Opschakelen naar de fond

Het was minder afgelopen zaterdag. Prachtig weer, noord-oostenwind, wat kan je gebeuren als duivenmelker?
Nou, bijvoorbeeld dat je wat later klokt dan je eigenlijk zou willen. Dat is wat je kan gebeuren. Ik was ook wel een beetje verwend. Vier vluchten gehad(inclusief de testvlucht), 2 keer bij de eerste tien in de club, dat met overnachtduiven op de vitesse. Ik kan beter stellen dat ik mijn beste seizoenstart heb sinds ik in Engelum weer met postduiven speel.
Zaterdag was het minder, klok er wel vier in een minuut, maar dat kwam meer omdat de eerste lang bleef draaien. Reden voor het draaien was grappig, ik had nog nooit zoiets gezien. De jaarling doffer werd achtervolgd door een wel heel dominant acterende zwaluw. Ronde na ronde zat er een huiszwaluw kwetterend aan de staart van de rode 077, protesterend dat de duif het lef had door zijn territorium te vliegen. Alle mugjes weg!  077 keek steeds achterom, heeft zich wel twintig keer afgevraagd: "Wat heb ik nou aan mijn staart hangen?"
Dat er wat tijd verloren ging was allang weer goedgemaakt door het schouwspel wat ik voorgeschoteld kreeg.

Toen de 077 eindelijk was geland, zag ik uit de noordwesthoek 3 duiven tegelijk aan komen stormen, hoog, als raketten kwamen ze naar beneden. Ik overweeg iets te zoeken van een kompas, beetje handzaam voor een duif, zodat ze bijtijds wat kunnen bijsturen. Al mijn duiven kwamen uit de west of noord-west kant, doorgeschoten, zich laten verleiden door de trek die kant op. Het was weer zo'n vlucht waarop de IJsselmeerkant alles voor zich opeist in de afdeling Friesland. Wind, daar kan gelukkig niemand wat aan veranderen.
Op een enkeling kwamen de duiven goed af, maar zoals gezegd wat te laat. Het was dan ook de week waarin ik ben begonnen aan de voorbereiding op de fondvluchten. Overtuigd overnachter, maar de dagfond mag ik ook graag spelen, mooie leerschool voor jaarsen en onervaren tweejaarsen. Deze week het voer al wat zwaarder gemaakt, volle bak, ze kunnen eten wat ze nodig hebben. 
Vandaag, op de maandag dus, begonnen met "rijden". Ik doe dit altijd met de nestduiven als de snit er wat beter op moet. Trainen aan huis is een bezigheid waar nestduiven zich liever niet aan wagen. Dan maar mee als ik richting werk ga, los nu voorlopig halverwege de Afsluitdijk, ritje van zo'n 40 kilometer voor de duiven. Waar nodig kan er nog iets bij. Ik los dan in Hoorn, bij het werk, dan zitten we hemelsbreed op zo'n 65 kilometer. Reken daar maar wat bij, meestal gaan ze echt niet rechtdoor het water over. Aan de nest standen wordt behoorlijk gerommeld, heb voor elk koppel een bestemming, hoop dat ze niet kwijtraken voor die tijd. Als het mee zit kunnen er drie koppels richting St. Vincent, twaalf Juni inkorven. Week erop zijn er iets meer voor Perigueux beschikbaar. Fingers crossed! Dagfond begint de laatste week van mei, hoop dan ook een paar koppels klaar te hebben op zo'n tien dagen broeden.
Heb dit jaar wel met een vreemd fenomeen te maken. Ik raak heel snel jongen kwijt van het hok. Heb er nu elf gespeend voor eigen gebruik, hiervan zijn er al vijf kwijt. Geen idee waarom, gezondheid is super, moet er wel veel kweken zo om het hok wat vol te krijgen... En nee, het is geen kat, ze komen niet terug op het hok als ze wegtrekken.
Mysteries in de sport.... Er zijn al boeken vol over geschreven, nu maar eens wat oplossingen dacht ik zo.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Samen

Vrijdagavond voor het eerst sinds lange tijd weer eens bij het inkorven geweest. Koningsdag is een nationale feestdag, zelfs wij hoefden niet te werken. Het viel me op dat er hard gewerkt wordt door iedereen die een steentje bij kon dragen. Door samenwerking was het zomaar weer klaar en kon de vrachtwagen op tijd vertrekken.

Het is geen sinecure om op een kleine ruimte ruim 340 duiven in te korven, manden die vol zijn weg te halen en van water voorzien, lege manden op werk hoogte klaar zetten, extra manden aanbrengen, er werden veel duiven verwacht. Er is maar één punt waar gekorfd kan worden, het lokaal is niet groter. Naar de begrippen van ons cluppie veel duiven dan natuurlijk. Petje af voor de harde werkers!

Zaterdagochtend vroeg op om te werken, een feestdag betekend per definitie op zaterdag produceren om de plekken in de schappen van de supermarkt weer te vullen, een mens wil toch graag eten. Ook hier door saamhorigheid en samenwerken een goede prestatie neergezet, blij verrast door een collega die niet hoefde te werken, maar toch kwam ondersteunen. Top, samen nog even de laatste plooien gladgestreken, zodat er maandag ook weer goed gestart kan worden.

Nico schrijft een artikel over mij, eigenlijk maken we het samen. Waar ik een onderwerp voorbij zie komen en daar wat inspiratie uithaal, laat Nico niets aan het toeval over. Alle beschikbare bronnen worden geraadpleegd, naast een uitgebreide vragenlijst. Als voorbereiding het bezoek dat hij heeft gebracht vorige week. Dat wordt geen column maar een non-fictie roman.

Terug van het werk waren de duiven al lang en breed thuis vanaf Weert(220 km). Een blik op de klok leerde dat de "520" weer eens het eerste op de thuisbasis was gearriveerd. Ze doet dat wel vaker, nog mooi op tijd ook, voor een fondduif dan. Op de voet gevolgd door een andere beloftevolle duivin, liet zich vorig jaar ook al een paar keer mooi zien. Of kwamen ze samen, zou zo maar kunnen, er zat minder dan 30 seconden tussen de constateringen. was er niet bij, leverde wel een paar mooie klasseringen op in de vereniging.

Zaterdagmiddag nog even naar de voerboer, wordt weer tijd voor wat zwaarder voer, merkte afgelopen week dat de bakken sneller leeg waren, betekend dat ze weer wat meer nodig hebben. Hard werken betekend goed eten, zo samen met de duiven kom je daar wel uit.

Zaterdagavond nog even samen met de concollega melkers gezeten, tijdens het afslaan. Gelachen, bijgekletst, opvallend was dat alle fondmannen de duiven redelijk tot goed kregen. Zou het aan de zuidwesten wind liggen of aan de buien? Fondduiven raken nu eenmaal wat minder snel van de wijs. Zou zomaar een samenspel tussen deze factoren kunnen zijn. Je maakt in ieder geval samen de sfeer van zo'n moment. Tsja, die bijnaam "Vitessekampioen", die hoeft dan net weer niet.

Vandaag nog even bij een voor mij nieuw gezicht geweest, hij werkt samen met bekende liefhebbers, heeft maar weinig duiven, maar van een schitterende kwaliteit en gehouden in een bijna aandoenlijke eenvoud. Leuk om kennis te maken, hij was zo ongeveer het schoolvoorbeeld van wat je samen kunt bereiken.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Duivendag in April

We zitten er inmiddels al weer middenin, vliegseizoen 2018. In alle afdelingen zijn de eerste paar vluchten vervlogen, de contouren voor het seizoen worden zichtbaar. Welke hokken de forme al te pakken hebben, welke hokken nog even moeten "poetsen", hoe de plannen voor de specialisten er precies uit gaan zien.
De zaterdagen zijn dan ook weer lekker herkenbaar aan het worden. 
Vroeg op, hokken in orde maken, lossingberichten volgen via internet, duiven opwachten, nog even contact met wat clubgenoten over de stand van zaken. In Friesland wordt driftig gebruik gemaakt van de "Blauwband", of meldsite duifmelden.nl. Ooit als eerst gepubliceerd via de website van vereniging "De Blauwband", vandaar de aanduiding in de volksmond. De uitslag is dus voor het afslaan 's avonds al grotendeels bekend, maar toch, het magische moment van de uitgifte van de verenigingsuitslag blijft apart. Ondanks dat je al weet wat er uit de printer komt rollen, wordt de lijst minutieus onderzocht door een ieder.
Gisteren hier naast de fenomenaal mooie aankomsten vanaf Deurne, ook nog twee leuke intermezzo's op een "normale" zaterdag in het vliegseizoen.

Nico van Veen was op bezoek, niet als duivencoach, maar op zoek naar een verhaal over een verhaaltjes schrijver. Waar een blog al niet toe kan leiden. Gevolg was dat er leuke discussies ontstonden over inzichten in wat ons allemaal bezig houdt. Ook nog even duiven bekeken, ook hier groot verschil in inzicht, uiteindelijk bleken de besten toch weer de besten. Nico zal er ongetwijfeld een mooi verhaal van maken. 
's Middags nog even bij sportvriend Hans langs om een resultaat van de samenkweek af te leveren. Lekker op de fiets, de broodnodig lichaamsbeweging weer genoten onder voor April schitterende omstandigheden.

Ook hier begint er een beetje vorm te komen aan de plannen in mijn hoofd. Ik ben altijd wat voortvarend. Doel was om alle marathon vluchten te spelen dit jaar, die onder NPO en afdelingsvlag worden vervlogen. De eerste ga ik al missen. Het weekend waarop de "openingsklassieker" vanuit Limoges wordt vervlogen, staat er een grote ombouw op het werk op het programma. Er wordt het hele weekend doorgewerkt. Als projectleider wordt je daarbij geacht aanwezig te zijn. 
Ik stuur nu aan op St. Vincent als eerst echte overnacht klassieker. Ik twijfel daarbij of er tweejarigen naar toe kunnen, of dat alleen de echt ervaren duiven ingekorfd moeten worden. Het blijft wel bijna 1200 kilometer. Drie weken later staat er nog zo een vlucht gepland, Dax is in afstand ongeveer gelijk. Dan wordt de keuze alweer behoorlijk beperkt. 
Verder merk ik dat de draad oppakken na de gebeurtenissen van de afgelopen tijd best wel wat moeite kost. Ik zal mezelf dus in acht moeten nemen. We hebben nog even, tijd om het allemaal aan te kijken. Eerst de boel maar lekker op de rit.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Nieuwe herinneringen maken

De kop is er weer af, gisteren hebben we de eerste testvlucht van 2018 weer beleefd. Voor ons rayon was het Deventer, tot aan Engelum 115 km. Met recht een testvluchtje voor fondkleppers.
Omstandigheden waren in mijn beleving mooi. Prachtig weer, de duiven hadden de wind op de staart met een zuidoostelijk briesje. Deventer ligt zuidoostelijk van Friesland. Kunst met zo'n vlucht is dat de duiven niet  te ver doorschieten. Ik kan me nog een vitesse vlucht vorig seizoen herinneren. Omstandigheden vergelijkbaar. Ik was 's morgens in alle vroegte nog even naar mijn werk. Tijdens de terugreis heb ik honderden duiven langs de Afsluitdijk naar Friesland zien trekken, doorgeschoten. Dan is het een kluif om weer terug te komen tegen de wind in. Gisteren moet ongeveer hetzelfde zijn gebeurd, ook al heb ik dat niet met eigen ogen kunnen zien.

Wat ik wel met eigen ogen zag was de aankomst van de eerste. Het was de 15-492, ondertussen een ervaren doffer, met vorig jaar prijs op NPO niveau vanaf dagfond en overnacht. Hij kwam uit de noordwestelijke hoek, doorgeschoten dus, zat heel hoog. Kwam aan als een stip, maakte een duikvlucht, draaide nog wat rondjes, luid klappend en opgeblazen krop. Nummer twee, duivin 16-554, meldde zich ook, wat het aantal ererondjes nog even verlengde. Daarna op het hok en binnen, nagenoeg gelijk. Kippenvel krijg ik er van. Telkens weer. Dit is de reden waarom ik in 2010 weer met postduiven ben begonnen. Kippenvel momenten en adrenaline. Het enige wat ik niet bij de sierduiven vond. 
Gisteren mocht ik weer zo'n moment meemaken. Later kwamen er nog een paar duiven op een vergelijkbare manier aanzetten, maar toch, de eerste is altijd speciaal. De eersten kwamen vlot af, daarna werd het druppelsgewijs. Waar je op moet hopen bij deze omstandigheden is dat ze bijtijds de rem erop zetten, eenmaal de Wadden eilanden voorbij wordt het een lastig verhaal. Het gebeurd nog wel eens dat er duiven worden opgegeven die zijn gevangen op een booreiland, ver de Noordzee op. Sportvriend Hans kan daar nog een verhaal over vertellen.
Vooral voor de jongen en jaarlingen is dit lastig. Voor mijn hok is het mooi verlopen. Zaterdag uiteindelijk 35 van de 37 thuis. De laatste twee zijn vanochtend weer gearriveerd. Er zitten een paar laatjes bij, vorig seizoen matig afgericht, maar zelfs deze laatjes lukt het om thuis te komen. Knap, al zeg ik het zelf. Ik beschouw dit soort vluchten dan ook als een goede leerschool. Duiven moeten ervaring op doen, zonder ervaring zullen ze niet maximaal renderen. Ervaring kan alleen worden opgedaan door in te korven. Zolang de duiven gezond zijn en in een redelijke conditie maken ze goede kans thuis te komen. Kwaliteit komt vanzelf boven drijven. Gezien de afloop gisteren heb ik niets te klagen.
Nieuwe herinneringen maken. In mijn laatste blog van twee weken geleden vertelde ik over het moment dat ik nog herinneringen met mijn vader kon delen.  Ik beloofde hem toen dat ik nieuwe herinnering ga maken, ook al ging hij die niet meer meemaken. Mijn vader is zes dagen later overleden. De aankomst van zaterdag kan ik niet meer met hem delen, het gebeurd ongetwijfeld op een andere manier, met andere mensen. Wat ik ook kan delen met de mensen om mij heen is zijn heengaan en het definitieve afscheid aan hem. Ondanks het grote verdriet harmonieus verlopen gebeurtenissen, intens beleefd door alle naasten. 
Grote en kleine gebeurtenissen, zij zorgen voor nieuwe herinneringen. Herinneringen worden gedeeld, met mensen die dicht bij je staan, mensen die in je sociale kringen verkeren, misschien wel wildvreemden die later dichterbij komen in de kringen om je heen.
Haal het positieve uit die herinneringen, er is al genoeg negatieve energie in de wereld. Over het verloop van de vluchten gisteren was al weer het nodige te doen. Je hoeft niet in te korven, de te verwachten omstandigheden waren nagenoeg bekend. Korf je in, realiseer dan wat de gevolgen kunnen zijn. Wil je je duiven ervaring op laten doen en zorgen dat ze straks als volwaardig postduif kunnen acteren? Dan zal het af en toe veren kosten, hoe sneu ook, het is nu eenmaal inherent aan deze sport. Neem het zoals het is, kijk naar wat je wel kunt en hebt in plaats van wat het had kunnen zijn. 
Nieuwe herinneringen maken, laat het van een positieve inslag zijn. Veel leuker om te delen, makkelijker om van te leren.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

De Rode Paraplu

Waar zal ik eens beginnen deze keer.....
Er gebeurd veel, maar eigenlijk nog niet zoveel in duivenland. Het nieuwe seizoen staat in de startblokken. Ik zie mooie, positieve stukjes langskomen van mensen vol verwachting, anderen knappen af, roofvogels, slechte kweek, van alles wat er mis kan gaan gaat soms mis.
Hier niet veel anders, de start van de kweek was hier niet geweldig. Reden: eigen schuld, duiven wat te zwaar, duiven die ik hier heb voor samenkweek die nog moeten wennen aan het systeem voor éénpaarhokken, een baas die teveel en te vlug wil. Roofvogels geen last tot nu toe, afkloppen maar.
Ik moet onwillekeurig denken aan Ben Löwik. Ik was daar in 2014 een paar maal om wat jongen op te halen. Hij zei het met enige regelmaat: "De natuur laat zich niet dwingen. Hou dat maar in je hoofd". 
Ik werd er weer eens mee geconfronteerd. Hij kan het weten, gelouterd, met bakken meer ervaring dan ik.
Of het verhaal van de radio uitzending van afgelopen zaterdagmiddag. Duivenmaat Hans had geregeld dat we bij Radio Eenhoorn, het lokale radiostation, terecht konden om wat andere sport te promoten dan het zaterdagmiddag voetbal. Wat verteld over postduiven en ons cluppie. Graag gedaan en hartstikke leuk. Reacties waren ook leuk, van zowel melkers uit de buurt als de mensen van het radio station zelf. Maar even warm houden lijkt me.
Andries Hagers uit Rotterdam overleden. Een pionier, innovator in de duivensport. Iemand die zelf mooie successen beleefde en andere hielp aan mooie successen. Mag best een boek over worden geschreven. De kennis van die man hebben we nog generaties lang nodig.
Plannen bijstellen, ik word er zelf wel eens moedeloos van. Ik had wat anders in het hoofd, maar ik zal volgend weekend toch echt het hok van de jongen leeg moeten hebben. Dan maar eerder koppelen en een rondje vuil broeden voor de vliegers, het is niet anders.
Gisteravond nog even bij mijn ouders langs. Er is nu nog gelegenheid om wat herinneringen te delen met mijn vader. We hadden het over die "Grote Blauwe", de "66" en waar die ook alweer uitkwam, de "87", opvanger uit Wormerveer. Het beruchte "Vale Koppel" dat ons ooit de bijnaam "De Vale Trein" bezorgde, over de "10", nazaat van "Het Vale Koppel" en misschien wel de beste uit die tijd. We praatten over ondertussen 35 tot 45 jaar geleden, het is wel wat duivensport met je doet. Herinneringen maken, delen met elkaar, het verbind. Beloofd dat ik nog nieuwe herinneringen ga maken. Om te delen, met wie dan ook. Ik ben er tenslotte voor in de wieg gelegd, duivenmelken.
Zo meteen ga ik weer het hok in. Zorgen voor wat me erg lief is. Dat wat me soms tot radeloosheid brengt. Dat wat me elke dag weer een glimlach bezorgd. Dat waar ik me grenzeloos druk om kan maken. Dat wat weg gerelativeerd wordt als er weer eens iets mis ging. Dat wat me de rest om me heen steeds weer doet vergeten.
En morgen? Morgen gaan we naar de kleine meid. Ze snapt niets van dat grote mensen gedoe, van wat er nou wel en niet belangrijk is, van de zin en onzin van het leven. Ze heeft een nieuwe paraplu, een mooie rode, die moet mee als we gaan wandelen, of het nou regent of niet!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Je stinkende best doen

"Je moet zelf je stinkende best doen, een ander maakt je kampioen". Het waren wijze lessen die ik leerde als jong jochie. Het was op zo'n woensdagmiddag, ik speelde vaak met de kleinzoon van Theun, hij woonde aan de Oosterhaven, de straat achter ons. De kleinzoon was leuk om mee te spelen, Theun was interessant. In zijn gloriejaren de grote kampioen van mijn geboorteplaats Enkhuizen. De bekers in de vitrinekast in de voorkamer getuigden van die periode. Natuurlijk, het was al best lang geleden, dat besef had ik als jochie ook wel, maar als hij begon te vertellen......
Aan zijn lippen hing ik, met verhalen over de duiven die hem mooie prijzen en vooral geld thuis brachten. Renpaarden van de gewone man, er werd flink gepould. De duiven waren belangrijk, het spel was vol passie, maar er moest toch vooral geld thuis gebracht worden. De extraatjes werden op deze manier verdiend voor het gezin, of soms een echte klapper, kon er weer wat gekocht worden bij de meubelzaak of misschien wel een nieuwe radio.
De uitspraak waar ik mee begon was één van de lessen die Theun keer op keer herhaalde. Wat hij bedoelde was mij wel duidelijk. Je best doen, zorg dat je alles hebt gedaan wat je moet doen, als je dat stug volhoudt, gaat het er om af te wachten tot je conculega's onderuit gaan, wel een fout maken of even de touwtjes wat minder strak houden. Dan gaat het als vanzelf, dan zullen de tegenstanders één voor één om je heen weg vallen.
De man heeft gelijk gehad, natuurlijk. Hij deelde zijn ervaringen, hij had de lessen zelf al lang daarvoor geleerd. Ik moest vanmiddag onwillekeurig aan hem denken. Ik heb het niet eens live gezien, zag een berichtje op mijn smartphone. Patrick Roest wereldkampioen allround schaatsen wegens valpartij Sverre Lunde Pedersen. Roest had alles goed gedaan, zijn uiterste best gedaan, net als Pedersen. Pedersen had na drie van de vier afstanden de beste papieren. Hij maakte echter een fout op de laatste afstand, de 10 kilometer. Hij haakte met zijn schaats achter zijn andere been en ging onderuit. 
De woorden van Theun klonken weer in mijn hoofd, ik kon hem bijna aanraken op het moment dat ik hem weer aan de keukentafel zag zitten, voor het raam, met zicht op zijn oude hok. "Je moet je stinkende best doen zeun, een ander maakt je kampioen!" Waarvan akte.

Op het hok lijkt het lekker te lopen met de vliegers, de actie om wat schraler te voeren is goed geweest, de duiven vliegen behoorlijk om het hok. Het woord trainen vind ik hier eigenlijk niet zo bij passen. Bij de kwekers zijn de naweeën van de koude golf nog goed zichtbaar. De koppels met jongen doen het goed,  een paar eieren toch niet uitgekomen, terwijl ze zeker weten bevrucht waren.  De koppels die opnieuw mochten beginnen hebben bijna allemaal eieren nu. Inspectie op zaterdag leerde dat de duivinnen die nog moeten leggen er klaar voor zijn, morgenavond moet er wat liggen, anders gaan ze toch weer uit elkaar, blijkbaar niet de gedroomde match van doffer en duivin. Voordeel van de éénpaar hokken overigens, per koppel kan er makkelijk geschakeld worden.
Het huidige kweekbestand begint wat op leeftijd te raken, er zijn een aantal kwekers die wel wat goede vliegers hebben geleverd, maar deze hadden net zo goed uit de vliegers kunnen komen. Vanuit de vliegers haal ik steeds duiven met bewezen uitslagen naar het kweekhok, dit gaat natuurlijk niet in moordend tempo, net als de meesten fok ik niet elk jaar een berg duiven die moeiteloos aan de kop van de uitslagen zijn te vinden. Daarom nog wat jongen op de kop getikt, goede afstamming, hopen dat ze worden wat ik er van denk, dan hebben we kans op waardevolle aanvulling voor de kweek.
Nog twee weken dan hebben we de eerste test vlucht alweer gehad, mooi voor de nu nog onbevlogen jaarlingen, lekker vaak de mand in en ervaring op doen.Het mag van mij nu wel boven de 10 graden blijven, lekker voor duif en melker.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

En weg was Koning Winter

Het was koud inderdaad, winter zoals winter hoort te zijn als we er aan denken als we in de zomer aan het strand liggen te puffen. Best aanlokkelijk dan, gevoelstemperatuur van -18. Doe mij dan toch maar het gangbare winterweer, zo tegen de nul graden, of net eronder, zacht oostenwindje en droog en zonnig, zulke dagen kan je niet genoeg hebben. Gezond voor mens en dier.
De natuur heeft met deze late winteractie nog wel even een reset gehad. Zo één keer in de zoveel tijd kan dat geen kwaad. Kan de natuur de sterken weer laten overleven, de zwakkeren weer uitziften, het soort weer sterk maken.

Ik heb met verbazing zitten kijken naar het tumult rondom de Oostvaarders plassen. Het laat zien hoever men verwijderd is geraakt van de wetten van de natuur. Niet sterk genoeg is dood, zo simpel is het. Waarom men nu zo nodig begint met bijvoeren en nog meer zwakken wil laten overleven? 
Ja, er zijn er teveel in dat gebied, het aantal hectares graas gebied staat in geen verhouding tot het aantal grazers dat er loopt. Dat ligt niet aan de winter, dat ligt aan het beleid dat is toegepast. Men had al eerder moet schiften, het gebied moet beheerd worden, net als alle andere natuurgebieden in Nederland. Echte natuur bestaat hier niet meer, de mens heeft dit stukje van de aardkloot volledig in de greep. De natuur zal dan even goed zijn wetten laten gelden, zwakken gaan er uit, onherroepelijk, of er nu teveel zijn of niet. Nee, dat is niet zielig, het is noodzakelijk om een gezonde populatie te houden die levensvatbaar is voor de toekomst.
Waarom hoor ik eigenlijk niets van deze zelfde mensen als het gaat om de grote hoeveelheden vossen? Beschermd, ze kunnen hun gang gaan, ondertussen wordt het wel duidelijk waarom de weidevogels stilaan verdwijnen. Ook hier zal de natuur niet in staat zijn zichzelf te beheren, de mens heeft de weegschaal namelijk uit balans gebracht. Waarom gebeurd er niets aan het over beschermen van de roofvogels, er zijn er nu wel genoeg. Ik doel dan nog niet eens op de problemen die duivenmelkers ervaren, ook voor de roofvogels geldt dat over protectie er voor zorgt dat onze kromsnavelige vrienden buiten hun boekje gaan, gewoon omdat ze moeten eten. Dat eten halen ze weg waar het niet zou moeten, waardoor er nog meer problemen ontstaan, Juist, uit balans gebracht doordat de mens er wat van vond.

Vergis U niet, ik ben een groot liefhebber van natuur en landschap, van alles wat leeft, groeit en bloeit. Diegenen die wat meer van mijn fotohobby weten kunnen dat beamen. Ik heb met een camera in de hand alleen maar belangstelling voor wat er in het landschap gebeurd, voor flora en fauna. Maar juist daardoor ga je inzien dat natuur in Nederland niets meer van doen heeft met de oernatuur zoals we die denken te kennen in de regenwouden, op de steppes en grasvlaktes, oceanen of in gebergtes. Wij hebben met z'n allen alles naar de hand gezet. Dat schept verplichtingen. Die verplichting zit niet in het voeren van grazers in de Oostervaardersplassen, maar vraagt om consequent beleid om goed te kunnen beheren en beheersen, telkens afwegen wat juist is. Gevoed door getallen en statistieken, hoe koud ook, zoiets mag nooit gestuurd zijn door emoties. 
Als deze mensen die vandaag druk waren met balen hooi, komende zomer ook even de handen uit de mouwen willen steken en alvast willen gaan selecteren in hetzelfde gebied, dan kunnen de mannen met geweren de orde herstellen, zodat we komende winter alleen de dieren zien sterven die niet sterk genoeg zijn om te leven, precies zoals het gaat in de natuur. 

Genoeg geraasd. Terug naar mijn eigen stuk cultuurnatuur, namelijk het duivenhok. Ook op het hok is geen sprake van natuur. Ik doe niets anders dan genengroepen bij elkaar brengen, in de hoop jonge duiven te krijgen die uiteindelijk in staat zijn om minimaal 1000 kilometer zo snel mogelijk naar huis te vliegen. 
De eerste eieren staan op uitkomen. De koppels die vorig weekend opnieuw aan een nestje mochten beginnen zullen deze week wel weer met eieren komen, de temperaturen zijn weer kweekwaardig ondertussen. De vliegers zijn mooi op gewicht nu, scheelt toch een stuk als je weer even serieus bent met het voerblik. Vandaag alles weer even los gehad, deze week gaan we weer verder met het loslaten van de vliegers, zo langzamerhand moeten de spieren weer een beetje loskomen, er moet weer wat spanning op komen.

Nog een week of 4, dan wordt er weer ingekorfd voor de eerste testvlucht, met de temperaturen die vanmiddag heersten, zeker met het zonnetje erbij, maakten dat het zo langzamerhand weer begint te kriebelen. Vliegseizoen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl