De Grootste zijn of de lessen van Sven

Afgelopen donderdag ook naar de Olympsche 10 kilometer schaatsen gekeken? Als rechtgeaarde Nederlander heb ik dat zeker gedaan. Het werk aan de kant geschoven, een live stream op de computer gezet en gekeken, naar die laatste 3 ritten op de 10 kilometer. 
Het was de dag waar heel Nederland naar had uitgekeken, de dag waarop Sven de kroon op zijn carrière ging zetten. Hij had het al aan gekondigd, direct na zijn nederlaag in Sochi 2014. Die donderdag, 15 Februari 2018 moest het dan maar gebeuren. Nederland stond even stil.

Ik schreef in mijn andere blog het volgende over deze gebeurtenis:

Het was vandaag de dag van Sven. De dag waarop die ellendige wissel in Vancouver moest worden weggepoetst. De dag dat de revanche op Jorrit Bergsma een feit moest worden. De dag waarop hij eindelijk die lege plek op zijn erelijst zou vullen. Goud op de 10 kilometer. De Olympische 10 kilometer, het toernooi waarop het hoogst haalbare gehaald moet worden.
Hij deed het op de vijf, al voor de derde keer, de ploegenachtervolging staat ook al achter zijn naam. 8 Olympische medailles heeft hij, in verschillende kleuren, maar die ene.....
Het is de dag van het ongelukje van Erben. Het is de dag van een verhaal over Anema, nieuws wat allang geen nieuws meer is.
Het is de dag van het verschrikkelijke nieuws van de zoveelste slachting onder scholieren in de USA. De dag dat ons hele land stil kwam te staan. Iedereen wilde het zien, het moest zijn moment, zijn bekroning op zijn meer dan majestueuze carrière worden.
Het is de dag van het aftreden van Jacob Zuma, een land in chaos achterlatend. De dag dat er een maximale eis wordt neergelegd tegen een jongen die zijn ouders vermoord. De dag dat er handgranaten op straat worden gevonden in Nieuwegein.
Het is de dag dat Ted Jan Bloemen weer laat zien dat hij een super is, mooie rit, verdiend gewonnen. De dag dat Bergsma eindelijk weer laat zien wat hij waard is, als het maar lang is, dan komt hij wel.
Het is toch vooral de dag van Sven. Hoe verlies eruit ziet weten we nu allemaal. Toegeven dat je het zelf niet hebt, geen vingerwijzing, geen uitvlucht. Gewoon slecht het zijn zijn eigen woorden. Hij heeft juist op dit moment laten zien dat hij de grootste is in schaatsland. Verloren, maar op een grootse manier. Dan pas ben je een echte klasbak!

Wat we hiervan kunnen leren in duivenland? 

We kunnen hiervan leren dat doelen stellen en nastreven helemaal niet verkeerd is. We kunnen hiervan leren dat het niet verkeerd is om professioneel bezig te zijn met iets waar je je leven aan wijdt. We kunnen hiervan leren dat als er iets fout gaat we eerst naar onszelf moeten kijken voor er naar een ander wordt gekeken om een schuldige aan te wijzen. We kunnen hiervan leren dat als er naar jou wordt gewezen er maar één manier is om te pareren. Laat de prestaties voor zich spreken. Oh ja, duivensport is voor ons melkers belangrijk, maar het is slechts een bijzaak in de grote wereld om ons heen. Net als schaatsen overigens.

Ja, er moeten zaken anders in duivenland. Ja, we hollen achteruit in ledenaantallen. Ja, we staan in de etalage als het gaat om dierenwelzijn.
Ja, U heeft gelijk als U zegt dat ook ik als schrijver van deze blogs behoorlijk kritisch kan zijn. Ja, we moeten ons afvragen of wondermiddelen wel wondermiddelen zijn. Ja, er is een probleem met roofvogels, vooral februari en maart zijn een verschrikking.

Maar, laten we alsjeblieft constructief omgaan met de ideeën en mogelijkheden die worden geboden, niet eerst afschieten en daarna pas nadenken.
Teleurstellingen horen bij het leven, je zult er meer ervaren dan successen. Vier je successen en leer van je teleurstellingen. Je zult zien dat je in gaat zien dat alleen jij iets anders had kunnen doen. Mensen om je heen kunnen je helpen, motiveren, steunen, maar jij moet het zelf doen.
Nee, het zit niet in een potje, het gaat om goede duiven, een goed hok en gezondheid op het hok. Vast ritme en focussen op wat je echt wilt bereiken. We moesten maar gewoon beginnen met wat echt belangrijk is in duivenland.

En Sven? Sven was vanavond(zondag 18 februari) te zien op t.v. Hij gaf antwoord op de vragen van de presentatoren van Studio Sport. Over zijn succes op de 5, zijn teleurstelling op de 10, relativerend over de kwalificatie van de ploegenachtervolging, waar hij de hoofdrol vertolkte als motor van het Nederlndse team.En ja, hij had alweer plannen, hij laat zich niet in de kaarten kijken, hij weet wat er gebeurd als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt.... Weer wat geleerd dus. 

Op mijn manier

 Zoals U op de foto kunt zien zijn de kweekkoppels weer bij elkaar gezet. Vorige week zondag heb ik de kweekduiven opgesloten in de éénpaar broedhokken. Als je ziet dat het goed gaat hoeft er alleen nog een broedschaal bij. Ik gebruik in de broedschalen altijd de kokosmatjes, scheelt een hoop gedoe met stro of tabakstelen en kranten. Voer en waterbakje aan de buitenkant voor het voeren, gaasbodem en een plaatje hechthout eronder om het schoonmaken eenvoudiger te maken. Hoe makkelijk kan het zijn om een kweekseizoen te starten. Waar je vooral voor moet zorgen is dat de duiven gezond zijn en op gewicht. De laatste viel me toch nog wat tegen, ik vond de duiven behoorlijk zwaar. Ik heb ze toch gekoppeld, meestal vallen vooral de duivinnen af op het moment dat de doffers beginnen te jagen. Automatisch gebruiken de doffers ook meer energie, dus als je er rekening houdt met de hoeveelheid voer die je geeft zijn ze zomaar op gewicht. Eénmaal per week zet ik eerst de doffers in een ren of leegstaande afdeling van het hok. Baadbak erin en badderen maar. Als de doffers klaar zijn alles weer in de broedhokken, daarna kunnen de duivinnen in bad. Best wat werk in het weekend, maar waar heb je anders een hobby voor. Helaas viel er een kweekduivin af, dus een koppel minder. 

Ik ben er ondertussen ook uit hoe ik het ga doen met de oude duiven. Ik heb in eerdere blogs al geschreven dat ik verwacht dat het in mijn werkzame leven weer wat drukker gaat worden. Drukker betekend automatisch meer tijd besteden aan werk, waardoor het lastig is om verschillende groepen te trainen.
Ik heb besloten dat ik alles op het nest ga spelen, alle leeftijden komen door elkaar te zitten, ze mogen zelfs vrij paren. Dit weekend heb ik de broedhokken open gezet, er zijn 23 doffers in de vliegafdeling, er staan 24 broedhokken open, dus die vinden allemaal wel een plekje. Ze blijven gescheiden tot en met het eerste weekend van mei. Dan gaan de duivinnen van de jongen afdelingen naar de vliegafdelingen om te koppelen, vandaar af gaan we koppels klaarmaken voor de komende fondvluchten.  Prioriteit zal liggen bij de drie overnachtvluchten tellend voor het Marathon Noord kampioenschap, daarna zijn de andere overnachtvluchten van belang. De dagfondvluchten zullen gebruikt worden om tweejarigen en jaarling duivinnen te testen en te leren, alle jaarling doffers en jaarling duivinnen die nog niet zijn door geruid blijven op de vitesse en midfond vluchten, wellicht dat deze worden getest op het einde van het seizoen, om te zien dat er duurvermogen voldoende inzit.
Ik ben dus van plan om alle oude duivenvluchten te spelen van afdeling Friesland en die op de N.P.O. kalender staan. Dit met een ploeg van 42 duiven, 23 doffers en 19 duivinnen. De jongen zal ik behandelen zoals ik al sinds 2012 doe, alleen africhten, als jaarling pas mee met de concoursen. 

Als ik op deze manier ga spelen kan ik elke ochtend alle ouden loslaten, als de fondvluchten er aan komen kan ik duiven gericht extra trainen door ze na de ochtendtraining mee te nemen in de auto, onderweg naar het werk. Ik wil altijd dat er wat extra trainings kilometers inkomen als de vluchten waar ze voor worden opgesteld er aan komen. Als ik tevreden ben over de conditie zal ik ze een dag of 4 voor de vlucht waar ze voor bestemd zijn opvoeren en terugnemen in trainingsarbeid. De basis mengeling zal iets schraler zijn dan andere jaren, dit gaat helpen om ze 's ochtends aan huis te laten trainen. Met nestduiven is dit altijd een lastige opgave. Opvoeren gaat weer met een zwaardere mengeling met toevoeging van pinda's, P40 en snoepzaad. Het beproefde concept. 
Tot het eerste weekend mei zullen de doffers en duivinnen gescheiden blijven. Ik heb tenslotte kwekers om te kweken en vliegers om te vliegen. Als de vliegers een partner gaan uitzoeken, zorg ik dat er kweekkoppels "meelopen", dat wil zeggen, gelijktijdig op eieren komen als vliegkoppels, dan kunnen er altijd eitjes en jongen worden overgelegd als dat nodig is.

Puzzelen met koppeldata, inkorfdata, de juiste koppels en weer opnieuw als blijkt dat duiven zich niet helemaal aan de planning kunnen houden. Lijkt me mooi om daar een excelsheet voor te maken. Excel is er voor gemaakt om je te helpen als het op rekenkunde aankomt.

Het wordt al met al een beetje back to basics, met dit verschil dat ik wel zoveel mogelijk competitie wil op zoeken, we hebben ze tenslotte om te vliegen. Wat we wel moeten doen is zorgen dat we de duiven goed getraind en ingespeeld hebben, vanzelf gaat het niet gebeuren. Ik kan niet verwachten dat een duif die alleen kleuterschool heeft gehad meteen hogeschool opdrachten gaat uitvoeren. Aantallen duiven mee is geen issue, met 2 duiven mee kan je net zo goed een vroege pakken als met 20 mee. De conditie en gezondheid van de duiven is belangrijker, als deze in orde is mag je verwachten dat de duiven er een goede prestatie voor teruggeven.

Afgelopen week dus de kwekers bij elkaar, dit weekend de vliegers voor het eerst sinds half december weer buiten gehad. Ze vlogen goed een kwartier, waarna ze vooral weer een beetje kennis met elkaar hebben kunnen maken, ik had de doffers en duivinnen allemaal tegelijk los.

Verder is één van de doffers die ik op het hok heb voor samenkweek mijn eigendom geworden, met de restrictie dat ik er ieder jaar een paar jongen van aflever bij de vorige eigenaar. Ik tikte ook nog twee jaarling doffers op de kop voor niet te duur, van goede komaf. Als het gaat zoals ik verwacht heb ik na het kweekseizoen wat oudere doffers over, wegens onvoldoende resultaat in de kweek, daar moet wel weer verversing voor komen. Je kan ze maar beter vast in huis hebben.

Taktiek

Ik begin met het schrijven van dit blog op het moment dat we terugvliegen vanaf Lanzarote. Weekje op een Canarisch Eiland, even weg van de grijsheid van Januari en opladen voor het nieuwe seizoen losbarst. Plan is om komend weekend te kwekers te gaan koppelen.

Maar allereerst dank aan de buurmeiden. Zij hebben goed voor de duiven en katten gezorgd en het daarmee mogelijk gemaakt dat wij een weekje winterbreak konden houden.

Deze week dus niet met de eigen duiven bezig geweest. Wel zo af en toe, via internet, wat artikeltjes gelezen. De klucht met de ringen gaat aan mij voorbij, ik mag aannemen dat er tegen de tijd dat ik wat ringen nodig heb, deze ruimschoots aanwezig zullen zijn. A.S. omschreef de verklaring uitgegeven door het NPO als "slap gelul" in zijn blogs. De meest kernachtige omschrijving volgens mij.

Waar ik mij de afgelopen week voornamelijk mee bezig heb gehouden is de spelwijze voor het aankomend seizoen. Vorig jaar ging prima. Doffers en jaarling duivinnen op weduwschap, wat overjarige duivinnen op nest. Deze spelwijze vraagt wel per dag veel tijd, duiven moeten immers aan huis getraind worden. Ik vrees dat ik komend seizoen weer wat minder tijd zal hebben, gezien de ontwikkelingen op professioneel gebied.

Ik denk erover om toch maar weer alles op nest te spelen. Maakt het voor mijzelf een stuk makkelijker, kans is wel groot dat de prestaties van de doffers weer minder zullen zijn, of maak ik me druk om niets? Grootste voordeel is dat ik de hele ploeg ouden en jaarlingen in één keer kan trainen. De duiven die specifiek voor een fondvlucht worden klaargemaakt kunnen weer met de auto mee, om zeker te zijn dat de trainingsuren erin zitten.

Ben er nog steeds van overtuigd dat de jaarlingen een leerjaar doormaken, dat overnacht spelen een brug te ver is voor ze, ook omdat ik ze als jong niet in de container meegeef. Tweejarigen spelen van 500 tot 1000 kilometer? De meer ervaren duiven van 3 jaar en ouder dan voor de echte marathons. Hieronder zouden voor mijn hok St. Vincent, Dax, Cahors en Orange vallen. Lijkt zomaar een oplossing te kunnen zijn. 

De campagne met de jonge duiven was afgelopen jaar een stuk minder succesvol. Er waren veel afvallers vanaf het hok, tijdens de africhtingen werden er naar verhouding ook veel verspeeld. De ronde late jongen was helemaal een fiasco.

Voornaamste reden in mijn ogen is de weerstand, of het onvoldoende de kans krijgen deze op te bouwen. Omdat er geen oneindige ruimte is voor jongen, wordt alles van alle leeftijden bij elkaar op de beschikbare afdelingen gezet. Daarnaast heb ik ook nog jongen van verschillende hokken, vanwege de ruilduifjes. 

Dat is een behoorlijke clash van verschillende bio culturen en stadia van ontwikkeling op het gebied van weerstand opbouwen.

Wat nou als ik de jonge duiven in hun geboortejaar helemaal niet opleer? Gewoon het geduld moet gaan opbrengen om de jongen de kans te geven zich te wapenen tegen allerlei ongemakken. Wat nou als blijkt dat ze er genoeg aan hebben om zelf de eigen omgeving te leren kennen. Dat doen ze immers als ze gezond zijn en wegtrekken en vaak ook lang wegblijven. 

In verschillende artikelen las ik dat er veel jaarlingen worden verspeeld, als er als jong tekort ervaring wordt opgedaan. Maar heeft dat dan ook niet te maken met weerstand en kwaliteit?

Ik lees niet zo vaak dat jongen in hun geboortejaar helemaal niet worden gespeeld, maar goed, ik kan er nog even over nadenken. Er zijn immers nog helemaal geen jongen!

Oh ja, op Lanzarote wel wat postduiven zijn rondvliegen, als was het niet zoveel als vorig jaar, toen we op Tenerife waren. Ook nog een paar keer wat diefkroppers zien vliegen, wellicht Canaria's(toepasselijk) of Laudino's. Opvallend is dat er op een paar plaatsen best veel duiven rondzwerven en op andere plekken helemaal niet. Is vast beleid op, op plekken waar mensen zijn vinden stadsduiven altijd eten. Dat zie je overal op de wereld.

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Op naar het kweekseizoen

Ik werd er gisteren fijntjes aan herinnerd. "Gauw weer wat schrijven, John". Het was op de jaarlijkse tentoonstelling van ons clubje de "Vliegende Post". Altijd leuk om mee te maken, al is het eigenlijk een tentoonstelling van dertien in een dozijn. Het is gewoon leuk om met melkers onder elkaar te zijn, je ziet elkaar niet heel vaak in de winter. Tenminste ik niet, ik loop niet alle verenigingstentoonstellingen af. 
Draaiend rad, bonnenverkoop, hapjes, wat te drinken en elkaar. Sterke verhalen, anekdotes, serieuze verhalen, grappen en grollen. Kortom, weer kostelijk vermaakt. Paar oude bekenden gezien, altijd leuk om even snel wat woorden uit te wisselen. Kennisgemaakt met een paar mensen die ik alleen van horen zeggen kende, ook leuk. Juist één van die mensen maakte me erop attent dat ik best wel wat vaker zou kunnen schrijven. 
Heb ik ook een tijdje gedaan, wekelijks een stukje, kwam er alleen achter dat ik op een gegeven moment mezelf zat te herhalen, geen schrijfstof had, maar gewoon klakkeloos de gang van zaken in mijn hok zat te beschrijven. Na een jaar is dat wel klaar, doodsimpel, omdat met het wisselen van de seizoenen de gang van zaken in het hok niet wezenlijk verschilt met de gang van zaken van het jaar ervoor. Natuurlijk, details veranderen, maar de grote lijnen niet. Als eenmaal duidelijk is wat de grote lijnen zijn, het systeem zouden velen zeggen, dan wijzigt er wat in detail, niet iets schokkends.
Daarbij komt dat er in de winter in mijn hokken niet veel gebeurd. In mijn hoofd, daar gebeurd wel veel. Voornamelijk het vooruit kijken naar het volgende seizoen. Elk jaar roep ik dat ik het hetzelfde doe, dit is het, het ei van Columbus, om een dag later alweer dat knagende stemmetje te horen. Dat stemmetje dat zegt dat het misschien toch zo of zo moet. Ik heb al een aantal malen beschreven wat er gebeurd, in de vaste artikelen op mijn blog www.postduivenblog.nl is dit ook gewoon te vinden.
De wintermaanden worden hier traditie getrouw gebruikt om de duiven schoon te krijgen. 1 December werd er geënt tegen Paramyxo, de verplichte enting. Jaar geldig, kon toevallig op die datum. Heb er een dag vrij voor nodig, moet het dus wel even plannen. Van 20 December tot en met 31 December de winterkuur, hopelijk heb ik weer voldoende wapens tegen de gevreesde paratyphus en andere ongemakken. Daar achteraan nog tweemaal een wormenpil, met een week tussenpoos uiteraard. Nu nog een paar weken bijkomen, eerste week van Februari gaan de kwekers bij elkaar. Dit jaar twaalf koppels, dit omdat er met twee liefhebbers samenkweek wordt gedaan. De jongen van de eerste ronde gaan weer weg. Naar de mensen waar ik samenkweek mee doe, met de verschillende mensen waar ik jongen mee ruil, de bonnen kunnen dan ook verzilverd worden. Tweede ronde zal nog benut worden om de afspraken die gemaakt zijn helemaal na te komen, daarna is alles wat er op de hokken ter wereld komt voor eigen gebruik. Zoals bekend hecht ik niet aan vroege jongen, zelf africhten als jong en het jaarling jaar als opleidingsjaar gebruiken werkt voor mij.
Heb dit jaar voor het eerst ingeschreven voor de Marathon Noord middaglossing, competitie met alleen de twee getekenden op de nationale middaglossingen. Lijkt perfect voor mij, korf vaak maar weinig duiven in. Als ze goed zijn maak je kans, zo simpel is het.
Toch weer een bon gekocht gisteren, kon het niet laten, eigenlijk te duur, maar goed, wie niet waagt......
Tot slot nog complimenten aan Falco Ebben en zijn Pigeon Pixels, mooie marathon special gemaakt over Gerard Koopman met zijn Red Bullens dynastie. In mijn ogen aanrader voor iedereen. De man is behoorlijk open over zijn doen en laten. Interessant wat hij verteld over zijn inzichten over weduwschap, voer en hokkenbouw. Zag gisteren dat er ook en passant nog even de Pattaya One Loft race werd gewonnen, ik ken er genoeg die het minder doen!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl

Beste Wensen en door!

Het is er weer de tijd voor. Iedereen wenst elkaar het beste voor het komende nieuwe jaar. Gemeend of ongemeend, plichtmatig of vol overtuiging, alleen degene die de woorden uitspreekt naar de ander weet hoe gemeend het is.
Beste Wensen betekend dat men je het beste voor het komend jaar toewenst, dat beste moet je wel zelf afdwingen. Men gunt je iets, dat is wat er wordt gezegd, hoe je dat voor jezelf waar maakt, dat is aan jezelf, op eigen wijze, volgens eigen inzicht. Om de beste wensen om te zetten in de doelen voor komend jaar, is het handig om terug te kijken op het afgelopen jaar of zelfs verder dan dat.

Ik was vandaag aan de wandel. Ik had me dat al een tijdje terug voorgenomen. De Eerste Kerstdag ga ik wandelen. Niets bijzonders, maar dit keer zou het een tocht zijn die veel langer ging duren dan normaal. Gewoon omdat ik dat wilde, de tijd voor mezelf wilde, mezelf het plezier van rust om me heen wilde gunnen.
De tijd wilde ik benutten om 2017 te overdenken. Niet alleen over de duiven, maar gewoon, mijn of liever ons jaar overzien. Wat is er gebeurd, wat ging er goed, wat ging er absoluut niet goed, wat wil ik anders, hoe gaat het eruit zien. 
Het zit in mijn aard, ik wil de controle houden, ook al heb ik in de 53 jaar op deze aardkloot geleerd dat je je levensloop niet onder controle kan houden, simpelweg omdat het leven nu eenmaal onverwachte wendingen neemt. Ik heb er voorbeelden genoeg van beleefd. Maar toch, ik wil graag een plan, een doel, of meerdere. Heb ik iets om naar toe te werken. Uitdagingen mag je ze ook noemen, ook al zie ik dat zelf vaak niet zo. Wat ik in mijn hoofd heb.... De rest kunt U zelf wel invullen.
Wat de revue passeerde in mijn hoofd was van een behoorlijke impact. In 2017 werd Vera, mijn wederhelft, ziek. Kanker is iets wat niet in de koude kleren gaat zitten. Gelukkig was ze er snel bij, zoals het er nu naar uitziet loopt het tot nu toe met een sisser af. De impact van deze gebeurtenis is behoorlijk geweest. Het heeft ons dichterbij elkaar gebracht, het heeft ons nog meer doen inzien dat je maar één leven hebt. Leef het, haal eruit wat je eruit wilt halen. Het heeft geen zin om te kniezen en te wijzen naar anderen, die gaan het voor jou niet oplossen.
Mijn vader is ongeneeslijk ziek, de strijd die mijn ouders, tachtigers, moeten voeren tegen bureaucratische instanties is ongekend, on Nederlands. Toch kijk ik met bewondering, hoe sterk kan je zijn met alle ervaring die je opgedaan hebt in een leven vol gebeurtenissen, mooi en minder mooi.
De gebeurtenis die 2016 voor ons tekende, liep in 2017 nog behoorlijk door. Onze kleindochter moest bij een pleegmoeder worden geplaatst, wonderwel heeft dit geweldig uitgepakt en gaat het meer dan goed met de kleine meid. Iedere keer weer als we haar zien worden we zielsgelukkig van de glimlach van haar, onze pride and joy.
Onze vier kinderen zijn allemaal twintigers, ieder met een eigen karakter, een eigen leven, een eigen set van uitdagingen. Als ouder lijkt het zorgen maken ingebakken, wonderwel weten ze alle vier een draai te geven aan wat hun toekomst is. 
Nadat ik bijna twee jaar geleden bij mijn werkgever te kennen gaf dat ik weleens wat anders wilde dan stressen van 6 uur 's ochtends tot laat in de avond, kreeg mijn leven ook een andere draai. Opeens werd het rustig om mij heen, kreeg ik de kans om mijn kennis en inzicht in excel sheets te gieten en er rekenmodellen van te maken die heel veel ander inzicht gaven en geven in het reilen en zeilen van het bedrijf waar ik werk. Daarna werd duidelijk dat er een andere aanpak nodig was om verder te kunnen ontwikkelen, met die aanpak zou er projectmatig veel geregeld moeten worden. In de tijd die ik daarvoor gekregen heb, ben ik doorontwikkeld van productiemanager, productie controller, lean coördinator naar project manager, heb ik mijn plek in de organisatie waar ik hoor weer ingenomen. Kansen gepakt, met ambitie om de projecten die mij worden toevertrouwd tot een goed einde te brengen.
Wat mij uiteindelijk bij de duiven brengt. Belangrijk voor mij, maar bijzaak in het grote geheel. 
Je zult moeten werken om te eten en een dak boven je hoofd te hebben. Gelukkig zijn betekend voor mij samen als één door het leven gaan in goede gezondheid, je kinderen zien opgroeien en zien uitgroeien tot wat ze graag willen zijn, opa en oma zijn van het mooiste wat je je maar kunt voorstellen, van steun kunnen zijn voor de mensen die het voor jou mogelijk hebben gemaakt om iets van je leven te maken. Daarnaast een hele serie mensen die het leven nog leuker maken. Een paar echte vrienden, buren, kennissen, duivenmaatjes en nog meer die er om heen hangen. 
Oh ja, ik moet de duiven daar nog inpassen. 2018 wordt voor mij vast een goed jaar. Systeem aanpassen? Ik hoop het niet, maar gezien de wendingen die vooral mijn werkzame leven aan het nemen zijn, zou het zo maar kunnen dat er geen tijd is om doffers op weduwschap en duivinnen op nest te spelen. Misschien alles maar weer op het nest, om het makkelijk te maken. Dat was dus het enige waar ik nog niet uit was na de lange, lange wandeling vandaag. Toch nog tijd tekort, tussendoor teveel foto's gemaakt van al het moois wat er is te zien in de Friese landerijen, zelfs als het eind December is.

We gaan er gewoon wat moois van maken!

Tot de volgende,

www.postduivenblog.nl

Mooie middag - Overnachters Waadhoek

Mooie middag gehad met de overnachters uit de Waadhoek. Twee jaar geleden al eens gedaan in een kleiner comité, deze keer met iets meer genodigden.

Ingrediënten die nodig waren: goede zin, wat duiven waar wat over te vertellen is, bakkie koffie, wat lekkers erbij, een drankje met wat te knabbelen.

Wat er dan gebeurd is voor de hand liggend, maar precies waar het omdraait. Om de beurt worden de duiven besproken door de eigenaar en gaan dan door de handen van de deelnemers die hun aanmerkingen ook nog eens laten horen.

Ouwehoeren over duiven is elke melker wel toevertrouwd, de rest gaat vanzelf. Mooi om te zien dat kritiek opbouwend is, er al veel blijkt te worden samen gewerkt, dat vragen van de beginners worden beantwoord door de oude rotten in de groep, vooral veel wordt gelachen.

Mooie verhalen over de 1e nat S4 Cahors van Michiel Vlaskamp, een overwinning die niet werd verwacht, Klaas Buwalda met zijn Johan, 1e nat S3 en 4 van Orange, zijn Femke Maria met haar twee keer teletekst of Dirk, zijn eerste teletekst duif in zijn overnacht carrière en inmiddels stamvader van fondhok Nijbuurt. Hans de Ruig die zijn twee NPO overwinnaars Jumbo en de Nachtvlieger laat zien, Wim de Jong met een paar fenomenale prestatie duiven, Bram Wassenaar met duiven die al veel toppers op de wereld hebben gezet, kortom teveel om op te noemen.

Beste duiven? Die bonte van Bram, de 040 van Wim, de roodbonte van Michiel, Femke Maria van Klaas, hoewel dat bontje ook niet verkeerd was. Wat dacht je van de nachtvlieger van Hans? Hoe is het mogelijk dat er door zo'n klein clubje mensen zo'n arsenaal aan toppers bijeen kan worden gebracht op een wat winterse middag in December? En dan te bedenken dat er nog een paar verhinderd waren. Kortom, het bulkt van de marathon kwaliteit in de Waadhoek!

Heren bedankt voor een prachtige middag, volgend jaar maar weer?

Het gaat om die goede

Gisteravond schaatsen kijken, wereldbeker van Calgary. Ik blijf het fascinerend vinden, rondjes draaien om het hardst. De verwachtingen op Olympic Oval van Calgary worden niet helemaal waargemaakt. De beste schaatsers van dit moment winnen, maar niet in de gehoopte wereldrecords. Omstandigheden blijken een niet uit te wissen factor. 
Toch mooie sport, mijn alltime favoriet Sven the Man zette orde op zaken na een wat minder begin van zijn race. De man is koning, probeer niet aan zijn troon te zagen!
Ondertussen surfte ik op het grote web door wat artikelen, allang geleden gepubliceerd. Het ging over Verkerk, Koopman en nog wat van die mannen die weten hoe je uitslagen moet maken. Het verhaal gaat over zo simpel mogelijk, goed hok, goede duiven en een superconditie. Niet die conditie uit een potje, maar gezondheid uitbouwen naar topvorm. Ze zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde: Goede moet je hebben en er alles voor over hebben om die te laten renderen.

Vorige week schreef ik in mijn blog over een drietal weekenden bezet met duiven.
Eentje ervan is alvast gelukt, vrijdagavond was er weer een meer dan geslaagde jaarlijkse prijsuitreiking met buffet in ons clubgebouwtje.
Ik schrijf het volgens mij ieder jaar, maar het was weer gezellig, een genot van een club lid te zijn waar geen gezeik is, waar ieder in zijn waarde wordt gelaten.
Op deze avond werd wel duidelijk dat het gepland bezoek aan de komende Nationale Manifestatie niet doorgaat. Vorige week begrepen dat we met 4 heen zouden rijden, nu bleef ik alleen over. Geen zin om anderen te zoeken, dan maar wat andere festiviteiten.
Voor de 16de staat er een middag gepland voor de overnachters uit onze regio.
Twee jaar terug hebben we dit al eens gedaan in een wat kleinere setting, bij de fam. de Ruig thuis. We hebben er nu voor gekozen om er een iets grotere groep van te maken. Inderdaad, op uitnodiging. Bewust, de bedoeling is om elkaar aan het woord te laten, begrip te kweken voor ieders mening. 
Doel: gezelligheid, de onderlinge banden aanhalen, nieuwe invalshoeken leren. We doen dit aan de hand van wat meegebrachte duiven, ieder neemt iets mee en verteld. Het gaat nog niet eens om de bijzondere prestaties, maar om wat de liefhebber juist in die duif ziet, het verhaal achter de duif en het inzicht.
Ondertussen zullen de gesprekken ongetwijfeld gaan over alle facetten van de sport. Noem het de overnacht groep uit de Waadhoeke, diegenen die niet aan kunnen sluiten wegens andere verplichtingen, bij een geslaagde middag(waarom niet?) wordt het zeker vervolgd en komen jullie ook aan de beurt.
Aangezien de prijsuitreiking op de vrijdagavond was, besloten om er maar even gebruik van te maken. Een halve thuis gewerkt(scheelt 2 en een half uur in de auto), waardoor er ook tijd was voor een bezoek aan de dierenarts voor de jaarlijkse paramixo enting. Hebben we dat alvast maar weer gehad. Mooie gelegenheid om alle duiven in de handen te hebben, ik ga tenslotte altijd naar de praktijk. Veel werk, maar wel zeker weten de administratie op orde en geen kopzorgen meer richting nieuw seizoen.
Opvallend aan de duiven: eentje met bloedpennen(al eerder opgemerkt door Bram), een paar met wat werkpennen, de oudere dieren iets te zwaar, de jongeren mooi op gewicht. Toch iets minder kwistig met de voerbus zijn dus.
Ik had ze gisterochtend nog even los, mist deert de duiven echt niet. Opvallend was dat ze er niet veel zin in hadden. Zou de enting dan toch meer invloed hebben dan je in eerste instantie denkt? Meestal gaan ze na de enting terug in het hok en valt het me niet zo op. Zal ongetwijfeld een lichte reactie zijn op de entstof.
Plannen voor de komende tijd: de feestdagen komen er weer aan, betekend in de foodsector werken in de weekenden, daarna 13 januari clubtentoonstelling, de week daarna nog een weekje vakantie. Is het zomaar weer eind Januari, kunnen de kwekers op 1 februari bij elkaar. Liggen we weer mooi op schema!

Tot de volgende!

www.postduivenblog.nl