Zaterdagavond, net terug van een bezoekje aan duivenmaat Hans. De spanning zat er al aardig op. St. Vincent is gelost. De eerste van de nationale overnacht drieluik. Een dag uitstel, verwachtingen zijn dat het een vlot concours gaat worden, mogelijk nachtelijke aankomsten in het zuiden. De weerkaarten voorspellen voor de wind op een groot gedeelte van het te vliegen traject.
Het fond seizoen is nu echt los. St. Vincent als de eerste nationale klassieker, de Belgen zijn al aardig bezig, volgende week gaat de eerste internationale krachtmeting gehouden worden, internationaal Pau. Zelfs als je niet meedoet krijg je de bibbers, dit is het gedeelte van het jaar waar het om draait voor de fondliefhebbers.
Het is dan ook wel een domper dat je niet mee doet. Ik heb er al over verteld. De "520", beste vliegster van het hok in Engelum werd klaargestoomd voor deze klassieker. Ze zat precies op tijd op eieren, alles liep op rolletjes, totdat haar doffer, een jaarling, besloot om niet terug te keren van een vitesse vluchtje vanuit Sittard de zaterdag voor inkorven......
Ze bleef keurig zitten de zaterdag door. Ik heb zelfs de andere koppels vastgezet in het broedhok, om de rust zoveel mogelijk te bewaren in het hok. Ook de zondag bleef ze zitten, de eieren zouden aangepikt moeten zijn, maar ik zag nog niets... Eitje extra eronder, worden ze meestal nog iets vaster van op het nest. De zondag door ging het goed. Op zondagavond arriveerden de duiven van de uitgestelde dagfond vlucht nog. Zelfs toen bleef ze zitten op haar nest, één eitje inmiddels aangepikt, ook al leek het mij met de moed der wanhoop. Als je maandagochtend nog "zit", doe ik je alvast in de mand, had ik haar nog beloofd, voor het donker werd.
Deceptie op maandagochtend. Om kwart over vijf liep ik al het hok in. Ik zag het meteen. De "520" zat niet meer op het nest, maar op het schabbetje aan de andere hoek van haar broedhok. Ze keek me aan met een blik van: "Hij niet thuis vanuit Sittard, ik niet naar St. Vincent!" Einde verhaal dus, dan maar komende dinsdag een paar voor Perigueux inkorven. Ik heb er een paar 2 jaarsen klaar voor zitten, met doffer en pulletje of aangepikte eitjes. Moet goed komen. Kunnen er ook nog een paar naar de dagfond, jaarlingen op de vitesse, raceday heb ik deze dag in Juni wel eens genoemd in voorgaande jaren. Nu maar hopen dat het allemaal goed komt.
Zoals al vermeld, afgelopen zondag werd de uitgestelde en wat ingekorte dagfond vlucht vervlogen, nu vanuit Chalens-en-Champagne. Afstand naar Engelum 485 km. Een zware dobber, noordenwind, vliegtijd van mijn eerste duif was 8 uur en 43 minuten. Ik klokte twee duivinnen redelijk op tijd. In de vereniging 3 en 5, in de Afdeling was de eerste nog goed voor een prijs 1:5. Klinkt niet hoopgevend, maar voor een overnachter lang niet gek.
Na de trainingen de week door vanuit Noord-Holland, heb ik vandaag nog een tijdrit gehouden met de duiven vanuit een parkeerplaats vlakbij Meppel. Afstand ongeveer 65 kilometer, om vast te stellen welke duivinnen het scherpst zijn voor Perigueux. Het blijken toch steeds dezelfden te zijn die voorop komen, of het nu kort of lang is. Dit zijn gewoon de duiven die het beste zijn van het hok. Keuze voor Perigueux is gevallen op 3 duivinnen, 3 volle zusters van elkaar, dochters van mijn beste tot nu toe, de "56". We gaan het beleven. De andere duivinnen met goede stand wil ik donderdag de mand in doen voor de dagfond, wat niet goed op stand is en de jaarlingen krijgen dan de vitesse af te haspelen. Kilometers blijven maken en ritme vasthouden is het devies.
Iedereen die mee heeft op St. Vincent succes morgen.
Tot de volgende!
www.postduivenblog.nl
Ik schreef het al in mijn wekelijkse blog. De klassieker vanuit St. Vincent is in aantocht. Ik wilde graag meedoen, de "520", paradepaardje van de vliegstal hier in Engelum zou het moeten gaan doen, daarnaast had ik nog een probeersel uitgezocht. Het kwam wat bedrogen uit...
Haar doffer, een jaarling, besloot niet thuis te komen van de vitesse vlucht vanaf Sittard op de zaterdag. De "520" was geduldig....
De zondag bleef ze nog keurig zitten op de eieren, al had ik zelf al het gevoel dat het met de moed der wanhoop was..... Nog maar een eitje erbij, om haar wat feller te maken, wat vaster op het nest.
Maandagochtend vroeg liep ik het hok in en zag het meteen. De "520" zat niet meer op de eieren, maar op het plankje in haar broedhok.
Ze keek me aan of ze wilde zeggen: "Hij niet terug van Sittard, ik niet naar St. Vincent!" Dikke vinger noemen ze dat geloof ik. Dan maar een paar naar Perigueux volgende week.
Ik had er al naar uitgekeken. Een zaterdag met twee vluchten, de hokken weer eens helemaal op punt, kwekers in bad, vliegers mooi thuis zien komen. Voervoorraden weer ingeslagen. Korte broek aan, wie doet je wat.
Dik verdiend vond ik zelf. Na twaalf dagen werken ben je wel eens toe aan zo'n weekend. Dan de zondag nog. Lekker naar buiten, lopen, foto's maken, tijd voor elkaar.
Liep toch even wat anders. "Bollig weer" is de uitdrukking die ik vroeger leerde bij dergelijke omstandigheden. Ik denk niet dat het in de Dikke van Dale staat, maar het betekend zoiets als: broeierig, maar net niet, motregen, maar net niet, drukkend is het vaak, door de luchtvochtigheid.
Uiteindelijk werden de duiven van de vitesse vlucht vanaf Sittard gelost, de dagfond duiven zijn zo'n honderd kilometer teruggebracht en wachten op het moment van schrijven (zondagochtend) nog op hun lossing. Mist en bewolking houden de duiven nog in de boxen.
De omstandigheden zijn er al wat langer, soms erg warm, soms wat broeierig, het wil maar niet echt gewoon lekker regenen, waarna een westelijke stroming de luchten wat helderder maakt. Dat er niet gelost werd begrijp ik, gezien de verantwoordelijkheid die de lossingscommissie draagt. Het gaat om veel dieren, een flinke hoeveelheid liefhebbers en wat we vaak vergeten een aardig kapitaal.
Toch heb ik persoonlijk mijn vraagtekens. Zijn we niet te voorzichtig? Ik heb makkelijk praten, kijk eens door het raam vanachter mijn laptop en denk er het mijne over. Ik wil graag dat mijn duiven leren, veel ervaring op doen in verschillende omstandigheden. Deze ervaringen moeten er uiteindelijk toe leiden dat mijn duiven zich op de marathonvluchten goed kunnen weren. Ervaring kan alleen worden opgedaan door duiven aan omstandigheden bloot te stellen. Hiermee stip ik meteen de complexiteit van het probleem aan. Ik ben geen programmaspeler, geen "sprinter" zoals de marathonspelers het weleens smalend zeggen. De programmaspelers denken aan de week erna, er wordt gespeeld om de punten. Je moet erbij zijn, elke vlucht weer. Vluchten met een moeilijk verloop hebben invloed op conditie, vragen tijd om te herstellen. De bestanden op de verschillende hokken zijn niet zo groot dat men makkelijk een ploeg thuis kan houden om ze weer op punt te krijgen. Fond en dan vooral de marathonspecialisten hebben het op dat vlak wat makkelijker. Ze delen hun ploegen vaak op en werken met zo'n ploeg naar een vlucht toe.
Ik las laatst iets over de Poolse lossingen. In onze begrippen zijn die lossingen bijna berucht, toch word er daar iets anders over gedacht. Bij de vraag aan Poolse liefhebbers of ze niet heel veel moeite hadden met slecht verlopende vluchten was het het antwoord veelzeggend. Men gaf aan dat de duiven die echt van Poolse origine zijn veelal thuis komen, ook al kenden de lossingen een slecht vertrek. Het verloop is dan wel traag, maar uiteindelijk zijn er niet veel verliezen onder de Poolse bloedlijnen. Duiven die verloren gaan op die vluchten zijn vaak van West-Europese origine. Die duiven zijn veel sneller als de oudere Poolse rassen, maar ook veel gevoeliger voor slechte omstandigheden.
Wie zien dit ook bij de OLR's. Er zijn er veel, over de hele wereld. Er zijn niet veel Belgen en Nederlanders die daar op excelleren. Natuurlijk, ik kijk over de echte specialisten heen. Ik doel op de mensen die meedoen met de duiven gekweekt van dezelfden als waar in hun eigen competities mee wordt gevlogen. Ik vraag me bijvoorbeeld af wat er terecht komt van de vele duiven die naar China verhuizen via de veilingsites. De investeringen zijn enorm, er komen vast duiven uit voort die daar excelleren, maar ik denk dat het uitval percentage gigantisch moet zijn. De omstandigheden waaronder in China wordt gevlogen liegen er niet om. Tenminste, dat is wat ik opmaak uit verschillende reportages.
Ik wil nog eens duidelijk maken dat ik niet vind dat de lossingscommissies te voorzichtig zijn, ik denk dat de liefhebbers zelf eens moeten gaan nadenken. Wat willen we nu? Willen we topatleten of doorzetters die thuis kunnen komen?
Ik denk dat ik het antwoord weet, afhankelijk van de specialisatie van de liefhebber.
Toch nog even terugkomen op vorig weekend. Ik was zelf aan het werk, de geplande installatie is goed verlopen, dus succesvol, nu nog finetunen. Het lijkt wel op een duivenliefhebberij. Eerst alles goed uitdenken, dan uitvoeren, dan zoeken naar die laatste procenten om het zo optimaal mogelijk te maken.
Opvallend in het noorden op Limoges: Team Koopman sloeg weer onverbiddelijk toe met de Red Bullens dynastie. Daarnaast een hele diepe buiging voor comb. Rekker-Westra. Ze rolden Friesland op met de 1e NPO, 3 duiven in de top 10 en 18 van de 20 op de uitslag. Het is niet voor het eerst dat deze combinatie toeslaat, maar deze was van wereldklasse, zelden vertoond. Nog een paar liefhebbers die super draaiden en hoge prijspercentages pakten. Op veel hokken ook de desillusie, er moet nog wel even gepoetst worden daar.
Op naar St. Vincent, ik hoop dat het lukt, ze is er klaar voor, alleen haar doffer is nog onderweg van Sittard, blijft hij weg, hou ik haar niet op de eieren.... mooi werk dat nestspel.
Tot de volgende!
www.postduivenblog.nl
Het is vreemd, zondagochtend half 6. Ik ben bezig de duiven in de mand te zetten voor een training over het IJsselmeer. Het is rustig, grijs en nevelig. De vogels zingen als altijd, maar ook dat klinkt wat bedaarder. Het weer heeft wel degelijk invloed op het gemoed.
Geen duiven mee dit weekend, werken, was al een tijdje gepland. Een groot project wordt opgebouwd dit weekend, als projectleider hoor je daar bij te zijn. Geen probleem, maar toch knaagt er wat. Limoges wordt vervlogen, uitgesteld, op zaterdagmiddag gelost. Het zou zomaar kunnen, een vroege in de Waadhoek, afstand is niet heel groot, omstandigheden gistermiddag dusdanig dat er doorgezet kon worden door onze gevleugelde vrienden.
Ik heb ondertussen het voer voor de dag in de bakken, de waterbakken zijn gevuld, de kwekers hebben hun portie, tijd om nog even voor mezelf te zorgen met ontbijt en koffie, voor de werkdag begint.
Een snelle blik op de meldsite. Niets, geen nachtvliegers. Ik kijk nog eens naar buiten. Niet vreemd inderdaad, omstandigheden niet geweldig.
Manden in de auto, contact aan en rijden maar. Op zo'n stille ochtend doe ik "het" in 53 minuten, de afstand tussen huis en werk. Al zo vaak gedaan, geen navigatie nodig. Na 4 kilometer op de snelweg, cruise control aan en 130 richting Hoorn. Nee, ik verwacht geen controles om deze tijd, het is voor iedereen zondag en mag ik ook eens een keer?
Het dorp uit zie ik van alles vliegen wat van de stilte van de ochtend gebruik maakt. Er vliegt een groepje putters uit de berm. Het gras staat hoog, genoeg te vinden aan eten. Een scholekster midden op de weg.
Het is grijs boven Friesland, de nevel nog wat dik. Door de badkuip van Harlingen, ik heb het nieuwe aquaduct in mijn gedachten zo genoemd. Na de badkuip de zeedijk, het wordt al wat lichter. Bij het vogelreservaat vliegt van alles op, ook hier wordt gebruik gemaakt van de serene rust van de zondag. Gedachten zijn bij het project, ik wordt afgeleid door het gekoer vanuit de kofferbak. Volgende week een dagfond en een vitesse. St. Vincent de week erop. Als de "622" niet legt vanavond heb ik er maar eentje met een goede neststand, wat zou ik doen? Toch doorzetten?
De Afsluitdijk op, het zonnetje prikt door, het wordt wat blauwer in de bovenlucht. Gelukkig, de omstandigheden om te trainen worden beter. Dat water, het IJsselmeer, blijft een obstakel. Toch moeten ze het er maar mee doen.
Bij Breezanddijk een paartje ganzen op de vluchtstrook, samen met hun jongen. Dat er niet meer aangereden worden hier, of zijn ganzen zo slim dat ze op de vluchtstrook blijven? Er grazen hier altijd veel ganzen. Ik rij door, 130 op de cruise control, als altijd. Bij Den Oever niet van het gas, dan maar een keer over de schreef, gaat net zo lekker zo.....
Ook Noord-Holland is een stuk lichter, blauwe licht en ochtendmist, valt hier best mee.
Een stuk of 5 heb ik er voor de dagfond, de anderen komen te laat op eieren, die maar op de vitesse dan vrijdag. Over twee weken Perigueux. Heb ik vast een mooie ploeg voor. St. Vincent, dinsdag over een week inkorven, wat moet ik daar nou mee? De "20" zit wel op een perfecte stand dan......
Ik draai de snelweg af bij Hoorn-Noord. Waarom gaat dat licht nou op rood. Ik bedenk me dat er vast meer mensen werken op zondag. Ik ben het alleen niet gewend. Een kraai vliegt op vlak voor de auto, iets van een dode rat op de weg...
Ik kom aan bij het werk, laat de duiven los en nieuwe werkdag begint.
Tot de volgende!
Het seizoen is nu echt begonnen, de eerste dagfond vlucht is vervlogen. Het zat er de hele week al aan te komen. Warm weer, oostelijke wind, zware omstandigheden. Ik las op Facebook een post van Beute, hij maakte een quote die nogal wat reacties uitlokte. De quote kwam er op neer dat we vroeger uitkeken naar een fondvlucht met dergelijke omstandigheden, maar nu is de trend zuinig spelen, we moeten nog een heel seizoen.
Ik kan me dat nog wel herinneren, jaren zeventig en tachtig, fondvluchten waren voor de meesten iets exotisch, duiven gingen naar verre oorden en hadden veel moeite om thuis te komen. Helden waren het die het redden om op de dag thuis te zijn van zo'n loodzware inspanning. Ik heb het dan wel over dagfondvluchten in het noorden dus lands. In het zuiden hadden ze toen allang al een andere beleving bij fondvluchten, denk alleen maar aan Steenbergen en omgeving. Tijden veranderen. In mijn herinneringen waren de zomervakanties in mijn jeugd ook voorzien van schitterend weer. Als ik dit nog eens navraag bij mijn moeder komen er ook nog wel andere geluiden van vervelende kinderen die niet naar buiten konden omdat het al dagen lang regende.....
Ook de zware eerste dagfondvlucht van vorig jaar ligt veel liefhebbers nog vers in het geheugen.
In Friesland een mooie overwinning voor de Gebr. Homma. Deze mannen spelen regelmatig een mooie uitslag bij elkaar. Ze hebben een aantal toppers onder de pannen, de winnares van gisteren was ook niet aan haar proefstuk toe. Opvallend verder dat de bekenden in alle afdelingen de kop op steken. Natuurlijk hebben de omstandigheden invloed. Maar dit toont eens te meer aan dat het gaat om een goed hok, goede en gezonde duiven en een melker die er alles voor over heeft en vooral geen domme dingen doet.
Gisteren bij het afslaan hadden we het er ook nog over in de club. Hoe het toch mogelijk is dat we als club niet in staat zijn om ons meer in het snuitje van de uitslag te spelen in groot verband, op wat uitzonderingen na. Opvallend daarbij is wel dat er in de afdeling meer prijzen worden gespeeld als er meer kilometers op de teller komen. Afstand zorgt ervoor dat de factor slechte ligging verder wordt genivelleerd, maar kwaliteit voert de boventoon, altijd.
Het zal een manier van selecteren zijn. Als je als leden van een vereniging naar elkaar kijkt en niet naar de grotere verbanden waarin je speelt blijf je stil staan, stilstand is achteruitgang.
De overnacht spelers van ons cluppie kunnen in de regel op hun specialisatie wat beter mee komen in groot verband. Zij kijken automatisch naar groot verband, omdat er geen verenigingsspel is. Zelfs in het NIC speel je al tegen meer liefhebbers, verspreid over een groter gebied. Het verklaard al veel denk ik.
Wat me terug brengt naar de belevenissen op eigen hok.
Dit weekend deelgenomen aan twee vluchten, vitesse vanuit Weert(220 km) en dagfond vanuit Troyes(560 km).
Op de vitesse de jaarlingen mee en een paar tweejarige duivinnen zonder neststand(geen eieren). Geen klassering in de afdeling, in de vereniging halverwege de lijst met de eerste, één van de duivinnen zonder neststand, wel nog 8 van de 16 op de lijst in de vereniging. Dit geeft aan dat er wel conditie, maar geen motivatie was.
Hetzelfde op de dagfond. Ik klokte 3 duiven kort op elkaar, in de afdeling goed voor prijsjes 1:4, in de vereniging 5,6, en 7 tegen 83 duiven. Ze kwamen pal uit de westkant weg, over het IJsselmeer dus, ik schat dat deze dieren zo'n 700 km hebben gevlogen gisteren.
Het harde trainen werpt wel vluchten af. Ik krijg de duiven vlot thuis, wat een goede indicatie voor de conditie is. Kwaliteit laat zich raden. Toch één nuance hierin: ik speel nog steeds met uitsluitend overnachters......
Ik kreeg deze week een paar maal de vraag voor het recept van de fondmix, genoemd in mijn vorige blog. Gezien de resultaten gisteren ga ik eerst nog eens over het recept nadenken:-)
Tot de volgende!
www.postduivenblog.nl
Afgelopen weekend werden de lossingscommissies geconfronteerd met lastige omstandigheden. Lossen of niet op de zaterdag, meningen per afdeling waren verdeeld. Friesland'96 koos ervoor uit te stellen naar de zondag. Na wat geduld kon er gelost worden voor een stevige, maar eerlijke midfond vanuit Chimay. Verloop was achteraf goed te noemen, onder mooie omstandigheden. De mannen worden op dit soort vluchten van de jongens gescheiden, die uitdrukking lees ik overigens wel vaker. Hier in Engelum was de conclusie niet anders. De jaarlingen werden noodgedwongen verplicht tot hun eerste keer 2 nachten mand. Leermomentje heet zoiets. Het was hier in de aankomsten te zien, voorop drie tweejarigen, ondertussen behoorlijk ervaren. Na een te lange poos wachten viel nummer vier, een jaarling. Ook in de club drie duiven van de éénentwintig op de uitslag. Veel te weinig, maar wat wil je, bijna geen duif had dit weekend een fatsoenlijke neststand. Over de uitslag in de grotere verbanden maar niets zeggen.... Het zij zo, ze waren niet beter. Zou alleen wel eens willen weten waarom ze nu weer uit de west en noord-west kant terugkwamen. Je zou zeggen dat ze nu wel eens weten hoe ze met deze omstandigheden moeten omgaan.
Afgelopen maandag de duiven weer halverwege de Afsluitdijk gelost, wederom was er een duif kwijt. De oorzaak van het verspelen van duiven op de lapvluchtjes schrijf ik toe aan de rovers. Er zijn veel havikken te zien in de noordwest hoek van Friesland, het paartje slechtvalken in Harlingen had ik al genoemd. Ik ben daarom vanaf dinsdag in Noord-Holland gaan lossen. Dinsdag, woensdag en donderdag de hele ploeg, vrijdag en zaterdag de thuisblijvers. Geen duif meer kwijtgeraakt!
Genoeg gezeurd over wat er allemaal niet wil, ik moet kijken naar wat er wel kan. Komend weekend de eerste dagfond vlucht, daarnaast een vitesse. Op de dagfond gaan wat overjarige dieren mee, weet nog niet hoeveel, de rest gaat voor zover mogelijk naar de vitesse, lekker kilometers blijven maken.
Vandaag waren we naar onze kleindochter, onderweg de thuisblijvers weer even gelost, ditmaal Meppel(ca. 65 kilometer). Morgen gaat de ploeg weer helemaal mee, gewoon in Noord-Holland los, afstand is 74 kilometer, er is een handige website om dat te berekenen. De kandidaten voor de dagfond worden wat opgevoerd met mijn eigen onvolprezen fondmix, als er dit seizoen prijzen 1e tien NPO worden gespeeld zal ik het recept eens vrijgeven. Misschien dat iemand er wat aan heeft.
Nog een interessant artikel gelezen, via de berichten op de site van A. Schaerlaeckens. Het is in het Duits en handelt over het Rota-virus. Ook hier in de buurt bij twee liefhebbers melding van duiven dood met deze symptomen. Of dat ook echt Rota is geweest weet ik niet, maar het geeft wel te denken. Opvallend dat er bij de slachtoffers ook vasthouders waren. Het is dus niet alleen bij de jongen dat er slachtoffers vallen.
Tot de volgende!
www.postduivenblog.nl
De maand mei, wat gebeurd dan zoal?
Ten eerste een Eurovisie Songfestival waar de media vol van zijn, maar waar een weldenkend mens alleen nog maar de gedachtes van een ouderwetse kermisattractie bij heeft. Ze noemden dat vroeger het rariteitenkabinet. Wat niets afdoet aan Waylon, ik hou van muziek, zeker zijn stijl, hij is on Nederlands goed. Maar of hij daar wat te zoeken heeft? Hij heeft in ieder geval weer een internationaal podium te pakken.
Ten tweede wordt de Giro verreden in mei. Onze Tom won daar vorig jaar, staat er na een week weer goed voor. Hij is rustig en vastberaden, als ik hem dat zie doen is hij wat van plan. De man kan iets wat wij allemaal veel minder kunnen: focussen op één doel en er voor gaan, met alles wat hij heeft. En dat is veel weten we. Daarnaast is het gewoon een klasbak, eerste vereiste om zo te kunnen presteren.
In de "normale" sporten is het de maand van de kampioenschappen. Studio Sport zit vol met finales, bekerfinales, aflopende competities en meer.
De natuur zindert van nieuw leven, van gebruik maken van alles wat bloeit, zorgen dat je nu je slag slaat om weer een lang najaar en een lange winter door te kunnen.
In de duivensport is mei de maand van het opschakelen. Ik gaf het vorige week al aan. De overnachters nemen een aanloop naar het eerste weekend van juni, de programma spelers beginnen alles uit de kast te halen. De midfond begint, eind van de maand de dagfond. Tijd om de energie levels van de duiven op peil te houden, al dan niet met die wondermiddeltjes. Wat ik zie gebeuren is wat er eigenlijk altijd gebeurd. De grote mannen staan er, dat zijn niet per definitie die mannen met de grote korf overigens. Het zijn die mannen die de stiel kennen.
Wat ook vaak gebeurd in de maand mei, juist rond de eerste midfond vluchten, is dat er een paar mindere vluchten tussen zitten.
Vaak met wat broeierig aandoend weer, geen 'duivenweer" zeggen de melkers. De natuur is op zoek naar de zomer, de winterkou uit het noorden raakt weg. In mei zie je dat vaak aan de luchten, merk je het aan de omstandigheden.
Bij de duiven zie je het terug in de verlopen tijdens vluchten en lapvluchten. Natuurlijk helpt de zuidooster niet, maar die is juist inherent aan de schakeling van de natuur naar de zomer.
Hier op het hok geen geweldige week. Vanaf maandag ben ik met de duiven gaan "rijden". Ik schreef het vorige week al dat het nodig is om de trainingsarbeid op te schroeven, tegelijkertijd met het "zwaarder" maken van het voer. Ik neem de duiven mee in de auto als ik richting werk ga, los ze op de plek die ik in het hoofd heb, zie 's avonds na het werk wel of alles weer aanwezig is.
Maandag was schrikken. Miste 3 duiven, waaronder een ervaren rot van vijf jaar. Je snapt het soms niet, kan zo'n vogel zich nog door iets laten verrassen?
Dinsdag verliep goed, tenminste alles zat in het hok, geen nakomers van de maandag. Woensdagavond miste ik weer een doffer. Ditmaal de "492", een driejarige, vorig jaar prijs op dagfond en overnacht.... Donderdag vrij wegens Hemelsvaart, de zuidkant maar op gereden, ondanks de regen. Het duurde even, maar alles was vroeg in de middag thuis.
Planning doorgekeken, de twee verloren doffers stonden allebei voor St. Vincent gepland, samen met hun duivinnen. Moet maar even kijken wat de verdere ontwikkelingen zijn in de microsamenleving die het duivenhok is. Die duivinnen moeten toch weer een partner zien te vinden om op een goede neststand te kunnen vertrekken.
Gisteren tenslotte de eerste midfond voor de afdeling Friesland. Vanuit Quievrain, roemrucht vanwege de snelle jongens in België.
Ik was 's morgensvroeg al even aan het IJsselmeer, niet om te "lappen", maar om de andere hobby, foto's maken, wat tijd te gunnen. Ik voelde een zuidooster die wat steviger was dan waar menigeen op gehoopt had. Zou een pittige worden, zeker voor mijn nog onervaren jaarlingen. Het verloop van de vlucht op mijn hok gaf dat ook aan. Ik klokte mijn eerste duiven mooi op tijd, geholpen door de omstandigheden. De eersten arriveren met een redelijk verloop, pas de tiende duif is een jaarling duivin. De middag door arriveren de duiven nog, in de avond de laatste van de dag. Een jaarling doffer waar nog één staartpen in staat. Rovertje tegen gekomen blijkbaar. Ik heb wederom vier lege plekken in het hok, twee jaarling doffers en twee jaarling duivinnen. Misschien komt er nog iets na, voor vanmiddag wordt er minder weer voorspeld.
Ik moet onwillekeurig aan Jan denken. Ik kende Jan al heel lang, vanuit de sierduiven. Samen met zoon Gerrit succesvol, er werd veel en vaak gewonnen. Jan zei meermaals: "Duiven houden is honderd keer onderuit gaan en één keer mazzel hebben." Waarvan akte.
Tot de volgende!
www.postduivenblog.nl
