Tussen straaljagers en St Vincent.

Niet meevliegen dit weekend, ik had het voor het seizoen niet in mijn agenda. Maar, dingen gaan zoals ze gaan. Een planning of een plan is slechts het begin van het avontuur dat je op dat moment gaat beginnen. Stug vasthouden aan wat je in je hoofd hebt getuigd eerder van eigenwijs dan van lef. Als het nodig is moet je je simpelweg aanpassen en het maximaal mogelijke eruit halen. 
Wat ik in mijn hoofd had was heel simpel. Alleen duivinnen spelen, zo vaak mogelijk tot en met de eerste dagfondvlucht. Daarna de jaarlingen doorspelen op de programmavluchten waar ze alvast aan de meer nachten mand mogen wennen, de meerjarigen naar  de overnacht. Tweejarigen mee op de derde en vijfde of zesde race van het jaar, de ouderen naar Saint Vincent en later naar Orange, de te verwachten zware vluchten in het programma, op het lijf geschreven van de ervaren rotten. Afronden van het overnachtseizoen in de laatste week Juli en klaar weer, op naar het volgende seizoen. Jongen worden afgericht vanaf Juli, niet eerder, de reden hebben we kunnen zien aan de weersomstandigheden van de afgelopen weken. Warmte en koude fronten, onweer, kortom, teveel elektrische lading in de lucht, niet goed voor de jongen, als de zomer er echt is, geen probleem meer, dus tijd genoeg voor een fundament van een succesvolle marathon carrière. 
De races van de afgelopen weekenden waren zwaar, toe te schrijven aan het weerbeeld, hierboven al omschreven. De jaarlingen bleven dit weekend een nacht overstaan en er werd nog wat teruggereden om de buien te ontwijken. Wijze besluiten. Toch werd het zondagmiddag en avond zwaar, er kwamen er drie van de acht door, maandag nog eens vier. De laatste heb ik tot nu niet weer gezien. De jaarlingen hadden een jasje uitgedaan, dus geen dagfond vlucht dit weekend. Ik heb ze om te bouwen niet om op een hoop te spelen. 

Ook mijn overnacht collega's hebben een woordje mee kunnen spreken over zware vluchten. Het verloop van Limoges was zwaar, dusdanig dat er nog veel duiven achter zijn, het concours zelf stond bijna 24 uur open, ongekend, dertig jaar geleden werden overnachtconcoursen zo vervlogen. Chapeau voor de winnaars, vooral de duif die 's ochtends werd geklokt in Terborg wekte bij mij verwondering. Nachtvliegen met een dikke kopwind, ik had het nooit verwacht.
Toch zitten er voordelen aan het niet inkorven dit weekend. Ik had al een festiviteit op de agenda, georganiseerd door de organisatie waar ik werk. Gezien mijn functie is er geen discussie over dat ik daar aanwezig ben. Daarnaast zijn de luchtmacht dagen in Leeuwarden. Ik woon op een steenworp afstand van de vliegbasis, de straaljagers die demonstraties geven doen dat bij voorkeur boven onze achtertuin. Trouwens parkeren ook, hebben we donderdagmiddag geleerd. Het was hemelsbreed niet zo ver van ons huis. 
Kortom, spectaculair, ik denk dat de duiven daar iets anders over denken, als ze thuiskomen met een jet achter de kont aan.
Ik heb de duiven goed kunnen trainen deze week. Maandag en woensdag 30 kilometer vanaf de kop Afsluitdijk, dinsdag moest ik naar het hoofdkantoor, dus duiven op de zuidlijn gelost op zo'n 50 kilometer, donderdag en vrijdag nog een enkeltje IJsselmeer, gelost bij Medemblik, in rechte lijn ongeveer 65 kilometer. Mooie voorbereiding lijkt me voor St Vincent.
Dit weekend relax, de St Vincenters opvoeren, de duiven voor Brive nog even door laten trainen, vrijdag weer wat jaarlingen voor de midfond. 
Het begint er op te lijken, ook voor mij gaat het seizoen echt beginnen.
Iedereen succes komend weekend.

www.postduivenblog.nl

De duivenzomer is begonnen

Het weekend waar heel duivenminnend Nederland naar uitkeek, ook de Belgen hadden deze datum in hun agenda. De dag dat de eerste grote concoursen vervlogen werden, zaterdag 28 mei, of wel, het begin van weer een duivenzomer.
Zomer was het met recht, tenminste hier in Friesland, met warm, bijna broeierig weer, dikke wolken, heiige omstandigheden. 's Middags warm, met dan wel weer blauwe luchten. Geen duivenweer, of toch, fond weer. Weer waarvan we weten dat de duiven het te verduren krijgen, weer wat als maatstaf dient voor waar de conditie staat.
Ik heb in Friesland 2 concoursen gezien die goed verliepen, gezien de omstandigheden. De vitesse vlucht verliep zoals was te verwachten, de snelheden niet hoog, de aankomsten gestaag. Hier werd in ieder geval gevierd dat we niet eens de uitslag haalden in de vereniging, ook altijd weer een mijlpaal, die zo rond dit tijdstip plaatsvind. Op de vitesse waren hier 6 jaarlingen mee, de andere 2 moesten thuisblijven wegens het leggen van een ei. Toch tevreden, toen het begon te lopen waren alle 6 dames vlot thuis, precies het gedrag wat je mag verwachten van een overnachter, hoewel ik altijd op een uitschieter hoop. Ik schreef al eerder dat ik het seizoen voor de jaarlingen als opleiding zie, vaak mee, ervaring op doen, zoveel mogelijk verschillende omstandigheden, een basis leggen voor een mooie overnacht carrière. Toch zie ik dit jaar dat de jaarlingen weinig verrassen, op de 517 na, 2 weken terug. Teken aan de wand? We gaan het beleven.
Het concours vanuit Nanteuil verliep ook goed, aankomsten waren traag te noemen, snelheden namen evenredig af. Toch hoorde ik weinig klachten vanuit het Friese. Als er iets niet goed gaat staan de social media meteen vol. Mooi verloop, duiven moesten er hard voor knokken, maar de duiven die zich thuis meldden zagen er top uit. Goed in conditie dus, maar ook, goed verzorgd onderweg, anders lukt het ook niet. Wat me wel verbaasd is de afstand, voor de kortste afstanden, maar net boven de 450 kilometer. Fondvliegen, dat zijn toch die heroïsche gevechten van minimaal 500 kilometer?  Ongetwijfeld dat hier een reden voor is. De lengte van afdeling Friesland maakt dat soort beslissingen niet makkelijker.
Wat me nog meer verbaasde waren de afzeggingen op voorhand door 2 afdelingen, met het oog op het te verwachten slechte weer. Moeilijk zou het worden, geen discussie over, maar geen vlucht op voorhand? Door de ogen van een duivenmelker klopt het niet, je wilt vliegen. Als je er even verder over nadenkt doemen de publieke opinie op, de politiek die de ogen niet meer zo snel sluit, dierenactivisten en meer van dat alles. Als je het zo bekijkt is het begrijpelijk, maar dan worden het elke week vluchten van 200 kilometer, dan zijn de risico's te overzien. Lastige materie, maar ook hier zit een kans, specialisatie, hoeveel risico neem je met je dieren. De melker beslist zelf of er wordt ingekorfd of niet. De melker beslist zelf over de risico factor.
Waar mijn broek vanaf zakte was het tijdstip van lossing door afdeling 8. Op zo'n tijd lossen op een dagfond vlucht met de te verwachten snelheden en verspreide aankomsten is dit niet het mijden van risico, maar het aansturen op een regelrechte ramp. Hier het tegengestelde met hetzelfde negatieve effect, lees Facebook maar na. Als verantwoordelijke voor deze beslissing heb je dan echt wel wat uit te leggen.
Ik zie vanochtend dat het weer goed is, dus waarschijnlijk komen er nog veel duiven na en is het seizoen voor veel mensen niet verloren. Duiven kunnen snel herstellen, de meesten zullen goed genoeg zijn om volgend wekend weer van de partij te zijn.
Conclusies voor het eigen hok: de overnachters liggen op schema voor St Vincent en Brive, de jaarlingen geven nog wel te denken of zij de kwaliteit brengen om volgend jaar een aanvulling te zijn op het overnacht ploegje.
Volgende week geen Limoges hier, voor iedereen die mee doet aan de eerste overnacht van dit jaar, succes!
Goede week.

www.postduivenblog.nl

Viel best mee

Dat viel best mee vandaag. De weerberichten waren niet best, buien, dikke noorden wind en lage temperaturen. Vergeten was om erbij te vermelden dat er tussendoor gewoon blauwe lucht zou zijn, en buien zijn wat anders dan regenfronten. Vrijdagmorgen was het al te zien op buienradar, zeker in de ochtend zou het goed vliegweer zijn, ondanks de temperaturen. Ik begreep dat er werd afgelast en ingekort door verschillende afdelingen. Friesland koos ervoor om gewoon te lossen op het station wat voor de afdeling op het programma stond. Vitesse, vanuit Weert, voor mijn duiven 220 km. Het was best te doen, ook al was het niet makkelijk. De aankomsten waren niet minder spectaculair. Typisch zo'n vlucht waar de duiven die niet in orde waren bij het inkorven het ook af laten weten. De laatkomers van een dergelijk concours maar even in de gaten houden. 
Wat opviel was dat er alweer lekker negatieve berichten op de sociale media verschenen. Ieder is vrij om te beslissen wel of niet in te korven, beleidsmakers hebben de plicht om een beslissing te nemen over doorgaan, inkorten of aflassen. Hoe een beslissing valt maakt in feite niet uit, als er maar een duidelijk onderbouwde beslissing wordt genomen, kern van een helder beleid. Iets op het beloop laten resulteert in teleurstelling en aannames, meestal niet positief uitgelegd, bron van speculaties, voor beleidsmakers moeilijk te weerleggen. Gevolg zal zijn dat men bezig is met achterhoede gevechten, terwijl er beter tijd in de toekomst gestoken kan worden.
Er werd vandaag wel veel gevraagd van de duiven, de duiven die in orde zijn zullen er morgenochtend weer tiptop bij zitten. Neem de proef op de som en laat ze lekker baden. De duiven die hier zonder voorbehoud induiken zijn fit, opgeknapt en klaar voor de volgende opdracht. De duiven die minder graag baden of lang nat blijven, hou die maar in de gaten, daar moet aan gewerkt worden.

St. Vincent of  Brive?

Hier op het hok lig ik op schema, de duiven zijn goed in orde, vanmiddag alles keurig thuis, zelfs het duifje wat vorige week op zondag terugkwam. Vijf van de zestien op de uitslag in de vereniging is lang niet slecht voor mijn overnachters.
We werken toe naar juni, de maand van de overnacht. De eerste vanuit Limoges, NPO of afdelingsconcours, wordt overgeslagen, ik twijfel of ik op St. Vincent inkorf. Ik zou er drie duivinnen voor klaar kunnen maken, deze zijn ervaren en drie of vier jaar, in mijn ogen zijn ze dan geschikt voor die opdracht. Voor mijn duiven zou het bijna 1200 km zijn, geen geringe opgaaf. Ik korf de derde overnacht wel in, de afgelopen twee jaar succesvol geweest met het wachten en sparen. Ik wil de duiven genoeg kilometers geven voor ze aan de marathon beginnen. Ik speel de duivinnen wekelijks, voor zover mogelijk, de meerjarigen tot en met de eerste dagfond vlucht, als ze deze hebben gehad is het nog 10 dagen naar de inkorving voor St. Vincent, de duiven voor Brive een week later kunnen dan nog een midfond doen. Ze worden gespeeld op eitjes, ik laat ze zolang mogelijk broeden op kalkeitjes, als ze eraf lopen mogen ze aan een nieuwe ronde beginnen. Voor de marathon waarop ze moeten schitteren, moeten ze op 10 tot 12 dagen broeden zitten. Doordeweeks rijden doe ik zo min mogelijk, andere jaren reed ik iedere dag zodra ze gekoppeld waren, vaak kortere stukken, als het kon wat langer. Ik wil het dit jaar proberen met 1 keer midweeks over het IJsselmeer. Duiven die niet mee zijn geweest in het weekend krijgen dan in ieder geval nog wat training, de anderen houden zo de spieren los. Verder denk ik niet veel te winnen met dagelijks rijden, ook al trainen ze niet geweldig om huis. Vorig jaar had ik de dames op weduwschap, nu weer nest, ik zie eigenlijk weinig verschil.
Ik wil geen jongen in het vlieghok, misschien in juli, om ze wat scherper te houden. De jaarlingen moeten voor de mandervaring veel mee op de dagfond, de midfondvluchten zijn meest op vrijdagavond inkorven, pas eind juni gaat het naar de donderdag. Ik vind het belangrijk dat de jaarlingen een aantal keer 2 nachten mand hebben, hierdoor leren ze goed te eten en te drinken in de mand. Leerschool voor de marathon.
In het opleidingshok huizen nu 8 gespeende jongen, deze week 2 kwijtgeraakt met uitwennen, voor je het weet schieten ze de lucht in. Ik moet erom denken, vroeg spenen en de jongen direct aan de omgeving laten wennen, iets te laat, ze zijn dan zo op de vleugels en weg. De oudste drie draaiden hun eerste rondjes al, net straaljagers, het schiet alle kanten op. Mijn hok ligt diep ten opzichte van de huizen, dit maakt het lastig voor gestreste jongen om naar beneden te komen. Dakzitters en twijfelaars worden door de natuur onverbiddelijk opgeruimd, de wet van de open gebieden. Er liggen 6 jongen in de schalen en ik zag vanmiddag dat er weer wat koppels op bevruchte eieren zitten. De andere koppels zullen deze week wel weer op eieren komen.
Voerschema voor de jongen is Variamax met 20% gerst en krap gevoerd, ze mogen niet te zwaar worden en moeten goed blijven reageren. De kwekers en vliegers hebben Variamax zonder gerst al vanaf eind februari, de vliegers gaan komend weekend over op de all in one Koopman mix, vetter voeren om te zorgen dat er meer reserves worden gekweekt. 
Ik doe sinds een paar weken wat olie over het voer, gewoon uit de supermarkt met omega 3 en 6, en meng de allerhande mix die ik zelf maak door het voer. De mineralen plakken aan het graan waardoor de duiven de mineralen goed opnemen. Ik heb dit jaar nog geen veldvliegers gezien, andere jaren zag ik ze op het land vallen zo gauw ze eitjes hadden. Misschien dat het helpt, genoeg mineralen in het lijf zorgt ervoor dat het instinct ze niet naar het land stuurt. Goede tip, deze winter gelezen in het blog van Peter Theunis. 
Heel verhaal weer, tot volgende week!

www.postduivenblog.nl