bederven door azijnzeikers? Dacht het niet, ik hoef jullie gejank niet te lezen.
Als de conclusie getrokken is, is het ook niet zo moeilijk om na te gaan waar je plezier dan wel zit. Natuurlijk op het eigen erf, de dagelijks omgang met de duiven. De thuiskomst van de duiven na welke opdracht dan ook. De jongen die opgroeien, elk jong is weer een mogelijkheid om er een topper van te maken. De drive om het zo goed mogelijk te doen, act like a pro!
Nico zei vorig jaar al dat ik in mijn omstandigheden nooit meer dan een welwillende amateur zal zijn. Klopt, maar dan wil ik in ieder geval de allerbeste welwillende amateur zijn!
Er zijn mensen waar ik dat mee wil beleven, die mensen willen dat gelukkig ook met mij. Er is wat correspondentie, wat uitwisseling, wat ruiling en vooral veel plezier onder elkaar. Opvallend genoeg zijn het mensen die niet op Facebook lopen te zaniken over wat er allemaal mis is in de duivensport. 
Vooruitgang kost inspanning van iedereen, die inspanning zit dan ook nog voornamelijk tussen de oren. We zijn, op wat uitzonderingen na, allemaal welwillende amateurs in de duivensport. Die welwillende amateurs doen heel veel dingen goed, soms iets minder goed. Moet je ze daarom maar afbranden? Ik kan mij herinneren dat ik bij alles wat ik moest en nog moet leren fouten maak, die fouten zorgen ervoor dat je inziet dat je iets steeds beter kan gaan doen. Of waren die zeikers allemaal mensen die vooraan hebben gestaan en alles in één keer goed deden? Ik betwijfel het.
Ik ga zo afmelden voor alle duivengroepen waar ik lid van ben, of in ben betrokken geraakt op Facebook. Informatie haal ik wel van een paar relevante websites. Waarom ik dat doe? Ik wens feitelijke informatie te lezen, waardoor ik een gefundeerde mening kan blijven vormen. Verder zal ik gewoon schrijven, omdat het leuk is en er ook nog belangstelling voor is. Degenen die de belangstelling hebben zullen mijn schrijfsels wel weten te vinden.
Mensen bedankt! Bedankt voor weer een stukje inzicht en wijsheid, ik hoop dat ik nog veel plezier aan de duiven mag beleven.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




zondag 2 juni 2019

Rustig blijven, op naar St. Vincent


De zondag na Limoges, de overnacht opening van het seizoen voor de afdelingen 7 t/m 11. Elk jaar weer een pittig vluchtje. Mijn duiven houden er blijkbaar niet van, overnachten in het eerste weekend van juni. De keren dat er duiven van mijn hok mee gingen, waren de resultaten pover. Pover is dan wel politiek correct uitgedrukt. Geen idee waarom, ze zijn er dan blijkbaar nog niet klaar voor. Systematiek afgestemd op half juni en juli. Gedurende het seizoen komen ze hier meer naar voren. Een leuke om nog eens te evalueren lijkt me.
Rustig blijven. Ik heb voor een bepaalde opbouw en systematiek gekozen, moet ik daar natuurlijk ook aan vasthouden. Ook de opbouw pas in de winter weer evalueren. Misschien toch de jaarlingen wat meer aan de tand voelen? Conclusie nu is dat de conclusie wel heel snel is getrokken.
Op naar St. Vincent. Er zitten een paar dames op een nestje, 3 jarigen, met wat overnacht ervaring. Moet er toch minstens eentje van kunnen doorkomen zou je zeggen. We gaan het beleven. De voorbereiding zal niets anders verlopen als voor andere vluchten, hier heeft de systematiek zich immers bewezen. Daarnaast twee weken verder in het seizoen, twee weken meer ritme, training en vooral wat warmere nachten. Helpt goed om ook wat forme te krijgen.
Verder? Druk, druk, druk, vaak geen tijd om de jongen 's avonds nog even te laten vliegen. Ging hopeloos de mist in met het voeren van de jongen, voor mij het middel om ze onder controle te houden. Geen honger betekend geen drang naar binnen. Vijf jongen nog buiten in het donker, allemaal piepers, net aan op de vleugels. Resultaat: 2 weg, eentje dood gevlogen in de tuin van de buren, twee na twee nachten weer binnen.... Zo kan je wel lekker blijven doorkweken.
Over de kweek gesproken: gaat best goed, de eieren die tot en met de Pinkster worden gelegd laat ik nog uitkomen en groot komen, moeten er nog een paar weg op een bonnetje, de rest is voor mijzelf. Ploeg lekker aan laten groeien, hopen dat er wat afgericht kan worden, iets wat vorig seizoen mis liep en zich goed liet voelen aan het begin van het seizoen. Ook bij de sierduiven gaat het nu wat beter, de warmere nachten en langere dagen zorgen ervoor de de kroppers de jongen nu wel voldoende voeren. Zou daar dan de sleutel liggen van het wel of niet grootbrengen van de jongen?
De oude vliegers krijgen de verzorging die nodig is, de training die ze nodig hebben, dus daar komen de komende weken de resultaten evengoed nog wel. Systeem heeft zich wat dat betreft wel bewezen.
Dit seizoen alleen duivinnen in het vlieghok, wel op nest. De meesten lopen makkelijk met elkaar aan, waar nodig probeer ik er een paar bevruchte eitjes van de kwekers onder te schuiven. Wat ik zie gebeuren in het hok? Eigenlijk precies hetzelfde als dan dat er gebeurd als er "normale" koppels doffer/duivin zitten. Ze verwisselen soms van partner, lopen van de nesten af als het hun beliefd, leggen soms op tijd en soms niet, kortom, niets veranderlijker als een duivenkolonie waar maar mondjesmaat wordt gestuurd.
Blik op St. Vincent en de week erna Perigueux, kijken of ik op beide vluchten wat duiven mee kan doen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 12 mei 2019

Half mei, aanloop naar Limoges

Eindelijk weekend, dat was de gedachte toen ik vrijdagavond de deur opentrok en Vera kon begroeten. Het was nogal hectisch de afgelopen weken. 2x voor werk naar Duitsland, een zieke moeder die met spoed in Amsterdam werd opgenomen, nog even bij kleindochter langs en het werk gaat natuurlijk ook gewoon door. Vrijdagavond op de terugreis naar huis realiseerde ik me dat ik 13 dagen aan één stuk aan het reizen was geweest, van en naar werk, ziekenhuis, collega's in Duitsland en dan ook nog even in Duitsland een belangrijke vakbeurs bezocht. Leuk, maar vermoeiend. Grootste obstakel is eigenlijk dat je je tijd maar één keer kunt gebruiken.
Tijd die ik dit weekend graag aan de duiven besteed. De zaterdag gaat op aan de hokken op punt zetten. Ik maak altijd extra schoon, de kwekers zitten in éénpaar hokken met een gaasbodem, doordeweeks haal ik dan alleen de mest onder het gaas weg, één maal per week gaan de duiven in bad in de spoetniks (doffers en duivinnen apart), waardoor de éénpaarhokken aan de binnenkant ook goed schoongemaakt kunnen worden, vooral met jongen geeft dat nogal extra werk. Toch wegen de voordelen in mijn beleving nog steeds ruim op tegen de nadelen.
Het is dit weekend ook het moment om wat kwekers om te koppelen. De eerste rondes stonden in het teken van het vastleggen van de kwaliteiten van stamduivin de "56", nu is het tijd om nog wat kruisingen te proberen, al dan niet met wat geleende duiven voor samenkweek.
Ook de beloofde jongen voor grote vriend Joan en de jongen voor de bonnen zijn zo goed als afgeleverd, wat weer wat meer ruimte geeft voor de eigen kolonie. Ook om nog wat van de sierduiven te kweken. Voeren blijft een groot probleem, ik kan nu nog wat koppels als voedsters inzetten.
Vorige week niet deelgenomen aan de wedvlucht, had alles te maken met de drukte die hierboven al is beschreven. Vera heeft de duiven gevoerd, maar ik wil het haar niet aandoen om duiven te laten vliegen op verschillende tijden, zij heeft ook een leven en werk. De duiven zijn mijn hobby en passie. Het is al prachtig dat ze wil helpen, net als veel mensen binnen de club overigens. Zonder die hulp was ik binnen de duivenhobby kansloos.

Dit weekend de eerste midfondvlucht. Friesland vloog vanuit Quievrain, roemruchte plek in vooral het vitessespel. Naar Engelum toch nog altijd een ruime 340 kilometer. Stevig vluchtje, noord tot noordoostenwind die best kil aanvoelde. Het was te merken aan de aankomsten. De vlucht verliep gestaag, maar traag. Vooral de jaarlingen hadden het behoorlijk voor de kiezen gekregen. Herstel is nooit een probleem bij gezonde duiven, maar het is wel een reminder om nog even naar het voer te kijken, de reserves moeten wel aangevuld worden. Duiven die op de plank vallen en vermoeidheid tonen hebben de reserves aangesproken.
Ik ben er deze week wel in geslaagd om de duiven mee te nemen naar het werk, zodat de trainingen weer opgepakt kunnen worden. Limoges is niet ver meer weg, plan is om hier toch een paar duifjes op in te korven. 28 mei is de inkorfdatum, ik wil er twee of drie aan wagen, op een stand van 10 tot 14 dagen broeden. Vanaf 1 mei krijgt de vliegploeg weer het wat zwaardere All-in-one Koopmans van Beyers in de bakken, steeds iets meer dan ze op kunnen, aangevuld met een paar pinda's en wat snoepzaad, hoewel dat ook al ruim in de mix zit. Waarom ik dat doe? Reserves aanvullen, duiven die hard trainen moeten goed kunnen eten. 4 dagen voor inkorving krijgen de duiven die ik mee wil doen dan nog wat van de fond mix die ik zelf meng: 1 deel pinda's, 1 deel snoepzaad en 1 deel P40. Wonderwel voelen de duiven vaak superlicht maar vol als ze de mand in gaan. Blijkbaar een goede balans tussen werk en voeding.
De trainingen blijf ik zoveel mogelijk volhouden. Telkens als de auto richting Noord-Holland gaat voor werk staat de vliegploeg in de korven in de achterbak. Behalve op zondag: rustdag voor duif en baas. Het zijn de inmiddels vaste patronen voor het seizoen in de maanden mei, juni en juli.
In het jongenhok een groepje van 12 die al goed wegtrekken, eerste pennen er al uit. De duifjes zijn mooi gezond. Af en toe blijft er eens eentje een nachtje weg, goed voor de orientatie en het ontwikkelen van het instinct te willen overleven. Dit weekend weer wat jongen afgezet, er ligt nog wat in de schalen.
De kwekers worden vandaag herkoppeld. Alles met elkaar zal er dan een beste ploeg overblijven om de vliegploeg volgend jaar weer aan te vullen. Nu maar hopen dat ik dit jaar weer wat beter kan africhten met de jongen. Vorig jaar liep dit spaak, gevolg heb ik aan het begin van het seizoen kunnen zien. De helft van de jaarlingen bleef bij de eerste lapvluchten en wedvluchten achter. Lessons to be learned.....
Genoeg gezegd, iedereen weer op de hoogte. Volgende week nog een midfond, daarna de duiven voor Limoges inhouden en verder klaar maken voor de inkorving.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl




maandag 22 april 2019

Eerste vlucht

Het werd deze week wel weer eens tijd om over de duiven te schrijven. Genoeg over allerlei perikelen die spelen. Natuurlijk, het gaat ons allemaal aan. Maar wat ons bind is de duif, de reden waarom we met elkaar in contact zijn, bij dezelfde organisatie lid zijn, de vereniging van onze keuze bezoeken, we allerlei sociale contacten onderhouden.

Hier in Friesland eindelijk de echte kop eraf. Vorige week nog afgelast wegens voorspeld slecht weer. Op dinsdag nog een oefenvlucht vanuit Kalkar. Dit weekend dan eindelijk de eerste echte wedvlucht. Deurne was het station, naar Engelum ruim 193 kilometers. Wind oostelijk, dus te verwachten dat de duiven naar de westkant en Noord-Holland zouden uitwijken. De eersten zullen dit niet hebben gedaan, maar die van ons hebben echt wel flink water onderdoor zien komen. Veel kwamen uit de westkant, lees IJsselmeer, anderen kwamen uit de noordkant, goede kans dat deze even een rondje eilanden hebben gedaan. Geef ze geen ongelijk. Mooie stranden, prachtig weer. Uitgelezen kans om te pootje baden!

Hier een primeur. We slaagden er voor het eerst in om te beginnen met de laatste prijsduif van de uitslag. Normaal draaien we een redelijk prijspercentage. Vreemd is het niet. De duivinnen trainen nog niet naar behoren, ook ben ik wat te kwistig met de voerbus geweest. Iets zwaar de mand in, wordt meteen afgestraft. Slechte beurt weer van de baas.

Vorige seizoen weinig gelegenheid gehad om de jongen af te richten. Dit zie je nu terug in de seizoensstart. De mand had zijn werk nog niet gedaan, dit gebeurd nu in de eerste weken van het seizoen, het bestand jaarlingen dunt dan ook al aardig uit.

Verder nog wat leuke zaken: Joan, mijn grote vriend en jeugdlid van ons cluppie, pakte er twee van de drie op de uitslag, netjes! Vanaf afgelopen zondag iedere week op zondagmiddag een praatje op lokaal radiostation "De Eenhoorn", met uitslagen en wetenswaardigheden van de vereniging, mooi weer wat promotie. Er liggen nog wat jongen die richting Joan gaan, ook nog wat jongen voor een bon. Deze gaan naar een herintredend lid van onze club, hij wordt door wat mensen weer aardig op weg geholpen, na een paar jaar afwezigheid door omstandigheden.

Hebben jullie dat ook? Dat je inwendig je loopt te verbijten omdat je weet dat de duiven wel erg laat zijn. Dan plots komt de eerste door en volgen er als snel nog wat. Je hart gaat open en je geniet weer helemaal wezenloos.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

zondag 14 april 2019

Weerstandscurve

Weer zo'n titel waarvan je denkt: wat bedoelt-ie nu weer?
De weerstandscurve is iets wat je tegenkomt als er iets nieuws wordt gelanceerd of besproken, iets wat je nog niet kent of te ver weg ligt en dan wordt ervaren als een "te hoog over" doel. Buiten bereik dus.
Zoiets lijkt er ook gaande in Zeeland. Er wordt daar een pilot gedraaid door NPO en bestuur van afdeling Zeeland, in samenwerking met het vooruitstrevende inkorfcentrum Nishoek.
Mondjesmaat kwam er de afgelopen periode al informatie, voornamelijk vanuit het NPO bestuur, dat er in Zeeland een pilot, een probeerplan, wordt gedraaid aangaande het ambitieuze GPS2021, het vernieuwingsplan voor de Nederlandse postduivensport. 
Er werd al voorgesteld dat er inkorfcentra zouden komen met een regiofunctie, waar naast inkorven ook mogelijkheden voor het inslaan van voer en bijproducten, bezoeken aan de dierenarts en natuurlijk voor het gezellig samenzijn. Alles onder één dak. In een grijs verleden heb ik zoiets ook al eens beschreven, het idee heb ik ook bij meerdere mensen gehoord. Buiten dat het voor mensen met minder vervoersmogelijkheden een vervelende situatie is, lost het wel een aantal praktische zaken op.
Daarnaast werd bekend dat de Nishoek ging fungeren als pilot voor het inkorven 2.0, de naam heb ik zelf even verzonnen.
Er wordt ook hier een pilot gedraaid. Tijdens het inkorven worden de duiven realtime in een landelijke database opgeslagen, er is dus geen vertraging meer doordat er bestanden moeten worden doorgestuurd via een website of mail. Daarnaast geeft dit systeem bij de liefhebbers thuis de mogelijkheid om de aankomende duiven realtime te melden. Dus de piep op de antenne is ook een melding op de meldsite. In Friesland gebruiken we dit al op grote schaal overigens. De manier waarop het nu is ingestoken betekend wel dat iedere inkorver bij de Nishoek met een systeem moet werken wat aan de pilot is gelieerd. Wonderlijk genoeg een systeem van een merk wat naar mijn idee in Nederland niet veel wordt gebruikt. Daarnaast moet dat systeem op internet zijn aangesloten.
Nu pas wordt duidelijk welke impact deze plannen hebben, de berichtgeving hierover is ook lange tijd erg mager geweest. Zie daar de weerstandscurve.
Liefhebbers gaan massaal in de ankers. Nee, dit willen ze niet, er wordt van alles bij mensen door de strot geduwd, wat kost dat wel niet en nog veel meer argumenten die er toe leiden dat het even niet zo gezellig is op Facebook en andere social media. Einde van de duivensport is al weer aangekondigd door de meerderheid. Leuk vooruitzicht, of niet dan?
Ik kan mij daar van alles bij voorstellen, het valt redelijk rauw op het dak van de meesten. Wat vooral opvalt is dat er wel steeds in mooie volzinnen over deze pilot is gesproken, maar dat er pas in een veel later stadium bekend is gemaakt wat er nu eigenlijk precies ging gebeuren. De klassieke voedingsbodem voor de weerstandscurve. 
Wat er mis ging in mijn beleving is dat men vanuit NPO en afdeling Zeeland niet een breed scala aan liefhebbers heeft laten meedenken, tenminste, ik heb niet begrepen dat dat is gebeurd. Heel belangrijk in een ingrijpend proces als dit. Laat liefhebbers meedenken, laat ze weten wat er in je hoofd zit, laat ze vertellen wat er in hun hoofd zit. Vandaar uit kan je plannen ontwikkelen die je gaan brengen wat je wilt, misschien is de uitkomst niet helemaal de stip op de horizon, maar wel iets wat wordt gedragen in de organisatie.
Wat mij betreft een grote denkfout in het hele proces rondom GPS2021. Natuurlijk krijg ik nu te horen dat daar de secties voor zijn ingericht. Klopt, deze secties worden bemand door mensen die wat te zeggen hebben, de 10% die altijd voorop loopt in een organisatie. Maar die 10% krijg je altijd wel mee, nieuwsgierig als deze mensen zijn. Het gaat om die 80% die je bij de hand moet nemen, zij gaan het verschil maken, zij zijn diegenen waar je je plannen moet brengen om ze er over na te laten denken, zij zijn ook diegenen die het nu even niet zo gezellig maken op de social media.
Voor een vooruitstrevend bestuur is het raadzaam om ook af te vragen hoe je hiermee omgaat, de weerstandscurve. Tegenwoordig hoor je in bijna elk bedrijf termen als Policy Deployment, Kaizen, PDCA cycli, stip op de horizon, het Ware Noorden en meer van die kreten. Een goede uitwerking van deze zaken resulteert in een samenwerking waar bij de kracht en niet de weerstand van de mensen onderaan de ladder van jouw organisatie wordt ingezet. Gevolg van zoiets: verantwoordelijkheidsgevoel, medezeggenschap, eigenaarschap en vooral plezier in wat je doet. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.




Ook ik ken mijn weerstandscurve, net als iedereen overigens. Vrijdagochtend de duiven gepakt en in de korven gezet, richting clubgebouw, zoals altijd in het seizoen. Ik heb nog steeds niet de luxe om mijn duiven in te korven op de tijdstippen die hiervoor gelden, er moet tenslotte gewoon gewerkt worden.
De duiven in de korven klaargezet in het lokaal, voer en water aan de korven, ook als altijd en weer in de auto onderweg naar mijn werk in Noord-Holland. Alles staat klaar zodat de mannen van de inkorfploeg hun werk kunnen doen.
Ik was al even onderweg, Tzummarum alweer voorbij, toen ik toch even op mijn telefoon keek. Normaal doe ik dit nooit onder het rijden, ik heb zelfs al het gepiep en getril uit staan. Ik kan in de auto alleen handsfree bellen.
Toch keek ik even op het scherm, op een recht stukje weg. Appje van Frans en Janny, in de appgroep van de vereniging. Afgelast voor morgen, geen inkorven vanavond. Mijn weerstandscurve schoot even behoorlijk omhoog, voor de duidelijkheid, dat is de verkeerde kant op. Wat te doen? Ik had geen keuze. Ik ben teruggereden naar het lokaal, duiven en spullen weer in de auto en terug naar huis, ondertussen de baas gemeld dat ik wat later zou zijn.
In mijn hoofd kreeg zo ongeveer de hele wereld er van langs. Wat een onrecht was mij, vooral mij, en mijn duiven aangedaan!
Terug thuis de duiven laten vliegen, hok open en wat voer en water klaar gezet. Korven weer op hun plek in de schuur. Mijn weerstandscurve zakte ondertussen alweer behoorlijk, het verstand nam weer wat over. Top dat Frans en Janny dit meteen melden op de app, weet iedereen waar hij aan toe is. Uiteindelijk was ik nog niet eens zoveel later op het werk, niets gemist dus. Frans en Janny nog even een appje gestuurd om te bedanken. Ondertussen bedacht ik mij wat ik zelf beter had kunnen doen. Inderdaad, gewoon even de website van de afdeling checken, zoals ik eigenlijk altijd doe, maar nu even niet. De weerstandscurve weer op een aanvaardbaar niveau teruggebracht.
Het gelijk van de afdeling werd overigens zaterdag bevestigd, de dag door sneeuw en hagelbuien en temperaturen die januari niet misstaan. We kunnen nu de maandag inkorven voor een extra africhting, gaan ze daar maar op mee, toch?

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 31 maart 2019

Joan kan los!

Mooi was het zaterdagmiddag. Ik was bij de familie Veenstra, Joan en zijn ouders en broertjes, om zijn eerste jongen te brengen. Ik schrijf wel vaker over Joan, ik probeer hem wat te helpen om wegwijs te worden in de duivensport. Hij heeft beperkt ruimte, daarom had ik wat vasthouders van hem bij mij op het hok geplaatst, de jongen ervan kunnen dan weer terug, zodat Joan daar mee kan vliegen.
Ondertussen moest er voor Joan een hok worden gebouwd. Het promotiehokje dat hij in gebruik heeft moest weer terug ingeleverd worden.
Na wat overleg heeft zijn vader een hokje voor hem gemaakt, waar hij zich voorlopig heel goed op zal kunnen redden. Twee kleine afdelingen, voor oud en jong, met een heuse spoetnik eraan. Het ziet er prachtig uit. 
Toen ik zaterdagmiddag aan kwam in St. Jabik werd de laatste hand nog aan het hokje gelegd door vader Harry, Joan had ondertussen nog wat schoonmaakwerk verricht. De beschikbare duiven voor de oude duivenvluchten waren mee geweest op de eerste testvlucht en goed naar huis gekomen. Dit nog vanaf het oude hokje. Wat moet dat niet worden als ze vanaf het nieuwe hok vliegen!


Nog snel even de duiven bekeken. Joan gaf zijn vliegers aan, ze voelden goed, er wordt goed voor gezorgd, dus dat moet wel goed komen de komende weken.
Na nog wat tips en tricks te hebben gegeven over het verzorgen van jonge duiven en vooral het onder de duim krijgen en houden van jonge duiven, was het tijd om de jongen te inspecteren en in het hok te zetten. Omdat het timmerwerk nog niet helemaal klaar was, nog even in het oude hokje.
Ik heb zelden iemand zo blij gezien met de jonge duifjes die voor hem zijn gekweekt. Ook moeder Ina kijkt met belangstelling, ze neemt tenslotte deel aan de Ladies League. Er zijn er twee bij met een roze ring.
Nadat ik weer huiswaarts was gegaan kwamen al snel de app-jes met foto's.
Eerst van een hok dat helemaal klaar was, toen een foto van de jongen die al verhuisd waren naar hun nieuwe afdeling, vandaag een foto met jongen die al in de spoetnik waren gezet om de omgeving te leren kennen.
Ik hoop zo dat het Joan gaat lukken om een paar keer goed in de uitslagen te komen. Wat een stimulans zal dat voor hem zijn om door te zetten. Aan de inzet van Joan zal het niet liggen, zeker gezien de hulp die hij daarbij krijgt van zijn ouders. Mooi te zien dat er toekomst is. Mooi te zien dat er toekomst gemaakt kan worden voor zo'n jonge gast. Top!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl 



zondag 24 maart 2019

Super weekend

Zo af en toe heb je zo'n weekend. Zo'n weekend waarvan je vind dat alles op zijn plek valt, alles precies gaat zoals het gaan moet. Dat gevoel heb ik over dit weekend, op zondagavond, vlak voor de clash tegen Duitsland begint op het voetbalveld.
Het begon eigenlijk afgelopen week al.
Ik haalde op de donderdagavond wat jongen op bij één van mijn duivenmaatjes en meldde daarbij dat ik een doffer op het kweekhok heb die wat problemen heeft met bevruchten, ook vorig jaar liep dit niet lekker.  
Eerst de duiven verzorgd, al vroeg op de zaterdagochtend, met als achtergrond muziek het zingen van de vogels. Vogels die een nieuwe dag aankondigden. Een dag vol belofte.
De zaterdagochtend moesten er nog wat jongen worden gehaald, daarbij kwam er ook meteen een doffer tevoorschijn die ik maar mee moest nemen. Gewoon om te lenen, om de onwillige doffer te vervangen in het kweekhok. Niet de minste doffer. Na de kweek moest hij maar weer terug. Mooi toch?
Daarna ging het op de auto-navigatie naar Roodeschool. Jan Broersma was het doel. Ik was erg nieuwsgierig naar deze man. Veel vroege prijzen, kampioenschappen, asduiven en nog meer van dat, terwijl hij speelt op de verste afstanden in sector 4. In Nederland heeft hij de verste afstanden op de klassiekers als St. Vincent en Dax. Toch slaagt hij erin om met naar verhouding weinig duiven geweldig te presteren. Een bescheiden man, hij weet dat hij goed bezig is, maar relativeert dat weg. Kenmerk van de ware kampioen? In een apart artikel zal ik nog uitgebreid terugkomen op mijn bezoek daar. Ik was in ieder geval onder de indruk, een geweldige middag gehad.
Ondertussen had ik de duivinnen mee voor hun eerste lapvlucht van dit jaar.
Afgelopen week was de eerste week dat de duiven dagelijks los konden. Het was een lapvlucht vanuit de oostkant, was immers onderweg naar Roodeschool. Deze is lastig verlopen, op zaterdag misten er nog 5 op appel, waaronder twee ervaren duiven. Stand nu is nog twee onderweg, twee jaarlingen. Ik vermoed dat er een aanvaring met een rover is geweest, de duiven waren steeds in kleine plukjes teruggekomen, Vera had er verschillende zien vallen. Misschien gepakt, misschien verkeerd gevlogen vanwege tekort ervaring na een stresssituatie. Feit is dat de duiven er mee om moeten gaan en dat juist de minst ervaren duiven het hier behoorlijk lastig mee hebben. Of het de beteren of minderen zijn die wegblijven? Geen idee, ze hebben het mij niet kunnen bewijzen.
Een prachtige rit door de noordkant van Groningen, via Lauwersoog en de noordoostkant van Friesland naar huis bevestigde nog maar eens dat Nederland echt een prachtig land is. 
Bij thuiskomst een appje. Ik had al een paar weken geleden afgesproken dat ik een doffer kon lenen voor een aangekochte duivin. Dus weer terug de auto in, een verrassend mooi dier wordt me in de handen gedrukt. Kan wel terug gegeven na het seizoen, even niet nodig bij de eigenaar. Toen ik zag waar de duif origineel vandaan komt viel me de mond wijd open. Dat is wel heel veel vertrouwen in een gemiddeld melkertje spookte door mij hoofd. Mijn opmerking werd weggewuifd. Dat het wel goed komt was niet eens een vraag, maar een zekerheid..... 
Jeugdlid Joan is door het dolle heen, zijn nieuwe hokje bijna klaar en de hier gekweekte jongen, van zijn eigen duiven die hier voorlopig zijn gestald, kunnen volgende week worden gespeend en het nieuwe hokje gaan bewonen.

De zondag rustig met Vera doorgebracht, in de ochtend op het gemak de duiven verzorgd. Daarna op de fiets naar Leeuwarden, onderweg de eerste lammeren buiten gezien, een Ruigpootbuizerd die zijn imposante spanwijdte in volle glorie liet zien, bomen die bloesem dragen en een stad die klaar is voor de lente. Lekkere lunch genoten. Ondanks de kille noordwester, mensen op terrassen, achter glazen schermen, heerlijk in de zon. Meer wandelaars door het park en aan het kanaal dan je ooit kan tellen. De stadsduiven voelen de lente ook, de doffers zijn druk op de duivinnen aan het jagen, tussen de benen door van het winkelend publiek. 
Terug thuis nog even genoten van het mooie opkomen van de jongen en het heerlijke klimaat in het hok.
Kortom, Life is good, aan die opmerking is niets gelogen.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zondag 17 maart 2019

Het dier en de liefhebber of het resultaat?

Ik zag op Facebook discussies los gaan over de veiling die straks eindigt op Pipa. De mannen hebben het weer voor elkaar. Er gaat er weer één verkocht worden voor een astronomisch bedrag. Hoeveel weten we over een paar uur. De discussies gaan over het bedrag dat wordt uitgegeven voor die enkele duif. Feit is dat de duif heeft laten zien wat hij waard is als vlieger, als kweker zal hij nog moeten overtuigen. Het is een doffer, in het duivinnen geweld dat steeds meer in zwang komt is dat ook al een opvallend iets. 
Slecht voor de sport? Geloof er niets van, money makes the world go 'round werd er ooit al eens gezongen. Het is in ieder geval iets wat zorgt dat er wat publiciteit komt rondom onze sport. Voor modale liefhebbers is het misschien een gruwel of afgunst, maar het werkt wel als een magneet. Geld is geen vies woord als je er objectief, dus van buitenaf naar kijkt. Vergeet niet: deze meneer gaat niet stoppen, een deel van dat geld wordt weer teruggestopt in de sport. Deze meneer gaat gewoon op zoek naar andere toppers bij andere liefhebbers. Money makes the world go 'round.
Ik zag ook nog iets over roofvogels, er schijnt een artikel te circuleren van een beschermer die wat met cijfers goochelt om de doorschietende bescherming te rechtvaardigen. Ik zag dat onze NPO voorzitter op een low-profile manier probeert om wat nuance aan te brengen in de discussies, misschien dat er dan iets ruimte ontstaat. Politiek bedrijven is niet ieder van ons gegeven, lobbyen heeft vaak tijd nodig. Feit is dat het de hel is voor sommige liefhebbers, velen hebben er af en toe mee te maken. Ook hier weer een paar slachtoffers afgelopen winter. Deal with it, het wordt voorlopig niet anders mensen. Er zijn wat mensen met verstand van zaken die tips en tricks hebben om hiermee om te kunnen gaan. Neemt het probleem niet weg, maar het zorgt wel dat je je plezier in de hobby houdt. Zeg maar wat je wilt, plezier en genoegen of stress en afknappen.


Ik heb contact met een kringetje liefhebbers in verschillende disciplines in de duivensport. Opvallend is dat deze mensen elkaar goed verstaan, ook al zijn ze uit verschillende landen en ook van karakter nogal verschillend. Het enige wat hen bind is dat ze allemaal gek van duiven zijn. 
Ik was gisteren op bezoek bij één van deze liefhebbers, Jurgen en zijn familie. We kennen elkaar al langer, ik denk zo'n twaalf jaar. We hebben niet heel vaak contact, toch noemen we elkaar vriend. Waarom dat zo is hebben we gisteren nog eens met elkaar besproken. We kunnen uren over de sport praten, hebben vaak dezelfde ideeën, maar werken dat meestal anders uit. Hier hebben de omstandigheden waarin we verkeren vaak mee te maken. Wat uiteindelijk bind is dat we respect hebben voor de dieren zelf, respect hebben voor de inspanningen die liefhebbers zich getroosten om succes te bereiken en bereid zijn om naar elkaar te luisteren, om te leren. De gouden driehoek van goed hok, goede dieren en een liefhebbers die de goede dingen doet op het juiste moment is een proces wat goed uitgewerkt moet worden met als resultante daarvan het uiteindelijke resultaat op wedstrijden, shows of wat je ook maar wilt met je dieren. De complimenten van mede liefhebbers zijn vaak een grotere erkenning dan meetbaar resultaat bij welke vorm van wedstrijd dan ook.
Wat ons opvalt is dat veel om ons heen het resultaat heilig maken, daardoor zoeken naar allerlei middelen en kunstgrepen om dat resultaat maar te bereiken. Minder begaan met het dier dus, tekort spiegeling over wat je zelf moet verbeteren in je gewoontes of gedrag om te voorkomen dat je die wondermiddeltjes nodig hebt, niet onderkennen dat je eigen dieren misschien wel eens niet van die kwaliteit zijn als dan dat je zelf wel denkt.
Om over na te denken dus.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl


zaterdag 9 maart 2019

De grootsten wijzen de weg

Ik heb er niet vaak veel tijd voor, maar als er gelegenheid is mag ik graag over internet struinen. Surfen is eigenlijk het juiste woord. Waar ik naar zoek? Artikelen waar ik iets van kan leren. Artikelen die mij kunnen vertellen wat ik misschien nog beter kan doen. 
Ik kwam bij voorbeeld een trilogie tegen over Gerard Koopman, opgetekend ver voor zijn Red Bullens dynastie de marathon wereld op de kop zette. Maar wel een verhaal over hoe het allemaal is begonnen, met zijn vader en later op eigen benen in Ermerveen. Niet vergeten dat de combinatie Koopman voor Ermerveen toen ook al top was. Ik had de DVD ook al eens aangeschaft, een aantal keer bekeken, openhartig verhaal. 
Ik kwam de verhalen tegen over Jelle Jellema, over Arjan Beens, Bas Verkerk, de blogs en artikelen van Ad Schaerlaeckens. Door deze blogs kwam ik weer eens terecht bij de vele artikelen die zijn geschreven over Willy Daniels. Daniels is een fenomeen op de halve fond, midfond zoals we dat in Nederland zeggen. Weet hij zich niet te klasseren voor allerlei titels, heeft hij toch zeker een aantal aansprekende resultaten geboekt.
In een stukje op de website van Willem de Bruijn is een verslag te vinden over een bezoek aan Daniels. Er staat een foto boven van twee giganten. De foto spreekt boekdelen. Twee mannen die elkaar snappen, elkaar niets meer hoeven uit te leggen, het allemaal hebben meegemaakt. Peuk in de mond allebei, de één geeft een duif over aan de ander. Het is bijna een trance die je ziet. De mannen zijn in hún wereld. Dan te bedenken dat de foto is gemaakt door iemand die zeker niet onder doet voor de mannen voor de camera. Historisch is het juiste woord. 
Wat opvalt in alle verhalen is dat de mannen allemaal op zoek zijn naar het beste, zodat zij er het beste uit kunnen peuren. Vastleggen in wat ze al hebben en door. Op zoek naar weer beter. Sommigen knallen daar hele bedragen tegen aan, anderen shoppen in de omgeving. Misschien is dat wel wat me het meest aanspreekt in de verhalen rondom Daniels. 
Ooit begonnen met duiven van grootheid Voets, een bijna buurman. Daarna met duiven uit de beteren uit zijn omgeving steeds verder gekomen. Gericht ingekocht, testen en keihard selecteren. 
Wat ik geleerd heb, of misschien alleen bevestigd heb gekregen: het draait om de 3 componenten: goede duiven, goed hok en een melker die doet wat hij moet doen op het juiste moment. Geen fratsen, geen franje. Zit het tegen, zoeken naar een oorzaak. Wondermiddelen bestaan niet. Vooral rustig blijven, vasthouden aan het systeem. Gebruik maken van je mogelijkheden. Iedere winter bekijken wat je nog beter kunt doen, binnen je systeem. 
Of dit iets nieuws is? Nee, ik schrijf er zelf vaak over, ook al ben ik niet iemand die ook maar in de schaduw mag staan van de mensen die ik hierboven heb genoemd. Wat ik nodig heb uit dit verhaal is als een mantra. Een mantra dat ik voor mijzelf steeds moet herhalen. Blijf doen wat je doet, niet van de hak op de tak, zorg dat je zo goed mogelijke duiven hebt, zorg dat je voor die duiven zorgt, zorg dat ze gezond blijven. Voor de marathon gekozen betekend op de marathon spelen..... Simpel, toch?

Ik heb vanochtend de duiven weer in handen gehad, dat gebeurd in het kweekseizoen elk weekend. Want duiven in bad, gelegenheid om even een indruk van de conditie te krijgen. Mijn beste in de handen. De "56". Vandaag maar eens geconcentreerd op het feit of ik haar ook de beste vind. Niet erg objectief natuurlijk, ze is sinds 2015 al mijn favoriet. Geboren in 2013, als tweejarige liet ze zien wat ze waard was, direct door naar de kweek, in 2016 kweekte ik er een serie jongen van. Van deze serie drie duivinnen die zich goed laten zien. De beste daar weer van ook weer op de kweek gezet. Ze voldeed aan de criteria die ik voor nu stel, hopelijk kan ik deze criteria zo langzamerhand wat opschroeven.
Ik vond de "56" vandaag de beste, ze zit op kleine jonkies, ideaal voor een duivin. Ik moet er wel bij zeggen dat ik deze winter de duiven nog al eens in de handen had en zij er niet als de beste uitkwam. Wat haar de beste maakt? Ze heeft het bewezen, als vlieger, nu ook als kweekster. Als je eigen jongen je komen vergezellen op het kweekhok kan je daar wel van spreken. Nee, ik ben geen topper, ik kan wel zeggen dat ik best aardige duiven heb.  
Rustig opbouwen, ondertussen blijven zoeken, zoeken naar nog beter. Inkruisen in wat je hebt en uitproberen. Komt er toch vanzelf weer iets beters uit?

We gaan zien wat dit seizoen weer brengt.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl